I SA/RZ 136/20

I SA/Rz 136/20 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2020-09-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-02-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jacek Boratyn
Jarosław Szaro /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Popek
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Ulgi podatkowe
Sygn. powiązane
III FSK 3635/21 - Postanowienie NSA z 2024-01-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 900
art. 67a § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, Asesor WSA Jacek Boratyn, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 września 2020 r. sprawy ze skargi "A." spółka z o.o. w likwidacji z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za lata 2010-2019 oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Rz 136/20
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2019 roku, nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania "A." sp. z o.o. w likwidacji, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] o odmowie odroczenia zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę w podatku od nieruchomości za lata 2010 - 2019 zł
Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 15 lutego 2019 r. likwidator "A." Sp. z o.o. w likwidacji zwrócił się do organu I instancji o odroczenie terminu płatności podatku od nieruchomości wraz z odsetkami za zwłokę, ewentualnie rozłożenie na raty. Jednocześnie w treści wniosku złożono pismo o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. oraz o cofnięcie zajęcia egzekucyjnego rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym w J. należącego do spółki "A." w likwidacji. W uzasadnieniu wniosku likwidator wskazał na możliwą w nieodległym czasie sprzedaż nieruchomości, położoną w T. za kwotę nie mniejszą niż 900.000,00 zł, co pozwoli, po tej transakcji, spłacić należności z tytułu podatku od nieruchomości. Ponadto wskazał na trudną sytuację finansową spółki, na jej stratę z działalności z lat ubiegłych oraz generowanie aktualnie bardzo niskich przychodów.
Po przeprowadzeniu postępowania, Wójt Gminy C. w dniu [...] marca 2019 r. wydał decyzję nr [...], w której odmówił odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty zaległości w podatku od nieruchomości wraz z odsetkami za zwłokę za lata 2010 - 2018 za m-c I,II,III 2019 rok oraz bieżących należności w podatku od nieruchomości 2019 r.
Decyzja ta wskutek odwołania została uchylona decyzją SKO z dnia [...] maja 2019 roku nr [...].
Organ I instancji ponownie przeprowadził postępowanie podatkowe w przedmiotowej sprawie, po czym decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] ponownie odmówił Spółce udzielenia wnioskowanej pomocy.
W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że deklarowana przez stronę sprzedaż nieruchomości z wolnej ręki oznaczałaby utratę przez organ zabezpieczenia, jakie daje egzekucja. Organ zostałby pozbawiony gwarancji co do tego, czy ewentualne środki ze sprzedaży rzeczywiście zostałyby przelane na pokrycie spłaty należności podatkowych.
W dalszej kolejności organ I instancji wskazał na wątpliwości, dotyczące rzeczywistego przedmiotu żądania, gdyż spółka wnosiła w toku postępowania zarówno o odroczenie terminu płatności podatku, jak i rozłożenie należności podatkowej na raty. Wątpliwości w tym zakresie organ rozstrzygnął na korzyść podatnika przyjmując, że wniosek strony dotyczył odroczenia zapłaty zaległości podatkowej, gdyż żądanie w tym zakresie spółka złożyła w pierwszej kolejności i było to niejako żądanie główne. Wnioski alternatywne zostały pominięte, ponieważ ich zgłoszenie naruszało zasadę stosowania tylko jednego rodzaju ulgi.
Analizując sytuację finansową i majątkową spółki organ I instancji wskazał, że zgodnie z oświadczeniem Likwidatora, spółka nie posiada zobowiązań z tytułu kredytów bankowych lub pożyczek, nie zatrudnia również żadnego pracownika. W ciągu bieżącego roku kalendarzowego oraz dwóch lat poprzednich, nie otrzymała pomocy de minimis. Spółka w momencie składania wniosku nie prowadziła głównej działalności gospodarczej w postaci usług tartacznych, lecz uzyskiwała przychody z najmu nieruchomości, które nie wystarczały na opłacenie bieżących kosztów utrzymania.
Opierając się na bilansie rachunku zysków i strat za 2018 rok organ I instancji wskazał, że spółka posiada m.in. środki trwałe o wartości 241.455,57 zł, tj. grunty, budynki, urządzenia i maszyny. Spółka jest również wierzycielem należności z tytułu dostaw i usług w kwocie 3.690,00 zł., posiada środki pieniężne w kwocie 8.533,21 zł. Organ I instancji ustalił także, że spółka posiada zobowiązania na kwotę 452.441,08 zł, stratę z lat ubiegłych w wysokości 1.454.880,51 zł, stratę netto w kwocie 8.881,79 zł, przy kapitale podstawowym spółki w kwocie 1 265 000,00 zł.
W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalono również, że spółka prowadzi działalność gospodarczą na działce nr 1693/5 o pow. 0,8826 ha we wsi T., na której posadowione są budynki handlowo – usługowe i biurowe o pow. użytkowej 1600 m2.
Organ i instancji zakwalifikował wniosek spółki jako podlegający rozpoznaniu na podstawie art. 67b § 1 pkt 2 O.p. w trybie wniosku o ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a § 1 pkt 2 O.o., które stanowią pomoc de minimis.
W zakresie oceny zaistnienia przesłanki ważnego interesu podatnika organ I instancji stwierdził, że niewątpliwie odroczenie zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę wpłynęłoby korzystnie na sytuację finansową podatnika. Niemniej jednak ważny interes podatnika nie może polegać na unikaniu konsekwencji ryzyka gospodarczego. Niepowodzenia finansowe nie stanowią podstawy do odroczenia zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami w podatku od nieruchomości za lata 2010-2019. W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, że udzielenie ulgi w niniejszej sprawie nie jest uzasadnione ważnym interesem podatnika. Ponadto, udzielenie wnioskowanej ulgi po stronie gminy spowodowałoby zakłócenie realizacji finansowej działalności jednostek budżetowych, związanych z prowadzeniem kosztownych inwestycji, służących społeczności lokalnej (oczyszczalnia ścieków oraz odnawialne źródła energii). Organ I instancji stwierdził wiec, że w niniejszej sprawie nie zachodzi również interes publiczny w udzieleniu wnioskowanej ulgi. Zdaniem organu, sam fakt otwarcia likwidacji oraz utraty płynności finansowej nie uzasadnia jeszcze udzielenia ulgi podatkowej. Zaspokojenie roszczeń innych wierzycieli kosztem należności podatkowych, które powinny wpłyną do budżetu gminy i zostać przeznaczone na realizację zadań publicznych, stoi w sprzeczności z interesem publicznym. Wójt Gminy wyjaśnił, że w sprawie egzekucji dokonano opisu i oszacowania nieruchomości na ogólną kwotę 1.607.701,00 zł. Gdyby organ uwzględnił wniosek spółki i odroczył zapłatę zaległości podatkowych, wówczas egzekucja musiałaby zostać wstrzymana, ponieważ wierzytelność utraciłaby status wymagalności.
Spółka A. wniosła odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o orzeczenie co do istoty sprawy poprzez udzielenie :
odroczenia zapłaty zaległości podatkowej do dnia 31 lipca 2020 roku w zakresie podatku od nieruchomości za lata 2010 - 2018 oraz za okres od stycznia do lutego 2019 roku wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 222.064,56 zł,
odroczenia terminu płatności zaległości podatkowej do dnia 31 lipca 2020 roku w zakresie podatku od nieruchomości za okres od marca 2019 roku do grudnia 2019 roku w kwocie łącznej 26.550,83 zł;
ewentualnie o:
rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej w zakresie podatku od nieruchomości za lata 2010 - 2018 oraz za okres od stycznia do lutego 2019 roku wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 222.064,56 zł w następujący sposób:
- I rata w kwocie 111.032,28 zł płatna do dnia 31 grudnia 2019 roku,
- II rata w kwocie 111.032,28 zł płatna do dnia 31 lipca 2020 roku,
rozłożenia na raty podatku od nieruchomości za okres od marca do grudnia 2019 roku w kwocie łącznej 26.550,83 zł w następujący sposób:
I rata w kwocie 13.275,42 zł płatna do dnia 31 marca 2020 roku,
II rata w kwocie 13.275,42 zł płatna do dnia 31 lipca 2020 roku.
Spółka ewentualnie wniosła o uchylenie zaskarżonej w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Spółka wniosła również o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego z wniosku Wójta Gminy C. przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w M., A. J., sygn. akt [...] do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ze względu na groźbę niepowetowanej szkoda w postaci egzekucyjnej sprzedaży nieruchomości.
Odwołująca Spółka zarzuciła organowi I instancji naruszenie następujących przepisów prawa:
art. 67b § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 w zw. z art.67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. 2019 r. poz. 900), dalej: O.p., poprzez bezpodstawną odmowę odroczenia zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę za lata 2010 -2019,
art. 191 O.p. poprzez bezpodstawne przyjęcie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że nie zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki do udzielenia ulgi w zapłacie podatku,
art. 122 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 O.p., poprzez zaniechanie podjęcia przez organ I instancji wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz należytego załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, jak i brak merytorycznego rozstrzygnięcia złożonego wniosku w zakresie uzupełnionym pismem podatnika z dnia 14 sierpnia 2019 roku,
nie wypełnienie wytycznych organu II instancji zawartych w decyzji z dnia [...] maja 2019r. nr [...]
Po rozpoznaniu SKO opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2019 roku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że organ I instancji prawidłowo dostosował się do wyrażonej w decyzji Kolegium z dnia [...] maja 2019 roku oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. Wezwał podatnika do uzupełnienia złożonego wniosku o zastosowanie ulgi w zapłacie podatku pod kątem sprecyzowania jego żądania, o wskazanie, jakiego rodzaju pomocy publicznej się ubiega oraz o inne dokumenty, mogące mieć wpływ na odroczenie terminu płatności. Organ I instancji zastosował w sentencji także właściwą podstawę prawną swego rozstrzygnięcia, wskazując na art. 67 b § 1 pkt 2 w zw. z art. 67 a § 1 pkt 2 oraz przepisy Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis z uwagi na fakt, iż ten akt od 1 stycznia 2014 r. reguluje zasady udzielania pomocy de minimis w miejsce Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 traktatu do pomocy de minimis.
Kolegium wskazało, że zebrany w sprawie materiał dowodowy przez organ I instancji dowodzi, że Spółka posiada m.in. środki trwałe o wartości 241.455,57 zł, tj. grunty, budynki, urządzenia i maszyny. Spółka jest również wierzycielem należności z tytułu dostaw i usług w kwocie 3.690,00 zł, posiada środki pieniężne w kwocie 8.533,21 zł. Organ I instancji ustalił także to, że spółka posiada zobowiązania na kwotę 452.441,08 zł, stratę z lat ubiegłych w wysokości 1.454.880,51 zł, stratę netto w kwocie 8.881,79 zł, przy kapitale podstawowym spółki w kwocie 1 265 000,00 zł.
Postępowanie wyjaśniające wykazało także, że spółka prowadzi działalność gospodarczą (usługi tartaczne, wynajem budynków) na działce nr 1693/5 o powierzchni 0,8826 ha we wsi T. gm. C.
Mając na uwadze wymogi, dotyczące postępowania dwuinstancyjnego, Kolegium nie stwierdziło potrzeby uzupełnienia materiału dowodowego. W ocenie organu odwoławczego Wójt Gminy C. rozważył zebrany materiał dowodowy i poddał go ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 122, 123 i 124 Op. Organ odwoławczy uznał też, iż organ I instancji ustalił dokładnie stan faktyczny i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności, niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Kolegium przyznało, że aktualnie pasywa spółki przeważają nad aktywami spółki. Jednak ta okoliczność nie może przesądzić o pozytywnym rozpatrzeniu złożonego wniosku zwłaszcza, że spółka posiada majątek trwały w postaci gruntów, budynków, urządzeń i maszyn, co jest potencjalnym źródłem dochodów spółki. Kolegium zaznaczyło, że organ I instancji, rozpoznając wniosek o udzielenie ulgi podatkowej, działa w ramach uznania administracyjnego, które zakłada, że organ podatkowy może, ale nie musi udzielić wnioskowanej ulgi.
Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji rozważył sprawę zarówno z punktu widzenia ważnego interesu podatnika (wskazując na istniejący majątek spółki w postaci gruntów, budynków, urządzeń i maszyn oraz należności z tytułu wykonanych dostaw i usług) jak i również z punktu widzenia interesu publicznego (szereg podjętych inwestycji gminnych wymagających zapłaty, w tym z zakresu ochrony zdrowia, utrzymania szkół, udzielania pomocy społecznej, utrzymania i rozbudowy infrastruktury społecznej).
Kolegium przyznało, że organ I instancji naruszył obowiązek w zakresie rozpoznania całości złożonego żądania. Odmawiając bowiem ulgi w zapłacie podatku poprzez odroczenie zapłaty przedmiotowej zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, organ powinien był rozpoznać kolejne żądanie w tym zakresie tj. rozważyć możliwość rozłożenia na raty zapłaty tej zaległości podatkowej. Jest to bowiem kolejna sprawa podatkowa, która winna się zakończyć wydaniem decyzji podatkowej. Jak wynika z akt sprawy, organ nie podjął takiego postępowania. W ocenie Kolegium nie jest to jednak uchybienie, mające jakikolwiek wpływ na wynik kontrolowanej sprawy.
Likwidator A. Sp. z o. o. wniósł skargę na decyzję SKO z dnia [...] grudnia 2019 roku, wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą zaskarżoną decyzją organu I instancji z dnia [...] września 2019 roku, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika według norm przepisanych.
W pierwszej kolejności Skarżąca zarzuciła, że Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję pomimo tego, że organ I nie rozpoznał istoty niniejszej sprawy, gdyż nie rozpatrzył wniosku ewentualnego, złożonego przez Spółkę i uszczegółowionego w piśmie z dnia 14 sierpnia 2019 roku. Wniosek ten dotyczył rozłożenia na raty zaległości podatkowych ciążących na Spółce.
Skarżąca zaskarżonemu rozstrzygnięciu postawiła zarzuty, dotyczące naruszenia następujących przepisów prawa:
art. 127 O.p., przez ograniczenie się przez organ II instancji do kontroli decyzji organu I instancji (według skarżącego w sposób wadliwy) w sytuacji gdy organ II instancji powinien przeprowadzić po raz kolejny postępowanie wyjaśniające, samodzielnie powtórnie ustalić stan faktyczny oraz dokonać ponownej oceny dowodów,
art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. przez wadliwe sporządzenie przez organ II instancji uzasadnienia zaskarżonej decyzji, gdyż nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, wskazania dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności,
art. 67b § 1 pkt 1, 2 i 3 O.p. w zw. z art. 67a § 1 pkt 1 i 2 O.p. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p., przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo tego, że organ I Instancji w sposób dowolny odmówił odroczenia zapłaty zaległości w sytuacji, gdy odwołujący spełniał kryteria do udzielenia tej ulgi, w tym było to uzasadnione ważnym interesem podatnika, a także interesem publicznym,
art. 191 O.p. w z w. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo tego, że organ I Instancji bezpodstawnie przyjął na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że nie zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki do udzielenia odwołującemu ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w ramach środków, które nie stanowią pomocy publicznej/stanowią pomoc de minimis/stanowią pomoc publiczną,
art. 122 w zw. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez:
- zaniechanie podjęcia przez Organ I oraz II Instancji wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz należytego załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym,
- pominięcie przez organy I i II instancji wniosku ewentualnego złożonego przez odwołującego w piśmie z dnia 14 sierpnia 2019 roku o rozłożenie należności na raty,
- pominięcie przez organy I i II instancji wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego do czasu upływu terminu odroczenia płatności należności lub upływu terminu płatności ww. rat, a także o cofnięcie zajęcia egzekucyjnego rachunku bankowego spółki "A." w likwidacji.
Skarżąca zarzuciła również bezpodstawne przyjęcie, że prowadzi działalność gospodarczą w gminie C. W ocenie Skarżącej, organ I instancji nie wypełnił wytycznych wskazanych w decyzji Kolegium z dnia [...] maja 2019 roku, sygn. akt [...].
W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że naruszeniu uległ art. 127 O.p. przez ograniczenie się przez Kolegium do kontroli decyzji organu I instancji. Zdaniem Spółki, organ II instancji powinien był przeprowadzić po raz kolejny postępowanie wyjaśniające, samodzielnie powtórnie ustalić stan faktyczny oraz dokonać ponownej oceny dowodów. Skarżąca podkreśliła, że uzasadnienie nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, wskazania dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.
Skarżąca w dalszej kolejności argumentowała, że planowała sprzedać nieruchomość w T. za kwotę nie mniejszą niż 900.000,00 zł w wyniku czego spółka byłaby w stanie spłacić w całości należności wynikające z podatku od nieruchomości, jednak tylko w terminach wskazanych we wniosku o odroczenie, ewentualnie w terminach wskazanych we wniosku o rozłożenie na raty. Spółka jest w stanie w wyniku sprzedaży wolnorynkowej uzyskać z całą pewnością cenę wyższą niż organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego. Ponadto, spółka od dłuższego czasu jest w bardzo ciężkiej sytuacji finansowej w wyniku czego m.in. została podjęta jej likwidacja. Od dłuższego czasu generowała minimalne przychody z tytułu wynajmu nieruchomości, które nie wystarczały nawet na opłacanie bieżących kosztów jej utrzymania. Z przedłożonego przez Likwidatora bilansu sporządzonego na dzień 24 Września 2018 r. wynika, że straty spółki z lat poprzednich wynoszą 1.454.880,51 zł. W piśmie z dnia 14 sierpnia 2019 roku wskazano, że w stosunku do spółki prowadzone są postępowania egzekucyjne przez Komornika Sądowego, Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz Dyrektora ZUS. W tych postępowaniach egzekucyjnych został zajęty majątek spółki, w tym rachunki bankowe, czynsz najmu należny spółce oraz jej nieruchomość i wierzytelność z ewentualnie uzyskanej ceny sprzedaży tej nieruchomości. Z tego powodu sytuacja finansowa spółki jest bardzo ciężka. Z uwagi na powyższe okoliczności, twierdzenia Kolegium, że spółka posiada majątek trwały w postaci gruntów, budynków, urządzeń i maszyn, co jest potencjalnym źródłem dochodów spółki, są bezzasadne. Skarżąca, na uzasadnienie przedstawionych powyżej argumentów, powołała się na dowody i dokumenty, dołączone do pisma z dnia 14 sierpnia 2019 roku.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona. Organy rozpatrując wniosek skarżącej spółki w zakresie odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za lata 2010- 2019 nie naruszyły prawa i w konsekwencji skarga podlegała oddaleniu.
Kwestia udzielenia ulgi w spłacie zaległości podatkowej w postaci odroczenia czy też rozłożenia na raty tej zaległości została uregulowana w treści przepisu art. 67a §1 pkt 2 ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi mianowicie, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek.
Wskazano zatem na dwie postaci ulgi w płatności zaległego podatku, przy czym w sprawie niniejszej istotnymi dla sądu będą ulgi polegające na odroczeniu zapłaty podatku, jak także rozłożenie na raty płatności tego podatku.
Każdorazowo podstawą do udzielenia takiej ulgi będzie ważny interes podatnika i/lub interes publiczny.
Pojęcia te były wielokrotnie definiowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i należy wskazać, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć taką jego sytuacje faktyczną lub prawną, która uniemożliwia mu zapłatę podatku w ogólności lub w danym czasie, która powstała z powodów które należy uznać za usprawiedliwione ( najczęściej niezawinionych przez podatnika ), zaś sama pomoc jawi się jako uzasadniona z punktu widzenia powszechnie akceptowanych wartości.
Należy przy tym podkreślić, że tylko ważny interes podatnika jest przesłanką do udzielenia ulgi.
Równoważną przesłanką dla udzielenia ulgi jest interes publiczny. Przez przesłankę tę rozumieć można co do zasady konieczność uzyskiwania przez odpowiednią jednostkę uprawnioną do otrzymania podatku, wpłat tego podatku. Pojęcie to musi być jednak rozumiane szerzej, gdyż w niektórych sytuacjach interes publiczny będzie wymagał udzielenia ulgi, jak choćby z uwagi na konieczność utrzymania zatrudnienia przez jakiś podmiot gospodarczy przezywający problemy na rynku. Poprzez interes należy zatem rozumieć wszystkie sytuacje, gdy udzielenie ulgi będzie korzystne dla innych podmiotów niż sam wnioskujący, gdyż pozwoli to na osiągnięcie celów ważniejszych i bardziej istotnych w życiu gospodarczym czy społecznym niż sam cel podstawowy jakim jest osiągniecie wpływu podatkowego.
Dodać przy tym należy, że przesłanki te maja charakter rozłączny. Do zaistnienia możliwości udzielenia ulgi w podatku wystarczające jest zaistnienie tylko jednej z nich. Można zatem wskazać, ze organ może zastosować ulgę w tylko w sytuacji, gdy zachodzi ważny interes podatnika, lub też gdy zachodzi tylko interes publiczny. Brak wystąpienia obu przesłanek musi jednak prowadzić do odmowy udzielenia ulgi.
Kończąc omawianie podstawy prawnych do udzielenia ulgi wskazać jeszcze należy, że nawet w przypadku kumulatywnego spełnienia obu przesłanek do udzielenia ulgi organ może odmówić jej udzielenia. Działa on bowiem w ramach uznania administracyjnego, kiedy może, ale nie musi ulgi udzielić. Rolą organu jest jednak prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w zakresie obu przesłanek warunkujących udzielenie ulgi, a następnie przekonujące i kompleksowe uzasadnienie podstaw dokonania takiego, a nie innego uznania ( np.: odmowy odroczenia płatności podatku). Kluczowe dla uznania prawidłowości procedowania organu w takiej sytuacji jest podanie istotnych powodów dla których pomimo zaistnienia obu przesłanek umożliwiających odroczenie płatności zaległości podatkowych organ jednak nie udzielił tego typu ulgi.
W przedmiotowej sprawie organy w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny z uwzględnieniem danych wynikających ze sprawozdań finansowo księgowych skarżącej spółki. Ustaliły okoliczności świadczące o jej niekorzystnej sytuacji gospodarczej w postaci chociażby poniesienia dużej straty z prowadzonej działalności, ale także okoliczności dotyczące posiadanego przez spółkę majątku. Okoliczności te w ramach prowadzonego postępowania mogłyby prowadzić do uznania, że zaistniał interes podatnika do odroczenia zapłaty należności podatkowej, nie jest to jednak interes ważny.
Organ w tym zakresie zasadnie powołał się na konieczność równorzędnego traktowania przedsiębiorców na rynku w zakresie podatku od nieruchomości i zasadnie przyjął, że udzielenie ulgi w tym zakresie powinno być czynnością nadzwyczajną, zazwyczaj powiązana z jakimiś nadzwyczajnymi niekorzystnymi zjawiskami powodującymi niemożność zapłaty przez podmiot gospodarczy należności w podatku.
Pogląd ten w całości zasługuje na akceptację sądu administracyjnego. W sprawie, w istocie, nie zachodzi ważny interes podatnika. Spółka przez okres 9 lat nie płaciła podatku od nieruchomości w wymaganej wysokości, uszczuplając z jednej strony dochody samorządu gminnego, zaś z drugiej strony jego kosztem kredytowała własną działalność gospodarczą. W wyniku takiego modelu działalności niewątpliwie jej sytuacja była lepsza, gdyż nie traciła części środków obrotowych na zapłatę podatku, tak jak przedsiębiorcy terminowo uiszczający tę daninę.
Aktualnie domaga się odroczenia płatności zaległości podatkowych, jednak wniosek ten w świetle stwierdzonych faktów nie wykazuje, aby uzasadniał go ważny interes podatnika.
Nie nastąpiły żadne szczególne okoliczności, które doprowadziły do powstania zaległości, jak też spółka nie znalazła się w takiej sytuacji, gdy odroczenie płatności podatku ułatwi jej działalność gospodarczą, która w danym momencie ( np.: z powodu pandemii ) nie przynosi spodziewanych przychodów. Podstawą powstania zaległości wieloletnich jest podstawa skarżącej. W tych okolicznościach przesłanka ważnego interesu podatnika nie jest spełniona.
Nie jest spełniona również przesłanka interesu publicznego, wręcz przeciwnie to ze względu na interes publiczny wniosek nie powinien zostać uwzględniony.
Przeciwko spółce prowadzona jest bowiem egzekucja i możliwe będzie zaspokojenie chociaż części należności ze sprzedaży mienia zajętego w trakcie egzekucji. Odroczenie płatności zaległości podatkowej prowadziło by do uchylenia czynności egzekucyjnych, a tym samym uniemożliwiało zaspokojenie należności publicznoprawnych. Słusznie przy tym zauważa organ I instancji, że brak jest pewności, że spółka samodzielnie sprzedając pozostały majątek wygasi zobowiązania podatkowe. Interes publiczny w tym przypadku wymaga aby egzekucja była prowadzona.
Spółka jest w likwidacji, nie zatrudnia pracowników, więc brak jest publicznoprawnego uzasadnienia dla udzielenia jej tego typu ulgi. Brak jest dobra ważniejszego niż zaspokojenie wierzyciela- organu podatkowego, które nakazywało by przyjęcie, że odroczenie terminu zapłaty zaległości podatkowej nastąpi w interesie publicznym.
Sąd podzielił zatem stanowisko organów podatkowych, że zła kondycja finansowa przedsiębiorstwa w sytuacji, gdy posiada ono majątek objęty egzekucją, którego zbycie umożliwi chociaż w części zaspokojenie wieloletnich zaległości podatkowych nie stanowi o zaistnieniu przesłanki ważnego interesu podatnika ani interesu publicznego.
Nie uzasadnia tego sama chęć dokonania indywidualnej sprzedaży mienia przez spółkę, nie w ramach prowadzonej egzekucji, co miało według skarżącego przynieść większa cenę sprzedaży.
Takie stanowisko nie jest bowiem przekonujące , a stanowi zagrożenie dla zrealizowania należności publicznoprawnych.
Jednocześnie sąd uznał za nie mogące doprowadzić do uchylenia decyzji wszystkie argumenty dotyczące nie rozpoznania wniosku o rozłożenie zaległości podatkowej na raty. Jak to już podniósł organ I instancji, a co trafnie zaakceptował organ II instancji sprawa o udzielenie ulgi w postaci rozłożenia zaległości podatkowej na raty jest sprawa odrębną i może być rozpoznana odrębnie bowiem w jednym postępowaniu nie jest możliwe udzielenie obu tych ulg. Słusznie organy uznały, że sprawa o rozłożenie zaległości na raty może się toczyć dopiero po zakończeniu sprawy niniejszej. Taką gradację ważności ulg wybrał sam skarżący składając jedynie warunkowy wniosek o rozłożenie zaległości na raty. Rozłożenie zaległości na raty stanowi więc odrębną sprawę, podlega odrębnemu rozpatrzeniu. Brak rozstrzygnięcia w tym zakresie w sprawie niniejszej nie stanowi zatem naruszenia przepisów prawa procesowego.
Z tych względów sąd skargę oddalił w myśl art. 151 ppsa.