I SA/Rz 150/25

I SA/Rz 150/25 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-06-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Piotr Popek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I GSK 1085/25 - Wyrok NSA z 2025-10-29
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uwzględniono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 198
art. 14la pkt 1 ,art. 14lc ,art. 14lzf ust. 3 i art. 30c, art.30d
Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju
Dz.U. 2024 poz 935
w art. 3 § 2 pkt 1-3, §3, art. 200 i 205 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi R. spółka z o.o. w S. na informację Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia 14 stycznia 2025 r. nr DWP.422.5.2024 ( KPOD.01.03-IW.01-7449/24) w przedmiocie ponownej negatywnej oceny wniosku o objęcie wsparciem przedsięwzięcia MŚP pod nazwą "Dywersyfikacja działalności firmy R. Sp. z o.o. i uodpornienie na przyszłe kryzysy poprzez wprowadzenie do oferty nowych, mobilnych usług gastronomicznych" 1) uwzględnia skargę, stwierdzając że ocena przedsięwzięcia została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, 2) przekazuje sprawę Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. do ponownego rozpatrzenia, 3) zasądza od Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. na rzecz skarżącego R. spółka z o.o. w S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi "O" spółka z o.o. w S. (dalej: wnioskodawczyni/skarżąca) jest informacja Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego z 14 stycznia 2025 r. DWP.422.5.2024 (KPOD.01.03-IW.01-7449/24 w przedmiocie negatywnego wyniku oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia MŚP wsparciem.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.
Wnioskodawczyni złożyła wniosek o dofinansowanie projektu ze środków Krajowego Plan Odbudowy i Zwiększania Odporności, dotyczący inwestycji A1.2.1. Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności.
We wniosku wskazała, że przedsięwzięcie będzie realizowane przez "R" sp. z o. o. w Gminie B.
Podkreśliła, że w ramach rozszerzenia dotychczasowej działalności planuje dywersyfikację prowadzonej działalności poprzez wprowadzenie oferty mobilnej gastronomii opartej na rowerach klasycznych i elektrycznych do sprzedaży lodów i kawy. Wyjaśniła, że pojazdy będą świadczyć usługi w różnych lokalizacjach, a także na nowym terenie zarządzanym przez firmę. Wskazała, że w tym celu planowany jest zakup kompletnie wyposażonych wiat/pergoli, które pozwolą na korzystanie z nowych usług, nawet podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych. Zakupione rowery będą magazynowane pod wiatą, na dachu której zamontowana będzie instalacja fotowoltaiczna, która będzie zasilać m.in. ładowarkę do urządzeń elektrycznych w tym zakupionych rowerów gastronomicznych.
W ramach komponentu inwestycyjnego wymieniła:
1. zakup 5 mobilnych punktów gastronomicznych – rowery do lodów z napędem elektrycznym i akumulatorem do ładowania wraz z akcesoriami i pełnym wyposażeniem, rikszą oraz szkoleniem dla 5 pracowników,
2. zakup 3 mobilnych punktów gastronomicznych – rowery klasyczne (napędzane siłą mięśni) do napojów i lodów wraz z akcesoriami i pełnym wyposażeniem, rikszą oraz szkoleniem dla 3 pracowników,
3. zakup i montaż wiaty zamykanej bramą z fotowoltaiką 6.3 kw i ładowarką do urządzeń elektrycznych oraz zakup i montaż pergoli z pełnym wyposażeniem (ściany, moduły, meble),
4. zakup zestawu informatycznego do zarządzania nowymi i dotychczasowymi produktami, który będzie obejmował 3 komputery i centrale telefoniczną do obsługi klientów a także system informatyczny do zarządzania i monitoringu nowego biznesu wraz ze szkoleniem dla 3 pracowników.
Wnioskodawczyni wskazała, ze dokonała rozeznania rynku poprzez porównanie ofert dla ww. komponetów inwestycyjnych przyjmując cenę najniższą z otrzymanych ofert.
Pismem z 12 grudnia 2024 r. Rzeszowska Agencja Rozwoju Regionalnego poinformowała wnioskodawczynię o negatywnej ocenie projektu na etapie oceny merytorycznej przedmiotowego wniosku.
Do informacji dołączono karty oceny wniosku dokonane przez dwóch ekspertów wraz z uzasadnieniem z których wynika, że wniosek nie otrzymał wymaganej ilości obligatoryjnych punktów w kryterium B.5 i B.6 z powodu nieprawidłowego ujęcia szkoleń pracowników w wydatkach inwestycyjnych zamiast w komponencie szkoleniowym.
W kartach oceny wskazano, że ujęcie w ramach wydatków inwestycyjnych wydatków związanych ze szkoleniami jest niezgodne z Przewodnikiem kwalifikowalności wydatków, stanowiącym załącznik do Regulaminu wyboru przedsięwzięć MŚP.
Wnioskodawczyni skorzystała z przysługującego jej prawa wniesienia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia MŚP.
W uzasadnieniu wniosku podkreśliła, że w dokumentacji szkolenie zostało uwzględnione jako integralna część zakupu rowerów gastronomicznych, co znajduje pełne uzasadnienie w kontekście przewidzianych do zakupu wydatków oraz sposobu realizacji projektu.
Wskazała, że szkolenie stanowi element integralny zakupionego sprzętu. Wyjaśniła, że w ramach zakupu rowerów gastronomicznych dostawca zapewnia bezpłatne szkolenie pracowników dotyczące ich obsługi. Szkolenie to jest nieodłącznym elementem transakcji i stanowi wartość niematerialną zawartą w cenie nabywanego sprzętu. Nic jest ono dodatkowym kosztem ponoszonym przez wnioskodawcę, co wyklucza możliwość jego ujęcia osobno w komponencie szkoleniowym.
Wnioskodawczyni podniosła, że wszystkie firmy, z którymi kontaktowała się na etapie zbierania ofert wstępnych, oferowały bezpłatne szkolenie w cenie zakupionych rowerów ze względu na swoją politykę działania.
Wyjaśniła, że podobnie w przypadku działań z zakresu cyfryzacji - przeszkolenie jest bezpłatne w związku ze skorzystaniem z oferty w ramach działań inwestycyjnych.
W ocenie wnioskodawczyni nie było możliwe sztuczne generowanie dodatkowego kosztu szkolenia i przyjmowanie go osobno w komponencie szkoleniowym, gdyż byłoby to nieuzasadnione i nadmierne wykorzystanie środków publicznych.
Wnioskodawczyni wskazała również na techniczne ograniczenia generatora wniosków. Podkreśliła, że ze względu na fakt, że koszt szkolenia wchodzi w cenę sprzętu i nie jest wyceniony osobno, jego uwzględnienie w komponencie szkoleniowym byłoby niemożliwe do zrealizowania w generatorze wniosków. Cena (wartość) szkolenia wynosi 0 zł z uwagi na brak odrębnego kosztu. Pokreśliła, że generator nie pozwala na wprowadzenie wydatków o zerowej wartości, co sprawia, że taka interpretacja regulaminu prowadzi do braku możliwości prawidłowego złożenia wniosku. Jednocześnie podkreśliła, że zapisanie kosztów szkoleń w komponencie szkoleniowym, gdy faktycznie są one częścią ceny zakupu sprzętu, byłoby sprzeczne z zasadą rzetelności wnioskodawcy oraz mogłoby zostać odebrane jako niewłaściwe rozdzielenie kosztów projektu.
Wnioskodawczyni wyjaśniła, że mimo, iż zaplanowane do realizacji szkolenia nie stanowią samodzielnych działań szkoleniowych, ani nie są finansowane osobno tylko wynikają bezpośrednio z charakteru zakupionego sprzętu oraz usług cyfryzacyjnych to w rzeczywistości będzie miało miejsce przeszkolenie pracowników i wzrost ich kompetencji, stąd powstała konieczność ujęcia szkoleń we wskaźnikach potwierdzających efekty projektu. Szkolenia mimo nie ponoszenia za nie kosztu zostaną odpowiednio udokumentowane i uczestnictwo w nich pracowników zostanie potwierdzone.
Pismem z 14 stycznia 2025 r. Rzeszowska Agencja Rozwoju Regionalnego poinformowała wnioskodawczynię że w wyniku weryfikacji oceny przedsięwzięcia w zakresie kryteriów i zarzutów wskazanych we wniosku o ponowna ocenę wniosku złożonego w naborze nr 2 w ramach inwestycji A1.2.1 Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności wniosek uznano za niezasadny.
Operator podtrzymał swoje stanowisko, że wnioskodawczyni nieprawidłowo ujęła szkolenia pracowników w wydatkach inwestycyjnych zamiast w komponencie szkoleniowym.
Wnioskodawczyni nie zgodziła, że z rozstrzygnięciem Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego - informacją z 14 stycznia 2025 r. w przedmiocie negatywnego wyniku oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia MŚP wsparciem i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
W uzasadnieniu skargi podniosła zarzuty takie jak we wniosku o ponowną ocenę wniosku nr [...] złożonego w ramach programu Krajowy Plan Odbudowy i Zwiększania Odporności.
Dodatkowo podniosła, że przedmiotowy wniosek został złożony po raz drugi w dniu 14 sierpnia 2024 r. Wskazała, że pierwszy wniosek został złożony w ramach Naboru nr 1 w dniu 18 czerwca 2024 r i wszelkie uzyskane wtedy przez spółkę (jako wnioskującego o dofinansowanie i wsparcie) zalecenia, wytyczne i uwagi dotyczące poprawienia (wskazanych w ramach zrealizowanej kompleksowej oceny wniosku z Naboru nr 1) błędów i zaleceń związanych z koniecznością uzupełnienia danych, które zostały wprost wskazane przez specjalistów/oceniających w Kartach Ocen z ramienia Operatora Projektu zostały poprawnie i w całości zastosowane przez we Wniosku złożonym w Naborze nr 2.
W odpowiedzi na skargę Rzeszowska Agencja Rozwoju Regionalnego wniosła o jej odrzucenie wskazując, że relacja pomiędzy skarżącą a Rzeszowską Agencją Rozwoju Regionalnego jako operatorem ma charakter cywilnoprawny.
W jej ocenie skoro materia będąca przedmiotem skargi nie mieści się w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego i nie jest objęta zakresem właściwości sądu administracyjnego skarga powinna podlegać odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935).
Na wypadek braku odrzucenia skargi Rzeszowska Agencja Rozwoju Regionalnego wniosła o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w informacji z 14 stycznia 2025 r. i jego argumentację zawartą w kartach ponownej oceny.
Podkreśliła, że wnioskodawczyni sama wskazała we wniosku o dofinansowanie, że szkolenia nie są bezkosztowe i przewidziała to na etapie szacowania wydatków projektowych. Wobec powyższego, zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku o objęcie przedsięwzięcia ŚP wsparciem, powinny zostać ujęte w komponencie szkoleniowym jako odrębne pozycje, nie o zerowych wartościach, ale o wartościach wskazanych w metodzie szacowania poszczególnych wydatków.
Rzeszowska Agencja Rozwoju Regionalnego podkreśliła, że przywoływane przez skarżącą wnioski o numerach [...] oraz [...] nie są tożsame i różnią się w swojej treści. Wskazała, że wniosku złożonym w I naborze o numerze [...] wnioskodawczyni nie wskazywała w polu "metoda szacowania" odrębnych kwot przeznaczonych na zakup szkoleń, co mogło wskazywać, iż są one integralną częścią wydatków inwestycyjnych. Z kolei we wniosku o dofinansowanie nr [...], którego odrzucenie jest przedmiotem skargi, wskazano konkretne kwoty przewidziane za zakup usług szkoleniowych. Brak ich ujęcia w komponencie szkoleniowym było powodem oceny negatywnej.
Rzeszowska Agencja Rozwoju Regionalnego wyjaśniła, że Przewodnik kwalifikowalności wydatków zawiera kategorie wydatków jakie można rozliczyć w ramach komponentu inwestycyjnego. Są to: środki trwałe, środki transportu, pojazdy samochodowe, wartości niematerialne i prawne, amortyzacja środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, roboty budowlane, koszty związane z zieloną transformacją oraz koszty związane z transformacją cyfrową. W ww. katalogu nie wyszczególniono usług szkoleniowych co powoduje, że kryteria oceny w przedmiotowej sprawie zostały prawidłowo zastosowane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Dodać trzeba, że zakres kontroli sądowej obejmuje także inne aniżeli określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających przepisów prawa, z wyłączeniami, których nie sposób odnieść do niniejszej sprawy .
Na wstępie wyjaśnić należy, że Sąd nie podzielił stanowiska Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego o niedopuszczalności drogi sądowej. Stanowisko takie zostało już wyrażone przez tut. Sąd w uzasadnieniach wyroków z dnia 8 kwietnia 2025 r. I SA/Rz 65/2524 oraz z dnia 24 kwietnia 2025 r. o sygn. akt I SA/Rz 131/25. Sprowadza się ono do konstatacji, że w sprawie, w której realizowany jest przez Rzeszowską Agencję Rozwoju Regionalnego nabór wniosków o dofinasowanie projektów skarga do sądu administracyjnego przysługuje na zasadach wynikających z przepisów art. 14lzf ust. 3 i art. 30c ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U . z 2025 r. poz. 198; dalej powoływana jako: "ustawa wdrożeniowa").
Nie ulega wątpliwości, że ustawa wdrożeniowa jest ustawą szczególną, o której mowa w art. 3 § 3 p.p.s.a. Rzeszowska Agencja Rozwoju Regionalnego zajmuje się rozdysponowywaniem środków publicznych w ramach KPOiZO, który jest planem rozwojowym określającym cele związane z odbudową i tworzeniem odporności społeczno-gospodarczej Polski po kryzysie wywołanym pandemią COVID-19 oraz służące ich realizacji reformy i inwestycje. Instytucją odpowiedzialną za realizację programu, w rozumieniu art. 14la pkt 1 ustawy wdrożeniowej, jest Minister Funduszy i Polityki Regionalnej, który zawarł porozumienie z Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości dotyczące realizacji inwestycji: A1.2.1. "Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności" w ramach KPO. Rzeszowska Agencja Rozwoju Regionalnego realizuje zaś działania na zlecenie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości; wybrana została do tego, jak sama zaznaczyła, w trybie konkursowym.
Ogólne zasady przyznawania wsparcia, o które ubiegała się skarżąca, określają przepisy rozporządzenia Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 23 kwietnia 2024 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis na dywersyfikację działalności mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (Dz. U. 2024 poz. 687, dalej; rozporządzenie MŚP) które wydano na podstawie delegacji ustawowej z art. 14lc ust. 4 ustawy wdrożeniowej. Natomiast szczegółowe zasady ubiegania się o wsparcie określa Regulamin wyboru przedsięwzięć MŚP, który należy stosować w zgodzie z przepisami prawa krajowego, w tym ustawy wdrożeniowej, i unijnego, w tym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 2021 r. ustanawiającego instrument na rzecz odbudowy i zwiększania odporności. Jest to bowiem instrument finansowy związany z dystrybucją pomocy publicznej, który wymaga odpowiedniej kontroli. Wykładnia ta musi także uwzględniać realizację konstytucyjnie zapewnionego prawa do sądu (por. art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), który należy wywieść z przepisów art. 14lzf ustawy wdrożeniowej w przypadku otrzymania przez aplikującego informacji o negatywnej ponownej ocenie wniosku. Zawarcie umowy cywilnoprawnej, na którą powoływała się Rzeszowska Agencja Rozwoju Regionalnego, poprzedzona jest bowiem postępowaniem konkursowym, noszącym cechy postępowania quasi administracyjnego, którego wynik musi być poddany kontroli sądu na zasadach takich, jak akty administracyjne wydawane w postępowaniu administracyjnym, dla którego przewidziana jest, co do zasady, droga przed sądem administracyjnym. To, że podmiotem decydującym o wyborze przedsięwzięcia kwalifikującego się do wsparcia, nie jest Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, lecz podmiot pomocniczy, nie może mieć wpływu na realizację prawa do Sądu na zasadach wynikających z art. 3 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 14lzf ust. 3 ustawy wdrożeniowej.
Co zaś się tyczy, sformułowanego na rozprawie wniosku o pozostawienie skargi bez rozpatrzenia, nawiązując do treści art. 30c ust. 5 ustawy wdrożeniowej, w związku z wniesieniem w niniejszej sprawie skargi za naruszeniem terminu określonego w art. 14lzf ust. 3 ustawy wdrożeniowej, Sąd stwierdza, ze żądanie organu w tym zakresie pozbawione jest uzasadnionych podstaw. Organ wprawdzie powołał się na rozstrzygnięcia tut. w analogicznej sprawie o sygn. I SA/Rz 228/25 – gdzie rzeczywiście, pozostawiono bez rozpatrzenia skargę strony wniesioną z naruszeniem terminu wskazanego w art. 14lzf ust. 3 ustawy wdrożeniowej, ale wyrażonego tam stanowiska Sąd w obecnym składzie nie podziela, bowiem całkowicie pomija ono regulację z art. 30d ust. 3 ustawy wdrożeniowej, która korzysta z pierwszeństwa przez dyspozycją z art. 30c ust. 5 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z treścią art. 30d ust. 3 omawianej ustawy błędne pouczenie lub brak pouczenia nie wpływają negatywnie na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a więc na prawo do sądu wyrażone wprost w art. 45 ust. 1 oraz zagwarantowane w art. 77 ust. 2 Konstytucji RP (tak: NSA w postanowieniu z dnia 22 października 2009 r., sygn. akt II GSK 811/09).
Na treść prawa do sądu składają się trzy uprawnienia, a w tym przede wszystkim prawo dostępu do sądu, a więc prawo uruchomienia określonej procedury sądowej. W kontekście prawa skarżącego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, niespełnienie wymagań określonych w art. 30c ust. 5 ustawy wdrożeniowej wskutek, w tym wypadku niespornego braku jakiegokolwiek pouczenia, pozostawienie w takiej sytuacji skargi bez rozpatrzenia, pozbawiłoby go prawa do domagania się kontroli przez sąd administracyjny zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem (zob. np. postanowienie NSA z 13 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 231/12). Dodać trzeba, że skarżąca w postępowaniu przed organem oraz inicjując postępowanie sądowe działała bez fachowego pełnomocnika.
W omawianym wyżej zakresie Sąd podziela stanowisko wyrażone w prawomocnych wyrokach WSA we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 858/13 czy WSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2585/13. Sąd dokonując takiej interpretacji art. 30 d ustawy wdrożeniowej kierował się wykładnią celowościową i funkcjonalną, bowiem po pierwsze celem ustawodawcy było zapewnienie szybkości postępowania, czego przejawem jest skrócenie i odformalizowanie wnoszenia skargi do Sądu. Po drugie, wniesienie skargi z niezachowaniem terminu wiąże się in concreto z brakiem jakiegokolwiek pouczenia, a więc z przyczyny leżącej wyłącznie po stronie organu, a jak podkreśla się w orzecznictwie brak pouczenia nie może być zestawiany z możliwością powzięcia stosownej wiedzy z innego źródła. Orzecznictwo sądowe wskazujące na konieczność uruchamiania procedur uzupełnienia braków skargi przewidzianych w p.p.s.a. nie spełnionych przez stronę wobec braku odpowiedniego pouczenia, odnosiło się do braków formalnych skargi, które uniemożliwiały nadania jej biegu, a nie do terminu do wniesienia skargi, gdyż ten brak nie mógł być "uzupełniany". Prymat regulacji z art. 30d ust. 3 ustawy wdrożeniowej, oznacza, że skarga kompletna i opłacona, w sytuacji wniesienia jej po upływie terminu z art. 14lzf ust. 3 ustawy wdrożeniowej z powodu braku odpowiedniego pouczenia, nie może zostać pozostawiona bez rozpatrzenia jako wniesiona z uchybieniem art. 30c ust. 5 pkt 1 ustawy wdrożeniowej. Notabene orzecznictwo sądowe w zakresie braków formalnych i fiskalnych skargi wymusiło przyjęcie regulacji z art. 30c ust. 6 ustawy wdrożeniowej, nakładającej na Sąd obowiązek podjęcia z urzędu działań w celu uzupełnienia takich braków skargi.
Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że przedmiotem kontroli sądowej jest informacja Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego z dnia 14 stycznia 2025 r. w przedmiocie ponownej negatywnej oceny wniosku skarżącej o objęcie wsparciem przedsięwzięcia MŚP pod nazwą "[...]".
W niniejszej sprawie wnioski o dofinasowanie podlegały ocenie przez pryzmat postanowień Regulaminu wyboru przedsięwzięć MŚP w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności w naborze przedsięwzięć MŚP realizowanych przez mikroprzedsiębiorstwa, małe i średnie przedsiębiorstwa z sektora hotelarstwo, gastronomia, turystyka i kultura w którym podmiotem udzielającym pomocy jest RARR S.A. przygotowanym m.in. na podzastawie ustawy wdrożeniowej (dalej: Regulamin wyboru). Regulamin wyboru przedstawia zasady aplikowania i reguły wyboru przedsięwzięć MŚP realizowanych przez w/w podmioty. Dokument ten, na podstawie którego wyłaniani są potencjalni beneficjenci programu, nie jest wprawdzie zbiorem norm prawnych mających wiązać w sposób właściwy źródłom prawa, lecz dotyczy norm, na których obowiązywanie godzi się każdy ubiegający o udzielenie wsparcia. Są to bowiem reguły stosowane w celu wyłonienia kontrahenta umowy cywilnoprawnej w ściśle określonej procedurze (por. np. wyrok NSA z 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1648/17 .).
Organ – RARR w Rzeszowie jest operatorem, który organizuje nabór wniosków w celu wyłonienia do udzielenia wsparcia przedsięwzięcia MŚP, a jednocześnie podmiotem udzielającym pomocy. Przedsięwzięcie MŚP może otrzymać wsparcie, jeżeli realizuje działania w ramach komponentów: inwestycyjnego, szkoleniowego i doradczego w zakresie realizacji przedsięwzięcia MSP ( § 3 ust. 5 Regulaminu wyboru). Obowiązkowo muszą być we wniosku ujęte działania w ramach komponentu inwestycyjnego, obejmującego inwestycje w projektowanie i produkcje swoich towarów i usług, w tym co najmniej w jednym z obszarów:
- zakup maszyn i urządzeń niezbędnych do wprowadzenia na rynek nowych produktów czy usług,
- roboty budowlane, w tym budowa nowych linii produkcyjnych. Dodać trzeba, że Katalog kosztów kwalifikowanych zgodnie z rozporządzeniem MŚP oraz zasady ich kwalifikowania określa "Przewodnik kwalifikowalności wydatków" stanowiący załącznik nr 2 do Regulaminu.
Wedle § 7 ust. 1 Regulaminu wyboru ocena przedsięwzięcia MŚP dokonywana jest w oparciu o kryteria wyboru przedsięwzięć MŚP określonych w załączniku nr 1 do Regulaminu, na podstawie informacji zawartych we wniosku oraz załącznikach do wniosku.
Zdaniem organu skarżąca nie spełniła kryterium B.5 "Przedsięwzięcie MSP obejmuje komponenty zgodne z celem Inwestycji" oraz kryterium B.6 "Wydatki w ramach przedsięwzięcia MŚP są kwalifikowalne (uzasadnione i racjonalne z punktu widzenia zakresu i celu przedsięwzięcia MŚP) oraz zgodne z obowiązującymi limitami".
Mianowicie organ powołując się na karty ocen wniosku stwierdził, że w ramach wydatków inwestycyjnych Wnioskodawca we wniosku ujął również wydatki związane ze szkoleniami, co jest niezgodne z Przewodnikiem kwalifikowalności wydatków, stanowiącym załącznik do Regulaminu wyboru przedsięwzięć MŚP. W ocenie organu szkolenia zawarte w pozycji wydatki inwestycyjne, powinny zostać wpisane, jako osobna pozycja, w komponencie szkoleniowym. Przedstawienie kosztów we wniosku w takim układzie jest niezgodne z zapisami Przewodnika kwalifikowalności wydatków, który wskazuje jakie wydatki mogą być uwzględniane w ramach poszczególnych komponentów.
Zakwestionowane kryterium B.5przewiduje, ze wnioskowane przedsięwzięcie obejmuje komponenty zgodne z celem inwestycji. W ramach jego oceny sprawdzeniu podlega, czy zakres przedsięwzięcia obejmuje obligatoryjny komponent inwestycyjny. Niesporne jest, że mobilne punkty gastronomiczne obejmujące rowery do lodów i napojów wraz z wyposażeniem i rikszą stanowią wydatek inwestycyjny, a więc z tego powodu nie można zakwestionować spełnienia w/w obligatoryjnego kryterium, bez względu na to, czy w wartości tych środków inwestycyjnych ujęto wartość usługi szkolenia czy też nie. Wartość takiego szkolenia bezsprzecznie nie stanowiłaby wydatku inwestycyjnego w przez pryzmat warunku konkursu nakreślonego aktami wewnętrznymi to jest Regulaminu wyboru i jego załączników. Bez względu na to więc czy usługi szkoleniowe miały wartość ekonomiczną (stanowiła efektywny wydatek) czy też nie, organ nie mógł zakwestionować spełnienia omawianego kryterium B.5.
Niemniej jednak Sąd podziela stanowisko skarżącej, że organ nie wykazał jednoznacznie, aby we wniosku ujęto w komponencie inwestycyjnym wartość usługi szkoleniowej. Skarżąca konsekwentnie stoi na stanowisku, że szkolenie nie stanowiło dodatkowego wydatku i nie stanowiło pozycji kosztowej kreującej cenę za pakiety mobilne czy zestawy informatyczne. Sąd zauważa, że w praktyce obrotu gospodarczego nierzadko występuje zjawisko, że przedsiębiorcy w ramach uatrakcyjnienia oferty, w celu skłonienia potencjalnego nabywcy do wyboru jego oferty, w cenie dostawy towarów oferują tzw. gratisy np., właśnie dodatkowe szkolenie. Szkolenie takie, przy dostawie pojedynczego towaru stanowią bądź mogą stanowić dodatkową pozycję kreującej ostateczną wartość usługi kompleksowej (dostawa towaru + usługa szkoleniowa). Organ nie wykazał, że tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, ani też nie podjął analizy czy taki wydatek w środki inwestycyjne (zestaw rowerowych punktów mobilnych i zestawów informatycznych), który obejmuje bezkosztową usługę może stanowić wydatek kwalifikowalny. Zdaniem Sądu wnioskodawca, który otrzymuje w ramach uzgodnionej ceny dostawy środków inwestycyjnych dodatkową usługę szkoleniową, która nie wpływa na wartość dostawy, nie może być traktowany gorzej aniżeli inny podmiot, który takiej usługi bezkosztowej nie otrzymał. Zgodnie z ogólnymi warunkami kwalifikowalności wydatków MŚP (pkt 2.6. Przewodnika kwalifikowalności wydatków) wydatek MŚP może zostać uznany za kwalifikowalny m.in. jeżeli został faktycznie poniesiony (...). Za takim stanem rzeczy wykazywanym przez skarżącą przemawia to, że skarżąca nie podała wartości usługi szkoleniowej w części dotyczącej komponentu szkoleniowego. Gdyby faktycznie skarżąca "nabyła" usługi szkoleniowe, które wiązałyby się z poniesieniem realnego kosztu i nie ujęła ich w komponencie szkoleniowym, pozbawiłaby się uzyskania dodatkowej punktacji, co uznać należy za nielogiczne. Spójne zatem jest stanowisko skarżącej a przeciwstawne stanowisko organu uznać trzeba za tendencyjne i arbitralne. Ocena rzetelna wniosku o udzielenia wsparcia to nie tylko ocena zgodna z przyjętymi warunkami konkursu, ale także respektująca zasady logiki oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego.
W ocenie Sądu, w kontekście przytoczonych wyżej okoliczności, nie można uznać za rozstrzygające, ujęcie w wartości środków inwestycyjnych wartości pojedynczej usługi szkoleniowej (" w tym"). Takie ujęcie rzeczywiście może budzić wątpliwości i pozostawać w pozornej sprzeczności z pozostałą częścią wniosku. Tymczasem skarżąca, jak przekonywująco podkreśla, chciała wyeksponować fakt, że mimo, że nie poniosła efektywnego wydatku w tym zakresie, to jej wniosek wpisuje się w jeden z oczekiwanych celów objęcia przedsięwzięcia MŚP wsparciem, to jest podnoszenie kwalifikacji pracowników. W takim kontekście podkreślenie (w nawiasie) wartości usługi szkoleniowej, którą otrzymał wnioskodawca bezkosztowo, stanowi z jednej strony swego rodzaju superfluum, a z drugiej strony pewne odniesienie, dla zobrazowania pełnego kontekstu realizowanego przedsięwzięcia. Zauważyć należy ponadto, że w wydatkach rzeczywistych wniosku skarżąca konsekwentnie wykazywała jedynie komponent inwestycyjny, a w metodzie szacowania wskazywała inne, droższe oferty, w przypadku których, nie rozróżniono odrębnego wartościowania szkolenia.
Z przedstawionych powyżej względów nie można też zgodzić się ze stanowiskiem organu, że wniosek skarżącej o objęcie wsparciem przedsięwzięcia MŚP nie spełniło kryterium B.6 "Wydatki w ramach przedsięwzięcia MŚP są kwalifikowalne (uzasadnione i racjonalne z punktu widzenia zakresu i celu przedsięwzięcia MŚP) oraz zgodne z obowiązującymi limitami".
Jeszcze raz powtórzyć należy, że uczestnik konkursu obowiązany jest bezwzględnie podporządkować się regulaminowi postępowania konkursowego, ale również właściwa instytucja winna dokonać wyboru projektów do dofinansowania kierując się zapisami Regulaminu konkursu w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. W ocenie Sądu powyższych wymogów postępowanie organu w zakresie badanych kryteriów nie spełniło. Należy także podkreślić, że ocena spełnienia kryteriów wyboru powinna być dokonywana w oparciu o całokształt informacji podanych we wniosku o dofinasowanie, a nie w odniesieniu wyłącznie do danych zawartych w określonych pozycjach tego wniosku, choćby były dedykowane do wykazania takich danych.
Swoją wymowę w kontrolowanej sprawie ma także to, że jak wynika choćby ze zbieżnych stanowisk stron na rozprawie, analizowany wniosek o dofinasowanie projektu z 14 sierpnia 2024 r. jest kolejnym wnioskiem o wsparcie tego samego projektu, bo skarżąca zgłosiła swój akces w podobnym, poprzednim naborze, z którego się wycofała i złożyła obecny wniosek, który uwzględniał wszystkie dotychczasowe zastrzeżenia i uwagi organu.
Reasumując, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 w związku z art. 14 zlf ust. 3 ustawy wdrożeniowej.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.
Procedując w sprawie ponownie, organ przeprowadzi ocenę przedsięwzięcia skarżącej w sposób przewidziany prawem, z uwzględnieniem uwag Sądu zaprezentowanych powyżej.