I SA/RZ 160/04

I SA/Rz 160/04 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2005-03-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jacek Surmacz /sprawozdawca/
Kazimierz Włoch
Maria Serafin-Kosowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II FSK 1117/05 - Wyrok NSA z 2006-09-14
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
art. 99
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 200 § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 1995 nr 74 poz 368
art. 30
Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska Sędziowie NSA Jacek Surmacz /spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant sek.sąd. T.Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2005r. na rozprawie- sprawy ze skargi K. K. i L. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2004r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2000r. - oddala skargę -
Uzasadnienie
I SA/Rz 160/04
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] marca 2004r. nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 (w decyzji nie podano, ale z treści uzasadnienia i kierunku rozstrzygnięcia wynika, że chodzi o ustawę z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa – Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K.K. i L.M. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] listopada 2003r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2000r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej jako: Kolegium), podało że Burmistrz Miasta i Gminy, decyzją z dnia [...] grudnia 2002r. nr [...], ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2000r. dla K.K. i L.M. z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w R.-W., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki: nr 763/7 i nr 763/8 oraz z tytułu własności budynków i budowli zlokalizowanych na tej nieruchomości – w łącznej kwocie 118.156,40zł.
Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli K.K. i L.M..
Kolegium, decyzją z dnia [...] kwietnia 2003r. nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Burmistrzowi Miasta i Gminy, przy czym wskazało w szczególności, iż organ podatkowy pierwszej instancji prowadząc ponowne postępowanie w sprawie powinien powołać biegłego i zlecić mu sporządzenie wyceny wg stanu na dzień 1 stycznia 2000r.
Po przeprowadzeniu ponownego postępowania Burmistrz Miasta i Gminy, decyzją z dnia [...] listopada 2003r. nr [...], ustalił K.K. i L.M. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2000r. w łącznej kwocie 118.576,40zł; przy czym wskazał, że za ustalone zobowiązanie podatkowe podatnicy odpowiadają solidarnie.
Odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy złożyli K.K. i L.M. – działający poprzez pełnomocnika.
Kolegium rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym zważyło, że sprawa była już przedmiotem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 7 czerwca 2002r. sygn. akt SA/Rz 1161/00 uchylił decyzje: Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2000r. nr [...] i Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] marca 2000r. nr [...]. W związku z tym zarówno organy podatkowe jak i strony postępowania są w pełni związane zarówno treścią orzeczenia Sądu, jak i poglądami prawnymi wyrażonymi przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wspomnianego wyroku. W uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd stwierdził, że organy podatkowe obu instancji prawidłowo uznały, że budynki stanowiące współwłasność K.K. i L.M., usytuowane na nieruchomości oznaczonej jako działki: 763/7 i 763/8, w całości są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i cała ich powierzchnia tj. 8.246,25m² powinna być opodatkowana podwyższoną stawką, właściwą dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Odnośnie opodatkowania gruntów będących w użytkowaniu wieczystym odwołujących się Sąd stwierdził, że postępowanie podatkowe należy uzupełnić poprzez ustalenie czy grunty posiadane przez Przedsiębiorców nie są objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym, oraz gdyby nawet były objęte tymi przepisami, czy nie spełniają jednego z kryteriów przepisu art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002r., nr 9, poz. 84 ze zm.; powoływanej dalej jako: ustawa z 1991r.). Natomiast w odniesieniu do opodatkowania budowli Sąd zarzucił brak wyjaśnienia sposobu obliczenia wartości budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a w szczególności brak w aktach wyceny "A" w R., na którą organ podatkowy się powołał oraz brak określenia jaką wartość budowli wyłączono z opodatkowania wyższymi stawkami. Ponadto Sąd wskazał, że przed wydaniem decyzji należy wyczerpać tryb z art. 200 z Ordynacji podatkowej, zaś rozstrzygnięcie powinno stanowić o solidarnej odpowiedzialności podatników.
Organ podatkowy I instancji zrealizował wytyczne Sądu i prawidłowo ustalił, że działka nr 763/7 o powierzchni 0,15ha sklasyfikowana jako rola (0,02ha), pastwisko (0,01ha) i droga (0,12ha) położona poza ogrodzeniem byłego "A" w R. nie podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym ponieważ nie spełnia normy obszarowej, określonej przepisami ustawy o podatku rolnym ani nie wchodzi w skład gospodarstwa rolnego, w rozumieniu tej ustawy. Natomiast działka nr 763/8 sklasyfikowana jest w ewidencji gruntów jako teren zabudowy przemysłowej i faktycznie związana jest z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ I instancji prawidłowo wyłączył z opodatkowania budowli sieć ciepłowniczą i linię wysokiego napięcia, ponieważ w myśl art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 1991r., budowle te podlegały zwolnieniu od podatku od nieruchomości.
Zgodnie z art. 4 ustawy z 1991r. podstawę opodatkowania dla budowli stanowi ich wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych – ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Jeżeli od budowli nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych – podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa określona przez podatnika. Ponieważ podana przez podatnika wartość została zakwestionowana przez organ podatkowy, wartość tę powinien ustalić biegły – stosownie do art. 4 ust. 6 ustawy z 1991r.
Organ I instancji dopuścił dowód z opinii biegłego K.S.- rzeczoznawcy majątkowego dla ustalenia wartości budowli będącej własnością K.K. i L.M. na dzień 1 stycznia 2000r. W operacie szacunkowym z dnia 25 września 2003r. biegły wycenił wartość rynkową budowli położonej na działkach o nr nr: 763/7 i 763/8 objętych kw 37620 – na dzień 1 stycznia 2000r. – na kwotę 82.300,00zł.
Kolegium wskazało, że zarzuty odwołania należy uznać za bezzasadne. Zarzuty podnoszone przez podatników były już przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie zakwestionował dokonanej przez organy podatkowe analizy charakteru i zakresu prowadzonej przez podatników działalności gospodarczej. Skoro Sąd badał dokumenty zgromadzone przez organy podatkowe i na ich podstawie stwierdził, że budynki opisane w protokole z kontroli przeprowadzonej w dniach od 6 – 8 lipca 1999r. w całości związane są z prowadzoną działalnością gospodarczą to oznacza, że uznał zarówno prawidłowość postępowania w tym zakresie jak i podzielił stanowisko organów podatkowych odnośnie zakwalifikowania tych nieruchomości jako związanych z działalnością gospodarczą. Kwestie te zostały prawomocnie przesądzone i nie mogą być ponownie przedmiotem rozważań podobnie jak kwestia dotycząca prowadzenia działalności gospodarczej przez K.K. i L.M. jako przedsiębiorców. Organy podatkowe dokonały oceny tego zagadnienia w pierwotnym postępowaniu i ocena ta nie została zakwestionowana przez sąd administracyjny. Stąd też wniosek pełnomocnika podatników z dnia 6 stycznia 2004r. o włączenie do akt sprawy zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej dotyczącego K.K., celem wykazania że został on wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej decyzją Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] grudnia 1996r., zaś następnie uzyskał wpis do wspomnianej ewidencji jako prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej od dnia 8 września 1998r. – w dniu 28 marca 2001r. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Kolegium z dnia [...] marca 2000r. wnieśli K.K. i L.M., domagając się uchylenia tej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, a szczególnie art. art. 121 i 122 ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w toku postępowania podatkowego na każdym szczeblu organy podatkowe zobowiązane są podjąć wszelkie działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Natomiast Kolegium przyjęło za udowodniony fakt prowadzenia przez skarżących działalności gospodarczej, "pomimo wyraźnego twierdzenia pełnomocnika skarżących, że w aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających prowadzenie takiej działalności. Niezrozumiałe jest stanowisko Kolegium odwołującego się do tego, że wskutek rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny kwestie te są już przesądzone, tym bardziej że znane są skarżącym przypadki uniewinniania osób skazanych prawomocnymi wyrokami na śmierć – po przedłożeniu nowych dowodów. Powołano się na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] grudnia 1996r. o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej K.K. w związku z zaprzestaniem jej prowadzenia (kserokopię dołączono do skargi) oraz na następny wpis (zaświadczenie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 4 marca 2001r., którego kserokopię dołączono do skargi; o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej) i wywiedziono, że z dokumentów tych jasno wynika, że w roku 2000r. K.K. nie prowadził działalności gospodarczej. Podobna sytuacja występuje w przypadku L.M.. Brak ustosunkowania się Kolegium do tych okoliczności jest rażącym naruszeniem wszelkich norm postępowania podatkowego, które powinno budzić zaufanie do organów podatkowych i zmierzać do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Ponadto organy podatkowe utożsamiają osoby fizyczne ze spółką cywilną, co jest błędne, ponieważ są to odrębne podmioty i możliwym jest zawarcie pomiędzy nimi umowy dzierżawy. Postępowanie organów jednoznacznie świadczy o próbie usankcjonowania podatku pobranego bez uzasadnienia od budynków będących własnością osób fizycznych i nie prowadzących działalności gospodarczej.
W odpowiedzi na skargę Prezes Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko; podkreśliło ponadto, iż nieuzasadniony jest zarzut wprowadzenia w błąd Sądu odnośnie rodzaju prowadzonej działalności przez skarżących. W aktach sprawy (karta 11) zalega zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, z którego wynika że skarżący prowadzili działalność gospodarczą w 2000r. w formie spółki cywilnej. Fakt ten znany był także Sądowi przy wydawaniu wyroku. Wnioskowane przez skarżących dowody dotyczą wpisu bądź wykreślenia z lat, które nie były przedmiotem opodatkowania.
W piśmie procesowym z dnia 1 marca 2005r. pełnomocnik skarżącego K.K., podtrzymując wszelkie żądania zawarte we wniesionej skardze, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 7 czerwca 2002r. sygn. akt SA/Rz 1161/00 organy podatkowe zostały zobligowane do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia wartości nieruchomości objętych podatkiem od nieruchomości. Przedmiotowa opinia nie może zostać sporządzona w oderwaniu od całego prowadzonego postępowania podatkowego, a zatem strona powinna mieć zapewniony czynny udział w czynnościach podejmowanych przez biegłego w sprawie. Organ podatkowy I instancji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003r. powołał biegłego K.S. Na tym fakcie udział strony w czynnościach podejmowanych przez biegłego uległ zakończeniu. Naruszono art. 190 Ordynacji podatkowej, stosownie do którego strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem, strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym oraz składać wyjaśnienia. W przedmiotowej sprawie skarżący K.K. nie miał możliwości uczestniczyć w pracach biegłego, chociaż jej nieodzowną częścią były oględziny nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania. Nie został wezwany czy choćby poinformowany o takich czynnościach, mających istotne znaczenie dla całego postępowania i wymiaru podatku. Takiego istotnego uchybienia formalnego nie może usprawiedliwiać zastosowanie przez organ podatkowy normy wynikającej z art. 200 Ordynacji podatkowej.
Podkreślono, że kasatoryjny wyrok sądowy nakłada na organ podatkowy obowiązek przeprowadzenia kompletnego i całościowego postępowania dowodowego, a nie jest mandatem do przeprowadzenia jedynie postępowania w ograniczonym zakresie. Postępowanie organów w przedmiotowej sprawie doprowadziło do naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż rozstrzygnięto sprawę bez uprzedniego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Nie wyjaśniono i nie ustalono kto jest podatnikiem, a ponadto nie rozważono związku pomiędzy nieruchomościami, a prowadzoną działalnością gospodarczą. Do pisma dołączono informacje o przeprowadzeniu remanentu likwidacyjnego, zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 4 marca 2002r. i decyzję z dnia [...] grudnia 1996r. o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej podkreślając, że te dokumenty jednoznacznie wskazują, że skarżący K.K. nie prowadził działalności gospodarczej w okresie objętym postępowaniem. Wskazane przez skarżącego kwestie nie zostały w ogóle wzięte "przez uwagę" przez organy podatkowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływana dalej jako: p.p.s.a.) kontrola zaskarżonych decyzji dokonywana jest przez Sąd pod względem zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych występujących w sprawie, przy czym Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami i podstawami prawnymi wskazanymi w skardze. Oznacza to, że Sąd nie będąc związany treścią skargi w zakresie zarzutów, ma obowiązek odnieść się również do zarzutów podniesionych w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego K.K.– z dnia 1 marca 2005r.
Nadto należy podkreślić, że stosownie do art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004r., z zastrzeżeniem art. 100 (nie mającym znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy), wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.
Zgodnie z art. 30 nieobowiązującej już ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.), ale mającej zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na wspomniany przepis art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia". W orzecznictwie Sądu Najwyższego (vide wyrok SN z dnia 25 lutego 1998r. – OSNAP 1991/1/2), Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide wyrok NSA z 18 stycznia 1996r. sygn. akt SA/Łd 2457/94 oraz wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 1996r. sygn. akt II SA/1196), a także w piśmiennictwie (Postępowanie sądowo-administracyjne Tadeusz Woś Wydawnictwo PWN) zgodnie przyjmowano, iż nie budzi wątpliwości to, że przez pojęcie: "ocena prawna" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą.
Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 7 czerwca 2002r. sygn. akt SA/Rz 1161/00, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.K. i L.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2000r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] marca 2000r. nr [...] ustalającą podatek od nieruchomości na 2000r. K.K. i L.M.– od nieruchomości położonej w R.-W., oznaczonej w ewidencji gruntów numerami: 763/7 i 763/8, w łącznej wysokości 118.156,40zł – uchylił obie wymienione decyzje.
W uzasadnieniu omawianego wyroku Sąd między innymi przedstawił uregulowanie prawne dotyczące podatników i przedmiotu opodatkowania – zawartego w ustawie z 1991r. Sąd wyraził stanowisko, iż organy podatkowe obu instancji analizując charakter i zakres prowadzonej działalności gospodarczej wynikający z treści wpisu do ewidencji działalności gospodarczej oraz charakter budynków, szczegółowo opisany w protokole kontroli – w dniach od 6 do 8 lipca 1999r. – prawidłowo uznały, że budynki w całości są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Sąd nie kwestionował określenia podatników dokonanego przez organy, przy czym uznał za wadliwość decyzji brak wskazania co do solidarnej odpowiedzialności adresatów decyzji. Zakwestionował również niewyczerpanie w trakcie postępowania podatkowego trybu przewidzianego w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.
Sąd wskazał również, że skarżący w deklaracji podatkowej podali wartość budowli 16.140,00zł jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organy podatkowe przyjęły "wartość ogólną" budowli na kwotę 88.635,00zł, a z tego do opodatkowania wartość 61.265,00zł jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podatkowy – co zauważył Sąd – nie uzasadnił co składa się na przyjętą wartość budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej – powołał się jedynie na wycenę ""A" w R." – której w aktach brak. Nie podano również, co z ogólnej wartości budowli wyłączono z opodatkowania podwyższonymi stawkami. Sąd podał, że w art. 4 ust. 1 pkt 2 ust. 5 i 6 ustawy z 1991r. ustawodawca określa sposób obliczania wartości budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu. Wyjaśnienie tej kwestii powinno znaleźć się w uzasadnieniu ponownie wydanej decyzji.
Niezależnie od powyższego Sąd zauważył, że rozpoznanie konkretnej sprawy musi być poprzedzone ustaleniem czy grunty nie są objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym oraz gdyby nawet były objęte tymi przepisami, czy nie spełniają jednego z kryteriów przepisu art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z 1991r. uzasadniającego opodatkowanie podatkiem od nieruchomości. Po ustaleniu, można będzie stwierdzić, iż wszystkie grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy podlegają podatkowi od nieruchomości i są – w obecnym stanie prawnym – związane z działalnością gospodarczą.
Skoro więc wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2002r. sygn. akt SA/Rz 1161/00 funkcjonuje w obrocie prawnym, to ocena prawna – w rozumieniu jak to wyżej wskazano – wiąże Wojewódzki Sąd Administracyjny. W tej sytuacji za bezskutecznie prawnie należy uznać twierdzenia zawarte w skardze, że pojawienie się nowych dowodów w postaci decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] grudnia 1996r. nr [ ...] o wykreśleniu K.K. z ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] grudnia 1996r. i zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 28 marca 2001r. nr [...] o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej powoduje, że ocena prawna wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 czerwca 2002r. utraciła swoją aktualność. Zauważyć należy, na co zwraca uwagę w odpowiedzi na skargę Prezes Kolegium, że Sąd przed wydaniem wyroku z dnia 7 czerwca 2002r. dysponował zalegającym w aktach postępowania administracyjnego zaświadczeniem Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 8 września 1998r. nr [...] o wpisie do ewidencji do działalności gospodarczej, z którego wynika, że w prowadzonej przez UMiG R. ewidencji znajduje się wpis pod nr 2332/98: " "A" s.c. właściciele K.K., L.M.; data rozpoczęcia działalności gospodarczej: 8 września 1998r.". Nie oceniając znaczenia przedłożonych dokumentów do skargi Sąd jedynie zauważa, że stanowią one potencjalne powody wznowienia postępowania, z tym że Sąd nie jest uprawniony w tej sprawie do oceny czy dowody te mogą doprowadzić, również wskutek upływu terminów - do skutecznego uruchomienia postępowania nadzwyczajnego.
Organy ponownie rozpoznające sprawę wskutek uchylenia decyzji organów obu instancji przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 czerwca 2002r. zastosowały się do wytycznych zawartych w tym wyroku i uzupełniły postępowanie dowodowe we wskazanym zakresie, eliminując jednocześnie zauważone przez Sąd niedostatki postępowania, a także rozszerzając argumentację zawartą w uzasadnieniach decyzji odnośnie elementów wskazanych przez Sąd. W szczególności ustalono, że nieruchomości gruntowe nie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym. Dokonano wyłączenia z opodatkowania budowli: sieć ciepłownicza i linia wysokiego napięcia, a to zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 1991 roku w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie. Przeprowadzono również w postępowaniu podatkowym dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego dla ustalenia wartości budowli będących własnością skarżących wykorzystywanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą położoną w R.-W. (postanowienie organu podatkowego I instancji z dnia [...] sierpnia 2003r. nr [...]), przy czym odpis postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżących występującemu w postępowaniu podatkowym. Podkreślić należy, że gołosłowne są zarzuty dotyczące postępowania podatkowego i skutkujące naruszeniem podstawowych zasad postępowania podatkowego, a zawarte w piśmie procesowym z dnia 1 marca 2005r. pełnomocnika skarżącego K.K., gdyż organ I instancji postanowieniem z dnia [...] września 2003r. nr [...] zawiadomił, że powołany biegły będzie wykonywał swoje czynności w dniu 17 września 2003r. od godziny 12 oraz w dniach następnych aż do zakończenia pracy. To postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżących, a także do wiadomości samym skarżącym, przy czym "pomiędzy datą doręczenia tego postanowienia (5 wrześnie 2003r.), a wyznaczoną datą 17 września 2003r. minął okres ponad 7 dni. Wyczerpano też tryb z art. 200 z Ordynacji podatkowej. Reasumując zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania są bezpodstawne.
Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślić należy, że kwestia określenia podatnika została już przesądzona w omawianym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2002r.
W tej sytuacji Sąd skargi nie uwzględnił i oddalił ją (art. 151 p.p.s.a.).
08-08-25bj