I SA/Rz 107/26

I SA/Rz 107/26 - Postanowienie WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2026-02-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-02-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jarosław Szaro /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Pozostawiono skargę bez rozpatrzenia
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 198
art.14lzf ust. 2 i 3, art. 30c ust. 5 pkt 1
Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju
Dz.U. 2026 poz 143
art. 3 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. sp. z o.o. w S. na informację Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w Rzeszowie z dnia 14 stycznia 2025 r. nr DWP.422.5.2024 (KPOD.01.03-IW.01-7449/24) w przedmiocie negatywnej oceny przedsięwzięcia -p o s t a n a w i a- pozostawić skargę bez rozpatrzenia.
Uzasadnienie
Skargą z dnia 14.02.2025 R.sp. z o.o. w S. ( dalej skarżąca ) zaskarżyło informację Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w Rzeszowie ( dalej RARR ) z dnia 14.01.2025 r. o odmowie uznania wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia MŚP składając stosowne zarzuty merytoryczne. Informacja ta została doręczona aktualnie skarżącej w dniu 15.01.2025 r. na podany adres e-mail. Uczestnik konkursu nie został pouczony o prawie do złożenia skargi do sądu administracyjnego, bowiem RARR stal na stanowisku, że skarga taka nie przysługuje.
Skarga została złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego w dniu 18.02.2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył co następuje:
Niniejsze postępowanie ma charakter ponownego rozpoznania sprawy w wyniku wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 29 października 2025 r. sygn. akt I GSK 1085/25. Zakres sprawy został wiec aktualnie określony przez wytyczne udzielone sądowi I instancji w uzasadnieniu wyroku kasacyjnego wydanego przez NSA. Wytyczne te nie odnoszą się do samego merytorycznego rozstrzygnięcia WSA, lecz nakazują przeprowadzić sądowi kontrolę w zakresie dopuszczalności skargi, a konkretnie podstawy prawnej dopuszczalności takiej skargi, a następnie w zależności od dokonanych ustaleń sąd I instancji musiał się odnieść do terminowości złożonej skargi. W przypadku wypełnienia warunków formalnych mógł dopiero odnieść się do jej zarzutów merytorycznych.
Przechodząc do omówienia zagadnienia dopuszczalności skargi, ze sprecyzowaniem reżimu prawnego dopuszczającego możliwość rozpoznania złożonego przez skarżącą środka zmierzającego do sądowej kontroli wydanego aktu prze RARR, sąd zgodnie z wytycznymi sądu kasacyjnego miał się opowiedzieć , czy podstawą rozpoznania skargi będzie przepis art. 3 § 3 czy też 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
W tym zakresie sąd administracyjny podtrzymuje już wcześniej wyrażane ( w innych judykatach ) stanowisko, że podstawą dopuszczalności skargi jest przepis art. 3 §3 p.p.s.a
Przemawia za tym regulacja prowadzenia samego postępowania konkursowego na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U..2025.198 t.j.) ( dalej ustawa wdrożeniowa ). Kwestie prowadzenia postępowania w sprawie przyznania wsparcia uregulowana została w przepisach art. 14a i następne ustawy, natomiast zagadnienie zaskarżalności wydanych w trakcie tego rodzaju postępowania reguluje przepis art. 14lzf tej ustawy, który w ustępie 2 stanowi, że w przypadku ponownej negatywnej oceny przedsięwzięcia lub pozostawienia wniosku o ponowna ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia podmiot wnioskujący o objęcie przedsięwzięcia wsparciem może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego.
Przepis ten dotyczy więc podmiotu, który wnioskował o objęcie przedsięwzięcia wsparciem, i uzyskał ponowną negatywną ocenę wniosku.
Definicje pojęć użytych w tym przepisie zawiera ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w art. 14la, który stanowi, że przez przedsięwzięcie należy rozumieć element inwestycji realizowany przez ostatecznego odbiorcę wsparcia, zmierzający do osiągnięcia założonego celu inwestycji, zaś przez inwestycję - inwestycję w rozumieniu rozporządzenia 2021/241.
Przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 2021 r. ustanawiającego instrument na rzecz odbudowy i zwiększania odporności (Dz.Urz.UE.L.2021.57.17) pomimo wielokrotnego posługiwania się pojęciem inwestycji nie zawierają definicji tego pojęcia.
Jednocześnie przepis art. 14la pkt 6 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wskazuje, że przez ostatecznego odbiorcę wsparcia należy rozumieć podmiot realizujący przedsięwzięcie. Definicje tych dwóch pojęć są o tyle problematycznie sformułowane, że definiują się wzajemnie. Ostatecznym odbiorcą wsparcia jest podmiot realizujący przedsięwzięcie, zaś podmiotem realizującym przedsięwzięcie jest ostateczny odbiorca wsparcia.
Definicja taka jest oderwana całkowicie od rzeczywistego przepływu środków finansowych, jak także od użytych w Rozporządzeniu dalszych pojęć definiujących podmioty uczestniczące w realizacji programu zwiększania odporności i odbudowy.
W ustawie nie zdefiniowano, a nawet nie wymieniono takich pojęć jak przedsięwzięcie MŚP. Pojęcie to pojawia się dopiero w § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia z dnia 23 kwietnia 2024 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis na dywersyfikację działalności mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (Dz. U. z 2024 r. poz. 687).
Rozporządzenie to definiuje, iż przedsięwzięcie MŚP to działania realizowane przez mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców prowadzących działalność w sektorze hotelarstwa, gastronomii, turystyki lub kultury, których celem jest dywersyfikacja działalności w ramach inwestycji, o której mowa w § 1 ust. 1.
Udzielanie zatem pomocy mikroprzedsiębiorcom oraz małym i średnim przedsiębiorcom w ramach Krajowego Planu Odbudowy nie zostało uregulowane w ustawie, a jedynie w akcie wykonawczym, wydanym na podstawie ustawy. Wprowadzono w nim nowe, nieznane ustawie pojęcia, jak przedsięwzięcie MŚP, czy "Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności".
W rozporządzeniu tym nie przewidziano żadnych uprawnień dla przedsiębiorców z sektora MŚP do zaskarżenia wydanych wobec nich rozstrzygnięć przez organy prowadzące postępowanie do sądu administracyjnego. W ocenie sądu nie byłoby zresztą dopuszczalne, skoro o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego musi decydować zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. ustawa szczególna.
W tym miejscu należy wskazać na treść przepisu art. 45 ust. 1 Konstytucji stanowiący, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Wykładnia sytuacji prawnej uczestniczącego w postępowaniu o udzielenie wsparcia podmiotu MŚP musi być dokonana z uwzględnieniem tej dyrektywy.
W ocenie sądu musi to prowadzić do przyjęcia dopuszczalności skargi do sądu w sprawie niniejszej.
Ponieważ w ustawie nie zdefiniowano pojęcia przedsięwzięcia MŚP, jak także inwestycji realizowanej przez taki podmiot i nie przewidziano procedury takiej jaka została zastosowana na skutek wydania powołanego powyżej Rozporządzenia oraz Regulaminu wyboru przedsięwzięć MŚP sąd uznał, że uprawnienia jakie zostały przewidziane przez ustawę w omawianych powyżej przepisach dla podmiotu realizującego przedsięwzięcie przysługiwać będą również podmiotowi realizującemu przedsięwzięcie MŚP. Pojęcie użyte w ustawie oznaczać będzie zarówno przedsięwzięcie, jak i przedsięwzięcie MŚP. Nie może być bowiem tak, że na skutek uregulowania procedur rozdysponowania środków finansowych pochodzących z Unii Europejskiej aktem podustawowym czynności te będą wyłączone z kontroli sądowej i strony nie będą mogły skorzystać z ochrony sądowej.
Dlatego też sąd upatruje podstawę złożenia skargi do sądu w sprawie niniejszej w przepisie art. 3 § 3 p.p.s.a., przy czym owa ustawą szczególną będzie ustawa wdrożeniowa.
Pozostając zatem w trybie zaskarżenia informacji o nieuwzględnieniu protestu na gruncie ustawy wdrożeniowej wskazać trzeba, że podlega ona zaskarżeniu skargą do WSA , którą należy wnieść w ciągu 14 dni od otrzymania informacji o załatwieniu protestu bezpośrednio do sądu wraz z kompletną dokumentacją ( art.30c ust 1 i 2 w związku z art. 14lzf ust. 2 i 3 ustawy wdrożeniowej ).
Na prawo do złożenia skargi i do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. art. 30b ust. 9 pkt 2 .
Jeżeli zatem doręczając odpowiedź na protest ( stosowną informację ) organ nie pouczy o prawie do złożenia skargi, to brak pouczenia nie może tamować prawa do złożenia skargi i wywoływać negatywnych skutków dla strony. Trzeba przy tym jeszcze wskazać, że przepis art. 30e ustawy wdrożeniowej przewiduje stosowanie do postępowania sądowego przepisów p.p.s.a. bez art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152. Zastosowanie znajda więc przepisy art. 85 i następne p.p.s.a. dotyczące przywrócenia terminu.
W przedmiotowej sprawie wniosek o przywrócenie terminu nie został jednak złożony. Skarga natomiast został złożona po terminie ( na co wskazał także NSA ). Informacja została skarżącej doręczona 15 stycznia 2025 r. zaś skargę wniesiono 18 lutego 2025 r. Skarga złożona po terminie zgodnie z art. 30c ust.5 pkt 1 ustawy wdrożeniowej musi zostać przez sąd pozostawiona bez rozpatrzenia.
Nie jest możliwe prowadzenie postępowania na podstawie złożonej po terminie skargi nawet w sytuacji, gdy strona nie była pouczona o prawie do jej złożenia. Aby postepowanie mogło się dalej toczyć konieczne jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu i jego uwzględnienie przez sąd. Co wydaje się w takim przypadku orzeczeniem zrozumiałym i pożądanym. Inicjatywa co do złożenia takiego wniosku leży jednak całkowicie po stronie skarżącej. Powinna ona jednak pamiętać o wymogach wynikających z art. 87 p.p.s.a. Jeżeli jednak takiego wniosku nie złoży, to skarga rozpoznana być nie może. Brak takiego wniosku nie stanowi przy tym braku formalnego skargi i nie podlega uzupełnieniu.
Mając na uwadze, że wniosek taki nie został złożony, a skarga złożona została po terminie sąd w oparciu o przepis art. 30c ust.5 pkt 1 ustawy wdrożeniowej pozostawił skargę bez rozpatrzenia.