I SA/Po 891/22

I SA/Po 891/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-02-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-11-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Katarzyna Nikodem /sprawozdawca/
Małgorzata Bejgerowska /przewodniczący/
Robert Talaga
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 931
art. 2 pkt 34, art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a , art. 86a , art. 86a ust. 4, 9 i 10,
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 14h , art. 121 § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Asesor sądowy WSA Robert Talaga Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2023 r. sprawy ze skargi J. G. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 września 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów sądowych.
Uzasadnienie
Wnioskiem J. G. (dalej jako "skarżący" lub "wnioskodawca") wystąpił do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako "organ" lub "DKIS") o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług.
Przedstawiając we wniosku oraz w uzupełnieniu wniosku z dnia 05 września 2022 r. w stan faktyczny, wnioskodawca podał, że jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Skarżący posiada samochód ([...]) oznaczony w dowodzie rejestracyjnym jako samochód ciężarowy. Przedmiotowy samochód to pojazd samochodowy mający jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od przeznaczonej do przewodu ładunków trwałą przegrodą, zgodnie z art. 86a ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.
o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm., w skrócie "u.p.t.u."). Jest on wykorzystywany wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, tylko i wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Umowa leasingowa na przedmiotowy samochód została podpisana w maju 2018 r., a wykup miał miejsce w kwietniu 2022 r. Dodatkowe badanie techniczne zostało przeprowadzone 29 czerwca 2022 r. i zostało potwierdzone stosownym zaświadczeniem. Wnioskodawca uznał, że przedmiotowy samochód nie jest wykorzystywany do użytku prywatnego, na podstawie art. 86a ust. 4 pkt 2 u.p.t.u. Dla przedmiotowego samochodu nie była prowadzona ewidencja przebiegu. Nie zostały określone zasady użytkowania pojazdu. Pojazd nie posiada GPS, a ilość zużytego paliwa wnioskodawca weryfikuje osobiście z ilością przejechanych kilometrów. Skarżący nie złożył informacji VAT-26 Urzędzie Skarbowym.
Na tle powyżej opisanego stanu faktycznego skarżący zadał organowi następujące pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku):
1. Czy przeprowadzenie dodatkowego badania technicznego o którym mowa w art. 86a ust. 10 u.p.t.u. jest warunkiem, którego niedopełnienie lub spełnienie z opóźnieniem skutkuje utratą prawa do 100%-ego odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z zakupem oraz wydatków eksploatacyjnych związanych
z użytkowaniem samochodu ciężarowego?
2. Czy w okresie między przyjęciem samochodu ciężarowego do użytkowania,
a wykonaniem badania technicznego, o którym mowa w art. 86a ust. 10 u.p.t.u., mam prawo do 100%-ego odliczenia podatku naliczonego od zakupu i wydatków eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem samochodu ciężarowego?
Następnie wnioskodawca przedstawił własne stanowisko w sprawie.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej
z 26 września 2022 r., nr [...] uznał, przedstawione we wniosku stanowisko za nieprawidłowe.
W motywach oceny stanowiska, organ wskazał, że po dokonanej analizie przedstawionego stanu faktycznego oraz powołanych regulacji prawnych, stwierdził, że wnioskodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia 100%, ale jedynie 50% kwoty podatku naliczonego od wykupu oraz wydatków eksploatacyjnych związanych
z użytkowaniem przedmiotowego samochodu ciężarowego, w okresie, w którym skarżący nie posiadał odpowiednich adnotacji w dowodzie rejestracyjnym, o ile nie zachodziły wyłączenia zawarte w art. 88 u.p.t.u. Jak podkreślił organ, ustawodawca wyraźnie wskazał, że spełnienie wymagań określonych w art. 86a ust. 9 pkt 1 i 2 w zw. z art. 86a ust. 4 pkt 2 u.p.t.u., stwierdza się na podstawie badania technicznego potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez stację kontroli pojazdów oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań.
Wobec powyższego DKIS uznał, że prawo do odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego przysługuje wnioskodawcy dopiero od dnia, w którym został dokonany wpis do dowodu rejestracyjnego pojazdu o spełnieniu wymagań, o czym stanowi
art. 86a ust. 10 pkt 1 u.p.t.u.
Podsumowując organ stwierdził, że przeprowadzenie dodatkowego badania technicznego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację i jego odnotowanie w dowodzie rejestracyjnym jest warunkiem, którego niedopełnienie lub spełnienie z opóźnieniem skutkuje utratą prawa do 100% odliczenia podatku naliczonego od wykupu oraz wydatków eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem przedmiotowego samochodu ciężarowego. Tym samym stanowisko skarżącego w zakresie pytania nr 1 organ uznał za nieprawidłowe.
Z kolei w zakresie pytania nr 2, organ na podstawie dokonanej analizy
przedstawionego stanu faktycznego oraz powołanych regulacji prawnych stwierdził, że do momentu, kiedy wnioskodawca uzyskał odpowiednią adnotację w dowodzie rejestracyjnym, potwierdzającą wykonanie dodatkowego badania technicznego, stwierdzającego spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych
w art. 86a ust. 9 pkt 1-2 u.p.t.u., tj. do dnia 29 czerwca 2022 r. nie przysługiwało skarżącemu prawo do odliczenia 100%, ale jedynie 50% kwoty podatku naliczonego od wydatków związanych z zakupem oraz wydatków eksploatacyjnych związanych
z użytkowaniem ww. samochodu ciężarowego, o ile nie zachodziły wyłączenia zawarte w art. 88 u.p.t.u.
Zdaniem organu, w okresie między przyjęciem samochodu ciężarowego do użytkowania, a wykonaniem badania technicznego, o którym mowa w art. 86a ust. 10 u.p.t.u., Skarżący nie ma prawa do 100%-ego odliczenia podatku naliczonego od zakupu i wydatków eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem samochodu ciężarowego. Prawo do odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego przysługuje dopiero od dnia, w którym wnioskodawca uzyskał ww. zaświadczenie i adnotację
o spełnieniu tych wymagań, o czym stanowi art. 86a ust. 10 pkt 1 u.p.t.u. Tym samym stanowisko skarżącego w zakresie pytania nr 2 organ uznał za nieprawidłowe.
Na opisaną interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
z 26 września 2022 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł J. G., który zarzucił naruszenie:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 86a ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 86a ust. 9 pkt 1 u.p.t.u. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że skarżący nie jest uprawniony do odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego,
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 86a ust. 10 pkt 1 u.p.t.u. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że skarżący nie jest uprawniony do odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego,
3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 86a ust. 1 u.p.t.u. przez jego błędną wykładnię i uznanie, że skarżący jest uprawniony do odliczenia jedynie 50% kwoty podatku naliczonego od wydatków,
4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2021 r. poz. 1540 z późn. zm.,
a obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm., w skrócie "o.p.") poprzez działania naruszające zasadę pogłębiana zaufania do organów podatkowych ze względu na pobieżną analizę stanu prawnego mającego zastosowanie w sprawie oraz brak merytorycznej poprawności
- wniósł o:
i) uwzględnienie skargi,
ii) uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej,
iii) zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął i umotywował podniesione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wniósł również o rozpoznanie sprawy na rozprawie,
a także wyraził zgodę na udział w rozprawie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku poza budynkiem Sądu (rozprawa zdalna).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, w skrócie "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy przeprowadzenie dodatkowego badania technicznego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację i jego odnotowanie
w dowodzie rejestracyjnym jest warunkiem, którego niedopełnienie lub spełnienie
z opóźnieniem skutkuje utratą prawa do 100% odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z zakupem oraz wydatków eksploatacyjnych związanych
z użytkowaniem samochodu ciężarowego.
Oceniając zaskarżoną interpretację z punktu widzenia jej zgodności z prawem Sąd uznał, że narusza ona prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u., kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Natomiast art. 86a u.p.t.u. reguluje zasady odliczania podatku naliczonego od nabycia, importu i użytkowania pojazdów samochodowych. Zgodnie
z ust. 1 pkt 1 tego przepisu u.p.t.u. w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika. Posługując się pojęciem pojazd samochodowy ustawodawca rozumie przez to pojazdy samochodowe w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony (art. 2 pkt 34 u.p.t.u.), a w myśl przepisów ustawy
z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988 z późn. zm.) pojazd samochodowy to pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę
z prędkością przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego (art. 2 pkt 33). Z kolei pojazd silnikowy to pojazd wyposażony w silnik, z wyjątkiem motoroweru, pojazdu szynowego, roweru, wózka rowerowego, hulajnogi elektrycznej, urządzenia transportu osobistego i wózka inwalidzkiego (art. 2 pkt 32). Jednocześnie, stosownie do art. 86a ust. 4 u.p.t.u., pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli: sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony
w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą (1) lub konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne (2).
Z kolei art. 86a ust. 9 u.p.t.u. przewiduje, że do pojazdów samochodowych,
o których mowa w ust. 4 pkt 2, zalicza się:
1) pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, mające jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:
a) klasyfikowane na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub
b) z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków;
2) pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, które posiadają kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;
3) pojazdy specjalne, które spełniają również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących przeznaczeń:
a) agregat elektryczny/spawalniczy,
b) do prac wiertniczych,
c) koparka, koparko-spycharka,
d) ładowarka,
e) podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
f) żuraw samochodowy
– jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym.
Natomiast w myśl art. 86a ust. 10 u.p.t.u. spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ust. 9 pkt. 1 i 2 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań, zaś w pkt. 3 – na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami
o ruchu drogowym.
Organ na tle wskazanych przepisów stwierdził, że aby dokonać odliczenia pełnej kwoty podatku z tytułu wydatków związanych z samochodami wymienionymi w art. 86a ust. 9 pkt 1-2 u.p.t.u., warunkiem koniecznym jest, aby pojazdy te posiadały zaświadczenie wydane przez okręgową stację kontroli pojazdów, po przeprowadzeniu dodatkowego badania technicznego, przy czym powyższe winno wynikać również
z dowodu rejestracyjnego zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań. Wykonanie dodatkowego badania technicznego potwierdzonego zaświadczeniem okręgowej stacji kontroli pojazdów oraz posiadanie stosownej adnotacji w dowodzie rejestracyjnym pojazdu staje się obowiązkiem podatnika,
w sytuacji, gdy podatnik chce dokonać obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego od nabywanych przez podatnika wydatków związanych z samochodami wymienionymi w art. 86a ust. 9 pkt 1 - 2 u.p.t.u. Dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony z tytułu poniesienia takich wydatków jest prawem podatnika, z którego to prawa podatnik może, lecz nie musi skorzystać. Zatem, jeżeli podatnik chce z powyższego prawa skorzystać, powinien być w posiadaniu stosownych dokumentów (zaświadczenia i adnotacji w dowodzie rejestracyjnym), które by to prawo do odliczenia potwierdzały. W rezultacie organ przyjął, że prawo do odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego przysługuje skarżącemu dopiero od dnia, w którym został dokonany wpis do dowodu rejestracyjnego pojazdu o spełnieniu wymagań, o czym stanowi art. 86a ust. 10 pkt 1 u.p.t.u.
W ocenie Sądu pogląd ten nie jest trafny. Skład orzekający podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07 czerwca 2018 r. sygn. akt I FSK 965/16 (CBOSA) na tle okoliczności pozwalających na przyjęcie, że znajduje ono odniesienie również w rozpoznawanej sprawie. NSA przyjął w nim, że warunkiem zastosowania pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego jest spełnienie określonych cech konstrukcyjnych pojazdu, które potwierdza badanie techniczne. Jednakże istnienie tych cech konstrukcyjnych jest kryterium obiektywnym,
a badanie techniczne to wymóg jedynie formalny, dowodowy, potwierdzający ich istnienie, ale nie samoistnie kreujący prawo do odliczenia. Należy przy tym wziąć pod uwagę cel i sens regulacji, a wymogi formalne określone w przepisach (takie jak, np. badanie techniczne) nie mogą naruszać zasady proporcjonalności. Naczelny Sąd Administracyjny, powołując się na poglądy Trybunału Sprawiedliwości U. E., wskazał na znaczenie zasady proporcjonalności. Zgodnie z tą zasadą legalność środków nakładających ciężary finansowe na przedsiębiorców uzależniona jest od tego, że środki te będą właściwe i konieczne dla realizacji celów, do których zmierza zgodnie z prawem dana regulacja, przy czym, jeżeli istnieje możliwość wyboru spośród wielu właściwych środków, należy stosować najmniej restrykcyjne oraz czuwać nad tym, aby nałożone ciężary nie były nadmierne w stosunku do zamierzonych celów. NSA wskazał, że o prawie do dokonywania takich odliczeń, dzięki uznaniu za pojazd samochodowy wykorzystywany wyłącznie do wykonywania działalności gospodarczej podatnika, decyduje posiadanie przez pojazdy samochodowe określonych przepisami cech. Skoro zaś cechy konstrukcyjne pojazdu wskazują, że może on być wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej, należy przyjąć, że nałożenie na podatnika obowiązku wynikającego z art. 86a ust. 10 u.p.t.u., tj. wykonania dodatkowego badania technicznego ma na celu umożliwienie podatnikowi wykazanie spełnienia wymagań określonych w art. 86a ust. 9 u.p.t.u., a nie jest warunkiem dającym uprawnienie do pełnego odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków związanych z tym pojazdem. Potwierdzenie cech konstrukcyjnych pojazdu, które wykluczają jego użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą wydane przez stację kontroli pojazdów powinno być traktowane jako środek dowodowy do wykazania wymaganych cech pojazdu, a nie jako warunek, którego niespełnienie powoduje pozbawienie podatnika prawa do pełnego odliczenia podatku od towarów i usług. W tej sytuacji stanowisko organu, że niedopełnienie obowiązku dokonania badania technicznego skutkuje utratą prawa do pełnego odliczenia podatku od towarów i usług, w sytuacji, gdy pojazd posiada cechy konstrukcyjne uprawniające do pełnego odliczenia, prowadzi do naruszenia zasady proporcjonalności i wykracza poza zakres restrykcji dozwolonych powołanymi na wstępie decyzjami wykonawczymi Rady U. E..
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela prezentowany wyżej pogląd. Znajduje on także akceptację w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki: WSA z 17.08.2022 r. I SA/Bd 325/22; z 22.03.2022 r. I SA/Bd 108/22;
z 11.03.2021 r. I SA/Kr 1213/20; z 19.02.2020 r. I SA/Bd 794/19; z 19.10.2017 r.
I SA/Łd 448/17; z 17.03.2016 r. I SA/Ol 54/16 oraz NSA z 10.10.2019 r. I FSK 1492/17, CBOSA).
Zdaniem Sądu należy podkreślić, że opisany we wniosku pojazdy posiadał cechy konstrukcyjne wykluczające jego używanie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Skarżący w uzupełnieniu wniosku podał, że jest to samochód ciężarowy którego DMC wynosi 3.600kg, mający jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od przeznaczonej do przewozu ładunków trwałą przegrodą, konstrukcja samochodu wyklucza jego użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą oraz, że jest wykorzystywany do celów związanych wyłącznie z działalnością gospodarczą.
W tak opisanej sytuacji, jeśli skarżący korzysta prowadząc działalność gospodarczą z pojazdu, którego konstrukcja faktycznie uniemożliwia wykorzystywanie go na cele osobiste podatnika, naruszeniem zasady neutralności i proporcjonalności byłoby uzależnienie prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego od zawartej
w dowodzie rejestracyjnym pojazdu adnotacji o spełnieniu tych wymagań, poprzedzonej dodatkowym badaniem technicznym, potwierdzonym stosownym zaświadczeniem. Tego rodzaju wykładnia sprzeczna byłaby również z ograniczeniami wprowadzonymi decyzją wykonawczą Rady U. E. 2013/805/UE z dnia
17 grudnia 2013 r. W podanych okolicznościach, spełnienie wymogów formalnych takich jak przeprowadzenie dodatkowego badania technicznego i uzyskanie stosownego zaświadczenia oraz posiadanie adnotacji w dowodzie rejestracyjnym, nie może decydować o istnieniu pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego.
Sąd uznał za zasadne zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię.
Sąd nie podzielił jednak, wskazanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. poprzez działania naruszające zasadę pogłębiana zaufania do organów podatkowych ze względu na pobieżną analizę stanu prawnego mającego zastosowanie w sprawie oraz brak merytorycznej poprawności. W wydanej interpretacji indywidualnej organ przedstawił istotę spornego zagadnienia, wskazał adekwatne regulacje prawne, przedstawił sposób ich rozumienia oraz odniósł je do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, prezentując stanowisko i wnioski odmienne od sformułowanych przez skarżącego. Brak merytorycznej poprawności stanowiska organu i jego uzasadnienia nie skutkuje naruszeniem art. 121§1 o.p. i wynikającej z niego zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych.
Ponownie rozpoznając wniosek, organ winien uwzględnić zawarte
w uzasadnieniu wyroku stanowisko.
Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną (pkt I sentencji wyroku).
O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie
art. 200 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżącego koszt wpisu od skargi (200 zł).