I SA/RZ 188/20

I SA/Rz 188/20 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2020-09-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-03-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jacek Boratyn /sprawozdawca/
Jarosław Szaro /przewodniczący/
Piotr Popek
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 114/21 - Wyrok NSA z 2024-03-13
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1387
art. 3 ust. 1 i ust. 2 b pkt 3, art. 5 a pkt 6, art. 9 ust. 1 i ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1 i ust. 1 c, art. 22
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Piotr Popek, Asesor WSA Jacek Boratyn /spr./, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2020 r. sprawy ze skargi L.T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie określenia straty z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2013 rok oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, decyzją z [...] grudnia 2019 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania L. T. – zwanego dalej skarżącym, od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] grudnia 2018 r., nr [...], w przedmiocie określenia skarżącemu straty z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2013 r., w wysokości 61 928,82 zł, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W 2013 r., którego to dotyczy zaskarżona decyzja, skarżący prowadził działalność gospodarczą pod firmą A., w zakresie handlu i naprawy samochodów, sprzedaży używanych części samochodowych oraz świadczenia usług transportowych. W rocznym zeznaniu podatkowym za 2013 r. wykazał stratę w kwocie 72 478,82 zł, przychód wynoszący 733 786,84 zł i koszty uzyskania przychodów w wysokości 806 478,82 zł.
W następstwie poczynionych wobec skarżącego ustaleń kontrolnych, wszczęto wobec niego postępowanie podatkowe, dotyczące roku 2013 r. W tym postępowaniu ustalono, że skarżący w 2013 r. zawyżył przychody o 313 650 zł i koszty ich uzyskania o 324 200 zł, co wygenerowało stratę wynoszącą 61 928,82 zł, a więc o 10 550 zł niższą od deklarowanej.
Zawyżenie przychodów wynikało z zaliczenia do nich przychodów udokumentowanych 24 fakturami sprzedaży. 18 z tych faktur zostało wystawionych na usługi transportowe, świadczone na rzecz M. K. i W. K. , 1 na usługi świadczone dla J. T., a także 3 na sprzedaży części i podzespołów do samochodów na rzecz B. s.c. Z. Ł., B. Ł.. W rozliczeniach skarżącego znalazła się także 2 faktury wystawiony przez inny podmiot.
Na zawyżenie kosztów złożyło się zaliczenie do nich wydatków udokumentowanych 27 fakturami, wystawionymi przez firmę C. sp. z o.o. (zwanej dalej C.), dokumentujących zakup części samochodowych i usług transportowych oraz ujęcie w rozliczeniu, w poz. 10 spisu z natury, zestawu części samochodowych na kwotę 14 000 zł.
W zakresie sprzedaży usług transportowych rozstrzygające sprawę organy podkreśliły, że skarżący nie był w stanie powiedzieć kiedy i gdzie usługi te miały być realizowane. Nie pamiętał jakiego rodzaju towar był przez niego przewożony. Faktu świadczenia usług transportowych nie potwierdzili też pracownicy nabywców usług, na których rzecz transport miał być realizowany.
Organy rozstrzygające niniejsza sprawę uznały, że nie zasługują na uwzględnienie zeznania zleceniodawców (M. K. i W. K. ), jakoby skarżący przewoził pomiędzy ich magazynami wózek widłowy, gdyż wartość tego rodzaju usług, jaka wynika z faktur, wielokrotnie przekraczała wartość samego wózka. Działanie tego rodzaju nie byłoby więc uzasadnione ekonomicznie.
Podobnie nie dano wiary zeznaniom świadków odnośnie tego, że skarżący wykonywał dla nich przewozy artykułów spożywczych. Faktu wykonania tych usług, na realizację których nie zawierano pisemnych umów (płatność miała postać gotówkową), nikt nie był w stanie potwierdzić.
W przypadku usług jakie miały być wyświadczone na rzecz J. T. sama zainteresowana również nie pamiętała związanych z nimi szczegółów, a brak było innych dowodów na potwierdzenie zrealizowania tych czynności.
Dodatkowo organy zwróciły uwagę, że faktu realizowania usług nie potwierdzają dowody zakupu paliwa, na trasie, na której przewóz miał być realizowany. Skarżący zaś posiadał jedynie dowody zakupu paliwa na transach, na których przywoził z zagranicy pojazdy na sprzedaż. Do tego służyła mu bowiem, zdaniem organów, autolaweta, a nie do przewozu wózka.
Za niewiarygodne uznano także zeznania W. K. odnośnie tego, że skarżący realizował na jego rzecz usługi transportu artykułów spożywczych autolawetą.
Jeżeli chodzi o faktury sprzedaży części i podzespołów samochodowych, to również one nie odzwierciedlały rzeczywistych operacji gospodarczych, co wynika z tego, że skarżący faktycznie nie nabył tego rodzaju towarów.
Faktury na zakup podzespołów i części samochodowych, były tzw. pustymi fakturami, niedokumentującymi rzeczywistych transakcji. W tym zakresie skarżący również nie pamiętał okoliczności przedmiotowych zakupów zaś jego dostawca - firma C., nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej. Nie miała żadnego majątku, nie zatrudniała pracowników, a jej działalność sprowadzała się do wprowadzania do obrotu pustych faktur.
Skoro zaś skarżący nie nabył towarów od C., to zdaniem organów nie mógł ich dalej sprzedać.
Dodatkowo organy zwróciły uwagę na takie okoliczności jak to, że skarżący nie zawierał pisemnych umów z nominalnym nabywcą części – spółka B., a wszelki kontakt z tym podmiotem miał się odbywać telefonicznie. Oprócz tego nie miał też wiedzy odnośnie okoliczności transakcji, podobnie jak wspólnicy B..
Tak samo brak jest dowodów na zrealizowanie na jego rzecz usługi remontowej, uwidocznionej na jednej z faktur, przez ten podmiot, skoro strony nie były w stanie wskazać czego te usługi dotyczyły.
Z uwagi na zakwestionowanie rzetelności dostawy, organ stwierdził nierzetelność spisu z natury. W tym zakresie podkreślił, że skarżący nie miał realnej możliwości nabycia objętych spisem towarów od innego kontrahenta.
Na podstawie wskazanych wyżej okoliczności określono stratę skarżącego z tytułu prowadzonej działalności na kwotę 61 928,82 zł.
Skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] grudnia 2019 r. wniósł skarżący, domagając się jej uchylenia, podobnie jak i uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenia kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
• art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm., zwanej dalej Ordynacją) poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz dokonanie wadliwej oceny materiału dowodowego poprzez błędne uznanie, że wystawione przez niego faktury nie dokumentują rzeczywistej sprzedaży, gdy potwierdzają to inne dowody,
• art. 3 ust. 1 i ust. 2 b pkt 3, art. 5 a pkt 6, art. 9 ust. 1 i ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1 i ust. 1 c, art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1426, ze zm., zwanej dalej ustawą o PIT) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie na skutek przyjęcia, iż wystawione przez niego i zakwestionowane przez organy faktury, nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co skutkowało wadliwym określeniem straty z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2013 r. w zaniżonej wysokości,
• art. 10 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 z późn. zm., zwanej dalej Prawem przedsiębiorców) poprzez niezastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym sprawy.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że z zeznań M. i W. K. wyraźnie wynika, że usługi na ich rzecz zostały przez skarżącego zrealizowane. W tym kontekście miejsce zakupu przez skarżącego paliwa pozostaje bez wpływu na te ustalenia. Podatnik ma bowiem prawo tankować paliwo w dowolnych miejscach i nie można mu czynić zarzutów, że robił to w pobliżu granicy.
Podobne uwagi skarżący odniósł do zeznań wspólników firmy B.. Zarzucił też, że organy nie dokonały jego ponownego przesłuchania, choć sprawa jest prowadzona od kilku lat. W związku z tym nie można mu zarzucać, że nie wskazał na wszystkie fakty, które relacjonowali przesłuchanie w sprawie świadkowie.
Skarżący nie zgodził się także ze stwierdzeniem, że spółka C. jedynie pozorowała prowadzenie działalności gospodarczej, gdyż co innego wynika z zeznań M. S., jej jedynego udziałowca, pełniącego funkcję członka jednoosobowego zarządu.
W uzupełnienie skargi skarżący podkreślił, że postępowaniu podatkowym działał bez zawodowego pełnomocnika, w związku z tym nie miał świadomości mających w nim miejsce nieprawidłowości, w szczególności tych dotyczących czynności jego przesłuchania w charakterze strony.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Na rozprawie w dniu 17 września 2020 r. skarżący podkreślił, że przesłuchanie skarżącego dotknięte było licznymi uchybieniami. Wiąże się zaś to przede wszystkim z tym, że protokół sporządzono faktycznie bez jego udziału, a w trakcie samego przesłuchania zadano mu, zgodnie z protokołem, taką liczbę pytań, odpowiedź na które nie była możliwa w jego trakcie.
Skarżący wyraził tez przekonanie, że wydana wobec niego decyzja jest przedwczesna, gdyż okoliczności dotyczące również jego kontrahentów, winny być oceniane wspólnie, równolegle z prowadzonymi wobec nich postępowaniami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Przedmiotem kontroli sądowej jest ostateczna w administracyjnym toku instancji decyzja określająca skarżącemu wysokość straty z prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej w 2013 r. Jak wynika z treści tego rozstrzygnięcia, organ zweryfikował wysokość zadeklarowanej przez skarżącego straty o kwotę ponad 10 000 zł, a to w związku ze stwierdzeniem, po pierwsze, zawyżenia przez niego kwoty przychodów, a po drugie, zawyżenia kosztów uzyskania przychodów. W tym zakresie wskazano w sposób precyzyjny na kwestionowane czynności nabycia i sprzedaży oraz dokumentujące je faktury.
Skarżący podważając legalność zaskarżonej decyzji podniósł zarzuty związane zarówno z mającym w sprawie miejsce, jego zdaniem, uchybieniem regulacjom prawa materialnego, jak i procesowego. Analiza przedmiotowych zarzutów, a także argumentów podniesionych na ich poracie prowadzi jednak do wniosku, że skarżący podważa, co do zasady, zaprezentowaną przez organy ocenę przeprowadzonych w sprawie dowodów i na tym opiera swoje stanowisko procesowe. Jego twierdzenia odnośnie nieprawidłowego zastosowania regulacji materialnoprawnej, a to: art. 3 ust. 1 i ust. 2 b pkt 3, art. 5 a pkt 6, art. 9 ust. 1 i ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1 i ust. 1 c, art. 22 ustawy o PIT oparte są o jego własne przeświadczenie, że zakwestionowane u niego faktury dokumentują rzeczywiste operacje gospodarcze. Tak więc w tym wypadku stwierdzić należy, że spór pomiędzy stronami postępowania sądowego sprowadza się do oceny prawidłowości dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych i prowadzonego w tym przedmiocie postępowania dowodowego, w szczególności oceny przeprowadzonych dowodów.
Jeżeli chodzi prawidłowość przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, to brak jest podstaw do przyjęcia, że organy dopuściły się w tym zakresie uchybienia art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji, co zarzuca im skarżący. Uczyniły bowiem zadość wynikającej z art. 122 tej ustawy zasadzie prawdy obiektywnej, gromadząc odpowiedni i zdatny do poczynienia wyczerpujących ustaleń materiał dowodowy. W tym zakresie zebrały dowody odnoszące się zarówno do możliwości świadczenia przez skarżącego usług, zarówno w aspekcie posiadania odpowiednich do tego środków i zdolności po jego stronie, jak również pod kątem cech i potrzeb wskazanych na fakturach usługobiorców.
Podobne uwagi można odnieść jeżeli chodzi o kwestię rzeczywistych kosztów uzyskania przychodów przez skarżącego. W tym aspekcie zgromadzono bowiem dowody odnoszące się nie tylko do okoliczności związanych bezpośrednio z podmiotami, od których skarżący miał nabywać towary i usługi, ale także dotyczące bezpośrednio transakcji, udokumentowanymi spornymi fakturami.
Jeżeli chodzi o dokonaną ocenę dowodów, to brak jest podstaw do przypisania jej cech dowolności czy też stwierdzenia, że została przeprowadzona z przekroczeniem granicy swobodnej oceny. Uznając wskazane w decyzji faktury za nieodzwierciedlające rzeczywistych operacji gospodarczych organy oparły się na analizie związanych z nimi okoliczności, która znajduje potwierdzenie i uzasadnienie w zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego.
I tak uznając, że skarżący nie świadczył usług transportowych na rzecz swoich kontrahentów wskazano na niemożność ustalenia okoliczności towarzyszących tym transportom, a zwłaszcza precyzyjnego ustalenia tego, co miało być przez skarżącego przewożone. Skarżący nie był w stanie podać tego rodzaju informacji, podobnie jak osoby na rzecz których usługi te miały być świadczone. W tym zakresie zwrócić należy uwagę również na to, że w zaskarżonej decyzji słusznie zauważono, że przeciwko przyjęciu iż przedmiotem transportu miał być wózek widłowy przemawia głównie to, że wynikające z faktur koszty przewozu wielokrotnie przewyższają rynkową wartość wózka. Tak więc wybór takiego modelu prowadzenia działalności gospodarczej nie znajduje ekonomicznego uzasadnienia, co potwierdza stanowisko organów, że usługi tego rodzaju nie były świadczone. W tym miejscu należy również zaznaczyć, że na fakt przewozu wózka nie wskazali żadni świadkowie, w tym pracownicy zleceniodawców, co przy deklarowanej częstotliwości przewozów świadczy o tym, że nie miało to miejsca.
Podobnie brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący swoją autolawetą dokonywał przewozu artykułów spożywczych. Nie wynika to bowiem z żadnych dowodów, a poza tym twierdzenia tego rodzaju budzą uzasadnione wątpliwości z uwagi na samo przeznaczenie pojazdu, którym usługi te miały być realizowane.
Organy słusznie zauważyły, że delegacje i dowody zakupu paliwa świadczą o tym, że autolawety skarżący używał do przywozu z zagranicy zakupionych tam pojazdów. Zakupu paliwa dokonywał zaś w pobliżu granicy, natomiast inne zakupy na terytorium kraju miały charakter marginalny. W tym kontekście stwierdzić więc należy, że fakty te tylko potwierdzają stanowisko organu, odnośnie nierealizowania usług transportowych przez skarżącego.
Wbrew twierdzeniom skarg organy nie stoją na stanowisku, że skarżący nie może dokonywać zakupu paliwa w pobliżu granicy. Zasadnie jednak przyjęły, że miejsce tankowania pojazdów służących do prowadzenia działalności gospodarczej może być dowodem mającym wpływ na ocenę realizacji określonych czynności opodatkowanych, potwierdzając bądź przecząc faktowi ich wykonania.
W niniejszym przypadku dowody zakupu paliwa w miejscach znacznie oddalonych od miejsca deklarowanego świadczenia usług, w zestawieniu z innymi dowodami, przeczą twierdzeniom skarżącego, że usługi te realizował. Wnioski tego rodzaju, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie, uznać więc należy za prawidłowe.
Brak potwierdzenia realizacji usługi na rzecz J. T. również został zasadnie przyjęty za podstawę wykluczenia faktycznej realizacji tej czynności. W tym wypadku brak jest również podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji.
Za prawidłowe uznać należy także stanowiska organów odnośnie tego, że skarżący faktycznie nie nabywał części i podzespołów samochodowych, a w konsekwencji nie mógł więc ich dalej odsprzedawać czy wykazywać w spisie z natury. Ocena taka wynika z tego, że w sprawie wykazano w sposób niebudzący wątpliwości, że wskazany na fakturach dostawca części jedynie pozorował prowadzenie działalności. Jak to bowiem wynika, z pozyskanej od Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] informacji, ustalonych podczas kontroli tego podmiotu, nie posiadał on ani infrastruktury ani zdolności do prowadzenia rzeczywistej działalności.
Okoliczności dotyczące pozorowania przez spółkę C. prowadzenia działalności gospodarczej wynikają z protokołu kontroli przeprowadzonej wobec tego podmiotu, a więc dokumentu urzędowego, wnioski z którego nie zostały podważone za pomocą innych dowodów. Oprócz tego, w ramach prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania nie ustalono żadnych okoliczności mających towarzyszyć zawieraniu transakcji z tym podmiotem czy ich realizacji. Skarżący nie był w stanie w sposób jednoznaczny wskazać jakiego to rodzaju części nabywał od C. ani też jak przebiegały czynności związane z ich realizacją, czy też okoliczności towarzyszących nawiązaniu kontaktów z tym podmiotem. Podobnie okoliczności tych nie był w stanie wskazać M. S. – jedyny wspólnik i członek zarządu C., tak wiec jego twierdzenia odnośnie tego, że rzeczywiście sprzedawał towary skarżącemu uznać należy za gołosłowne.
Skarżący, dążąc do podważenia legalności zaskarżonych decyzji, wskazał na nieprawidłowości, jakie jego zdaniem miały miejsce w czasie jego przesłuchania w charakterze strony oraz na to, że nie został przesłuchany ponownie.
Odnosząc się do tych stwierdzeń podkreślić należy, że podstawą ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie były wnioski powzięte na podstawie szeregu przeprowadzonych w sprawie dowodów, wśród których znalazły się również zeznania skarżącego, składane w charakterze strony. Zeznania te jednak, nie miały charakteru decydującego, jako że okoliczności kwestionowanych transakcji ustalono głównie w oparciu o inne, uznane za wiarygodne dowody. Wyjaśnieniom skarżącego organy nie dały wiary, jeżeli chodzi o przebieg i okoliczności towarzyszące kwestionowanym czynnościom, niemniej jednak miał on możliwość zaprezentowania własnej wersji zdarzeń, która podlegała ocenie.
Za naruszenie przepisów prawa nie można uznać braku ponownego przesłuchania skarżącego w charakterze strony. Organ bowiem nie był do tego zobligowany, a jeżeli skarżący chciał się ustosunkować w ten sposób do innych dowodów, bądź okoliczności sprawy, mógł to uczynić, składając pisma procesowe, prezentujące jego argumenty. Brak ponownego przesłuchania w żaden sposób nie wpłynął więc na uszczuplenie jego praw procesowych.
W tym miejscu należy zasygnalizować jedynie, że dowód z przesłuchana strony jest specyficznym dowodem, o czym świadczy brzmienie art. 199 Ordynacji. Zgodnie z jego treścią, organ podatkowy może przesłuchać stronę po wyrażeniu przez nią zgody. Do przesłuchania strony stosuje się przepisy dotyczące świadka, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu.
Z przytoczonej wyżej regulacji wynika, że dowodów ten, ze swej istoty, ma charakter uzupełniający, poza tym skorzystanie z tego środka dowodowego uzależnione jest od woli podatnika. W tej sytuacji więc nie można przeceniać jego znaczenia i w głównej mierze opierać na nim ustaleń, pomijając inne środki dowodowe.
Jeżeli chodzi o kwestie związane z prawidłowym przebiegiem przesłuchania skarżącego to nie sposób jest kategorycznie wykluczyć, że czynności te przebiegały w sposób wskazany przez skarżącego, tj. z taką intensywnością jaka wynika z protokołu, zgodnie z którym skarżący w ciągu trzech godzin odpowiedział na ponad 900 pytań, a protokół został sporządzony znacznie później, jednakże brak jest podstaw do przyjęcia, że miało to wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Jeżeli bowiem nawet skarżący działał wówczas bez zawodowego pełnomocnika i w związku z nieświadomością przebiegu procedur i znaczenia relacjonowanych okoliczności niewłaściwie przedstawił niektóre fakty, to miał możliwość sprostowania czy też sprecyzowania swoich wypowiedzi. Skoro zaś tego nie uczynił, to trudno na tej podstawie wyciągać daleko idące wnioski, prowadzące do zakwestionowania poczynionych w sprawie, nie tylko na podstawie tego dowodu, ustaleń faktycznych.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, może być tylko takie naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszym przypadku takiego naruszenie, a także jego związku z zapadłym rozstrzygnięciem nie stwierdzono.
Na uwzględnienie nie zasługują również te twierdzenia skarżącego, w których podkreśla, że rozstrzygnięcie zapadłe w jego sprawie jest przedwczesne, albowiem organ winien równocześnie rozpatrywać jego sprawę z tymi sprawami, które dotyczącą jego kontrahentów. Wymóg taki nie wynika bowiem z obowiązujących regulacji prawnych, a organ jest władny rozstrzygać pozostające w jego właściwości sprawy niezależnie i odrębnie. Takiego sposobu procedowania nie sposób więc traktować jako naruszenia prawa, tym bardziej że brak jest podstaw do przyjęcia, że rozstrzyganie ich w różnym czasie miało wpływ na poczynione ustalenia.
Nie można zgodzić się również ze skarżącym, że wydane w sprawie rozstrzygniecie, jest wyrazem naruszenia art. 10 Prawa przedsiębiorców, albowiem wobec jednoznacznych i kategorycznych ustaleń, jakie zostały poczynione w niniejszej sprawie, nie można zasadnie czynić organom zarzutów, że wbrew treści wskazanego przepisu, rozstrzygnęły niedające się usunąć wątpliwości, odnośnie okoliczności faktycznych sprawy, na niekorzyść skarżącego.
Mając więc na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.