I SA/RZ 292/23

I SA/Rz 292/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2023-11-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Grzegorz Panek /przewodniczący/
Jarosław Szaro /sprawozdawca/
Małgorzata Niedobylska
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
II FZ 80/24 - Postanowienie NSA z 2024-10-23
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2651
art 240 § 1 pkt 4, art. 150 § 2, 3, 4, art. 148 § 1 i2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 29 marca 2023 r., nr 1801-IOD.601.1.2023 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w postępowaniu wznowieniowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M.K. (dalej: Skarżąca, Podatniczka) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS) z 29 marca 2023 r. nr 1801-IOD.601.1.2023, o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej w postępowaniu wznowieniowym.
Decyzją z 17 maja 2022 r. nr 1818-SKP.4103.1.2022 Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. (dalej: NUS) określił Podatniczce wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: PIT) za 2019 r. w kwocie [...] zł. Decyzja ta stała się ostateczna.
Pismem z 26 lipca 2022 r. Podatniczka, wystąpiła do NUS z żądaniem dotyczącym decyzji NUS z 17 maja 2022 r., tj. o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją lub jej stwierdzenie nieważności oraz o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od tej decyzji.
Ww. pismo zostało przekazane przez organ I instancji do DIAS. Na skutek wezwania przez DIAS o sprecyzowanie treści żądania, Podatniczka pismem z 9 września 2022 r. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z 17 maja 2022 r. Jako podstawę wznowienia wskazała przesłankę z art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.; dalej: O.p.). Podała, że faktycznie nie odebrała (nie doręczono jej) tej decyzji, o jej wydaniu i doręczeniu zastępczym dowiedziała się z korespondencji otrzymanej z urzędu skarbowego w innej sprawie. W urzędzie pocztowym Odwołująca dowiedziała się, że decyzja ostateczna została skierowana na adres: S., ul. [...], tj. adres pod którym prowadziła działalność gospodarczą. Od 4 stycznia 2022 r. działalność gospodarcza została przez nią zawieszona i pod ww. adresem nie przebywa, dlatego w jej ocenie kierowanie korespondencji na ten adres, nie znajduje żadnego uzasadnienia, o czym organ podatkowy był poinformowany.
Postanowieniem z 6 października 2022 r. NUS wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z 17 maja 2022 r.
Decyzją z 29 listopada 2022 r. nr 1818-SPV.601.1.2022, NUS odmówił uchylenia decyzji ostatecznej, nie stwierdzając przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 O.p.
W uzasadnienie organ uznał, że adres, na który doręczona została decyzja ostateczna, został przez Podatniczkę zgłoszony w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej: CEIDG) i do daty wydania tej decyzji nie został zmieniony. Wszystkie pisma kierowane na ten adres ww. odbierała osobiście i nie zgłaszała uwag w tym zakresie, a w aktach nie ma informacji/oświadczenia/wniosku o doręczaniu korespondencji na inny adres niż: S., ul. [...]. Nie można również pominąć, że odpowiadając na wezwanie organu, w piśmie z 7 marca 2022 r., Podatniczka sama wskazała ten adres.
Od tej decyzji odwołanie wniosła Podatniczka, reprezentowana przez doradcę podatkowego domagające się jej uchylenia i rozpatrzenie sprawy co do istoty sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzuciła wadliwą wykładnię i zastosowanie art. 150 O.p., wyrażające się w uznaniu, że wymogi doręczenia, przewidziane w tym przepisie zostały w sprawie dochowane. Podniosła, że ww. adres, na który skierowano decyzję ostateczną, jest adresem działalności gospodarczej, której prowadzenie zawiesiła z dniem 1 stycznia 2022 r. W związku z powyższym, logicznym winno być, że w sytuacji zgłoszenia zawieszenie działalności gospodarczej, korespondencja nie będzie kierowana do niej na ten adres. Biorąc pod uwagę, że zgłoszenia dokonywane do CEIDG są także przekazywane organom podatkowym, to NUS - w dacie wszczęcia postępowania wymiarowego, posiadał wiedzę, że pod ww. adresem, Podatniczka nie prowadzi i już działalności gospodarczej i nie przebywa (nie jest to bowiem jej adres zamieszkania). Podkreśliła, że w toku czynności, każdorazowo mając kontakt z pracownikami organu zgłaszała fakt, że pod wskazanym adresem nie przybywa i ma problem z kierowana do niej korespondencją. Organ znał adres zamieszkania Podatniczki jednak nadal kontynuował przesyłanie korespondencji na adres zawieszonej działalności gospodarczej. Nikt nie pouczył jej również, że w takiej sytuacji należy skierować do organu pismo lub dokonać aktualizacji adresu do doręczeń wskazanego w ewidencji.
Decyzją z 29 marca 2023 r., opisaną na wstępie DIAS - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, przychylił się do stanowiska NUS, o skuteczności doręczenia decyzji ostatecznej z 17 maja 2022 r. DIAS podkreślił, że adres stanowiący miejsce prowadzenia przez Podatniczkę działalności gospodarczej, który jednocześnie ww. wskazała na formularzu CEIDG jako adres do doręczeń, nie jest z założenia i co do zasady - adresem do doręczeń w kraju, o którym mowa w art. 148 § 1 O.p. Adres do doręczeń wskazany w CEIDG może zostać uznany za adres do doręczeń w postępowaniu podatkowym, o ile zostałby wskazany przez stronę.
W postępowaniu podatkowym w zakresie wymiaru PIT za 2019 r., już po zawieszeniu działalności gospodarczej (tj. 7 marca 2022 r.), Podatniczka wskazała adres działalności gospodarczej, który organ podatkowy mógł traktować jako adres do doręczeń, w szczególności, że już po 1 stycznia 2022 r. ww. odbierała pod nim faktycznie korespondencję.
W ocenie DIAS decyzja z 17 maja 2022 r., skierowana na adres prowadzonej przez Podatniczkę działalności gospodarczej, będący zarazem adresem do doręczeń wskazanym w CEIDG, została skutecznie doręczona w trybie art. 150 § 4 O.p. Podjęto próby doręczenia jej w sposób wskazany w art. 148 § 1 O.p., niemniej decyzji tej ww. nie odebrała. Wobec jej niepodjęcia przez stronę, należałoby uznać ją za doręczoną, na podstawie art. 150 § 4 O.p., o ile zostały spełnione przesłanki przewidziane w tym przepisie, co w sprawie miało miejsce.
DIAS wskazał, że w aktach sprawy zalega przesyłka pocztowa zawierająca decyzję, której adresatem jest Podatniczka, a adres to: S., ul. [...]. Na przesyłce tej doręczający umieścił adnotacje opatrzone własnoręcznym podpisem: "Awizowano 19/05/2022" i "Powtórnie awizowano 27.05.2022". Z porównania dat tych adnotacji wynika zatem, że przesyłka zwierająca decyzję wymiarową była dwukrotnie awizowana, a powtórne awizowanie nastąpiło po upływie 7 dni od pierwszego awizowania. Zachowano zatem tryb awizowania przesyłki wskazany w art. 150 § 2 i 3 O.p. Nie ma również wątpliwości, co do przechowywania przesyłki w placówce pocztowej przez co najmniej 14 dni od pierwszego awizowania.
Zdaniem organu odwoławczego, wbrew twierdzeniom strony, organ I instancji prawidłowo stwierdził, że decyzja w sprawie PIT za 2019 r. została skutecznie doręczona 2 czerwca 2022 r., w trybie art. 150 § 4 O.p. Skoro art. 150 § 4 O.p. stanowi wprost, że ustalenia daty, w jakiej przesyłka uznawana jest za doręczoną, dokonuje się z uwzględnieniem daty pierwszego awizowania, uwzględniając tę właśnie datę (19 maja 2022 r.), decyzja ostateczna z 17 maja 2022 r. została doręczona 2 czerwca 2022 r., a nie jak wskazano w odwołaniu - 16 czerwca 2022 r.
DIAS odnosząc się do zarzutu Podatniczki, odnośnie skierowania decyzji ostatecznej na adres działalności gospodarczej, którą ww. zawiesiła, podał że już po zawieszeniu działalności i zgłoszeniu tego faktu do CEIDG, w toku postępowania wymiarowego Podatniczka wskazała ww. adres, w korespondencji kierowanej do organu podatkowego i tam odbierała korespondencję. Jest to sprzeczne z twierdzeniami w odwołaniu, że nie przebywa w tym lokalu od 1 stycznia 2022 r., lokal nie jest wyposażony w skrzynkę oddawczą (ponieważ nie ma jej gdzie powiesić) oraz nie ma też możliwości powieszenia awiza na drzwiach.
Przed wydaniem decyzji z 17 maja 2022 r. Podatniczka nie złożyła informacji (oświadczenia), że ww. adres nie jest właściwy, mimo wcześniejszego podania go - do doręczania korespondencji w tym postępowaniu. Organ podatkowy uprawniony był zatem do doręczenia pism pod tym adresem.
W ocenie DIAS, wskazany w decyzji organu I instancji art. 146 § 1 O.p., nie miał zastosowania w analizowanej sprawie. Strona nie miała obowiązku zawiadamiania organu podatkowego o zmianie adresu, pod którym dokonuje się doręczeń, bowiem adresy zamieszkania oraz prowadzenia działalności gospodarczej były aktualne, a w postępowaniu podatkowym wskazała adres do doręczeń. W tym stanie sprawy decyzja z 17 maja 2022 r., została skutecznie doręczona 2 czerwca 2022 r. i wobec niewniesienia odwołania stała się ostateczna.
Reasumując DIAS stwierdził, że organ I instancji zasadnie wznowił, na wniosek Podatniczki postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z 17 maja 2022 r., nie wystąpiły bowiem przesłanki niedopuszczalności wznowienia, nie stwierdzono też podstaw do odmowy wznowienia postępowania. Uznając, że decyzja wymiarowa została Podatniczce skutecznie doręczona 2 czerwca 2022 r., w dacie doręczenia żądania wznowienia postępowania (28 lipca 2022 r.), decyzja ta była już ostateczna. Dopuszczalne było zatem złożenie przez Podatniczkę wniosku i jego procedowanie przez organ.
Po wznowieniu postępowania NUS przeprowadził postępowanie co do przesłanki zgłoszonej przez Podatniczkę tj. art. 240 § 1 pkt 4 O.p. i nie stwierdził jej istnienia. Również DIAS nie stwierdził, by nie z własnej winy strona nie brała udziału w postępowaniu wymiarowym, zakończonym decyzja ostateczną z 17 maja 2022 r. Poza zarzutem niedoręczenia decyzji wymiarowej, ww. nie wskazała żadnych innych okoliczności/zdarzeń mogących skutkować pozbawieniem jej (z jakichkolwiek przyczyn) możliwości udziału w postępowaniu podatkowym. DIAS przeanalizował wszystkie doręczenia w postępowaniu zakończonym decyzją z 17 maja 2022 r. i nie stwierdził wadliwości w ich doręczeniu, w szczególności takiej, która mogłaby zostać zakwalifikowana jako przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 4 O.p.
M.K., reprezentowana przez adwokata skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną na wstępie decyzję DIAS z 29 marca 2023 r., wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz zwrot kosztów postępowania, według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1) art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p. poprzez naruszenie zasady kompletności materiału dowodowego oraz zasady prawdy obiektywnej poprzez niezebranie przez organ zupełnego materiału dowodowego, tj. zaniechanie przesłuchania Skarżącej oraz oceny złożonych przez nią wyjaśnień, a także zaniechanie złożenia reklamacji w związku ze zleconą przez organ usługą pocztową dotyczącą nadania decyzji z 17 maja 2022 r., a także zaniechania wyjaśnienia sposobu doręczenia decyzji (m.in. przesłuchania osoby doręczyciela), podczas gdy czynności te były niezbędne dla wydania prawidłowej decyzji, gdyż Skarżąca nie miała możliwości samodzielnego złożenia reklamacji w związku ze zleconą przez organ usługą pocztową, a inna forma udowodnienia faktu negatywnego w postaci niedoręczenia jej przesyłki nie jest możliwa,
2) art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (dalej: u.p.p.) poprzez naruszenie zasady kompletności materiału dowodowego oraz zasady prawdy obiektywnej poprzez niezebranie przez organ podatkowy zupełnego materiału dowodowego, w szczególności wobec powzięcia, na skutek wniosku o wznowienie postępowania, informacji o niedoręczeniu decyzji z 17 maja 2022 r. adresatowi, wskutek niepozostawienia w oddawczej skrzynce pocztowej, czy też w drzwiach lokalu zawiadomienia i w konsekwencji zaniechania jakichkolwiek dalszych czynności dowodowych, a to w postaci złożenia w trybie art. 92 ust. 1 u.p.p. reklamacji na niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi pocztowej, celem wyjaśnienia okoliczności sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia, podczas gdy obowiązek zebrania materiału dowodowego spoczywa na organie podatkowym, w szczególności, gdy tylko jego działanie może doprowadzić do zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego w sprawie, a Skarżąca wyraźnie wskazuje, że to właśnie działanie organu przyczyni się do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy,
3) art. 148 § 1 i 2 O.p. przez ich błędną wykładnię prowadzącą do kierowania korespondencji adresowanej do Skarżącej, w tym decyzji z 17 maja 2022 r. na adres do doręczeń wskazany w CEIDG jako adres do doręczeń dla prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej, w sytuacji gdy działalność ta była już zawieszona, a Skarżąca nie odbierała korespondencji kierowanej pod ten adres, w sytuacji gdy organ dysponował adresem zamieszkania ww., na który powinna być przesyłana korespondencja,
4) art. 150 § 1, § 2 i § 3 O.p. przez ich błędne zastosowanie w konsekwencji niepozostawienia przez doręczyciela ani zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej, ani pierwszego i powtórnego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej, co skutkowało brakiem możliwości powzięcia przez Skarżącą informacji o próbie doręczenia jej przesyłki zawierającej decyzję z 17 maja 2022 r., a w konsekwencji pozbawienia strony możliwości działania i obrony jej praw bez jej winy, w tym pozbawienia strony prawa do odbioru korespondencji, prawa do rozpoczęcia biegu terminu na zaskarżenie decyzji w sytuacji, gdy brak zachowania przesłanek wskazanych w art. 150 § 1, § 2 i § 3 O.p., nie pozwala na zastosowanie fikcji prawnej wynikającej z treści wyżej przywołanego artykułu, tzw. fikcji doręczenia, która doprowadziła do wydania decyzji organu podatkowego bez wiedzy Skarżącej, pozbawiając ją możliwości zaskarżenia decyzji,
5) art. 240 § 1 w zw. z art. 243 § 1 w zw. z art. 187 § 1 O.p. przez odmowę wznowienia postępowania oraz naruszenie zasady kompletności materiału dowodowego oraz zasady prawdy obiektywnej, poprzez niezebranie przez organ zupełnego materiału dowodowego, przejawiającej się w niepodjęciu żadnych czynności polegających na zweryfikowaniu twierdzeń Skarżącej co do nieprawidłowości doręczenia jej decyzji z 17 maja 2022 r., na które wskazywała, a to złożenia reklamacji w związku ze zleconą przez organ usługą pocztową dotyczącą nadania przedmiotowej decyzji, w konsekwencji przyjęcia, że strona nie wykazała swojego zawinienia w sytuacji, gdy Skarżącej nie można przypisać winy w niezłożeniu reklamacji pocztowej (bowiem nie znała numeru nadawczego przesyłki, a ponadto nie posiadała takiego uprawnienia w oparciu o przepis art. 92 u.p.p.), a zlecenie wyżej wskazanej czynność było konieczne do zbadania, czy w niniejszej sprawie zachodzi podstawa do wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona. Organy nie naruszyły prawa procesowego odmawiając uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania.
Skarżąca, co już wyżej wskazano wniosła o wznowienie postepowania i uchylenie decyzji ostatecznej powołując się na okoliczność z art. 240 § 1 pkt 4 o.p czyli zarzucając, iż nie wzięła bez swojej winy udziału w postepowaniu zakończonym wskazaną decyzją. Organ uznając, że okoliczność taka rzeczywiście znajduje się w katalogu przesłanek, jakie mogą skutkować wznowieniem postepowania i wzruszeniem decyzji ostatecznej słusznie wydał postanowienie o wznowieniu postępowania, a następnie odnosząc się do faktów wynikających z akt sprawy zasadnie uznał, że okoliczność taka nie zrealizowała się w realiach sprawy i nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia skarżącej, że nie brała udziału w postepowaniu bez własnej winy.
Składająca skargę o wznowienie postępowania zarzuciła bowiem nieprawidłowość doręczenia decyzji kończącej postępowanie w sprawie poprzez ekspediowanie jej na nieprawidłowy adres, co skutkowało jej nieodebraniem przez podatniczkę, co uniemożliwiło jej złożenie środka odwoławczego do organu II instancji.
Regulacja odnośnie miejsca doręczenia pism osobie fizycznej w postepowaniu podatkowym została zawarta w przepisach art. 148 i następne o.p. Przepis art. 148 § 1 o.p. stanowi, że pisma doręcza się pod adres zamieszkania osoby fizycznej albo pod adres dla doręczeń. Użyte w tym przepisie słowo albo wskazuje, że alternatywa jest rozłączna i obowiązuje przesłanie korespondencji na jeden z tych adresów. Przy czym jeżeli strona wskazała adres dla doręczeń, to powinna zostać korespondencja wysłana na ten właśnie adres. Wskazanie adresu dla doręczeń musi być jednoznaczne i niewątpliwe. Strona musi wyraźnie przedstawić wolę ustanowienia takiego adresu.
Jednocześnie przepis art. 148 § 2 pkt 2 o.p wskazuje, że pisma można doręczać także w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata - adresatowi lub osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Wszystkie powyżej wskazane adresy ( art.148 § 1 i 2 o.p.) mają identyczne znaczenie.
"Z treści art. 148 § 2 o.p. wynika bowiem, że doręczanie na zasadach określonych w tym przepisie ma charakter fakultatywny. Od organu podatkowego zależy, czy pismo zostanie doręczone w miejscach wskazanych w tym przepisie. Podkreślić jednak należy, że doręczanie na zasadach określonych w art. 148 § 1 i 2 o.p. ma charakter równorzędny. Zatem w pierwszej kolejności organ podatkowy może podjąć próbę doręczenia np. w siedzibie organu podatkowego bez konieczności podjęcia uprzedniej próby doręczenia np. pod adresem miejsca zamieszkania". ( por. L. Etel Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany SIP Lex art. 148 ).
Organ zatem nie musi podejmować prób doręczenia pisma pod adresem zamieszkania, aby doręczyć je na adres zatrudnienia czy prowadzonej działalności gospodarczej. Może podjąć próbę doręczenia na adres poprowadzonej działalności gospodarczej, pod warunkiem oczywiście taki, że adres ten żadnych wątpliwości nie budzi i jest adresem rzeczywistym, pod którym adresat może i rzeczywiście odbiera pisma do niego kierowane.
W przedmiotowej sprawie organ przesłał pismo zawierające decyzję określającą podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2019 na adres prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej. Nie jest kwestionowane, że adres ten, a więc S. ul. [...] był adresem podanym przez podatniczkę w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Zgodnie bowiem z art. 5 ust.1 pkt 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy ( Dz.U.2022.541 t.j.) wpisowi do ewidencji podlega adres dla doręczeń oraz - jeżeli przedsiębiorca takie miejsce posiada - adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej. Dokonując więc zgłoszeń do tej ewidencji przedsiębiorca sam wskazuje adres pod którym należy dokonywać doręczeń kierowanych do niego pism. Organ zatem może dokonywać doręczeń pod tym adresem i będą one skuteczne nawet w takim przypadku, gdy adresat korespondencji nie odebrał. Oczywiście mogą zaistnieć sytuacje, gdy przedsiębiorca zmienił adres prowadzonej działalności, korespondencja nie jest pod danym adresem doręczane, jest zwracana np.: z adnotacją adresat nieznany, jednakże w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Jak słusznie powołały się organy doręczyciel urzędu pocztowego, zgodnie z obowiązującymi regulacjami art. 150 o.p dokonał tzw. awizacji przesyłki, czyli złożenia jej w urzędzie pocztowym na okres 14 dni , z jednoczesnym poinformowaniem o tym fakcie pozostawionym w skrzynce pocztowej adresata. W aktach sprawy znajduje się tzw. zwrotka czyli potwierdzenie tego faktu ze stosownymi zapisami listonosza. Stanowi ona, co słusznie zauważył organ dokument urzędowy potwierdzający sposób i fakt doręczenia. Z dokumentu tego organ miał prawo wyciągnąć wniosek o prawidłowym awizowaniu przesyłki. Skarżąca w tym zakresie oprócz swoich stwierdzenie przedstawiła żadnych dowodów, a przecież to ona – dążąc do uchylenia decyzji prawomocnej powinna przedstawić w tym zakresie niebudzące wątpliwości dowody. Same twierdzenia zawarte w piśmie procesowym nie są wystarczające.
O tym natomiast, że awizowanie przesyłki ekspediowanej pod adres S. ul. P. jest możliwe przekonują zalegające w aktach dokumenty zwrotnego potwierdzenia odbioru pism doręczonych skarżącej wcześniej. Wynika z nich, że przesyłki te były awizowane, a następnie odebrane przez skarżącą ( zwrotki dołączone do kart 712,715,719,722 ). Nie pozwala to sądowi uznać argumentów zawartych w skardze wskazujących na brak możliwości prawidłowego awizowania przesyłki.
Także organ powołał się na fakt doręczania poprzednich pism kierowanych do skarżącej , które były przez nią pod tym adresem odbierane. Organ I instancji szczegółowo wykazał daty przeslania tych pism i daty odbioru. Nie naruszył zatem organ prawa uznając za doręczoną przesyłkę pod tym adresem po upływie okresu 14 dni od awizowania nadejścia pisma i pouczenia o możliwości jej odbioru w urzędzie pocztowym.
Adres ten był bowiem zarówno wskazany w CEDiG, a także był adresem prowadzonej działalności gospodarczej. Przeslanie tam przesyłki spełniało zatem wymagania art. 148 § 1 i 2 o.p
Nie znajduje uzasadnienia w prawie procesowym twierdzenie skarżącej, że pismo powinno zostać przesłane na jej adres domowy. Jak już wyżej wskazano adresy wymienione w art. 148 § 1 i 2 maja charakter równoprawnych ( poza wskazanym adresem dla doręczeń ) i organ może przesyłać pismo pod jeden z nich. Podatniczka nigdy nie wskazała w sposób wyraźny, że ustanawia inny adres dla doręczeń niż adres na ul. P.. Nie wskazała, że adresem dla doręczeń jest jej adres domowy. Gołosłowne zapewnienia o tym, iż wskazywała na ten fakt pracownikom urzędu nie są wystarczające w sytuacji gdy brak jest jakiegokolwiek pisma w tym zakresie. W tych okolicznościach organ mógł przesłać przesyłkę pod inny adres, tym bardziej ,że był to adres rzeczywisty i skarżącą wcześniej odbierała tam przesyłki.
Nie naruszył także organ przepisów z uwagi na zawieszenie działalności gospodarczej przez skarżącą. Zawieszenie działalności nie powoduje bowiem ustanie bytu przedsiębiorcy, a tym samym wszystkie zasady doręczeń mogą być dalej do przedsiębiorcy stosowane.
Z tych względów sąd skargę oddalił w myśl art. 151 ppsa.