I SA/Rz 240/23

I SA/Rz 240/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2023-08-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-05-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jarosław Szaro
Stanisław Śliwa
Tomasz Smoleń /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2587
art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 3
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń /spr./, Sędzia NSA Stanisław Śliwa, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 marca 2023 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.1.2023.2.AN w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi N. Sp. z o.o. w R. (dalej: Wnioskodawca/Spółka/Skarżąca) jest interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego z dnia 1 marca 2023 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.1.2023.2.AN w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.
W dniu 2 stycznia 2023 r. Wnioskodawca złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, przedstawiając następujący stan faktyczny.
Spółka będąca Wnioskodawcą zajmuje się sprzedażą markowego obuwia marki N.. Z uwagi na chęć rozreklamowania swoich produktów, Spółka podjęła decyzję o podjęciu współpracy z influencerami. W zamian za otrzymane obuwie, influencer zobowiązuje się do świadczenia ekwiwalentnego w postaci usługi reklamowej (np. w mediach społecznościowych).
Część z influencerów nie prowadzi działalności gospodarczej i w konsekwencji zgodnie z przepisami prawa nie jest zobowiązana do wystawiania faktur VAT. Wniosek obejmuje więc swoim zakresem sytuacje gdy Podatnik takich dokumentów więc nie otrzymuje. Z uwagi na powyższe Wnioskodawca posiada odpowiedni regulamin, zgodnie z którym za przekazane obuwie influencer zobowiązuje się do wykonania usługi reklamowej (reklama butów marki N.). Wnioskodawca posiada również potwierdzenie wydania przedmiotowego obuwia. W przypadku wydania osobistego influencer potwierdza odbiór obuwia własnoręcznie, lub w przypadku wysyłki za pośrednictwem poczty/kuriera - Wnioskodawca posiada dokumenty związane z wysyłką i tym samym potwierdzenie odbioru przez Adresata.
W związku z przedstawionym zdarzeniem przyszłym Wnioskodawca zadał następujące pytania:
1) Czy w zakresie przekazanego obuwia Podatnikowi przysługuje prawo do zaliczenia w koszty uzyskania przychodu poniesionych wydatków na ich nabycie ?
2) Czy przekazanie obuwia będzie dla Podatnika stanowiło przychód ?
Przedstawiając swoje stanowisko Wnioskodawca przywołał przepis art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm., dalej "ustawa o CIT") i stwierdził, że bezspornie przysługuje mu prawo do ujęcia w kosztach uzyskania przychodu nabytego obuwia.
Odnosząc się do drugiego pytania Wnioskodawca uznał, że przekazanie obuwia nie będzie również dla Podatnika stanowiło przychodu. Wnioskodawca nie dokonuje nieodpłatnego przekazania przedmiotowego obuwia (stanowiącego towar firmy). Transakcja ta nie stanowi darowizny, ani nagrody. W przedmiotowej transakcji występuje pełna ekwiwalentność (potwierdzona regulaminem). Wnioskodawca wydaje towar w zamian na wykonanie usługi reklamowej.
W zaskarżonej interpretacji Dyrektor KIS stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1, zgodnie z którym przysługuje Spółce prawo do zaliczenia w koszty uzyskania przychodu poniesionych wydatków na nabycie obuwia, uznał za prawidłowe.
Odpowiadając na drugie pytanie Dyrektor KIS zauważył, że w pierwszej kolejności należy przeanalizować charakter czynności zachodzących między Wnioskodawcą a influencerami. Wnioskodawca nawiązuje współpracę z influencerami. W zamian za otrzymane obuwie influencer zobowiązuje się do świadczenia ekwiwalentnego w postaci usługi reklamowej. Wnioskodawca posiada odpowiedni regulamin, zgodnie z którym za przekazane obuwie influencer zobowiązuje się do wykonania reklamy obuwia. Zdaniem organu w tym przypadku de facto nie dochodzi do przekazania towarów influencerom za darmo, lecz w zamian za realizowane przez nich ww. świadczenie o charakterze reklamowym (czyli jest to umowa barterowa).
Mając na uwadze opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa Dyrektor KIS stwierdził, że zawarta przez Wnioskodawcę umowa o współpracy w influencerami, będzie wiązała się z obowiązkiem rozpoznania po stronie Wnioskodawcy przychodu podatkowego, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawa o CIT. Zatem, stanowisko Spółki zgodnie z którym przekazanie obuwia nie będzie dla Podatnika stanowiło przychodu, należy uznać za nieprawidłowe.
Reasumując, Dyrektor KIS uznał, że stanowisko czy:
( w zakresie przekazanego obuwia Podatnikowi przysługuje prawo do zaliczenia w koszty uzyskania przychodu poniesionych wydatków na ich nabycie - jest prawidłowe;
( przekazanie obuwia będzie dla Podatnika stanowiło przychód - jest nieprawidłowe.
Spółka złożyła skargę do tut. Sądu na interpretację indywidualną z dnia 1 marca 2023 r., zgodnie z która uznano, iż zawarta przez Wnioskodawcę umowa o współpracy w influencerami, będzie wiązała się z obowiązkiem rozpoznania po stronie Wnioskodawcy przychodu podatkowego, zgodnie z art. 12 ust. I pkt 2 i ust. 3 ustawy o CIT.
Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie:
- naruszenie art. 12 ust. 1 pkt. 2 i ust. 3 ustawy o CIT, poprzez nieprawidłową wykładnię brzmienia przepisów podatkowych i w konsekwencji uznanie, iż zawarta przez Wnioskodawcę umowa o współpracy w influencerami, będzie wiązała się z obowiązkiem rozpoznania po stronie Wnioskodawcy przychodu podatkowego, zgodnie z art. 12 ust. I pkt 2 i ust. 3 ustawy o CIT.
Mając na względzie powyższe zarzuty wniesiono o:
- uchylenie zaskarżonej interpretacji w części, w której stanowisko Podatnika zostało uznane za nieprawidłowe.
- rozpatrzenia sprawy na rozprawie,
-oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
Dyrektor KIS, w odpowiedzi na skargę, podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: - Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej: "p.p.s.a."), Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Zatem interpretacja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Natomiast w myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy przekazanie obuwia będzie dla Spółki stanowiło przychód. Przedstawiając swoje stanowisko Skarżąca uznała, że przekazanie obuwia nie będzie dla Podatnika stanowiło przychodu. Odmiennego zdania był organ interpretacyjny. W ocenie składu orzekającego w sporze tym rację przyznać należy organowi.
Przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.
W myśl zaś art. 12 ust. 3 ustawy o CIT za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
Wnioskodawca przedstawiając we wniosku stan faktyczny, że Spółka podjęła decyzję o podjęciu współpracy z influencerami. W zamian za otrzymane obuwie influencer zobowiązuje się do świadczenia ekwiwalentnego w postaci usługi reklamowej. Wnioskodawca posiada odpowiedni regulamin, zgodnie z którym za przekazane obuwie influencer zobowiązuje się do wykonania usługi reklamowej (reklama butów marki N.).
W ocenie Sądu rację ma organ uznając, że w opisanym stanie faktycznym nie dochodzi do przekazania towarów influencerom za darmo, lecz w zamian za realizowane przez nich ww. świadczenie o charakterze reklamowym, a zatem jest to umowa barterowa. Umowa barterowa jest umową konsensualną i wzajemną, a istota wzajemności polega na tym, że między świadczeniami stron zachodzi stosunek ekwiwalentności. Wymieniane towary lub usługi powinny mieć równą wartość, ale nie w dosłownym sensie wartości rynkowej, ale w sensie celu danej umowy. Umowa barterowa jest umową nienazwaną, która swoim charakterem jest zbliżona do umowy zamiany (zob. wyroku Sądu Najwyższego z 26 sierpnia 2004 r., sygn. akt I CK 210/04).
Podkreślić należy, że przepisy podatkowe nie zawierają ograniczeń co do formy zapłaty, dlatego zapłata nie musi nastąpić w formie świadczenia pieniężnego. Może to być również świadczenie rzeczowe, jak ma to miejsce w przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym.
Z powyższych względów prawidłowym jest stwierdzenie organu, że "...zawarta przez Skarżącą umowa o współpracy w influencerami, będzie wiązała się z obowiązkiem rozpoznania po stronie Skarżącej przychodu podatkowego, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o CIT Tym samym, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, zgodnie z którym przekazanie obuwia nie będzie stanowiło dla Niej przychodu.". Tym samym w ocenie Sądu zarzuty przedstawione przez Skarżącą są niezasadne i nie znajdują potwierdzenia w obowiązujących przepisach prawa. Przedstawione w zaskarżonej interpretacji stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej zostało w sposób wystarczający i prawidłowy uzasadnione z przytoczeniem właściwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Twierdzenie Skarżącej, że zaskarżona interpretacja wydana została z naruszeniem przepisów prawa należy uznać zatem za nietrafne.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.