I SA/Rz 117/05

I SA/Rz 117/05 - Postanowienie WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2005-07-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-03-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Maria Serafin-Kosowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
602  ceny
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Regionalna Izba Obrachunkowa
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 58 § l pkt. 6 art. 222
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
Tryb "ogólnoskargowy" /art. 221 i n. Kpa/, jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie /zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi/ nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zrzeszenia K., na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia (...) stycznia 2005 r. Nr (...) w przedmiocie oddalenia skargi na Uchwałę Rady Miasta z dnia 26 listopada 2004 r. - postanawia - odrzucić skargę
Uzasadnienie
I SA/Rz 117/05
Uzasadnienie
Zrzeszenie K. /zwane dalej Zrzeszeniem/ w piśmie z dnia 28 grudnia 2004r. skierowanym do Wojewody wniosło o orzeczenie nieważności Uchwały Rady Miasta z dnia [...] listopada 2004r. nr (...) w sprawie opłaty targowej -jako sprzecznej z prawem.
Na uzasadnienie powyższego żądania Zrzeszenie podało, że powyższa Uchwała wprowadza obowiązek uiszczania opłaty targowej przez określone podmioty z wyłączeniem podmiotów będących podatnikami podatku od nieruchomości ale wśród podmiotów wezwanych do uiszczenia tej opłaty znajdują się osoby podlegające obowiązkowi odprowadzania podatku od nieruchomości; "Natomiast błędna interpretacja ciążącego na nich obowiązku podatkowego wynika z odmiennej interpretacji pojęć z zakresu prawa budowlanego". Przepisy Uchwały o obowiązku uiszczania opłaty targowej zastosowano bowiem wobec osób prowadzących działalność handlową w tzw. szczękach kupieckich oraz na stołach z zadaszeniami, które to obiekty podlegają podatkowi od nieruchomości. Jako podstawę prawną swego żądania Zrzeszenie wskazało przepisy art. 8-102".a" ustawy o samorządzie gminnym wnosząc również - w przypadku przekroczenia przewidzianych prawem terminów - O skierowanie sprawy "na drogę sądową" na podstawie art. 93 ust. l tej ustawy.
Wojewoda pismem z dnia 31 grudnia 2004r. przekazał powyższą skargę według właściwości Prezesowi Regionalnej Izby Obrachunkowej .
Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej podjęło w dniu 18 stycznia 2005r. Uchwałę nr (...) mocą której po rozpoznaniu skargi Zrzeszenia "na uchwałę Rady Miasta nr (...) z dnia 23 marca 2004r." postanowiło oddalić skargę z powołaniem się na przepisy art. 11 ust. l pkt. 6, art. 18"a" ustawy z dnia 7 października 1992r. o regionalnych izbach obrachunkowych /Dz.U. nr 55 póz. 577 z 2001r. z późn. zm./ i art. 235 kodeksu postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu powyższej Uchwały, Kolegium podało, że zarzuty podnoszone w skardze Zrzeszenia z dnia 28 grudnia 2004r. były już przedmiotem rozważań tegoż Kolegium przy rozpatrywaniu skargi tego Zrzeszenia z dnia 23 czerwca 2004r. na Uchwałę Rady Miasta nr (...) z dnia 23 marca 2004r. w sprawie opłaty targowej i wówczas Kolegium podjęło w dniu 20 lipca 2004r. Uchwałę nr (...) oddalającą tę skargę.
W Uchwale nr (...) Rady Miasta z dnia 26 listopada 2004r. określone obiekty: stragan, stół, szczęka itd. zostały uznane za niepodlegające prawu budowlanemu i zaliczone do urządzeń targowiskowych /podobnie jak w uchwale poprzedniej/. Niezasadne jest więc stanowisko Zrzeszenia, iż obiekty takie są budowlami w rozumieniu art. 1"a" ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 84 z 2002r. z późn. zm./, natomiast uzasadnione jest ustalenie poboru opłaty skarbowej.
Powołana Uchwała Rady Miasta z dnia 26 listopada 2004r. była oceniana przez Kolegium w dniu 30 listopada 2004r. i nie stwierdzono naruszenia prawa a obecnie wniesiona skarga nie wnosi nowych elementów nieznanych Kolegium w trakcie dokonywania powyższej oceny.
Zrzeszenie złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą Uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia 18 stycznia 2005r. i zarzuciło, że Uchwała ta rażąco narusza przepisy art. 3 pkt. 5 Prawa budowlanego, art. 2 i art. 16 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu skargi Zrzeszenie podało, że niewątpliwie tzw. szczęki kupieckie są tymczasowym obiektem budowlanym niezwiązanym trwale z gruntem i wobec tego podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości a zatem ich właściciele - zgodnie z art. 16 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - winni być zwolnieni od płacenia opłaty targowej. Na potwierdzenie tego stanowiska skarżące Zrzeszenie powołało się na opinie biegłych z zakresu budownictwa: E. M. i W. W. oraz stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta (...) wyrażone w piśmie z dnia 17 czerwca 2004r. nr (...). a nadto naprowadziło, że uchwała rady miasta odnośnie kwalifikacji szczęk kupieckich powinna być zgodna z przepisami rangi ustawowej.
W odpowiedzi na powyższą skargę, Regionalna Izba Obrachunkowa wniosła o jej odrzucenie - na podstawie art. 58 ust. l " pkt. 8" ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - z powodu niedopuszczalności drogi sądowej.
Na uzasadnienie powyższego stanowiska Izba podała, że będąca przedmiotem skargi Uchwała Kolegium Izby z dnia l stycznia 2005r. była zawiadomieniem o załatwieniu skargi w trybie postępowania skargowego określonego w dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego. Zawiadomienie takie nie może być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego, ponieważ nie jest objęte przepisem art. 3 powyższej ustawy wskazującym akty zaskarżalne do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W powoływanej wyżej Uchwale nr [...] / taki numer widnieje na egzemplarzu Uchwały/ Rady Miasta Krosna z dnia 26 listopada 2004r. zawarto określenie /definicję/ straganu, szczęk i innych obiektów jako obiektów niebudowlanych stanowiących urządzenia targowiskowe, ustalono stawki dzienne opłaty targowej w zależności do sortymentu sprzedaży i "urządzenia" z którego dokonywana jest sprzedaż oraz wskazano podmioty od których opłata ta jest pobierana - z wyłączeniem podmiotów będących "podatnikami podatku od nieruchomości' w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach". Ponieważ Uchwała ta dotyczy problematyki uregulowanej ustawą z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 póz. 84 z 2002r. z późn. zm./, organem nadzoru jest w tym przypadku Regionalna Izba Obrachunkowa /art. 86 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym - Dz.U. nr 142 poz. 1591 z 2001 r. z późn. zm. powoływana dalej jako u.s.g., art. 11 ust. l pkt. 5 ustawy z dnia 7 października 1992r. o regionalnych izbach obrachunkowych - Dz.U. nr 55 póz. 577 z 2001 r. z późn. zm. powoływana dalej jako ustawa o r. i. o./.
Według twierdzeń Regionalnej Izby Obrachunkowej -niekwestionowanych przez stronę skarżącą - powyższa Uchwała Rady Miasta była przedmiotem kontroli z jej strony w dniu 30 listopada 2004r. i nie została zakwestionowana tj. nie stwierdzono jej nieważności ani też naruszenia prawa w nieistotnym zakresie na podstawie art. 91 ust;l, ust. 4 u.s.g., art. 11 ust. 3 ustawy o r.i. o., czyli nie zostało wydane rozstrzygnięcie nadzorcze. Gdyby takie rozstrzygnięcie zostało podjęte, to wówczas - zgodnie z art. 98 ust. l i ust. 3 u.s.g. - uprawnienie do jego zaskarżenia do sądu administracyjnego przysługiwałoby Gminie K., natomiast gdyby organ nadzoru nie podjął tegoż rozstrzygnięcia -mimo istnienia przesłanek do zakwestionowania uchwały rady gminy - tylko ze względu na upływ terminu 30 dni do jego wydania, to wówczas temuż organowi nadzoru przysługuje uprawnienie do zaskarżenia uchwały rady gminy do sądu administracyjnego / art. 93 ust. l u.s.g./.
Ponadto na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. prawo do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę rady gminy przysługuje każdemu " czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą......... w sprawie z zakresu administracji publicznej", jednakże - niezależnie od spełnienia innych przesłanek - formalną przesłanką do prawidłowego wniesienia /dopuszczalności/ takiej skargi jest uprzednie wezwanie rady gminy do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie okazało się bezskuteczne.
W niniejszej sprawie - jak wskazano wyżej - przedmiotem skargi do Sądu jest opisana wyżej Uchwała Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia 18 stycznia 2005r. /w której w części dotyczącej "rozstrzygnięcia" powołano wprawdzie Uchwałę Rady Miasta z dnia [...] marca 2004r. ale w uzasadnieniu odniesiono się do Uchwały z dnia [...] listopada 2004r./ a ta zaskarżona Uchwała nie jest ani uchwałą organu gminy ani też rozstrzygnięciem nadzorczym; nie jest też jakimkolwiek innym aktem mieszczącym się w zakresie kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne wskazanym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm./ - powoływanej dalej jako p.s.a.. W szczególności nie występuje także po stronie Regionalnej Izby Obrachunkowej stan bezczynności, skoro - jak wskazano wyżej- dokonywała ona oceny przedmiotowej Uchwały Rady Miasta i w związku z tym pismo strony skarżącej z dnia 28 grudnia 2004r. rozpoznała w trybie "ogólnoskargowym" /art. 221 i następne kodeksu postępowania administracyjnego/, który to tryb jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie /zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi/ nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego.
W uwzględnieniu naprowadzonych wyżej okoliczności, w ocenie Sądu, zasadne jest stwierdzenie, iż w niniejszym przypadku w istocie brak jest przedmiotu zaskarżenia a więc skarga jest niedopuszczalna i dlatego w oparciu o art. 58 § l pkt. 6 p.s.a. podlega odrzuceniu.
Ze względu na niedopuszczalność skargi, Sąd w uwzględnieniu art. 222 p.s.a. nie żądał opłaty sądowej - wpisu od skargi /wniosek strony skarżącej w przedmiocie przyznania prawa pomocy został rozstrzygnięty w odrębnym postanowieniu/ ani też nie ustalał kwestii prawidłowej reprezentacji strony skarżącej.