I SA/RZ 204/04

I SA/Rz 204/04 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2005-05-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-07-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jacek Surmacz
Kazimierz Włoch /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Niedobylska
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
art. 33 pkt 1 i art. 34 §1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Dz.U. 2002 nr 100 poz 908
§ 32 ust. 2
Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Włoch /spr./ Sędzia NSA Jacek Surmacz Asesor WSA Małgorzata Niedobylska Protokolant sek.sąd. T.Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2005r. na rozprawie- sprawy ze skargi Izby Wytrzeźwień na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2004r. Nr [...] w przedmiocie postępowania egzekucyjnego - oddala skargę -
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2004r. znak (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Wytrzeźwień z dnia (...) lutego 2004r. Nr (...) w sprawie podtrzymania swojego stanowiska odnośnie kontynuacji postępowania egzekucyjnego wobec dłużnika J. D. uchyliło zaskarżone postanowienie i w tym zakresie uznało zarzuty J. D. za uzasadnione.
W uzasadnieniu podniesiono, iż Dyrektor Izby Wytrzeźwień w Rzeszowie po rozpoznaniu zarzutów J. D., złożonych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika II Urzędu Skarbowego w Rzeszowie, w postanowieniu z dnia (...) lutego 2004r. (...) podtrzymał swoje stanowisko w sprawie kontynuacji postępowania egzekucyjnego wobec dłużnika. Wierzyciel stwierdził, że za doprowadzenie i pobyt w Izbie Wytrzeźwień lub jednostce Policji pobierane są opłaty.
Izba Wytrzeźwień jako zakład budżetowy wykonuje swoje zadania odpłatnie, w związku z czym istnieją podstawy do pobierania opłat za pobyt pacjentów.
Zażalenie na przedmiotowe postanowienie złożył J. D., w którym podniósł, że Izba Wytrzeźwień nie ma prawa do pobierania opłaty za pobyt w niej, powołując się przy tym na bliżej nie sprecyzowane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego.
Organ odwoławczy uznał zażalenie za zasadne.
Zarzuty żalącego się odnoszą się do art. 33 pkt. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1996r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Zgodnie z art. 34 §1 powyższej ustawy zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt. 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym ,że w zakresie zarzutów o których mowa w art. 33 pkt.1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.
Zarzut dłużnika jest uzasadniony.
Wskazany przez wierzyciela art. 42 ust 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2001r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.), nie stanowi wystarczającej podstawy prawnej do pobrania opłaty za pobyt w Izbie Wytrzeźwień, gdyż w okresie pobytu dłużnika w niej, tj. w dniu 31 grudnia 2002r. nie istniały przepisy wykonawcze do tej ustawy. Obowiązujące w tym przedmiocie rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 października 1996r. w sprawie doprowadzania osób w stanie nietrzeźwości, organizacji Izb Wytrzeźwień i zakresu opieki społecznej oraz zasad ustalania opłat związanych z doprowadzeniem i pobytem w Izbie Wytrzeźwień (Dz. U. Nr 129, poz. 611) utraciło moc z dniem 28 czerwca 2001r. w związku z wejściem w życie art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, ustawy o radiofonii i telewizji oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 60 poz. 610 ).Nowe rozporządzenie zostało wydane dopiero w dniu 4 lutego 2004r. Nie wykonanie przez Ministra Zdrowia delegacji do wydania rozporządzenia wykonawczego zawartej w art. 42 ust 6 cyt. wyżej ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi uniemożliwia realizację odpłatności za pobyt w Izbie Wytrzeźwień. Przepisy wyżej cyt. ustawy nowelizacyjnej z dnia 27 kwietnia 2001r. nie dawały podstawy do zastosowania w okresie przejściowym przepisów rozporządzenia wykonawczego z dnia 23 października 1996r.
Na przedmiotowe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) kwietnia 2004r. Dyrektor Izby Wytrzeźwień w Rzeszowie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie domagając się jego uchylenia.
Skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 42 ust 5 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) oraz art. 34 w związku z art. 33 pkt.1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2001r. Nr 110, poz. 968 ze zm.).
W szczególności podniósł, że w myśl przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. Nr 62, poz. 718 ze zm.) oraz § 32 ust. 1 i 126 ust. 1 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2000r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz.U. nr 100, poz. 908) zmiana przepisu zawierającego delegację do wydania przepisu wykonawczego w przedmiotowej sprawie nie powoduje utraty mocy obowiązującej dotychczasowych przepisów.
Według skarżącego wystarczającą podstawą ustalania i pobierania należności za pobyt w Izbie Wytrzeźwień jest art. 42 wyżej cyt. ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczas zajmowane stanowisko i wnosiło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/ i art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest przez Sąd pod względem zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych występujących w sprawie.
Skarga jest bezzasadna.
Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny. Zasadniczy problem sprowadza się do interpretacji skutków nowelizacji ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi dokonanej art. 1 pkt. 25 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, ustawy o radiofonii i telewizji oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz.U. Nr 60, poz. 610).
Bezsporne jest, że przed tą nowelizacją problem odpłatności za pobyt w Izbie Wytrzeźwień regulowały przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 października 1996r. w sprawie trybu doprowadzania osób w stanie nietrzeźwości, organizacji Izb Wytrzeźwień i zakresu opieki zdrowotnej oraz zasad ustalania opłat związanych z doprowadzaniem i pobytem w Izbie Wytrzeźwień (Dz. U. Nr 129 poz. 611), w szczególności § 19 tegoż rozporządzenia wydanego na podstawie art. 42 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 35, poz. 230 ze zm.) a nie przepisy tej ustawy. Według treści art. 42 ust 5 powyższej ustawy w brzemieniu po nowelizacji dokonanej w/w ustawą z dnia 27 kwietnia 2001r., za doprowadzanie i pobyt w izbie wytrzeźwień i jednostce Policji pobierane są opłaty. Ustawa nie określa wysokości tych opłat.
Natomiast art. 42 ust 6 wyżej cyt. ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w brzemieniu po nowelizacji stanowi, że minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb doprowadzania i przyjmowania osób o których mowa w art. 40, do izb wytrzeźwień, jednostek Policji, innych placówek utworzonych lub wskazanych przez jednostki samorządu terytorialnego oraz zwalniania z tych izb, jednostek i placówek, a także organizację izb wytrzeźwień oraz innych placówek, z uwzględnieniem wymagań dotyczących kwalifikacji pracowników i warunków technicznych pomieszczeń , zakres opieki zdrowotnej nad doprowadzonymi tam osobami oraz maksymalna wysokość opłat związanych z pobytem w izbie wytrzeźwień, innej placówce utworzonej lub wskazanej przez jednostkę samorządu terytorialnego lub w jednostce Policji.
Ta delegacja ustawowa nie została wypełniona aż do wydania rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie trybu doprowadzania, przyjmowania i zwalniania osób w stanie nietrzeźwości oraz organizacji izb wytrzeźwień i placówek utworzonych przez jednostki samorządu terytorialnego z dnia 4 lutego 2004r. (Dz.U. Nr 20, poz.1921).
Wyżej cyt. ustawa z dnia 27 kwietnia 2001r. nie zawiera też przepisów przejściowych, wobec czego od chwili wejścia jej w życie tj. od 28 czerwca 2001r. poprzednio obowiązujące rozporządzenie z dnia 23 października 1996r. utraciło moc. Przedmiotowe rozporządzenie wykonawcze z dnia 23 października 1996r. wydawane było, gdy ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w pierwotnej wersji upoważniała do wydania rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska. Kompetencje tę miał przejąć Minister Zdrowia i Opieki Społecznej na podstawie przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1985r. w sprawie określenia kompetencji niektórych naczelnych i centralnych organów administracji państwowej zastrzeżonych w przepisach szczególnych dla organów zniesionych (Dz.U. Nr 63, poz. 334).
Cyt. wyżej rozporządzenie wykonawcze z dnia 23 października 1996r. nie wypełnia aktualnej delegacji ustawowej w brzmieniu po nowelizacji wynikającej z art. 42 ust. 6 wyżej cyt. ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Z uwagi więc, że w chwili pobytu J. D. w Izbie Wytrzeźwień tj. w dniu 31 grudnia 2002r., brak było aktu normatywnego w kwestii wysokości opłaty za pobyt w Izbie Wytrzeźwień, opłat tych nie można było pobrać, ponieważ ustawa wysokości tej również nie regulowała.
Należy też zwrócić uwagę na treść § 32 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz.U. Nr 100, poz. 908) który stanowi, że jeżeli zmienia się treść przepisu upoważniającego do wydania aktu wykonawczego ten sposób, że zmienia się rodzaj aktu wykonawczego albo zakres spraw przekazanych do uregulowania aktem wykonawczym lub wytyczne dotyczące treści tego aktu, przyjmuje się, że taki akt wykonawczy traci moc obowiązującą z dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej treść przepisu upoważniającego.
Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie z taką zmiana mamy do czynienia
Z uwagi na powyższe, ponieważ organy podatkowe nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego jak i procesowego, skarga jako bezzasadna podlegała przy zastosowaniu art. 151 p. p. s. a. oddaleniu.