I SA/Rz 182/17

I SA/Rz 182/17 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2017-05-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-03-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jacek Boratyn
Jarosław Szaro /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Niedobylska
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II FSK 3435/17 - Wyrok NSA z 2019-10-02
II FZ 695/17 - Postanowienie NSA z 2017-11-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 70 § 6 pkt 1, 165 § 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro / spr./ Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska Asesor WSA Jacek Boratyn Protokolant sekr. sąd. Aleksandra Baczyńska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2017 r. sprawy ze skargi E. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec E. O. (dalej: Zobowiązana lub Skarżąca) na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], wystawionego przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego.
Z uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny – Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącej, na podstawie wydanego tytułu wykonawczego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] wystawionego na należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r.
Podstawą wydania tytułu wykonawczego była decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] określająca zobowiązanie podatkowe Skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych od kapitałów pieniężnych za 2009 r. w wysokości 461.535,00 zł. W trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego Skarżąca zawiadomiła organ o zmianie miejsca zamieszkania, wskazując nowy adres – [...]. Próba doręczenia decyzji na jej nowy adres zamieszkania okazała się być bezskuteczna. Organ, działając w oparciu o art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej uznał, że przesyłka zawierająca powyższą decyzję została doręczona Skarżącej skutecznie w dniu [...] września 2015 r. Od wydanej decyzji nie zostało złożone odwołanie.
Ze względu na ujawnione w toku postępowania kontrolnego nieprawidłowości, postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] organ kontroli skarbowej, wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe
z art. 56 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (tj: Dz. U.
z 2013r., poz. 186 ze zm. dalej k.k.s.). Naczelnik Urzędu Skarbowego, pismem z dnia [...] października 2015 r. zawiadomił Zobowiązaną, że w związku z wszczęciem przez Urząd Kontroli Skarbowej dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe, bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od dochodów kapitałowych za 2009r. uległ zawieszeniu w dniu [...] października 2015 r. Próba doręczenia zawiadomienia na nowy adres zamieszkania Skarżącej również okazała się być bezskuteczna.
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w dniu [...] listopada 2015 r. przesłał za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. na adres zamieszkania Zobowiązanej – [...] – odpis tytułu wykonawczego o numerze [...] w jednej przesyłce listownej wraz z zawiadomieniami o zastosowaniu środka egzekucyjnego. W związku z nieskutecznym doręczeniem przesyłki do Zobowiązanej, organ egzekucyjny uznał, że doszło do doręczenia zastępczego.
Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. Skarżąca złożyła do organu zarzuty
w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego. Zobowiązana podnosiła, że nie istnieje w stosunku do niej żaden obowiązek podatkowy, albo jeśli taki obowiązek zaistniał, to wygasł, albo uległ przedawnieniu. W uzasadnieniu podała, że nie miała informacji o prowadzonym postępowaniu podatkowym dotyczącym roku 2009, a informację o wystawionym tytule egzekucyjnym uzyskała wraz z doręczeniem w dniu [...] stycznia 2016 r. postanowienia Sądu Rejonowego w R. Z tych też względów wniosła o uwzględnienie wniesionych zarzutów i umorzenie postępowania egzekucyjnego.
W odpowiedzi na zgłoszone zarzuty, Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...], odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego z uwagi na uchybienie terminu. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem przez Zobowiązaną, która powoływała się jednocześnie na te same okoliczności, co w zarzutach z dnia [...] stycznia 2016 r.
Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia Zobowiązanej – postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] – uchylił zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu do wydanego postanowienia organ wskazał, że organ egzekucyjny wysłał odpis tytułu wykonawczego na adres niebędący aktualnym miejscem zamieszkania Zobowiązanej.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ I instancji nadał w dniu [...] lipca 2016 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. – na adres zamieszkania Zobowiązanej: [...] – odpis przedmiotowego tytułu wykonawczego, który został jej skutecznie doręczony w dniu [...] lipca 2016 r. Zobowiązana w piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r. ponowiła zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej. Podnosiła, że egzekwowany obowiązek wynika z dokumentów, których nie otrzymała, ponadto jej zdaniem objęte egzekucją obowiązki uległy przedawnieniu
z dniem [...] stycznia 2016 r.
Postanowieniem wydanym w dniu [...] września 2016 r., znak: [...] organ egzekucyjny uznał zarzuty Zobowiązanej w sprawie egzekucji administracyjnej za nieuzasadnione i w konsekwencji niedające podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Po przeanalizowaniu pism Zobowiązanej, organ stwierdził, że podnosi ona zarzuty określone w art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. nieistnienia oraz przedawnienia egzekwowanego obowiązku. W uzasadnieniu do wydanego postanowienia organ wskazał na ostateczną decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...], którą to decyzją organ kontroli skarbowej odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] września 2015 r. znak: [...], określającej zobowiązanie podatkowe Zobowiązanej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. Powyższe rozstrzygnięcie, w ocenie organu powoduje, że obowiązek z niej wynikający i objęty tytułem wykonawczym z dnia [...] października 2015 r. na [...] istnieje i jest wymagalny. W odniesieniu do zarzutu przedawnienia egzekwowanego zobowiązania, organ I instancji uznał, że jest on również nieuzasadniony. Wskazał, że pismem z dnia [...] października 2015 r. organ zawiadomił Zobowiązaną, że bieg terminu przedawnienia zobowiązani w podatku od dochodów kapitałowych za 2009 r. uległ zawieszeniu w dniu [...] października 2015 r., ze względu na wystąpienie okoliczności, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej (dalej O.p.), tj. wszczęcia przez UKS w R. dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe.
Powyższe postanowienie zostało zakażone przez Zobowiązaną, która pismem z dnia [...] października 2016 r. wniosła zażalenie. Kwestionując prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia, wniosła ona o uchylenie postanowienia w całości
i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zobowiązana podniosła zarzut niewyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcie sprawy – brak wyjaśnienia, którego dnia oraz na który adres organ wysłał poszczególne pisma oraz z jaką adnotacją wracały niepodjęte pisma. Podniosła, że nie dokonano jej konfrontacji ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a także nie wysłuchano jej wyjaśnień w zakresie poszczególnych doręczeń, przez co organ nieprawidłowo i nieprecyzyjnie ustalił stan faktyczny, co w konsekwencji spowodowało nieprawidłowe rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Dodatkowo podniosła, iż nie zawiadomiono jej o wszczęciu postępowania podatkowego, a także nie zawiadomiono jej o wszczęciu postępowania karno – skarbowego.
Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] utrzymał
w mocy zaskarżone postanowienie. Organ zważył, że organ egzekucyjny – Naczelnik Urzędu Skarbowego w trakcie prowadzonego postępowania, wziął pod uwagę wszelkie okoliczności, również i te odnoszące się do zakresu działania wierzyciela
w toku postępowania, nie ograniczając się tym samym do okoliczności badanych tylko przez organ egzekucyjny. Organ wskazał dalej, że zarzuty Skarżącej dotyczą nieistnienia obowiązku oraz jego przedawnienia. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia - organ wskazał, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p. stanowiący o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Pismem z daty [...] października 2015 r. organ egzekucyjny zawiadomił Skarżącą, że w związku z wszczęciem przez Urząd Kontroli Skarbowej w R. dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 k.k.s., bieg terminu przedawnienia jej zobowiązania podatkowego podatku dochodowym od osób fizycznych (od dochodów kapitałowych) za 2009 r. uległ zawieszeniu. A zatem, w ocenie organu, zarzut Zobowiązanej w tym zakresie jest niezasadny.
W odniesieniu natomiast do drugiego zarzutu, organ podkreślił, że decyzja określająca jej zobowiązanie podatkowe istnieje w obrocie prawnym i nie została wzruszona w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w przepisach O.p. Dodatkowo, decyzja określająca podatek została wydana po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego, o którym Zobowiązana wiedziała i w którym początkowo brała czynny udział.
Na postanowienie organu odwoławczego Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Zaskarżyła ona wydane postanowienie w całości zarzucają mu:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 165 § 2 O.p. poprzez jego niezastosowanie i nie wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego z urzędu,
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące zawieszenie biegu terminu zobowiązania podatkowego
w sytuacji, gdy podatnik nie został prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 k.k.s.
Podnosząc powyższe zarzuty, Skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia
w całości do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania przed organami podatkowymi oraz przed Sądem.
W uzasadnieniu do wniesionej skargi Skarżąca wskazywała na, jej zdaniem, nieprawidłowy sposób doręczenia pism od prowadzących postępowanie organów. Podała, że dopiero [...] stycznia 2016 r. dowiedziała się, że przeciwko niej został wydany tytuł wykonawczy dotyczący zobowiązań za 2009 r. Skarżąca wskazując na przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p. zaakcentowała, że istotny jest fakt zawiadomienia podatnika o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Powołując się na wyrok NSA z 8 września 2016 r. sygn. akt
I FSK 596/15 wskazała, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego (z 17 lipca 2012 r. sygn. akt P 30/11) dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego konieczna jest świadomość podatnika, że nastąpiło zdarzenie, które wpływa na bieg terminu obciążającego go zobowiązania. Zdaniem Skarżącej, dokonanie doręczenia w trybie art. 150 § 2 O.p. nie jest równoznaczne
z powzięciem świadomości podatnika o wszczęciu postępowania i zawieszeniu biegu terminu zobowiązania podatkowego. Dodała, że dopiero w dniu [...] stycznia 2016 r. tę świadomość powzięła.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona. Podniesione zarzuty egzekucyjne słusznie zostały uznane przez organy egzekucyjne za nie mogące prowadzić do stwierdzenia niedopuszczalności egzekucji.
Problematyka zarzutów egzekucyjnych w części określenia poszczególnych podstaw takich zarzutów została uregulowana w treści art. 33 ust.1 upea, gdzie
w poszczególnych punktach (10) zostały enumeratywnie wymienione podstawy do składania takich zarzutów.
Osoba, wobec której wszczęto egzekucję, kierując zarzuty musi w sposób precyzyjny wskazać, które z naruszeń wskazanych w tym przepisie dotyczą wszczętego postępowania egzekucyjnego i tylko w tym zakresie organy egzekucyjne są zobowiązane badać sprawę.
Należy przy tym podkreślić, że przedstawione zarzuty musza odnosić się do tej fazy postępowania, która aktualnie się toczy, czyli do postępowania egzekucyjnego. Muszą wskazywać na naruszenia prawa w działaniach tych organów lub na zdarzenia, które zaszły w obiektywnej rzeczywistości po ustaleniu lub określeniu zobowiązania podatkowego, a maja one wpływ na istnienie tychże zobowiązań a co za tym idzie na dopuszczalność i zgodność z prawem prowadzonej egzekucji.
Zarzuty podniesione w trybie regulowanym tym przepisem nie mogą natomiast w żaden sposób odnosić się do zgodności z prawem przeprowadzonego postępowania podatkowego w wyniku, którego doszło do wykreowania lub określenia zobowiązania podatkowego, które aktualnie jest wykonywane w ramach postępowania egzekucyjnego.
Składający zarzuty egzekucyjne nie może, więc zmierzać do tego, aby doszło do kolejnego ( trzeciego, czy nawet piątego – w przypadku skorzystania z procedury sądowo administracyjnej) badania prawidłowości procedowania przez organ podatkowy i to zarówno w sferze prawa procesowego, jak również prawa materialnego. Zarzuty wobec sposobu procedowania i orzekania przez organ podatkowy mogą być tylko podnoszone w ramach przewidzianych ku temu procedur w np.: art. 240 czy 247 o.p.
Nie jest dopuszczalna weryfikacja tych rozstrzygnięć w ramach przepisów art. 33 ust.1 upea. Organ egzekucyjny jest uprawniony jedynie do rozpatrywania tych kwestii, które dotyczą postępowania egzekucyjnego, nie zaś tych, które należą do właściwości organów jurysdykcyjnych.
Rozważania te należy aktualnie odnieść do poszczególnych zarzutów, jakie mogą zostać podniesione w z racji ujęcia ich w art.33 ust. 1 pkt 1 upea i zostały wskazane w pismach skierowanych do organu egzekucyjnego.
Przepis art. 33 ust.1 pkt 1 upoea wskazuje mianowicie, że podstawą zarzutu
w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Wskazane w tym przepisie 4 możliwości faktyczne musza być odniesione do prowadzonego postępowania egzekucyjnego i na tym etapie musi być badane ich zaistnienie.
W szczególności organ musi zbadać, czy obowiązek, który ma zostać przez niego zrealizowany w drodze przymusowej nie został już wykonany (np.: dobrowolnie przez zobowiązanego – okoliczność ta, co do zasady nie będzie wynikała z decyzji), lub też czy należność ta nie została umorzona na podstawie decyzji właściwego organu.
Jest zobowiązany także ustalić czy nie doszło do wygaśnięcia obowiązku
( okoliczności z art. 59 ust. 1 o.p.), czy też w końcu czy obowiązek nie istnieje.
W tym ostatnim przypadku organ egzekucyjny nie może dokonywać ustaleń faktycznych lub rozważań prawnych sprzecznych z ustaleniami czy rozważeniami, które legły u podstaw wydania decyzji będącej podstawą wydania tytułu wykonawczego.
W końcu organ jest zobowiązany uwzględnić upływ terminu przedawnienia.
Zgodnie jednak z tym, co Sąd powyżej wskazał, ustalenia organu w zakresie upływu terminu przedawnienia nie mogą prowadzić do podważenia w tym trybie ustaleń zawartych w decyzji podatkowej podlegającej wykonaniu w drodze egzekucji.
Organ może i jest zobowiązany uwzględnić wszystkie te okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tej decyzji, kiedy doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego na skutek upływu terminu określonego w art. 70 § 1o.p.
Jeżeli zatem organ podatkowy w decyzji podatkowej dokonał rozważań
i ustaleń, że powoływane przez stronę okoliczności nie prowadza do przedawnienia – na etapie orzekania to organ egzekucyjny nie może czynić odmiennych ustaleń faktycznych i prawnych i przyjąć, że organ merytoryczny naruszył prawo
i w rzeczywistości w chwili orzekania zobowiązanie podatkowe było już przedawnione. Dopuszczenie do takiego procedowania przez organ egzekucyjny stanowiłoby naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych i pozwalałoby na ich eliminacje z obrotu na etapie postępowania egzekucyjnego.
Strona, jeżeli jest niezadowolona z decyzji musi ja kwestionować na etapie postępowania podatkowego, nie zaś egzekucyjnego.
W ramach zarzutu przedawnienia zobowiązania organ egzekucyjny jest natomiast zobowiązany uwzględnić wszelkie okoliczności związane
z przedawnieniem zobowiązania, jakie zaistniały po wydaniu decyzji wymiarowej.
Należy wskazać, że termin z art. 70 § 1 o.p. jest pięcioletni i ustawa ta przewiduje liczne przypadki jego zawieszenia lub przerwania.
Wśród tych przypadków nie znajduje się wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Termin przedawnienia będzie, więc biegł po wydaniu takiej decyzji w dalszym ciągu i jeżeli nie zajdzie jakaś okoliczność przerywająca jego bieg ( np.: z art.70 § 4 o.p. – zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony), to wówczas dojdzie do przedawnienia zobowiązania.
W takim przypadku, jeżeli podatnik podniesie zarzut egzekucyjny to organ egzekucyjny niewątpliwie będzie władny go rozpatrzyć i wydać stosowane postanowienie. Rozstrzygniecie takie nie będzie stało w sprzeczności z ustaleniami organu podatkowego i będzie się odnosiło do egzekucyjnej części postępowania.
Z taką jednakże sytuacją nie mamy w niniejszej sprawie do czynienia.
Podatniczka wskazała w swoich zarzutach egzekucyjnych na fakt przedawnienia zobowiązania podatkowego, który niesłusznie został nieuwzględniony przez organ podatkowy – w tym przypadku Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej.
Jak wynika z akt sprawy ( treść postanowień organów organ rozpatrujący sprawę i prowadzący postępowanie kontrolne rozważał przedawnienie zobowiązania podatkowego, gdyż zostało wszczęte postępowanie karnoskarbowe zaś podatniczka została na wniosek tego organu zawiadomiona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego o tym, że w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia i nie upłynie on z końcem roku 2015.
Kwestia zawieszenia biegu terminu przedawnienia została, zatem rozstrzygnięta przez organ orzekający i nie może być aktualnie podnoszona w tym zakresie po raz kolejny. Wskazać przy tym należy – co również podkreśliły organy, że nieskuteczne okazały się próby podatniczki do eliminacji z obrotu prawnego decyzji DUKS poprzez inicjowanie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
Skoro, więc organ I instancji uznał, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia jeszcze przed wydaniem decyzji pierwszo instancyjnej, to ustalenie to nie może być kwestionowane w postępowaniu przeciwegzekucyjnym.
Podatniczka mogłaby oczywiście kwestionować późniejszy upływ terminu przedawnienia – przed doręczeniem jej tytułu wykonawczego, tego jednak nie czyni, przy czym należy wskazać, że postępowanie karnoskarbowe – jak podnoszą organy było zwieszone, a więc nie mogło dojść do przedawnienia zobowiązania już po wydaniu decyzji.
Organy zresztą rozważyły po raz kolejny kwestie przedawnienia merytorycznie, zgadzając się z poprzednio poczynionymi ustaleniami.
Ustalenia te są prawidłowe.
Podnieść przy tym należy również, że w postępowaniu przeciwegzekucyjnym nie można kwestionować prawidłowości doręczenia decyzji, pism czy innych dokumentów doręczonych w postępowaniu orzeczniczym ( por. wyrok NSA z dnia 07.07.2016 r. sygn. akt II FSK 1887/14 ).
Podatniczka nie może, więc oprzeć skargi przeciw egzekucyjnej na zarzutach nieprawidłowości doręczeń w postępowaniu rozpoznawczym.
Jak już wyżej podniesiono służą do tego inne postępowania, co też słusznie podkreśliły organy.
W końcu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut braku wydania postanowienia o wszczęciu postępowania. W tym zakresie organy słusznie wskazały, że toczące się postępowanie kontrolne jest równoznaczne z postępowaniem podatkowym i jego wszczęcie jest wystarczające do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w zakresie objętym postępowaniem kontrolnym.
Mając powyższe na uwadze, jak także w całości zgadzając się z rozważaniami organów w zakresie zasadności uznania przez organ I instancji orzekający w sprawie prawidłowości doręczenia pism procesowych i braku podstaw do przyjęcia przedawnienia zobowiązania podatkowego Sąd skargę oddalił w myśl art. 151 ppsa.