I SA/PO 893/23

I SA/Po 893/23 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-03-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Kucznerowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Nikodem
Robert Talaga
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Dz.U. 2002 nr 226 poz 1885
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 14b § 3, art. 14h, art. 169 § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 57a, art. 146 § 1 i 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200 w zw. z art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 682
art. 67 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Dnia 26 marca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Asesor sądowy WSA Robert Talaga Protokolant: starszy specjalista Barbara Dropek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2024 roku sprawy ze skargi O. o. w [...] na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z dnia 17 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz strony skarżącej kwotę [...]- zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 1 sierpnia 2023 r. O. o. w W. (dalej: "wnioskodawczyni", "skarżąca", "spółka") wystąpiła do Prezydenta Miasta o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Z treści wniosku wynika, że przedmiotem interpretacji jest art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70, zwanej dalej "u.p.o.l.").
We wniosku przedstawiono następujący opis stanu faktycznego:
Wnioskodawczyni nabyła nieruchomość zabudowaną, położoną w [...] przy ul. [...], obejmującą działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], zabudowaną budynkami o przeznaczeniu produkcyjno-magazynowym. Jeden z budynków o charakterze gospodarczym (stołówka zakładowa), usytuowany na działce ewidencyjnej nr [...], jest nieużytkowany z uwagi na błędy architektoniczne (wymiary klatki schodowej niezgodne z warunkami technicznymi), nigdy nie uzyskał pozwolenia na użytkowanie, a tym samym nie może być wykorzystany przez wnioskodawczynię do jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Budynek ten będzie musiał zostać w przyszłości przez wnioskodawczynię wyburzony.
Po przedstawieniu opisu stanu faktycznego wnioskodawczyni sformułowała następujące pytanie:
Jeżeli przedmiotowy budynek, pomimo iż jest formalnie własnością wnioskodawczyni jako przedsiębiorcy, nie może być nawet potencjalnie wykorzystany w jej działalności gospodarczej, to nie może być uznany za związany z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. i kwalifikowany do opodatkowania podatkiem od nieruchomości wg wyższej stawki, jako nieruchomość związana z jej działalnością gospodarczą.
W ocenie wnioskodawczyni, skoro związek przedmiotowego budynku, oprócz samego jego posiadania/własności przez wnioskodawczynię jako przedsiębiorcę, powinien być oparty na faktycznym lub chociażby potencjalnym wykorzystywaniu tego budynku w działalności gospodarczej, zgodnie z brzmieniem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nadanym przez wyrok T. K. z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, to mając na uwadze fakt, że budynek ten generuje dla wnioskodawczyni wyłącznie koszty bez jakiejkolwiek możliwości wykorzystania go w działalności gospodarczej, nie może być uznany za związany z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. i kwalifikowany do opodatkowania podatkiem od nieruchomości wg wyższej stawki, jako nieruchomość związana z jej działalnością gospodarczą.
Wnioskodawczyni wyjaśniła dodatkowo, że zakupiła nieruchomość złożoną z kilkunastu działek ewidencyjnych i zabudowaną szeregiem budynków w celach inwestycyjnych. Sama nieruchomość gruntowa jest stricte związana z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Również budynki usytuowane na tejże nieruchomości, co do zasady, są lub mogą potencjalnie być wykorzystywane w jej działalności. Jednakże, w jej ocenie, w przypadku budynku usytuowanego na działce ewidencyjnej nr [...] mamy do czynienia z całkowicie odrębną sytuacją. Budynek ten nie tylko nie może być użytkowany przez nią w jakikolwiek sposób ze względu na jego błędy architektoniczne, ale też nie uzyskał on pozwolenia na użytkowanie. Tym samym nie dość, że nie może być wykorzystany do jakiejkolwiek działalności gospodarczej, to stanowi obciążenie i będzie musiał zostać w przyszłości wyburzony, co wygeneruje dla niej dodatkowe koszty. Wnioskodawczyni podkreśliła, że nie mogła nabyć przedmiotowej nieruchomości, bez działki na której usytuowany jest przedmiotowy budynek.
W jej ocenie, na kanwie wyroku T. K. z dnia 12 grudnia 2017 r., SK 13/15 zastosowanie wyższej stawki podatkowej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.) wyłącznie na podstawie kryterium posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, stanowi nieproporcjonalną ingerencję w prawo do własności tych podmiotów.
Zatem w jej opinii, w pełni zasadnym jest uznanie, że skoro przedmiotowy budynek usytuowany na jednej z zakupionych przez nią działek, nigdy nie został oddany formalnie do użytkowania z uwagi na błędy architektoniczne i z tego też względu nie posiada ani faktycznych, ani nawet potencjalnych możliwości jego wykorzystania w działalności gospodarczej, to nie powinien być uznany za związany z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą i kwalifikowany do opodatkowania podatkiem od nieruchomości wg wyższej stawki, jako nieruchomość związana z jej działalnością gospodarczą.
W interpretacji indywidualnej z 17 października 2023 r. Prezydent Miasta uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe.
W ocenie organu wnioskodawczyni jako przedsiębiorca, poprzez zakup działki nr [...] podjęła czynności zmierzające do przygotowania i zachowania nieruchomości do przyszłej działalności gospodarczej oraz niejako godziła się na możliwe skutki i ryzyka ekonomiczne, w tym wszelkie związane z tym działaniem koszty (również podatkowe). Zdaniem organu zakup wskazanej nieruchomości był przeprowadzony w ramach i w celu przedmiotu wykonywanej przez spółkę działalności gospodarczej. W konsekwencji organ uznał, że stanowisko wnioskodawczyni jest nieprawidłowe i stwierdził, że wskazana działka [...] będzie podlegać opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Organ podkreślił ponadto, że zgodnie z załączonym do wniosku wydrukiem odpisu aktualnego pochodzącym z K. R. S., stanowiącym integralną część przedmiotowego wniosku, przedmiotem przeważającej działalności wnioskodawczyni jest kupno i sprzedaż na własny rachunek nieruchomości ([...]). Zgodnie z P. K. D. obowiązującą na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie P. K. D. (PKD) (Dz. U. 2007.251.1885) podklasa ta obejmuje: - kupno i sprzedaż nieruchomości własnych lub dzierżawionych, takich jak: budynki mieszkalne i mieszkania; budynki niemieszkalne, włączając obiekty wystawowe, magazyny, centra handlowe; grunty; podział nieruchomości na parcele, bez rekultywacji gruntów. Podklasa ta nie obejmuje: realizacji projektów budowlanych do sprzedaży, sklasyfikowanej w [...], oraz podziału ziemi w celu jej ulepszenia, sklasyfikowanego w [...].
Według organu, wskazana powyżej klasyfikacja działalności jest istotna w kontekście uznania danej nieruchomości za związaną z działalnością gospodarczą, a w konsekwencji do opodatkowania jej podatkiem od nieruchomości według stawki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. Organ podkreślił, że z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że główną działalnością gospodarczą wnioskodawczyni jest obrót nieruchomościami. Według organu na uwagę zasługuje również fakt, iż nie można było nabyć nieruchomości położonej na ul. [...] bez działki, na której usytuowany jest budynek będący przedmiotem wniosku. W ocenie organu oznacza to, że wnioskodawczyni miała wiedzę co do stanu w jakim znajdują się budynki położone na kupowanych działkach, a mimo to, rachunek ekonomiczny transakcji zdecydował o tym, że doszła ona do skutku. Zdaniem organu wnioskodawczyni będąc podmiotem profesjonalnie działającym na rynku nieruchomości z pewnością liczyła się z faktem, iż pozyskanie przedmiotowej działki może się wiązać z kosztami, w tym z obowiązkiem opodatkowania danej nieruchomości. Według organu podmioty profesjonalne co do zasady działają racjonalnie oraz celowo, a w związku z tym, należy dojść do wniosku, że wnioskodawczyni jako przedsiębiorca miała zamysł wykorzystania nieruchomości będącej przedmiotem wniosku lub, że podjęła swego rodzaju ryzyko ekonomiczne.
Organ stwierdził również, że wyrok T. K. z 24 lutego 2021 r., SK 39/19 odnosi się przede wszystkim do osób fizycznych, a także innych podmiotów, które w obrocie prawnym mogą występować w dualnej roli - zarówno jako przedsiębiorcy i jako podmioty nieprowadzące działalności gospodarczej. Nie dotyczy to więc spółek prawa handlowego, jako że przedmiot ich działalności nie może być inny, niż gospodarczy. W jego ocenie z przepisów u.p.o.l. oraz orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że jedyną negatywną przesłanką do nieuznawania budynku lub jego części za niezwiązanego z działalnością gospodarczą jest wydanie decyzji ostatecznej organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 prawa budowlanego, na podstawie której trwałe wyłączono budynek lub jego części z użytkowania, bez względu na ich stan techniczny. Przy czym organ uznał, że z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że wobec wskazanej nieruchomości nie wydano decyzji, o której mowa powyżej, w związku z czym nie ma podstaw do nieuznawania wskazanej przez wnioskodawczynię działki za związaną z prowadzoną działalnością.
Pismem z 24 listopada 2023 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę na powyższą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie:
1) przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 - dalej: "o.p."), poprzez wydanie interpretacji w oparciu o stan faktyczny inny niż wynikający z wniosku o interpretację prawa podatkowego, bowiem organ bezprawnie dokonał dodatkowych założeń w zakresie przedmiotu działalności wnioskodawcy oraz celu w jakim ten zakupił nieruchomość,
b) art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. (z ostrożności procesowej), poprzez brak wezwania strony do uzupełnienia braków we wniosku, jeżeli organ uznał, że przedmiot działalności oraz zamierzenia gospodarcze co do nieruchomości miały znaczenie dla treści interpretacji prawa podatkowego;
2) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że budynek całkowicie nieużytkowany (i nie mogący nawet potencjalnie być używany) w działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu stawką, jak wszystkie budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu nie wykroczył on przy ocenie stanu faktycznego poza swoje kompetencje. Jego zdaniem prawidłowo uwzględniono zarówno opis stanu faktycznego opisany we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, jak i stanowisko wnioskodawcy wraz z jego uzasadnieniem, w którym to skarżąca wskazała fakty niezbędne do trafnej analizy rozpatrywanego zagadnienia. Organ podkreślił, że nie dokonał ustalenia stanu faktycznego sprawy, nie prowadził postępowania dowodowego ani nie weryfikował dowodów przedłożonych przez stronę, a skorzystał jedynie z załącznika stanowiącego jego zdaniem integralną część wniosku. Skoro strona nie określiła konkretnie rodzaju prowadzonej przez nią działalności, a przedmiotowa klasyfikacja zawierała się w dołączonym odpisie z KRS to biorąc pod uwagę, że na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych, celem interpretacji podatkowej jest przede wszystkim ułatwianie podatnikom stosowania w praktyce przepisów prawa podatkowego i zapobieganie sporom między podatnikiem a organem podatkowym, dając podatnikowi gwarancję nieponoszenia określonych w przepisach skutków zastosowania się do takiej interpretacji w przyszłości, organ zobowiązany był skorzystać ze wszelkich okoliczności i informacji przesłanych przez stronę, a mających kluczowe znaczenie dla prawidłowej analizy zarysowanego stanu faktycznego.
W piśmie z 16 stycznia 2024 r. skarżąca podtrzymała wszystkie swoje dotychczasowe zarzuty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Rozpoczynając rozważania prawne w zawisłej przed sądem sprawie, należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: "p.p.s.a."), skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57(a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.).
Zarzuty podniesione w skardze dotyczą dwóch kwestii. Po pierwsze, skarżąca zarzuciła interpretacji indywidualnej nieuprawnione rozszerzenie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Po drugie, skarżąca zarzuciła zaskarżonej interpretacji błędne uznanie, że opisany we wniosku o wydanie interpretacji budynek nieużytkowany w działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu stawką jak wszystkie budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Odnosząc się do pierwszego z przedstawionych zagadnień, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 14b § 3 o.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanowi podstawę dla oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy przez organ podatkowy. Specyfika postępowania interpretacyjnego polega w szczególności na wyłączeniu możliwości przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego w celu zbadania stanu faktycznego sprawy. Organ podatkowy nie jest uprawniony do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji prawa podatkowego. Ramy faktyczne postępowania wyznaczone są wyłącznie przez wnioskodawcę, który zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Bez znaczenia jest to, czy opisane zdarzenia rzeczywiście wystąpiły lub wystąpią, a ich przebieg był/będzie rzeczywiście taki, jak przedstawiony przez autora. W postępowaniu tym organ przyjmuje do wiadomości okoliczności wskazane przez wnioskodawcę. Nie bada i nie szuka potwierdzenia ich prawdziwości czy wiarygodności. Nie kwestionuje przedstawianych przez wnioskodawcę związków pomiędzy poszczególnymi zdarzeniami. To na wnioskodawcę nałożony został w art. 14b § 3 o.p. wymóg wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, na tle którego wyrażana jest wątpliwość co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i wszelkie nieścisłości. Wyłącznie od jego decyzji zależy, jakie informacje znajdą się w opisie stanu faktycznego [tak: wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2016 r., I FSK 1915/14, dostępny pod adresem: baza CBOSA].
Obowiązkiem organu podatkowego jest więc dokonanie interpretacji przepisów prawa podatkowego na tle opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Organ nie może wydać interpretacji w sytuacji, gdy przedstawiony we wniosku stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe budzi wątpliwości tego rodzaju, że nie jest możliwa jednoznaczna ocena prawidłowości stanowiska wnioskodawcy. Organ podatkowy, w przypadku uznania stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego za niewyczerpujące, winien wezwać wnioskodawcę do jego uzupełnieniu w trybie art. 169 o.p. (por. np. wyrok N. S. A. z 21 stycznia 2016 r., I FSK 1915/14 – wyrok dostępny w bazie: baza CBOSA).
Odnosząc przedstawione wyjaśnienia do stanu faktycznego sprawy poddanej sądowej kontroli, należy zauważyć, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca spółka wskazała jedynie, że nabyła nieruchomość zabudowaną budynkami o przeznaczeniu produkcyjno-magazynowym. Jeden z budynków o charakterze gospodarczym (usytuowany na działce ewidencyjnej nr [...]), jest nieużytkowany z uwagi na błędy architektoniczne, nigdy nie uzyskał pozwolenia na użytkowanie, a tym samym nie może być wykorzystany przez wnioskodawczynię do jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Budynek ten będzie musiał zostać w przyszłości przez wnioskodawczynię wyburzony. Natomiast sama nieruchomość gruntowa jest stricte związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podobnie inne budynki usytuowane na tejże nieruchomości, co do zasady, są lub mogą potencjalnie być wykorzystywane w działalności. Spółka dodała jeszcze, że nie mogła nabyć przedmiotowej nieruchomości, bez działki na której usytuowany jest sporny budynek.
Wydając zaskarżoną interpretację, organ podatkowy wskazał jednak dodatkowo, że zgodnie z załączonym do wniosku wydrukiem odpisu aktualnego pochodzącym z K. R. S., przedmiotem przeważającej działalności spółki jest kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. Według organu wskazana przez niego klasyfikacja działalności jest istotna w kontekście uznania danej nieruchomości za związaną z działalnością gospodarczą, a w konsekwencji do opodatkowania jej podatkiem od nieruchomości według stawki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. Ponadto organ wyinterpretował z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, że wobec spornej nieruchomości nie wydano decyzji, o której mowa w art. 67 ust. 1 prawa budowlanego, na podstawie której trwałe wyłączono budynek lub jego części z użytkowania, bez względu na ich stan techniczny oraz, że nieruchomość została nabyta w celu odsprzedaży.
Tymczasem, wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z 1 sierpnia 2023 r., w żadnym miejscu przedstawionego stanu faktycznego, nie zawiera informacji o przedmiocie działalności gospodarczej zadeklarowanej w K. R. S. przez spółkę, ani o tym, czy spółka zakupiła nieruchomość z zamiarem jedynie jej odsprzedania z zyskiem czy w innym celu. Organ rozszerzył zatem stan faktyczny sprawy o przedmiot działalności spółki, który został zaczerpnięty z odpisu KRS dołączonego do wniosku. Odpis ten nie znalazł się tam jednak jako element stanu faktycznego, lecz jedynie w celu wykazania umocowania osób podpisujących wniosek. Powoływanie się więc na jego zawartość w interpretacji, jest bezprawne.
Podnieść też należy, że wniosek o wydanie interpretacji nie zawierał żadnej informacji odnośnie rachunku ekonomicznego spółki. Organ jednak stwierdza, że właśnie rachunek ekonomiczny spółki zdecydował o tym, że transakcja zakupu działek doszła do skutku. W ocenie Sądu, twierdzenia organu związane z tą okolicznością, wykraczają poza zakres interpretacji prawa podatkowego, która co do zasady, powinna sprowadzać się do wykładni przepisów prawa podatkowego.
Zasadnie również spółka stwierdziła, że kody PKD podane w odpisie KRS nie muszą być aktualne, a wyciąganie wniosków tylko z kodu PKD jest przekroczeniem uprawnień. W ocenie Sądu, organ wyszedł poza stan faktyczny również w zakresie przeznaczenia nieruchomości opisanej we wniosku. Spółka nie wskazała bowiem, że zakupiła nieruchomość celem dalszej odsprzedaży z zyskiem, a zakup nieruchomości przez nią może dotyczyć zakupu w celu rozwoju, zachowania miejsc pracy itp.
Mając na uwadze przedstawione wyjaśnienia nie można się zgodzić ze stanowiskiem organu zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, że przy ocenie stanu faktycznego, organ nie wykroczył poza swoje kompetencje, poprzez skorzystanie z załączonego do wniosku KRS. Z uzasadnienia zaskarżonej interpretacji wynika, że klasyfikacja działalności była istotna w kontekście uznania przedmiotowej nieruchomości za związaną z działalnością gospodarczą, a w konsekwencji do opodatkowania jej podatkiem od nieruchomości według stawki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. Należy jeszcze raz podkreślić, że jednoznaczne i stanowcze stwierdzenie wnioskodawcy jest wiążące dla organu, który niezależnie od jego zgodności z prawdą jest obowiązany przyjąć je na potrzeby wydania interpretacji indywidualnej. W kontekście powyższego za nieuprawnione należy przyjąć twierdzenia organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że skoro celem interpretacji podatkowej jest przede wszystkim ułatwianie podatnikom stosowania w praktyce przepisów prawa podatkowego i zapobieganie sporom między podatnikiem a organem podatkowym, to organ zobowiązany był skorzystać ze wszelkich okoliczności i informacji przesłanych przez stronę, a mających kluczowe znaczenie dla prawidłowej analizy zarysowanego stanu faktycznego. Odnosząc się do tego rodzaju argumentacji należy podkreślić, że jedyną możliwością ingerencji w przedstawiony przez wnioskodawcę opis stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego jest prawo organu do wezwania wnioskodawcy w oparciu o art. 14h w zw. z art. 169 o.p., do uzupełnienia jego opisu, w sytuacji gdy nie pozwala on na niebudzące wątpliwości zastosowanie przepisów materialnego prawa podatkowego. Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, że w żadnym miejscu stan faktyczny przedstawiony we wniosku nie wspomina ani o przedmiocie działalności gospodarczej zadeklarowanej w K. R. S. przez spółkę, ani o tym, czy spółka zakupiła nieruchomość z zamiarem jedynie jej odsprzedania z zyskiem czy w innym celu.
Tym samym zaskarżona interpretacja wydana została na podstawie bezprawnie rozszerzonego stanu faktycznego, co stanowi naruszenie art. 14b § 3 o.p. W treści interpretacji organ, przesądził bowiem o istnieniu okoliczności faktycznej, która nie została wskazana w treści wniosku o wydanie interpretacji, przyjmując, że przedmiotem przeważającej działalności spółki jest kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek oraz, że nieruchomość została nabyta w celu odsprzedaży, podczas gdy okoliczności te nie wynikały z wniosku o wydanie interpretacji. Organ podatkowy, w przypadku uznania stanu faktycznego za niewyczerpujący, winien wezwać spółkę do jego uzupełnieniu w trybie art. 169 § 1 o.p. Organ nie może natomiast przyjmować jako podstawy faktycznej interpretacji jednej z możliwych w świetle wniosku o wydanie interpretacji okoliczności, pomijając tym samym inne alternatywne rozwiązania.
Ponownie rozpatrując wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, organ winien wezwać wnioskodawcę, na podstawie art. 169 § 1 o.p., do sprecyzowania wniosku, jeżeli uzna, że przedmiot działalności oraz zamierzenia gospodarcze, co do nieruchomości mają znaczenie dla treści interpretacji prawa podatkowego. Dopiero po uzyskaniu tych informacji, na podstawie wyczerpująco przedstawionego stanu faktycznego, organ winien wydać interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego.
W związku z tym, zasadne są zarzuty wskazane w pkt 1 skargi.
Z uwagi na powyższe, przedwczesne jest odnoszenie się do drugiego zarzutu podniesionego w skardze dotyczącego naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez uznanie, że budynek całkowicie nieużytkowany (i nie mogący nawet potencjalnie być używany) w działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu stawką jak wszystkie budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 146 § 1 i 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę [...]zł.