I SA/Po 899/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznał skargę K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 października 2023 r., która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta ustalającą podatek od nieruchomości za lata 2012, 2014, 2015 i 2016, a w części dotyczącej roku 2013 umorzyła postępowanie. Skarżąca zarzucała organom naruszenie przepisów materialnego prawa podatkowego, w szczególności błędną wykładnię przepisów o przedawnieniu zobowiązania podatkowego (art. 70 § 1, art. 68 § 1 i § 2 O.p. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 3 i 6 u.p.o.l.), a także naruszenie przepisów postępowania, takich jak zasada czynnego udziału strony (art. 123 § 1 w zw. z art. 178 O.p.) oraz brak uzasadnienia decyzji (art. 210 § 4 O.p.). Sąd analizując kwestię przedawnienia, potwierdził, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości osób fizycznych powstaje z dniem doręczenia decyzji ustalającej. Zgodnie z art. 68 § 1 O.p., decyzja ustalająca nie może być doręczona po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, z wyjątkiem sytuacji określonych w § 2, gdzie termin ten wynosi 5 lat w przypadku uchybienia przez podatnika obowiązkom związanym ze złożeniem deklaracji. Sąd uznał, że za rok 2012 termin przedawnienia wynosił 5 lat, ponieważ podatniczka złożyła informację o nieruchomościach po terminie. W odniesieniu do roku 2013, sąd stwierdził, że decyzja organu I instancji została doręczona po upływie 3-letniego terminu przedawnienia, co skutkowało prawidłowym umorzeniem postępowania przez SKO. Dla lat 2014-2016, sąd uznał, że decyzja organu I instancji została doręczona przed upływem terminu przedawnienia. Sąd podkreślił, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest zawieszany z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 70 § 6 pkt 2 O.p.), a rozpoczyna się na nowo od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego orzeczenia sądu (art. 70 § 7 pkt 2 O.p.). W tej sprawie, wniesienie skargi w 2018 r. i doręczenie wyroku WSA w 2023 r. spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia, co oznacza, że zobowiązania za te lata nie uległy przedawnieniu. Sąd oddalił również zarzuty proceduralne, w tym dotyczące naruszenia zasady czynnego udziału strony i prawa do dostępu do akt. Sąd przyjął, że organ ma obowiązek zapewnić możliwość zapoznania się z aktami i sporządzania notatek lub kopii, ale nie ma obowiązku samodzielnego kserowania i przesyłania całych akt na żądanie strony. Uzasadnienie decyzji SKO zostało uznane za spełniające wymogi formalne. W konsekwencji, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający