I SA/RZ 217/22

I SA/Rz 217/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2022-06-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-03-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Grzegorz Panek
Jarosław Szaro /przewodniczący/
Małgorzata Niedobylska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Podatek leśny
Sygn. powiązane
III FSK 1186/22 - Wyrok NSA z 2024-02-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 716
art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Protokolant Specjalista Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 rok oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J.M. (dalej: podatnik/skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 30 grudnia 2021 r. nr SKO.4140/204/2021 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 19 marca 2021 r. nr FN-W.3123.2.486.2020.15 w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego za 2017 r. w kwocie 101.854 zł.
W stanie faktycznym sprawy skarżący jest właścicielem nieruchomości gruntowych, tj. gruntów rolnych, leśnych, gruntów pozostałych (w tym także gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej), a także posadowionych na tych gruntach budynków mieszkalnych, budynków pozostałych oraz budowli. Jako osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą pod firmą: J.M. [...], w zakresie między innymi pozaszkolnych form edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych. Ta kategoria aktywności, która w jego przypadku ma charakter przeważający, obejmuje kursy i zajęcia sportowe dla grup i osób indywidualnych, w tym w zakresie [...].
Na potrzeby łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego podatnik zadeklarował m.in., że budynek sklasyfikowany jako "produkcyjny usługowy i gospodarczy dla rolnictwa" usytuowany na części działki nr [...] sklasyfikowanej w tej części Br-IIIa oraz Br-ŁIII ma powierzchnię użytkową 2 283 m2. Na przedmiotową powierzchnię składała się, według podatnika, powierzchnia wykazana jako zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, tj. 829 m2 oraz powierzchnia niezajęta na prowadzenie działalności (cele prywatne), tj. 1.454 m2 (wykazano ją jako zwolnioną z podatku). Na powierzchnię zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej składała się zaś powierzchnia– 400 m2,– 156 m2 i– 273 m2. Podatnik podał, że łączna powierzchnia [...] w budynku wynosiła 1.425 m2 z czego 1.025 m2 wykazane zostało jako niezajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.
Powyższe dane, w zakresie rozmiaru powierzchni opodatkowanej stawkami jak dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zostały zakwestionowane przez organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania podatkowego. W decyzji z 19 marca 2021 r. wskazano, że w przedmiotowym budynku ([...]), prowadzono działalność gospodarczą na całej powierzchni, którą podatnik ma zgłoszoną w działalności gospodarczej. Zdaniem organu I instancji, w spornym zakresie należy zakwalifikować dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni 2091,88 m2 (cała powierzchnia [...] wraz z powierzchnią podestu z ławkami – 1.538,69 m2; pow. pomieszczeń wykorzystywanych jako [...] – 263,70 m2; pow. pomieszczeń wykorzystywanych jako [...] – 138,53 m2; pokój [...] – 11,10 m2; [...] – 139,86 m2) oraz budynki gospodarcze zwolnione – 544,96 m2 [...].
W wyniku odwołania podatnika, organ II instancji decyzją z 30 grudnia 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ zważył, że zastosowanie wyższych stawek podatku od nieruchomości wymaga wykazania, że przedmiotowa nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Aby istniał związek nieruchomości z działalnością gospodarczą należy wykazać, że nieruchomość jest posiadana przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a także, że nieruchomość wykorzystywana jest do faktycznego wykonywania działalności. Organ zaznaczył, że sporne w niniejszej sprawie jest to, czy budynek, w którym znajduje się [...], powinien w całości być opodatkowany stawkami jak dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z twierdzeniami podatnika, [...] w 2017r. była fizycznie przedzielona ogrodzeniem (płotkiem) służącym jej podziałowi na część wykorzystywaną do wykonywania czynności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej [...] od pozostałej części, która jest wykorzystywana do celów prywatnych. Podatnik bowiem, co przyznał organ, tylko część posiadanych [...] wykorzystywał w działalności gospodarczej. Zgodnie z twierdzeniem podatnika, część [...] była także wykorzystywana do przechowywania sprzętów rolniczych oraz płodów rolnych uzyskiwanych z działalności rolniczej. Prócz powyższego, organy ustaliły, że od poniedziałku do soboty w [...] prowadzone były zajęcia z dziećmi niepełnosprawnymi przez stowarzyszenie na rzecz wspomagania rozwoju dzieci i młodzieży, posiadające status organizacji pożytku publicznego i prowadzące działalność nieodpłatną.
Organ stwierdził, że w 2017 r. na [...] prowadzono działalność gospodarczą na całej jej powierzchni. Powołując się na zdjęcia i informacje ze strony internetowej podatnika i profilu firmy w mediach społecznościowych, wskazał, że w trakcie zajęć z [...] była zajmowana w 2017 r. na działalność gospodarczą. Jak zaznaczył organ, na zdjęciach nie widać żadnego zamontowanego ogrodzenia, a na działalność gospodarczą zajęta jest wówczas cała [...] na, tzn. [...]. W ocenie organu odwoławczego, nawet gdyby przyjąć założenie, że faktycznie przez cały czas wykorzystywania w 2017 r. [...] znajdował się na niej wspomniany płot, to już samo jego zdemontowanie (przesunięcie) na czas wykonania zdjęć i hipotetycznie chwilowe wprowadzenie na cały teren [...] było zajęciem tej powierzchni na prowadzenie działalności gospodarczej. Podobnie zamieszczenie tych zdjęć w internecie należy uznać za rodzaj reklamy, mającej zachęcić w 2017 r. kolejnych rodziców do korzystania przez ich dzieci z obozów, jednocześnie z żadnej z reklam skierowanych do potencjalnych klientów nie wynika, iż powierzchnia [...] będzie wykorzystywana wyłącznie w części. W ocenie organu odwoławczego, ograniczenie [...] przez jej każdorazowe przedzielanie doraźnym płotem na czas wykorzystywania na obozy, należałoby traktować jako zmianę warunków związanych z ograniczeniem powierzchni [...]. Również ze zgromadzonych w aktach sprawy zgłoszeń prowadzenia zajęć dla dzieci do Kuratorium Oświaty wynika, że zajęcia z końmi odbywają się na [...]. Brak jest informacji, że zajęcia odbywały się wyłącznie na wydzielonej części [...] i informacji, że wydzielenie nastąpi przez prowizoryczny płot. W ocenie organu odwoławczego, jeżeli [...] odbywać się miała wyłącznie na części [...], a pozostała byłaby odgrodzona, to okoliczność ta wymagałaby podania do wiadomości także w związku z oceną obiektu w zakresie zapewniania przez organizatora warunków bezpieczeństwa. Podobnie w skład powierzchni zajętej na działalność gospodarczą wchodziły schody wraz z podestem.
W ocenie organu, wobec faktu, że cała powierzchnia budynku [...]-[...] była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, niemożliwe było zastosowanie zwolnienia przewidzianego w § 1 uchwały Rady Miasta nr [...] z 19 grudnia 2008 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości (dalej: uchwała Rady Miasta).
Organ odwoławczy wykluczył w niniejszej sprawie także możliwość zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016, poz. 716 ze zm., dalej: u.p.o.l.), bowiem przedmiotowy budynek nie jest położony na gruncie gospodarstwa rolnego oraz nie służy wyłącznie działalności rolniczej, ponieważ – jak zadeklarował sam podatnik – jego część jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Podobnie organ podkreślił, że w sprawie nie znajdzie zastosowania zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., ponieważ sporny budynek nie był zajęty wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu.
Jak zaznaczył organ, bez znaczenia dla okoliczności ustalenia zajęcia [...] na działalność gospodarczą jest fakt zamieszkiwania podatnika pod adresem prowadzenia działalności gospodarczej. W spornym budynku ujętym w ewidencji środków trwałych podatnik prowadził bowiem działalność gospodarczą, nie w sposób incydentalny i nie spełniając warunków wymaganych do skorzystania ze zwolnień przewidzianych w przepisach ustawy i uchwały. Nie ma znaczenia dla skorzystania ze zwolnienia także to, że podatnik nie zalicza do kosztów uzyskania przychodu wydatków w stosunku do koni niewykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej. O tym, że cała powierzchnia nie jest i nie była wykorzystywana w jednolity sposób nie świadczy także to, że na części [...] podatnik okazjonalnie przechowuje traktory, które służą do transportu płodów rolnych.
W uzasadnieniu decyzji podkreślono również, że organy nie orzekły wbrew stanowisku wyrażonemu w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. (SK 39/19), w którym art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, został uznany za niezgodny z Konstytucją. W rozstrzyganej sprawie organy podatkowe ustaliły bowiem, że podatnik wykorzystywał na prowadzenie działalności gospodarczej całą powierzchnię budynku [...].
W skardze na powyższą decyzję, skarżący podniósł zarzuty naruszenia:
1. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 w związku z art. 120 w związku z art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.) polegające na dokonaniu ustaleń w sposób sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, tj. na uznaniu, że cała powierzchnia budynku [...]-[...] stanowiącego własność podatnika znajdowała się w 2017 r. w posiadaniu przedsiębiorcy i nie podlegała zwolnieniu z podatku zarówno na podstawie przepisów u.p.o.l., jak i uchwały Rady Miasta, gdy tymczasem ze zgromadzonego materiału dowodowego taka okoliczność w żaden sposób nie wynika i nie została w jakikolwiek sposób udowodniona, w związku z czym należało uznać, że ww. powierzchnia nie została zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie zadeklarowanym przez skarżącego; całokształt zaś ustaleń faktycznych oparty został tylko i wyłącznie o nieuprawnione domniemania, przypuszczenia i hipotezy oraz o niedostateczny i szczątkowy materiał dowodowy;
2. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120, 121 § 1 i art. 181 O.p. w związku z art. 235 O.p., przez zastosowanie przez organy przypuszczeń, hipotez i domniemań nieustanowionych przez przepisy obowiązującego prawa, polegających na całkowicie domniemanym i hipotetycznym przyjęciu (m.in. na podstawie szczątkowych i całkowicie wybiórczych informacji zamieszczonych "w portalu społecznościowym", pobranych przez organ "z Internetu" czy też w oparciu o "specyfikę działalności gospodarczej"), w sytuacji, gdy organy w żaden sposób nie zgromadziły jakiegokolwiek relewantnego materiału dowodowego, opierając zaskarżone rozstrzygnięcia w przewarzającej mierze na materiałach zgromadzonych w toku postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego za 2016 r. (niemiarodajnych w ocenie skarżącego dla rozstrzygnięcia nawet sprawy za 2016 r., a tym bardziej sprawy za 2017 r.). Wspomniane naruszenie przejawia się również m.in. w niedopuszczalnym operowaniu przez organ drugiej instancji sformułowaniami w rodzaju "hipotetycznie" czy "nawet gdyby przyjąć", świadczącym jedynie o rzeczywistym braku prawidłowego i pełnego zrekonstruowania stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Naruszenie powyższe przejawia się również w fakcie doszukiwania się przez organy obu instancji po stronie skarżącego całego szeregu domniemanych obowiązków, mających być związanych z przedmiotowym budynkiem, niewyrażonych w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, co stanowiło oczywisty przejaw naruszenia zasady legalizmu, wyrażonej w art. 120 O.p.;
3. przepisów prawa materialnego, przez jego nieprawidłową wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, tj. § 1 uchwały Rady Miasta w związku z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., polegające na nieprawidłowym przyjęciu, iż podatnikowi nie przysługuje uprawnienie do zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości w zadeklarowanej przez niego części powierzchni tzw. [...] wraz z podestem, jako rzekomo zajętych w roku 2017 "na prowadzenie działalności gospodarczej", pomimo i wbrew faktowi, że ww. powierzchnia nie była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej.
4. przepisów art. 21 ust. 1 z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r. poz. 2052 ze zm., dalej: P.g.i.k.), § 63 ust. 1 pkt 4) i 5) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2019 r. poz. 393 ze zm., dalej: rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków) w związku z objaśnieniami szczegółowymi do rodzaju 108 (grupa 10 – budynki niemieszkalne) Klasyfikacji Środków Trwałych zawartymi w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych i w związku z objaśnieniami do klasy 1271 zawartymi w schemacie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych ujętymi w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie klasyfikacji obiektów budowlanych (Dz.U. z 1999 r. poz. 162 ze zm., dalej: rozporządzenie w sprawie klasyfikacji obiektów budowlanych) oraz art. 194 § 1-3 O.p., przez pominięcie i nieuwzględnienie okoliczności, że wedle ww. klasyfikacji, stanowiących podstawę wymiaru podatków, przedmiotowy budynek, w którym znajduje się tzw. "[...]", stanowi "budynek produkcyjny usługowy i gospodarczy dla rolnictwa", tj. budynek o rolniczym charakterze, nie zaś budynek o biznesowym profilu (tj. o przeznaczeniu na prowadzenie działalności gospodarczej), w sytuacji braku zaoferowania przez organy obu instancji żadnego miarodajnego przeciwdowodu względem ww. okoliczności;
5. art. 121 § 1 O.p., przez przeprowadzenie całego postępowania z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w tym w szczególności przez sporządzenie decyzji obu instancji z całkowitym pominięciem (względnie z formalnym powołaniem się, lecz bez uwzględnienia wskazań z niego wynikających) orzecznictwa sądów administracyjnych oraz brak należytego uwzględnienia w toku postępowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt: SK 39/19;
6. art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2021 r. poz. 162 ze zm., dalej: Prawo przedsiębiorców) oraz art. 2a O.p. i art. 121 § 1 O.p., przez rozstrzygnięcie ewentualnych faktycznych i materialnoprawnych wątpliwości na niekorzyść podatnika,
7. przepisów prawa materialnego, przez jego nieprawidłową wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 14) u.p.o.l. oraz przepisu art. 120 O.p., polegające na przyjęciu, że dla zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie ww. przepisu konieczne jest zajęcie "wyłącznie" na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, co skutkowało zakwestionowaniem możliwości zastosowania zwolnienia podatkowego zawartego w ww. przepisie w stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy ww. przepis warunku takiego w żaden sposób nie ustanawia;
8. art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., polegające na błędnej jego wykładni, a w konsekwencji na jego niewłaściwym zastosowaniu, przez uznanie, że z samego tylko faktu wykorzystywania przez skarżącego części ww. budynku do prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej wynika brak możliwości skorzystania ze zwolnienia od podatku od nieruchomości, podczas gdy ww. przepis odnosi się zarówno do budynków, jak i ich części, a ww. budynek wykorzystywany jest w pozostałej części do innych celów skarżącego;
9. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez jego błędną wykładnię, polegającą na faktycznym przyjęciu przez organ, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę świadczy o związaniu nieruchomości z działalnością gospodarczą, będącą skutkiem pominięcia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt: SK 39/19;
10. art. 233 § 1 pkt 1), pkt 2) lit. a) i § 2 O.p., przez niesłuszne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji,
W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie decyzji zaskarżonej i ją poprzedzającej oraz umorzenie postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
Uzasadniając skargę podniesiono, że aby uznać daną nieruchomość za zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej organ podatkowy powinien udowodnić ponad wszelką wątpliwość, że nastąpiło faktyczne wykonywanie konkretnych czynności i działań związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą na nieruchomości, przez ich rzeczywiste wykonywanie, w sposób trwały i wykluczający prowadzenie innej działalności, nieincydentalnie. Skarżący podkreślił, że ze sposobu sklasyfikowania przedmiotowego budynku na podstawie prawa geodezyjnego i kartograficznego wynika domniemanie o rolniczym i niebiznesowym charakterze budynku. W ocenie skarżącego, organ utożsamił posiadanie (własność) z zajęciem nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej.
Odnosząc się do analizy zebranego materiału dowodowego, skarżący stwierdził, że organ nadinterpretowuje wyrwane z kontekstu pojedyncze zdjęcia i opisy oferowanych przez podatnika zajęć, błędnie przyznaje znaczenie okoliczności, że cała [...] jest wysłana tym samym podłożem, podobnie niewłaściwie powołuje się na prowizoryczny rodzaj odgrodzenia części przeznaczonej do działalności gospodarczej od pozostałej. Zdaniem skarżącego, żaden przepis prawa nie uzależnia możliwości skorzystania ze zwolnienia podatkowego od istnienia bądź nieistnienia płotka, przy czym skarżący wskazał, że w 2017 r. przedmiotowy płotek znajdował się na terenie [...]. Skarżący zwrócił uwagę, że podczas oględzin w 2019 r. na odgrodzonej części [...] znajdowały się trzy traktory, mające przeznaczenie typowo rolnicze. Zaznaczył również, że oględziny dotyczyły sprawy zobowiązania pieniężnego za 2016, a nie 2017 rok. Zaakcentował, że prócz działalności gospodarczej prowadzi działalność rolniczą, a pod tym samym adresem realizuje znaczną część prywatnych potrzeb. Hodując prywatnie [...] w prywatnym celu korzystał z budynku [...], zaś tylko [...] były wykorzystywane w działalności gospodarczej.
W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał uprzednio wyrażone stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. W szczególności, w odniesieniu do zarzutu operowania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pojęciami "hipotetycznie" i "nawet gdyby przyjąć", organ podkreślił, że jest to polemika z argumentacją skarżącego, natomiast ustalenia faktyczne zostały przedstawione jednoznacznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325) - dalej: P.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.
Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynku [...] -[...], która według skarżącego jedynie w części była wykorzystywana na potrzeby prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej. Skarżący w 2017 r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą, w zakresie między innymi pozaszkolnych form edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych. Ta kategoria aktywności, obejmowała w jego przypadku kursy i zajęcia sportowe dla grup i osób indywidualnych, w tym między innymi w zakresie [...]. Zdaniem skarżącego, na potrzeby tej działalności wykorzystywana była jedynie część [...] ((o pow. 400m2), mieszczącej się w budynku sklasyfikowanym jako budynek produkcyjno-usługowy i gospodarczy dla rolnictwa o pow. użytkowej 2 283 m2. Większa część tego budynku ([...]), odgrodzona drewnianym płotkiem, służyła jednak nie działalności gospodarczej, ale prowadzonej równolegle działalności rolniczej, w ramach której garażował on tam sprzęt rolniczy i składował płody rolne.
W ocenie orzekających organów, cała powierzchnia [...], zlokalizowanej w budynku o charakterze niemieszkalnym, służyła prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i brak było podstaw do zastosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie uchwały Rady Miasta i art.7 ust. 1 pkt 4, 5 i 14 u.p.o.l.
Sąd uznaje za prawidłowe ustalenia poczynione w trakcie postępowania podatkowego, a wydane na podstawie tych ustaleń rozstrzygnięcia za zgodne z prawem. Zdaniem Sądu, zasadnie uznały organy brak podstaw do przyjęcia, że część [...], obejmującą znaczną jej powierzchnię, skarżący wykorzystywał wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności rolniczej i tym samym nie była ona zajęta na potrzeby prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, a dla celów tej działalności wykorzystywana była jedynie powierzchnia 400 m 2.
Stosownie do treści art. 1 a ust. 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Nie jest sporna kwestia, że dla zastosowania stawek opodatkowania właściwych dla przedmiotów opodatkowania związanych z działalnością gospodarczą nie jest wystarczające stwierdzenie ich posiadania przez przedsiębiorcę, lecz również ich zajęcie na cele działalności gospodarczej. Z kolei grunty czy budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej to te grunty i budynki, które są faktycznie wykorzystywane na cele tej działalności.
Nie ulega wątpliwości, że sporny budynek (niemieszkalny), w którym mieściła się [...], pozostawał w posiadaniu przedsiębiorcy, który to przymiot miał skarżący w roku 2017. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że cała [...] była wykorzystywana na potrzeby prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, o czym świadczą informacje podane na stronie internetowej skarżącego, który reklamując swoje usługi podawał, że organizowane przez niego na [...] zajęcia będą odbywały się na obiekcie o pow. 26 m2 – 60 m2, co daje wynik zbliżony do stwierdzonej podczas oględzin powierzchni całej [...]. Potwierdzają to także fotografie sporządzone podczas tego rodzaju zajęć, organizowanych w ramach prowadzonego przez skarżącego ośrodka. Zgromadzony materiał dowodowy przeczy twierdzeniom skarżącego, jakoby w 2017r. istniało trwałe odgrodzenie, oddzielające powierzchnię [...] zajętej na działalność gospodarczą, od tej części, która była zajęta na potrzeby prowadzonej przez niego działalności rolnej. W chwili przeprowadzonych w 2019r. oględzin [...], przedmiotowy płotek już nie istniał, a [...] była przedzielona jedynie ruchomymi linkami. Skarżący nie wykazał w jakikolwiek wiarygodny sposób, aby w okresie objętym stanem faktycznym przedmiotowej sprawy, istniało przegrodzenie [...] o charakterze trwałym, rozdzielające różne funkcje tej części budynku.
W tej sytuacji jego twierdzenia o rzekomym trwałym wydzieleniu większej części [...] nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, wobec tego jako gołosłowne nie mogą zasługiwać na uwzględnienie.
Ponadto, skoro działalność skarżącego, realizowana w ramach prowadzonego ośrodka [...]go miała, jak twierdzi, charakter dominujący, to jego twierdzenia o wykorzystywaniu w tym celu jedynie w istocie niewielkiej części [...], budzą uzasadnione wątpliwości, co do ich wiarygodności. Ustalono zatem w postępowaniu, że na całej [...] faktycznie prowadzone były odpłatne zajęcia nauki [...], zawody i obozy [...], a działalność ta nie miała charakteru incydentalnego. Dodatkowo w trakcie zajęć powierzchnia podestu ze schodami była udostępniona na rzecz widowni.
Z powyższych względów organy zasadnie uznały, że m.in. cała powierzchnia [...] wraz ze schodami i podestem, zajęta była na prowadzenie działalności gospodarczej, dlatego podlegała opodatkowaniu wg stawek właściwych dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Jednoczesne wykorzystywanie części tej [...] dla celów rolniczych nie powoduje, że uzasadnione jest zwolnienie z podatku od nieruchomości czy stosowanie innych stawek niż właściwych dla budynków związanych z działalnością gospodarczą.
Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że organy obu instancji, wbrew sugestiom ze strony skarżącego, nie kierowały się w zakresie czynionych ustaleń jakimikolwiek domniemaniami. Przedmiotowych domniemań skarżący nawet nie określił jednoznacznie, ograniczając się do ogólnikowych stwierdzeń.
Zdaniem Sądu, przeprowadzone postępowanie wyjaśniające było wyczerpujące. Powierzchnię pomieszczeń w budynku ustalono w oparciu o protokół z oględzin przeprowadzonych w 2019r., które wprawdzie przeprowadzone zostały w toku sprawy dotyczącej zobowiązania podatkowego za 2016r., lecz protokół z oględzin w sposób zgodny z prawem włączony został do materiału dowodowego niniejszej sprawy. W myśl art.180 O.p. jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem, a może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Zatem relewantny materiał dowodowy stanowić może również dowód uzyskany w innym postępowaniu, a także " z internetu". Fakt wykorzystania dowodów z innego postępowania wobec podatnika nie oznacza, że w niniejszej sprawie nie zostało przeprowadzone żadne postępowanie dowodowe. Z tych względów uznać należy, że bezpodstawnie skarżący dyskredytuje ustalenia wynikające z reklam i informacji, które sam zamieścił na stronie internetowej ośrodka, a także zdjęć i informacji zamieszczonych w mediach społecznościowych, a dotyczących działalności ośrodka [...]. Przy czym skarżący nie podniósł żadnych konkretnych zarzutów wobec tych informacji, nie zaprzeczył ich prawdziwości, a jedynie uznał, że są szczątkowe i wybiórcze. Ze swej strony nie przedstawił natomiast innych danych, które w jego ocenie byłyby pełne i wiarygodnie potwierdzałyby sposób wykorzystania spornej przestrzeni.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, organy zastosowały prawidłową wykładnię przepisu § 1 uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości w związku z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. uznając, że nie zostały spełnione warunki przewidzianego tam zwolnienia od podatku od nieruchomości., bowiem zwolnieniem tym objęte są budynki gospodarcze lub ich części, inne niż określone w art.7 ust.1 pkt 4 lit.b u.p.o.l. – czyli inne niż budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej - z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Ustalenie zatem, że przedmiotowy budynek [...], chociaż jest budynkiem gospodarczym innym, niż określone w art.7 ust.1 pkt 4 lit.b u.p.o.l., jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, uniemożliwia zastosowanie zwolnienia, o którym mowa w § 1 ww uchwały.
Brak również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów art. 21 ust. 1 P.g.i k. i § 63 ust. 1 pkt 4) i pkt 5) jak też §18 ust. 1 pkt 3) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Klasyfikacja budynku [...] nie była przedmiotem sporu, lecz okoliczność, że jest to "budynek produkcyjny usługowy i gospodarczy dla rolnictwa" nie ma przesądzającego znaczenia dla jego opodatkowania, bowiem niezależnie od sposobu klasyfikacji, o sposobie opodatkowania decyduje sposób wykorzystania budynku. Wbrew zarzutom skargi, brak podstaw do wywodzenia z klasyfikacji budynku domniemania o jego "wysoce rolniczym i niebiznesowym" charakterze w sytuacji, gdy – jak wyżej wywiedziono i co nie było przedmiotem sporu – o zajęciu budynku na działalność gospodarczą mają świadczyć faktycznie wykonywanie tam czynności z tą działalnością związane, a nie klasyfikacja budynku w ewidencji.
W postępowaniu podatkowym jednoznacznie stwierdzono, że przedmiotowy budynek, a zwłaszcza umiejscowiona w nim [...], służyła w całości skarżącemu do prowadzenia działalności gospodarczej. W tej sytuacji zarzuty skarżącego w tym względzie uznać należy za bezpodstawne.
Z powyższego wynika, że budynek ten, będąc w posiadaniu przedsiębiorcy – skarżącego, winien był być opodatkowany według stawek przewidzianych dla tego rodzaju obiektów. Jednakże o takim jego zakwalifikowaniu zdecydowało nie tylko samo stwierdzenie posiadania budynku przez przedsiębiorcę, ale także charakter i sposób użytkowania. Jest to zaś szczególnie istotne w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19 (Dz. U. z 2021 r., poz. 401), w którym to Trybunał stwierdził, że art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy orzekł zgodnie z podglądem wyrażonym w ww orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego.
Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów art.7 ust.1 pkt 14 u.p.o.l. przez ich nieprawidłową wykładnię. Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od podatku od nieruchomości – nieruchomości lub ich części zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. W ocenie Sądu, zasadnie uznały organy, że skarżący nie spełnia przesłanek tego zwolnienia, bo wprawdzie na terenie [...] były prowadzone nieodpłatne zajęcia przez organizację pożytku publicznego (Stowarzyszenie [...]), lecz udostępnianie budynku [...] przez skarżącego na rzecz tej organizacji następowało w wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej – odpłatnie. Zatem to Stowarzyszenie prowadziło działalność statutową w sposób nieodpłatny, a nie podatnik.
Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 b u.p.l., który to stanowi, że zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej, trzeba stwierdzić, że jak to ustalono, brak jest podstaw do przyjęcia, że budynek, w który mieści się [...] służy wyłącznie rolniczej działalności skarżącego, dlatego nie można było przyjąć, że mógł on skorzystać ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 b u.p.o.l.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie było także podstaw do stwierdzenia, że skarżącemu przysługiwały, w odniesieniu do wskazanej przez niego części budynku, jakiekolwiek inne zwolnienia.
Brak jest też podstaw do przyjęcia, że w okolicznościach faktycznych sprawy pozostają niedające się usunąć wątpliwości, które winny były być rozstrzygnięte na korzyść skarżącego, zgodnie z art. 10 ust. 2 Prawa przedsiębiorców. Jak to już bowiem stwierdzono powyżej, ustalenia organów są jednoznaczne i precyzyjne, oparte na obszernym i pozyskanym zgodnie z prawem materiale dowodowym, który został właściwie oceniony, w ramach swobodnej oceny dowodów, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.
Z przedstawionych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procedury podatkowej są bezpodstawne.
Mając więc na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.