I SA/RZ 191/25

I SA/Rz 191/25 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-07-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Grzegorz Panek
Małgorzata Niedobylska /sprawozdawca/
Piotr Popek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 198
art. 14lzf, art. 14lc ust. 4
Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2025 r. sprawy ze skargi W. S. na informację Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia 3 kwietnia 2025 r. nr DWP.422.5.2024 w przedmiocie negatywnej ponownej oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia MŚP wsparciem oddala skargę.
Uzasadnienie
W. S. (dalej: Skarżący) poddał kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie otrzymaną od Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości S.A. z/s w Rzeszowie (dalej: RARR/RARR S.A.) informację z 3 kwietnia 2025r. nr DWP.422.5.2024 o wyniku ponownej oceny wniosku nr KPOD.01.03-IW.01-9900/24 o dofinansowanie przedsięwzięcia MŚP w ramach planu rozwojowego "A1.2.1. Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności (KPO HoReCa)".
Z dołączonych do skargi dokumentów wynikało, że Skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: S. w miejscowości M., w dniu 2 października 2024 r. zgłosił do RARR wniosek o dofinansowanie projektu ze środków Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności w ramach opisanego wyżej działania A1.2.1 KPO, na dywersyfikację oferty i zwiększenie odporności prowadzonej firmy, przez wprowadzenie nowej usługi wynajmu sprzętu sportowego elektrycznego (motocykli elektrycznych) do zwiedzania Tatr i okolic. W ramach prowadzonej od [...] r. działalności w formie agroturystycznego domu wypoczynkowego, specjalizującej się w świadczeniu usług noclegowych, gastronomicznych oraz dodatkowych usług rekreacyjnych, zamierzał rozszerzyć zakres świadczonych usług przez prowadzenie nowej usługi wypożyczalni elektrycznych motocykli Surron (10 sztuk) przeznaczonych dla turystów zwiedzających Tatry, a ponadto zakup 12 kompletów ochraniaczy na ciało oraz montaż instalacji fotowoltaicznej o mocy 12 kWh na budynku wypożyczalni w miejscowości M. i magazynu energii o pojemności 10 kWh. Planowane przedsięwzięcie zakwalifikowano do kodu PKD 77.21.Z – wypożyczanie i dzierżawa sprzętu rekreacyjnego i sportowego.
W piśmie z 10 marca 2025 r. nr DWP.422.5.2024, RARR poinformowała Skarżącego o negatywnym wyniku oceny wniosku, wskazując w karcie oceny wniosku, że przedmiot przedsięwzięcia dotyczy rodzajów działalności nieobjętych wsparciem. W wyniku weryfikacji ustalono, że opisaną działalność należało zaklasyfikować do kodu PKD 77.39.Z (wynajem i dzierżawa pozostałych maszyn, urządzeń oraz dóbr materialnych, gdzie indziej niesklasyfikowanych), które nie mogą być finansowane w ramach inwestycji z działania A1.2.1 KPO, a nie jak wskazano we wniosku 77.21.Z (wypożyczanie i dzierżawa sprzętu rekreacyjnego i sportowego).
We wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia MŚP Wnioskodawca zarzucił arbitralną i pozbawioną podstawy prawnej zmianę przez oceniających kodu PKD planowanej działalności. Podniósł, że we wniosku podano kod 77.21.Z dotyczący wypożyczania i dzierżawy sprzętu rekreacyjnego i sportowego, co jest zgodne z rzeczywistym zakresem i charakterem usługi. Tymczasem oceniający opisaną działalność zakwalifikowali do kodu 77.39.Z dotyczącego wynajmu maszyn i urządzeń. Planowane przedsięwzięcie dotyczy usług rekreacyjnych i turystycznych, a nie klasycznego wynajmu środków transportu.
W piśmie z 3 kwietnia 2025 r. nr DWP.422.5.2024, RARR poinformowała Skarżącego o odmowie uznania wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia MŚP. Podtrzymano stanowisko, że działalność polegająca na wypożyczaniu elektrycznych motocykli odnosi się do kodu PKD 77.39.Z. Motocykle takie nie mieszczą się w definicji sprzętu rekreacyjnego i sportowego. Kwalifikowalność sprzętu rekreacyjnego opiera się na kryterium napędu siłą mięśni, a motocykle elektryczne tego wymogu nie spełniają.
W skardze wniesionej do tut. Sądu Skarżący zarzucił naruszenie przez RARR przepisów:
1) art.14lza ust. 3 w zw. z art. 14lzc ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przez przeprowadzenie całkowicie dowolnej interpretacji kodu PKD planowanego przedsięwzięcia do objęcia wsparciem, w oderwaniu od obowiązującego regulaminu wyboru przedsięwzięć MŚP i zmianę klasyfikacji skutkującą odmową przyznania wsparcia,
2) art. 14lze ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przez nieuwzględnienie wniosku i ponowną ocenę przedsięwzięcia i ograniczenie się do powtórzenia tez negatywnego rozpatrzenia wniosku z 10 marca 2025 r., co stanowi naruszenie uprawnienia Skarżącego do żądania dwukrotnego rozpatrzenia wniosku dotyczącego przedsięwzięcia,
3) art. 14lze ust. 7 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przez całkowite pominięcie w informacji o wyniku ponownej oceny pouczenia o prawie do złożenia skargi zgodnie z art. 14lzf ust. 2 ustawy, co stanowi rażące naruszenie prawa, które mogło pozbawić Skarżącego możliwości rozpatrzenia sprawy przez sąd administracyjny,
4) § 7 ust. 1 i 2 regulaminu wyboru przedsięwzięć MŚP w ramach KPO, przez nieprzejrzystość i niejednolite stosowanie kryteriów,
5) pominięcie argumentacji zawartej we wniosku o ponowną ocenę, w tym brak oparcia oceny w treści wniosku, dowolność interpretacji przedmiotu działalności skutkującą odrzuceniem wniosku, wynik oceny eksperckiej dokonanej w oparciu o błędne zastosowanie kryteriów wyboru.
W ocenie Skarżącego, zgłoszony przez niego wniosek nie został oceniony na podstawie rzeczywistej jego treści. Zespół ds. Ponownej Oceny oparł się na niedopuszczalnych domniemaniach i arbitralnym pominięciu przedstawionych danych. W sposób arbitralny i błędny zmieniono kod PKD wskazanego we wniosku przedsięwzięcia. We wniosku wskazano bowiem, że działalność polega na wypożyczaniu sprzętu rekreacyjnego i sportowego (PKD 77.21.Z), podczas gdy oceniający przypisali opisaną działalność do kodu PKD 77.39.Z - wynajem maszyn i urządzeń, co jest sprzeczne z faktycznym zakresem i charakterem działalności opisanej we wniosku oraz regulaminem konkursu. Oceniający nie mieli uprawnień do reinterpretacji kodów PKD wskazanych przez przedsiębiorcę. W dokumentacji konkursowej jednoznacznie wskazano, że sprzęt rekreacyjny obejmuje wszelkiego rodzaju urządzenia służące rekreacji i turystyce, bez ograniczenia ich wyłącznie do napędu siłą mięśni. Elektryczne motocykle Surron, jako pojazdy bez homologacji, przeznaczone są wyłącznie do jazdy rekreacyjnej, analogicznie do elektrycznych rowerów czy skuterów, które bezsprzecznie kwalifikowane są jako sprzęt rekreacyjny. Oceniający zaklasyfikowali jednak motocykle elektryczne jako urządzenia użytkowe z kodu PKD 77.39.Z, obejmującego typowo użytkowy wynajem urządzeń technicznych, ciężkiego sprzętu, przyczep, a nie pojazdów rekreacyjnych. Działania oceniających naruszają zasady postępowania administracyjnego oraz wynikającą z dokumentacji konkursowej zasadę przejrzystości i równego traktowania wnioskodawców. Zignorowano przedstawione we wniosku szczegółowe uzasadnienie rekreacyjnego charakteru pojazdów, ich zgodności z wymaganiami ekologicznymi oraz dopuszczalnością ich użytkowania na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego. Skutkowało to bezpodstawnym wykluczeniem wniosku z możliwości otrzymania wsparcia. Założenie oceniających, jakoby sprzęt rekreacyjny musiał być napędzany siłą mięśni, nie znajduje podstaw ani w dokumentacji konkursowej, ani w regulaminie. RARR wielokrotnie przyznawała dofinansowanie dla projektów obejmujących rowery elektryczne, które nie są napędzane siłą mięśni.
Na tej podstawie wniesiono o:
1) uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez RARR,
2) uchylenie oceny negatywnej i zobowiązanie instytucji wdrażającej do ponownego rozpatrzenia wniosku z uwzględnieniem wskazanych zarzutów i zgodnie z zasadami przejrzystości oraz jednolitego stosowania kryteriów,
3) zobowiązanie RARR do usunięcia naruszenia prawa polegającego na systemowym braku pouczeń o drodze sądowej w pismach kierowanych do beneficjentów i zobowiązanie do rozesłania do wszystkich wnioskodawców informacji o przysługującej drodze zaskarżenia na podstawie art. 14zf ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
W odpowiedzi na skargę RARR wniosła o jej odrzucenie albo oddalenie. Podniosła, że sprawa, której dotyczy skarga, nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Nie odnosi się bowiem do kategorii spraw, o których mowa w art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.). Nie jest to sprawa, o której mowa w art. 14lzf ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2025 r. poz. 198; dalej: ustawa wdrożeniowa). Powołane przepisy nie odnoszą się do wyboru "przedsięwzięcia MŚP" dokonywanego przez ostatecznego odbiorcę wsparcia, jakim jest Rzeszowska Agencja Rozwoju Regionalnego – operator regionalny realizujący "przedsięwzięcie" w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności. Sama została wyłoniona jako operator na zasadach określonych w przepisach art. 14lza-14lzf ustawy wdrożeniowej i zawarła umowę z Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości w celu realizacji "przedsięwzięcia" polegającego na wspieraniu odporności MŚP w sektorach najbardziej dotkniętych pandemią COVID-19 w Polsce, tj. HoReCa (hotelarstwo i gastronomia), turystyka lub kultura w ramach KPO. Brak jest regulacji prawnej, która przewidywałaby odpowiednie stosowanie ww. przepisów ustawy wdrożeniowej przewidujących warunki wnoszenia skargi do sądu administracyjnego, względem czynności podejmowanych przez ostatecznego odbiorcę wsparcia realizującym "przedsięwzięcie" (RARR), a przedsiębiorcą realizującym "przedsięwzięcie MŚP". Pismo RARR w przedmiocie ponownej oceny "przedsięwzięcia MŚP" nie stanowi informacji, o której mowa w art. 14lze ust. 7 ustawy wdrożeniowej, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. RARR nie jest ani instytucją odpowiedzialną za realizację inwestycji, ani jednostką wspierającą plan rozwojowy w rozumieniu odnośnych przepisów ustawy wdrożeniowej. Skarżący nie jest natomiast podmiotem wnioskującym o objęcie przedsięwzięcia wsparciem, o którym mowa w art. 14 lzf ust. 2 i 3 ustawy wdrożeniowej. Podejmowane przez RARR czynności mają charakter cywilnoprawny, a przekazana Skarżącemu informacja faktycznie stanowiła odmowę zawarcia umowy.
Niezależnie od powyższego organ ocenił skargę jako niezasadną, a wyrażoną ocenę jako spełniającą wymagania określone w regulaminie wyboru przedsięwzięć MŚP, w tym kryteria określone w załączniku nr 1 oraz listę kodów PKD zawartą w załączniku nr 1a, a także zgodną ze standardami działań operatora realizującego przedsięwzięcie w ramach Inwestycji A1.2.1. (zał. nr 2). Ocenę przeprowadzono w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, przy zachowaniu zasady równego traktowania. Planowana przez Skarżącego działalność nie mieściła się w kodzie PKD 77.21.Z. Należało ją zakwalifikować do kodu 77.39.Z, którego w załączniku 1a do regulaminu wyboru przedsięwzięć MŚP nie wymieniono. Środki w ramach Inwestycji A1.2.1.KPO mają służyć działalności w sektorze hotelarstwa, gastronomii, turystyki lub kultury. W ramach kryterium B4 należało ustalić, czy nowe obszary działalności przedsiębiorcy będą nadal mieścić się w ww. rodzajach działalności, do których skierowany jest instrument Inwestycji A1.2.1.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna, bowiem przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że ocena wniosku Skarżącego dokonana przez RARR nie została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, w tym postanowienia regulaminu wyboru przedsięwzięć MŚP i jego załączniki. Sąd nie stwierdził też, aby rozpatrzenie wniosku odbyło się z naruszeniem zasad przyznawania pomocy, w tym przejrzystości, rzetelności i bezstronności, aby pozbawiono Skarżącego równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru przedsięwzięcia lub naruszono wobec niego zasadę równego traktowania. Wbrew jednak stanowisku RARR skarga nie podlegała odrzuceniu z powodu niedopuszczalności drogi sądowej przed sądem administracyjnym.
Stanowisko o dopuszczalności skarg wnioskodawców składanych na rozstrzygnięcia postępowań konkursowych, w których rozdzielane są środki z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, zostało już wyrażone przez tut. Sąd m.in. w orzeczeniach o sygn. akt I SA/Rz 228/25, I SA/Rz 131/25, I SA/Rz 129/25, I SA/Rz 65/25. Sprowadza się ono do kwalifikacji, że w sprawie, której dotyczył nabór wniosków realizowany przez Rzeszowską Agencję Rozwoju Regionalnego S.A. skarga do sądu administracyjnego przysługuje na zasadach wynikających z przepisów art. 14lzf ust. 3 i art. 30c ustawy wdrożeniowej. Podobne stanowisko wyraził też Naczelny Sądu Administracyjny w postanowieniu z 28 maja 2025 r. sygn. I GSK 449/25. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę stanowisko to podtrzymuje. Nie ulega bowiem wątpliwości, że ustawa wdrożeniowa jest ustawą szczególną, o której mowa w art. 3 § 3 p.p.s.a. RARR S.A., pomimo że nie jest instytucją prawa publicznego – organem władzy publicznej, zajmuje się dzieleniem środków publicznych pochodzących ze środków Unii Europejskiej w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, który jest planem rozwojowym określającym cele związane z odbudową i tworzeniem odporności społeczno-gospodarczej Polski po kryzysie wywołanym pandemią COVID-19 oraz służące ich realizacji reformy i inwestycje, podobnie jak to uregulowano w przepisach rozdziału 5 ustawy wdrożeniowej odnośnie do programu operacyjnego. Instytucją odpowiedzialną za realizację programu, w rozumieniu art. 14la pkt 1 ustawy wdrożeniowej, jest Minister Funduszy i Polityki Regionalnej, który zawarł porozumienie z Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości dotyczące realizacji inwestycji: A1.2.1. "Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności" w ramach KPO. RARR S.A. realizuje zaś na określonym terytorium działania na zlecenie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości; wybrana została do tego w trybie konkursowym.
Ogólne zasady przyznawania wsparcia, o które ubiegał się Skarżący, określają przepisy rozporządzenia Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 23 kwietnia 2024 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis na dywersyfikację działalności mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (Dz. U. 2024 poz. 687), które wydano na podstawie delegacji ustawowej z art. 14lc ust. 4 ustawy wdrożeniowej. Natomiast szczegółowe zasady ubiegania się o wsparcie określał "Regulamin wyboru przedsięwzięć MŚP", który należało stosować w zgodzie z przepisami prawa krajowego, w tym ustawy wdrożeniowej, i unijnego, w tym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 2021 r. ustanawiającego instrument na rzecz odbudowy i zwiększania odporności. Jest to instrument finansowy związany z dystrybucją pomocy publicznej, który wymaga kontroli, także na etapie jej przyznawania, a nie tylko rozliczania. Wykładnia ta musi w końcu uwzględniać realizację konstytucyjnie zapewnionego prawa do sądu (por. art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), który należy wywieść z przepisów art. 14lzf ustawy wdrożeniowej w przypadku otrzymania przez aplikującego informacji o negatywnej ponownej ocenie wniosku. Zawarcie umowy cywilnoprawnej, na którą powoływała się RARR S.A., poprzedzone jest postępowaniem konkursowym, noszącym cechy postępowania quasiadministracyjnego, którego wynik musi być poddany kontroli sądu na zasadach takich, jak akty administracyjne wydawane w postępowaniu administracyjnym, dla którego przewidziana jest droga przed sądem administracyjnym. To, że podmiotem decydującym o wyborze przedsięwzięcia kwalifikującego się do wsparcia nie jest Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, lecz podmiot pomocniczy, nie może mieć wpływu na realizację prawa do sądu na zasadach wynikających z art. 3 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 14lzf ust. 3 ustawy wdrożeniowej. Wskazane środki publiczne nadal są dystrybuowane na zasadach określonych w ustawie wdrożeniowej i w zakresie ochrony sądowej nie można czynić różnic między aktami podejmowanymi przez podmiot realizujący "przedsięwzięcie" a podmiotem realizującym "przedsięwzięcie MŚP", bez jednoznacznego ustawowego odesłania na drogę postępowania przed sądem powszechnym, jak sugerowała RARR w odpowiedzi na skargę. To ostatnie pojęcie ("przedsięwzięcie MŚP") nie jest zresztą znane ustawie wdrożeniowej, a pojawiło się dopiero w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 23 kwietnia 2024 r. Akt podustawowy, jakim jest rozporządzenie, nie może stanowić podstawy wyłączenia drogi sądowej, przede wszystkim z uwagi na dyspozycję art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw, a więc także modyfikować, w zaproponowany przez RARR sposób, regulacji z art. 14lzf ust. 2 i 3 ustawy wdrożeniowej.
Odnosząc się natomiast do meritum sprawy Sąd nie uznał zarzutów skargi za zasadne. Nie stwierdził również z urzędu naruszeń, które wymagałyby uznania dokonanej przez RARR oceny wniosku Skarżącego za naruszającą prawo.
Jak już wskazano, zasady naboru wniosków o dofinansowanie przedsięwzięć MŚP (zasady aplikowania i reguły wyboru) określało wyżej wymienione rozporządzenie Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 23 kwietnia 2024 r. oraz Regulamin wyboru przedsięwzięć MŚP. Konkurs skierowany był do przedsiębiorstw z sektora hotelarstwa, gastronomii, turystyki i kultury, a celem działań realizowanych przez przedsiębiorców miało być rozszerzenie lub dywersyfikacja działalności zgodnie z założeniem inwestycji, poprzez inwestycję w bazę usługową lub produkcyjną, podnoszenie kwalifikacji pracowników lub usługi doradcze na rzecz rozwoju MŚP. O wsparcie mogli się ubiegać przedsiębiorcy spełniający kryteria wyboru przedsięwzięć MŚP, wskazane w załączniku nr 1 do regulaminu, podzielone na formalne i merytoryczne. W § 7 ust. 6 regulaminu postanowiono, że prawdziwość oświadczeń i danych zawartych we wniosku może zostać zweryfikowana m.in. w trakcie oceny. W kryterium B.2 wskazano, że ocena kryterium, czy przedmiot przedsięwzięć MŚP nie dotyczy rodzajów działalności wykluczonych z możliwości uzyskania wsparcia, nastąpi poprzez weryfikację kodów PKD wskazanych we wniosku pod kątem ustalenia, czy działalność, której dotyczy przedsięwzięcie MŚP oraz działalność, której dotyczy przedmiot przedsięwzięcia MŚP, mogą być wspierane w ramach inwestycji A1.2.1 KPO. Z kolei w kryterium B.4 określono warunki weryfikacji, czy przedsięwzięcie MŚP dotyczy rozszerzenia lub dywersyfikacji działalności. Co więcej, w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 23 kwietnia 2024 r. wskazano w § 10, że podmiot udzielający pomocy przeprowadza ocenę wniosku, uwzględniając cel pomocy, o którym mowa w § 5 ust. 1, koszty kwalifikowalne oraz wartość dopuszczalnej pomocy. W § 5 ust. 2 rozporządzenia za koszty kwalifikowalne uznano koszty dywersyfikacji działalności mikroprzedsiębiorcy, małego lub średniego przedsiębiorcy w ramach inwestycji, o której mowa w § 1 ust. 1.
Odnośnie do wniosku Skarżącego uznano, że proponowana przez Niego działalność, której dotyczy przedmiot przedsięwzięcia MŚP, związana z planowanym zakupem motocykli elektrycznych Surron i ich wynajmowaniem, nie mieści się, jak wynika z karty oceny, w kryteriach wyboru B.2 i B4 oraz kwalifikowalności wydatków.
Z regulaminu wyboru przedsięwzięć MŚP wynikało prawo do weryfikacji przez RARR danych, w tym kodów PKD, których wykaz stanowił załącznik nr 1a do regulaminu, dotyczących przedmiotu planowanej działalności. Sąd podzielił trafność oceny ekspertów, że planowane przez Skarżącego działania, które opisano we wniosku o dofinansowanie, wykraczały poza sektory objęte wsparciem w ramach inwestycji A1.2.1 KPO. Zakup i wynajem motocykli elektrycznych nie mieści się w kodzie PKD 77.21.Z (kryterium B2). Nie można ich zakwalifikować do żadnego ze szczegółowo wymienionych w tym kodzie urządzeń (łodzie wycieczkowe, kajaki, żaglówki, rowery, leżaki, parasole, narty), ani określonych ogólnie jako "pozostały sprzęt sportowy". Jak zasadnie podniesiono w stanowisku RARR S.A., opisany we wniosku motocykl elektryczny Surron to pojazd mechaniczny napędzany silnikiem, a nie siłami własnymi człowieka, przez co nie można go uznać za sprzęt sportowy i rekreacyjny. Według przewodnika kwalifikowalności wydatków, stanowiącego załącznik nr 2 do regulaminu, który z tego powodu również był dla wnioskodawcy dokumentem obowiązującym, w ramach środków trwałych kwalifikowalny był zakup sprzętu turystycznego i rekreacyjnego, takiego jak kajak, rower wodny, hulajnoga, itp. spełniające definicję sprzętu turystycznego i rekreacyjnego, bezemisyjny, w tym napędzany siłą mięśni i spełniający warunki wynikające z zasady DNSH (rozdział 4.1). Planowane przez Skarżącego przedsięwzięcie nie mogło być więc zakwalifikowane do kodu PKD 77.21.Z., lecz wypełniało kryteria do zakwalifikowania do go kodu PKD 77.39.Z - wynajem i dzierżawa pozostałych maszyn, urządzeń oraz dóbr materialnych, gdzie indziej niesklasyfikowane. Tego rodzaju działalność, objęta kodem PKD 77.39.Z, nie mieści się jednak w wymaganiu, aby stanowiło rozszerzenie lub dywersyfikację działalności hotelarskiej i gastronomicznej (kryterium B4). Skoro kod PKD 77.39.Z nie został wymieniony w załączniku nr 1a do regulaminu, to Skarżący nie mógł uzyskać wsparcia na planowane przedsięwzięcie w ramach inwestycji A1.2.1 KPO. Wynik oceny zgłoszonego przez niego wniosku, o jakim został powiadomiony przez RARR, okazał się więc prawidłowy, zgodny z kryteriami wyboru B.2 i B.4 oraz kwalifikowalnością wydatków. Zasadnie również ocenę i ponowną ocenę wniosku ograniczono do danych zawartych we wniosku. Natomiast za nieadekwatne Sąd uznał odwołanie się przez Skarżącego do rozstrzygnięć, w których dofinansowanie przyznawane było na zakup rowerów elektrycznych, ponieważ między obiema kategoriami urządzeń zachodzą istotne różnice. Rower, nawet w wersji ze wspomaganiem elektrycznym, nadal może być traktowany jako sprzęt sportowy i rekreacyjny, ponieważ poruszanie się nim zależne jest od sił mięśni człowieka; nie jest w całości zastąpione pracą silnika elektrycznego. Nie wystarczyło zatem objąć wnioskiem zakupu środka trwałego w postaci sprzętu bezemisyjnego, ponieważ musiał on spełniać wszystkie określone w przewodniku cechy: spełniać definicję sprzętu turystycznego i rekreacyjnego, być bezemisyjny, napędzany siłą mięśni i spełniać warunki wynikające z zasady DNSH. Dodać jeszcze należy, że w rozdziale 4.5 przewodnika zastrzeżono, że koszty związane z zieloną transformacją miały charakter wspierający i uzupełniający główny cel przedsięwzięcia MŚP, a więc sfinansowanie ich zakupu mogło mieć miejsce tylko w razie wyboru do dofinansowania głównego celu przedsięwzięcia MŚP, co odnośnie do Skarżącego nie miało miejsca.
W odniesieniu do zarzutu braku pouczenia o prawie do wniesienia skargi Sąd stwierdza, że jest on zasadny. Brak ten istotnie miał charakter systemowy, lecz w każdym przypadku będzie podlegał odrębnej ocenie. W niniejszej sprawie to uchybienie proceduralne nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, bo Skarżący złożył skargę w terminie i została ona merytorycznie rozpoznana.
Z podanych względów skarga została przez Sąd oceniona jako niezasadna, wobec czego została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy wdrożeniowej.