I SA/PO 856/22

I SA/Po 856/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-02-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Rennert /przewodniczący/
Katarzyna Nikodem /sprawozdawca/
Michał Ilski
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1800
art. 15 ust. 1, art. 16c pkt 2a,
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Asesor Sądowy WSA Michał Ilski Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2023 r. sprawy ze skargi P. P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 września 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 23 czerwca 2022 r. P. P. (dalej jako "skarżąca" lub "spółka"), reprezentowana przez r.pr. i dor. pod. A. S., wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej też jako "DKIS" lub "Organ") o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.
Przedstawiając we wniosku stan faktyczny, spółka podała, że jest gminną osobą prawną, powstałą 22 maja 1995 r. z inicjatywy Miasta P. , które jest jedynym wspólnikiem spółki. Następnie Skarżąca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych oraz rezydentem podatkowym w Polsce, co oznacza, że podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Spółka realizuje przedsięwzięcia inwestycyjne na podstawie ustawy z dnia 26 października 1995 r.
o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego [obecnie: ustawa
o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa – uw. Sądu]. Głównym celem działalności Spółki jest wybudowanie domów mieszkalnych i ich dalsza eksploatacja na zasadach najmu. Na przestrzeni lat zostało zrealizowanych wiele inwestycji mieszkaniowych na obszarze miasta P. z udziałem finansowania zewnętrznego - w szczególności z udziałem Banku [...]. Ponadto Spółka zrealizowała inwestycje na terenie Miasta L. , gdzie powstały trzy budynki mieszkalne. Zobowiązania skarżącej są zabezpieczone m.in. hipotecznie na nieruchomościach należących do spółki. Skarżąca zawiera z osobami fizycznymi umowy najmu lokali, a najemcy z tego tytułu dokonują miesięcznych wpłat czynszu. Stawki czynszu są ustalane w takiej wysokości, aby suma czynszów za najem wszystkich lokali eksploatowanych przez spółkę pozwalała na pokrycie kosztów eksploatacji i remontów budynków oraz spłatę zobowiązań spółki związanych
z budową. Budynki mieszkalne jako środki trwałe spółki są amortyzowane. Amortyzacja każdego z przedmiotowych budynków rozpoczęła się przed 1 stycznia 2022 r. Dochody spółki nie mogą być przeznaczane do podziału między wspólników lub członków zarządu. Przeznacza się je w całości na działalność statutową spółki.
Na bazie tak zarysowanego opisu sprawy skarżąca zapytała:
1. Czy w stanie prawnym od 2016 r., dochody uzyskane przez spółkę z gospodarki zasobami mieszkalnymi, w części przeznaczonej na spłatę kredytów (kapitału
i odsetek) związanych z wybudowaniem budynków mieszkalnych, ponoszone po ich wybudowaniu, są zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U.
z 2021 r. poz. 1800 z późn. zm., a obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 2587 z późn. zm.,
w skrócie "u.p.d.o.p.")?
2. Czy w okresie od 1 stycznia 2023 r. spółce przysługuje prawo do amortyzacji budynków mieszkalnych wybudowanych przed 1 stycznia 2022 r. oraz do zaliczania amortyzacji budynków mieszkalnych do kosztów uzyskania przychodów?
Zdaniem skarżącej – odnoszącym się do pytania nr 1 - w stanie prawnym od 2016 r., dochody uzyskane przez spółkę z gospodarki zasobami mieszkalnymi,
w części przeznaczonej na spłatę kredytów (kapitału i odsetek) związanych
z wybudowaniem budynków mieszkalnych, ponoszone po ich wybudowaniu, są zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p..
Natomiast zdaniem skarżącej – odnoszącym się do pytania nr 2 - w okresie od 2023 r. Spółce przysługuje prawo do amortyzacji budynków mieszkalnych wybudowanych przed 1 stycznia 2022 r. oraz do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów amortyzacji budynków mieszkalnych.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej
z 23 września 2022 r., nr [...] uznał, że przedstawione we wniosku stanowisko w części dotyczącej pytania nr 1 jest prawidłowe, natomiast
w części dotyczącej pytania nr 2 jest nieprawidłowe.
W związku z uznaniem przez organ za prawidłowe stanowiska skarżącej
w zakresie pytania nr 1, odstąpił od uzasadnienia prawnego tej oceny.
Z kolei w motywach oceny stanowiska w zakresie pytania nr 2, organ przywołując treść art. 15 ust. 1 i 6, art. 16 ust. 1, art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p. wskazał, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych. Natomiast w myśl art. 16c u.p.d.o.p., który został dodany na mocy art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105, w skrócie "Ustawa nowelizująca") zdaniem organu, co do zasady ma zastosowanie do odpisów amortyzacyjnych dokonywanych przez podatników wynajmujących podmiotom trzecim nieruchomości mieszkalne od 1 stycznia 2022 r. Jednakże w celu zniwelowania negatywnych skutków powyższego przepisu ustawodawca wprowadził przepisy przejściowe umożliwiające dokonywanie ww. odpisów jeszcze do 31 grudnia 2022 r.
Jak wynika bowiem z art. 71 ust. 2 Ustawy nowelizującej "podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i wartości niematerialnych
i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r." Zdaniem organu,
z powyższych przepisów wynika, że Ustawa nowelizująca wprowadza zmiany w zakresie amortyzacji podatkowej, które polegają na wyłączeniu z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Wydatki na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie budynków i lokali mieszkalnych począwszy od
1 stycznia 2022 r., nie będą zatem stanowiły kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, zgodnie z treścią art. 16c pkt 2a u.p.d.o.p..
Jednocześnie – jak wskazuje organ – na podstawie przepisu art. 71 ust. 2 Ustawy nowelizującej podatnicy będą mogli do końca 2022 r., zaliczać do kosztów podatkowych odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r. Przepis ten pozwala na amortyzację budynków i lokali mieszkalnych jeszcze przez rok. Skorzystają z tej możliwości podatnicy, którzy są w trakcie takiej amortyzacji, oraz tacy, którzy przed 2022 r. byli właścicielami takich nieruchomości lub praw majątkowych i zaczną je amortyzować w 2022 r. Zatem na podstawie przepisu przejściowego, który jest przepisem szczególnym, podatnicy jeszcze przez rok będą stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r. Z uwagi na brak stosownego wyłączenia, od 1 stycznia 2023 r. żaden podatnik nie będzie mógł już zaliczać do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych.
Na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 23 września 2022 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosło P. P., reprezentowane przez dotychczasowego pełnomocnika, które zarzuciło naruszenie:
1. przepisów postępowania, tj. art. 14b § 1, § 2a pkt 1 i 2 lit. a-d i art. 14c § 1 i 2 w zw.
z art. 3 pkt 1 i 2 i art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm., a obecnie: Dz. U.
z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm., w skrócie "o.p.") oraz art. 2, 7, 8 ust. 1 i 2, art. 84, art. 190 ust. 1 i 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uznanie, że Organ nie mógł dokonać wykładni aktu normatywnego (normy prawnej) niższego rzędu zgodnej z aktami normatywnymi (normami prawnymi) wyższego rzędu, tj. nie był władny do dokonywania kontroli zgodności unormowań polskiego prawa podatkowego z Konstytucją RP, podczas gdy Organ powinien był wydać prawidłową interpretację z uwzględnieniem dorobku orzeczniczego T. K.,
a zatem również zbadać, jak należy interpretować sporne przepisy w kontekście wyroku T. K. z 10 lutego 2015 r. sygn. P 10/11 i konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych i zasady ochrony interesów w toku,
2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 2 Ustawy nowelizującej w zw. z art. 16c pkt 2a u.p.d.o.p. oraz art. 2, 7, 8 ust. 1 i 2, art. 84, art. 190 ust. 1 i 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez błędną ich wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie że budynki mieszkalne wytworzone przed 2022 r. i wprowadzone do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r. nie mogą być amortyzowane od 1 stycznia 2023 r., a Spółce nie przysługuje prawo do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów amortyzacji budynków mieszkalnych od 1 stycznia 2023 r., podczas gdy w świetle powyższych przepisów (prokonstytucyjnej ich wykładni) budynki mieszkalne wytworzone przed 2022 r.
i wprowadzone do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r. mogą być nadal amortyzowane od 1.01.2023 r., a Spółce przysługuje prawo do zaliczania do kosztów amortyzacji przedmiotowych budynków mieszkalnych
i wniosło o uchylenie przedmiotowej interpretacji w zakresie uznania stanowiska Skarżącej za nieprawidłowe oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, od DKIS na rzecz Skarżącej.
W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wniósł również o przeprowadzanie rozprawy przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.
z 2022 r. poz. 329, w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, w toku postępowania, nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., który znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie.
W wyniku kontroli zaskarżonej interpretacji z punktu widzenia zarzutów skargi
i wskazanej w niej podstawy prawnej, Sąd uznał, że skarga okazała się niezasadna.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Skarżącej
w okresie od 1 stycznia 2023 r. przysługuje prawo do amortyzacji budynków mieszkalnych wybudowanych przed 1 stycznia 2022 r. oraz do zaliczania amortyzacji budynków mieszkalnych do kosztów uzyskania przychodów.
W myśl art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
Z kolei jak stanowi art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. (w brzmieniu obowiązującym od
01 stycznia 2022 r.), kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
Stosownie do art. 16c pkt 2a u.p.d.o.p. amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego
w spółdzielni mieszkaniowej - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
Taka treść tego przepisu obowiązuje od 1 stycznia 2022 r. Przepis ten został bowiem zmieniony przez art. 2 pkt 33 Ustawy nowelizującej.
Jednocześnie z art. 71 ust. 2 Ustawy nowelizującej wynika, że podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i wartości niematerialnych
i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r.
Tym samym, na podstawie przepisu przejściowego, który jest przepisem szczególnym, podatnicy jeszcze przez rok (2022) będą stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r. Oznacza to, że na podstawie przepisu przejściowego, podatnicy będą mogli do końca 2022 r. zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od budynków i lokali mieszkalnych; nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.
Takie rozstrzygnięcie zostało dokonane w skarżonej interpretacji. Zdaniem Sądu, zostało ono oparte na niebudzącym wątpliwości brzmieniu przepisów mających zastosowanie w sprawie.
Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela i przyjmuje za swoją argumentację przedstawioną w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1633/15 (wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, [...] w skrócie "CBOSA"), zgodnie z którą: "(...) w postępowaniu w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego – ze względu na brak możliwości ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego – nie stosuje się przepisów prawa materialnego regulujących określony podatek, a jedynie ocenia się zgodność z prawem dokonanej przez zainteresowanego wykładni przepisów prawa podatkowego. W takim przypadku przepis prawa materialnego jest przez organ podatkowy jedynie interpretowany, a nie stosowany (por. uchwała NSA z 25.06.2012 r., I FPS 4/12, CBOSA). Powyższa specyfika postępowania interpretacyjnego jest również dostrzegana w doktrynie, gdzie stwierdza się, że
w przypadku interpretacji indywidualnych ma miejsce quasi stosowanie prawa, biorąc pod uwagę to, że interpretacja dotyczy jedynie zaprezentowanego we wniosku stanu faktycznego, który zdarzył się lub wystąpi w przyszłości, a nie stanu faktycznego rodzącego określone konsekwencje prawne związane z powstaniem obowiązku podatkowego oraz przekształceniem go w zobowiązanie podatkowe (R. Mastalski, Interpretacja indywidualna prawa podatkowego - ustawa o podatku od towarów i usług - dyrektywa 2006/112/WE z 28 września 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatków od wartości dodanej. Glosa do wyroku NSA z 01.12.2011 r., I FSK 1565/11, OSP 2012, nr 12, s. 119).
Oznacza to, że zamiar uzyskania od organu podatkowego urzędowego aktu stwierdzającego niezgodność regulacji przepisów krajowego prawa podatkowego
z aktami hierarchicznie wyższego rzędu nie może zostać zrealizowany w ramach postępowania w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Stosownie do poglądów orzecznictwa organy podatkowe nie mają kompetencji do badania zgodności przepisów prawa podatkowego z Konstytucją ani do odmowy zastosowania obowiązujących regulacji ustawowych jedynie ze względu na podnoszone przez zainteresowanego uzyskaniem interpretacji wątpliwości w tej materii. Kompetencja do badania zgodności przepisów prawa podatkowego z Konstytucją również nie może zostać przyznana organowi podatkowemu w drodze orzeczenia sądu administracyjnego.
Zauważyć w tym miejscu należy, że w toku postępowania interpretacyjnego organy podatkowe są związane treścią art. 120 o.p., zgodnie z którym organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Wyrażona w powołanym przepisie zasada legalizmu stanowi właściwie powtórzenie regulacji zawartej w art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.
W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę szczególny charakter indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, które nie są rozstrzygnięciami władczymi kształtującymi prawa i obowiązki ich adresatów ani też aktami stosowania prawa ze względu na brak możliwości ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy – należy przyjąć, że podczas ich wydawania organy podatkowe nie są kompetentne do dokonywania oceny zgodności regulacji krajowego prawa podatkowego z regulacjami Konstytucji RP, w niniejszej sprawie art. 2 ustawy zasadniczej. Nie jest rolą organu interpretacyjnego oraz sądu administracyjnego w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego badanie zgodności z Konstytucją RP przepisów Ordynacji podatkowej czy materialnego prawa podatkowego. Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe (por. wyrok NSA z 20.08.2019 r. II FSK 303/18, CBOSA). Obowiązek dokonywania prokonstytucyjnej wykładni przepisów nie oznacza bezpośredniego stosowania przez organy podatkowe norm Konstytucji, gdyż przepisy ustawy zasadniczej dotyczące prawa daninowego, nakazują regulowanie tej materii ustawami zwykłymi (art. 84 i art. 217 Konstytucji RP). Natomiast działanie w granicach prawa nie daje możliwości pominięcia przez organy przepisów ustaw, mających w danej sprawie zastosowanie, zwłaszcza, gdy istotą wydawanego aktu jest interpretacja tych przepisów (por. wyrok NSA z 10.03.2020 r. II FSK 982/18, CBOSA).
Mając przy tym na uwadze fakt, że wniosek o interpretację podatkową może dotyczyć hipotetycznego zdarzenia przyszłego należy zauważyć, że tryb, w którym organ podatkowy miałby orzekać o niezgodności kwestionowanych przez zainteresowanego przepisów byłby zbliżony do abstrakcyjnych trybów kontroli aktów niższego rzędu z Konstytucją, do którego zainicjowania nie są uprawnione jednostki. Zainicjowanie abstrakcyjnej kontroli regulacji ustawowych przez T. K. może zostać dokonane jedynie na skutek wniosku podmiotów, o których mowa w art.191ust.1KonstytucjiRP.
W przypadku natomiast jednostek warunkiem wniesienia skargi konstytucyjnej jest, stosownie do postanowień przytoczonego powyżej art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, uprzednie naruszenie konstytucyjnych wolności lub praw oraz uprzednie ostateczne orzeczenie przez Sąd lub organ administracyjni publicznej o wolnościach, prawach lub obowiązkach określonych w Konstytucji RP. Przy czym biorąc pod uwagę fakt, że interpretacja podatkowa nie stanowi aktu stosowania prawa, należy stwierdzić, że na skutek jej wydanie nie może dojść do naruszenia jakichkolwiek praw, wolności lub obowiązków uregulowanych w Konstytucji. Jak wskazano bowiem powyżej na skutek wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie dochodzi do powstania, zniesienia czy też zmodyfikowania jakiegokolwiek obowiązku lub prawa.
W myśl art. 14h o.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130,
art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV - do interpretacji indywidualnych zastosowanie znajdują ogólne zasady postępowania podatkowego zawarte w rozdziale 1 działu IV Ordynacji podatkowej, w tym m.in zasada postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.). Zasada ta charakteryzuje się tym, by interpretując określone normy prawne, w razie wątpliwości, co do rozumienia konkretnego przepisu, zastosować taką jego wykładnię, która nie byłaby krzywdząca dla podatnika. Jednakże zasada zaufania do organów podatkowych nie może być rozumiana jako konieczność wydawania interpretacji sprzecznych z obowiązującym prawem. Co więcej, cel instytucji interpretacji indywidualnej, jakim jest zapewnienie jednolitego stosowania prawa podatkowego, nie może być realizowany z pominięciem zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP). Podstawowym zadaniem organu jest wydawanie interpretacji prawidłowych, tj. w prawidłowy sposób odczytujących normy prawne zawarte
w poszczególnych przepisach prawa podatkowego.
Zauważyć należy, że norma prawna zawarta w art. 217 Konstytucji RP stanowi, że nakładanie podatków, innych danin publicznych, określenie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Wobec tego przepisy prawa podatkowego należy interpretować ściśle. Ich wykładnia rozszerzająca jest niedopuszczalna. W konsekwencji, przepisy dotyczące ulg i zwolnień podatkowych, jako normy nakładające na podmioty określone prawa i obowiązki, będące odstępstwem od zasady płacenia podatków muszą być wykładane ściśle z ich literalnym brzmieniem i nie mogą być interpretowane rozszerzające.
Sąd stwierdza, że wydając zaskarżoną interpretację organ interpretacyjny działał na podstawie i w granicach prawa, natomiast uwzględnienie żądania skarżącej wykraczałoby poza obowiązujące przepisy prawa mające zastosowanie w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych.
Zdaniem Sądu w zaskarżonej interpretacji dokonano pełnej odpowiedzi na pytanie dotyczące konsekwencji podatkowych wynikających z opisanego zdarzenia przyszłego. Nie można przy tym zgodzić się z wywodami pełnomocnika skarżącej, że zaskarżona interpretacja została wydana bez uwzględnienia orzecznictwa T. K. oraz poglądów doktryny prawa podatkowego. Żadne rozstrzygnięcie przywołane przez stronę we wniosku ani też w skardze nie odnosi się do tej tematyki.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.