I SA/Po 777/14

I SA/Po 777/14 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2015-03-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-08-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Małgorzata Bejgerowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1542/15 - Wyrok NSA z 2017-05-31
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1-2, art. 43 ust. 1 pkt 34
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Protokolant: ref. staż. Karolina Samolczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 marca 2015 r. sprawy ze skargi A S.A. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę
Uzasadnienie
Pismem złożonym w dniu [...] stycznia 2014 r. i uzupełnionym pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., X. w X. "Y." S.A. (w skrócie: "wnioskodawczyni", "spółka", "strona", "skarżąca") wystąpiła, na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - w skrócie: "O.p."), do Dyrektora Izby Skarbowej w P. - upoważnionego przez Ministra Finansów do wydawania w jego imieniu interpretacji indywidualnych, z wnioskiem o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności przygotowania i nadawania (emisji) audycji oraz programów wchodzących w zakres działalności misyjnej spółki, a także w zakresie udzielania licencji.
Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że wnioskodawczyni jest spółką radiofonii publicznej, działającą na podstawie ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. Nr 253, poz. 2531 ze zm. - w skrócie: "u.r.t."), zawiązaną w celu tworzenia i rozpowszechniania regionalnego programu radiowego. Spółka jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm. - w skrócie: "u.p.t.u.") i jest zarejestrowana na potrzeby podatku od towarów i usług jako czynny podatnik VAT. Spółka wykonuje czynności opodatkowane VAT, jak i korzystające ze zwolnienia od tego podatku. Czynności opodatkowane VAT polegają w szczególności na świadczeniu usług reklamowych. Czynności zwolnione z VAT to usługi związane z realizacją zadań radiofonii i telewizji świadczonych przez jednostki publicznej radiofonii (na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 34 u.p.t.u.). Usługi te w tym przypadku polegają w szczególności na produkcji i emisji audycji i programów radiowych. Usługi te finansowane są z tzw. abonamentu radiowo-telewizyjnego uregulowanego w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728). W ramach swojej działalności spółka produkuje i emituje różnego rodzaju audycje lub programy. W ramach realizacji swojej misji publicznej, spółka może przygotowywać kilka rodzajów audycji lub programów. Mogą to być więc audycje lub programy informacyjne, edukacyjne, publicystyczne lub kulturalne. Wnioskodawczyni przygotowuje audycje lub programy, co do zasady, we własnym zakresie, finansując ich produkcję przede wszystkim środkami pochodzącymi z opłat abonamentowych. Zdarza się jednak, że spółka otrzymuje zlecenie na odpłatną produkcję konkretnych programów lub audycji, wchodzących w zakres działalności misyjnej spółki. Są to więc zlecenia na produkcję lub emisję programów i audycji informacyjnych, edukacyjnych, publicystycznych lub kulturalnych. Wnioskodawczyni wskazała, że realizuje audycje informacyjne dotyczące funkcjonowania funduszy europejskich i ich wpływu na rozwój regionu, działalności w regionie różnych struktur państwowych i samorządowych, czy też funkcjonowania różnych programów finansowanych z funduszy unijnych. Spółka realizuje również np. programy edukacyjne realizowane na zlecenie podmiotów, których statutowa działalność polega m.in. właśnie na działalności edukacyjnej w danym zakresie. Jako przykład spółka podała, że realizuje audycje: - dla A.: audycja edukacyjna dotycząca profesjonalizacji dziennikarstwa i nowych mediów; - dla B.: audycja o działalności Punktów Informacyjnych Funduszy Europejskich oraz magazyn ekonomiczny pod tytułem [...]; - dla C.: audycja edukacyjna w ramach projektu [...] (projekt finansowany środkami unijnymi); - dla Ministerstwa Rolnictwa: magazyn [...]; - dla Regionalnego Ośrodka Pomocy Społecznej: audycje edukacyjne wdrażające postawy obywatelskie.
W zależności od zlecenia spółka może produkować i emitować zarówno same audycje, jak i audycje oraz ich radiowe zapowiedzi. W wyżej wskazanych przypadkach realizacja i emisja audycji jest finansowana przez podmioty zlecające przygotowanie danej audycji lub programu. W niektórych sytuacjach audycja jest realizowana z materiałów powierzonych przez zamawiającego. W tych przypadkach spółka uważa, że wykonuje "zwykłą" usługę emisyjną i traktuje wynagrodzenie od zamawiającego jako wynagrodzenie za usługę samej emisji programu lub audycji, opodatkowaną VAT ze stawką 23%. Zdarza się, że na życzenie zamawiającego wynikające z umowy, spółka udziela zamawiającemu licencji na wyprodukowaną audycję. W takiej sytuacji spółka traktuje wynagrodzenie od zamawiającego jako wynagrodzenie za usługę udzielenia licencji, opodatkowaną VAT ze stawką 23%.
Spółka oświadczyła, że emisja opisanych we wniosku audycji i programów nie stanowi świadczenia usługi reklamowo-promocyjnej na rzecz podmiotu finansującego produkcję i emisję audycji, a nadawanie tych audycji lub programów wchodzi w zakres jej działalności misyjnej. Wnioskodawczyni zaznaczyła, że mogłaby emitować te audycje lub programy z własnej inicjatywy i własnym kosztem, tym niemniej są one finansowane przez zamawiających. Audycje lub programy te mają co do zasady charakter edukacyjny, informacyjny, publicystyczny lub kulturalny. W żadnym stopniu nie mają one charakteru reklamowo-promocyjnego. Spółka produkuje oraz emituje audycje (programy) radiowe, których nadawanie wchodzi w zakres jej działalności misyjnej. Zdarza się, że finansującemu zależy na otrzymaniu licencji do wyprodukowanej audycji lub programu, w celu wykorzystania tych audycji lub programów na innych polach eksploatacji. W takiej sytuacji spółka sprzedaje licencje do tych audycji lub programów na rzecz podmiotów finansujących daną audycję (program). Spółka dokonuje więc każdorazowo emisji na swojej antenie tych audycji (programów), do których sprzedaje licencję. Nie ma przypadków udzielenia licencji bez emisji.
Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego wnioskodawczyni zadała organowi następujące pytanie: czy wskazane w stanie faktycznym czynności powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT?
Prezentując własne stanowisko w sprawie wnioskodawczyni wyraziła przekonanie, że przygotowywanie lub nadawanie (emisja) audycji oraz programów wchodzących w zakres działalności misyjnej spółki oraz zapowiedzi tych programów lub audycji nie stanowią odpłatnego świadczenia usług na rzecz podmiotów zamawiających te audycje, czyli nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. W ocenie spółki, nie istnieje żadna usługa, która byłaby przez nią świadczona na rzecz podmiotów zamawiających opisane we wniosku audycje, z którą związane byłyby kwoty otrzymywane przez spółkę za produkcję lub nadawanie audycji. Stwierdziła również, że nie ma sprecyzowanego odbiorcy świadczenia, albowiem spółka nadaje audycje i programy w ramach swojej działalności misyjnej. Wnioskodawczyni zaznaczyła przy tym, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby wykonywała identyczne czynności samodzielnie, bez współpracy z jakimkolwiek zewnętrznym podmiotem, który finansowałby taką działalność. Zdaniem strony sam fakt, iż inne podmioty przekazują jej określone kwoty na wykonanie tych czynności (finansują takie czynności) nie oznacza, że mamy do czynienia z odpłatnym świadczeniem usług w rozumieniu u.p.t.u. Odnosząc się natomiast do usługi udzielenia licencji, spółka wyraziła pogląd, że w takiej sytuacji dochodzi do odpłatnego świadczenia usługi, jednakże te usługi powinny korzystać ze zwolnienia od VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 34 u.p.t.u.
W interpretacji indywidualnej z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając z upoważnienia Ministra Finansów, uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe w części dotyczącej przygotowania i nadawania (emisji) audycji oraz programów wchodzących w zakres działalności misyjnej spółki, oraz za prawidłowe w części dotyczącej udzielania licencji
W motywach interpretacji organ podatkowy stwierdził, że opisane we wniosku czynności wykonywane na zlecenie podmiotów zamawiających, tj. przygotowywanie i emisja programów i audycji radiowych, emisja powierzonych programów lub audycji oraz sprzedaż licencji do programów na rzecz podmiotów zamawiających (finansujących) - wchodzące w skład działalności misyjnej spółki - podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Odwołując się do przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 43 ust. 1 pkt 34 u.p.t.u., organ uznał, że dana czynność podlega opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym podkreślono, że związek pomiędzy otrzymywaną płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Zdaniem organu, w odniesieniu do czynności wykonywanych przez spółkę na zlecenie podmiotów finansujących przygotowanie i emisję programów i audycji radiowych spełnione są warunki pozwalające uznać te czynności za świadczenie usług w rozumieniu przepisów u.p.t.u., albowiem w każdej sytuacji istnieje beneficjent (odbiorca) usługi, a spółka z tytułu wykonania tych czynności otrzymuje wynagrodzenie. Stwierdzono, że wskazane we wniosku podmioty zlecają spółce przygotowanie i emisję programów z uwagi na to, że w ten sposób realizują swoje własne zadania. Z wykonanej przez wnioskodawczynię usługi mają zatem tę korzyść, że nie muszą wykonywać tych czynności samodzielnie, lecz korzystają z usług innego podmiotu. Jednocześnie spółka, realizując zlecane jej czynności, otrzymuje konkretne, umówione między stronami wynagrodzenie. Z powyższego organ wywiódł, że pomiędzy spółką (producentem programów i audycji radiowych), a podmiotem zlecającym wykonanie i emisję tych programów i audycji, istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym. Otrzymane honorarium z tytułu przygotowania i emisji programu i audycji radiowej stanowi de facto wynagrodzenie za wykonaną usługę ich realizacji, a to oznacza, iż jest to wynagrodzenie za wykonanie konkretnego świadczenia. W świetle powyższego, organ uznał, iż produkcja i emisja programów i audycji, emisja powierzonych programów i audycji oraz sprzedaż licencji do programów wchodzących w skład działalności misyjnej spółki wpisuje się w definicję świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.p.t.u. i w konsekwencji - na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy - podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Mając jednak na uwadze, że przedmiotowe audycje lub programy mają, co do zasady, charakter edukacyjny, informacyjny, publicystyczny lub kulturalny i jednocześnie te audycje i programy nie mają w żadnym stopniu charakteru reklamowo-promocyjnego, stwierdzono, że zarówno ich produkcja i emisja na antenie, jak i sama emisja (z materiału powierzonego), a także ich zapowiedzi, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 34 u.p.t.u. Zwolnienie od podatku, w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 34 u.p.t.u., odnosi się również do wyprodukowanych i wyemitowanych audycji, do których spółka dokonuje sprzedaży licencji.
Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, X. w X. "Y." S.A., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, w której zażądała uchylenia powyższej interpretacji w części, w której Minister Finansów uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie przepisów:
- art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 u.p.t.u. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię polegające na uznaniu, że przygotowanie i emisja audycji radiowych opisanych we wniosku stanowi odpłatną usługę, objętą przedmiotem opodatkowania VAT,
- art. 43 ust. 1 pkt 34 u.p.t.u. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię polegające na uznaniu, że przygotowanie i emisja audycji radiowych opisanych we wniosku stanowi odpłatną usługę objętą zwolnieniem z VAT.
W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że audycje opisane we wniosku, zlecane i finansowane (w całości lub w części) przez określone podmioty, są realizowane przez spółkę w ramach jej działalności misyjnej. Strona wskazała, że tworzenie i emisja tych audycji ma na celu rozpowszechnienie wśród słuchaczy treści zawartych w tych audycjach. Celem działania spółki nie jest więc realizacja jakiejś usługi na rzecz podmiotu zlecającego i finansującego daną audycję, ale emisja treści istotnych z punktu widzenia odbiorców, czyli słuchaczy. Taki jest również cel podmiotów zlecających daną audycję i ją finansujących. Istotą działania spółki jest udostępnienie słuchaczom istotnych informacji, co jest realizowane z uwagi na obowiązkową misję publiczną skarżącej, a nie wykonanie jakiegoś świadczenia na rzecz podmiotów zlecających audycję. Z kolei intencją podmiotów zlecających audycję nie jest nabycie jakiejś usługi od spółki, uzyskanie jakiegoś przysporzenia, tylko również zrealizowanie swoich celów publicznych lub statutowych.
W ocenie skarżącej fakt finansowania audycji przez zlecających nie jest istotny z punktu widzenia VAT. Otrzymanie przez spółkę środków finansowych na wytworzenie audycji nie zmienia celu nadawania audycji i nie kreuje samodzielnie nowego sensu gospodarczego tej czynności, w postaci uzyskiwania przysporzenia przez zlecających. Według strony, brak jest świadczenia wzajemnego, które miałyby otrzymywać od spółki podmioty zlecające i finansujące (w całości lub w części) audycje, a samo przekazanie spółce środków finansowych takiego świadczenia wzajemnego nie wywołuje. Spółka nie dokonuje sprzedaży jakichkolwiek usług na rzecz podmiotów zlecających i współfinansujących audycję. Spółka w ogóle nie dokonuje sprzedaży w przypadku realizacji i emisji audycji, opisanych w stanie faktycznym wniosku o udzielenie interpretacji, zatem nie ma usługobiorcy, nie ma również osoby trzeciej dokonującej zapłaty z tytułu sprzedaży, brak jest bowiem tej sprzedaży. Otrzymywane środki finansowe nie wpływają też na cenę usług świadczonych przez spółkę, ponieważ spółka nie świadczy w tym przypadku żadnych usług, nie ma żadnej sprzedaży. Skoro więc nie ma sprzedaży, to nie ma ceny, a zatem nie ma również dotacji, subwencji lub dopłaty, która miałaby wpływać na tę cenę.
W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Badając zaskarżony akt według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a.") Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Punktem wyjścia dla uznania interpretacji indywidualnej organu podatkowego za zgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd opisu stanu faktycznego, który został przedstawiony we wniosku strony i stanowił podstawę faktyczną tej interpretacji. Należy bowiem zaznaczyć, że postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wszczynane jest tylko na wniosek, na podstawie art. 14b § 1 O.p. Treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wyznacza przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego. Wnioskowy charakter postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oraz systemowe odczytanie art. 14b-14h O.p. prowadzą do konkluzji, że organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r., o sygn. akt I FSK 1135/10, publ.: LEX nr 1082188).
Powyższa uwaga jest zasadna w świetle treści opisanego we wniosku stanu faktycznego, w którym strona początkowo zastrzegła, że wykonuje czynności opodatkowane VAT, jak i korzystające ze zwolnienia od tego podatku. I tak czynności opodatkowane VAT, polegają w szczególności na świadczeniu usług reklamowych, a czynności zwolnione z VAT to usługi związane z realizacją zadań radiofonii i telewizji świadczonych przez jednostki publicznej radiofonii, tzw. misji publicznej (na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 34 u.p.t.u.). Mimo wspomnianego zastrzeżenia spółka dalej przykładowo wskazała na czynności, które choć mieszczą się w definicji działalności misji publicznej, to w jej ocenie nie stanowią odpłatnego świadczenia usług, czyli nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Opisany brak konsekwencji we wniosku budzi wątpliwości, co do zdecydowania samej strony skarżącej jakiego rodzaju czynności w istocie wykonuje.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy opisane we wniosku czynności wykonywane przez skarżącą na zlecenie podmiotów zamawiających, tj. przygotowywanie i emisja programów i audycji radiowych, emisja powierzonych programów lub audycji oraz sprzedaż licencji do programów na rzecz podmiotów zamawiających (finansujących) - wchodzące w skład działalności misyjnej skarżącej - stanowią świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u., a w konsekwencji, czy podlegają one opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Według strony skarżącej, nie istnieje żadna usługa, która byłaby przez nią świadczona na rzecz podmiotów zamawiających opisane we wniosku audycje, a zatem świadczone przez nią czynności nie podlegają u.p.t.u. Innego zdania jest organ, który w spornej interpretacji wyraził pogląd, że produkcja i emisja programów i audycji, emisja powierzonych programów i audycji oraz sprzedaż licencji do programów wchodzących w skład działalności misyjnej spółki wpisuje się w definicję świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.p.t.u. i w konsekwencji - na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy - podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W ocenie Sądu, stanowisko organu jest zgodne z prawem, a tym samym zasługuje na aprobatę.
Na wstępie niniejszych rozważań zaznaczyć należy, że strony są zgodne, co do tego, że wyprodukowane i wyemitowane audycje, do których spółka dokonuje sprzedaży licencji, stanowi odpłatne świadczenie usług, które na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 34 u.p.t.u. korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 8 ust. 1 u.p.t.u. przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 tej ustawy, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, poza wyjątkami wyraźnie wskazanymi w u.p.t.u., podlegają czynności odpłatne. Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u., podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Stosownie do ust. 2 art. 15 u.p.t.u., działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Natomiast przepis art. 43 ust. 1 pkt 34 u.p.t.u. stanowi, że zwalnia się od podatku usługi związane z realizacją zadań radiofonii i telewizji świadczone przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji, z wyłączeniem: a) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach; b) usług w zakresie produkcji filmów reklamowych i promocyjnych; c) usług reklamowych i promocyjnych; d) działalności agencji informacyjnych.
W ocenie Sądu, z punktu widzenia przedmiotowego zakresu u.p.t.u. w przypadku świadczenia usług przez publiczne radio należy wyróżnić czynności:
- podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT i nie zwolnione od tego podatku,
- podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT i zwolnione z tego podatku,
- niepodlegające podatkowi VAT.
Ustawodawca rozróżnia działalność wykonywaną przez skarżącą, jako podatnika podatku VAT (wykonującego działalność opodatkowaną, jak i zwolnioną) i jako podmiotu realizującego misję publiczną. Nie budzi wątpliwości, że czynności wykonane przez skarżącą w ramach misji publicznej nie podlegają opodatkowaniu VAT, albowiem nie są one wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
Stwierdzić jednak należy, że działalność misyjna podejmowana przez radio publiczne nie musi oznaczać wyłącznie działalności poza VAT. W ramach misji, strona może bowiem świadczyć również odpłatne usługi (opodatkowane VAT lub zwolnione od VAT).
Treść art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. jednoznacznie stanowi, iż każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów stanowi świadczenie usług. Z ugruntowanego stanowiska judykatury wynika, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść (choćby potencjalną). Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie usług, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Oznacza to, że musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a wypłaconym za nią wynagrodzeniem, a wynagrodzenie otrzymywane przez usługodawcę powinno stanowić wartość przekazaną w zamian za świadczenie usługi (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2014 r., o sygn. akt I FSK 1540/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ponadto należy wskazać, że nawet symboliczne wynagrodzenie za świadczoną usługę powoduje, że czynność ta dokonywana jest odpłatnie. Zapłata musi mieć jedynie konkretny wymiar, nie ma tutaj znaczenia czy w wyniku otrzymania zapłaty świadczeniodawca osiągnie zysk. Pozyskanie zapłaty, która co najwyżej pokrywa koszty, czy też zapłaty poniżej poniesionych kosztów również nie przesądza o nieodpłatności usługi, czy tez częściowej odpłatności. W rozumieniu u.p.t.u. pojęcie odpłatności usługi jest oderwane od wartości tej usługi. Do zaistnienia odpłatności dochodzić będzie zawsze, gdy świadczeniodawca otrzymuje świadczenie wzajemne (najczęściej w pieniądzu) niezależnie od stosunku wartości tego świadczenia do świadczenia własnego (por. A. Bartosiewicz, Komentarz do art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług - Serwis Informacji Prawnej Lex, T. Krywań VAT. Komentarz 2013, Wyd. Unimex Wrocław 2013, s. 72; wyrok NSA z dnia 1 września 2011 r., o sygn. akt I FSK 1021/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu, czynności wykonywane przez skarżącą na zlecenie wymienionych we wniosku podmiotów finansujących przygotowanie i emisję programów i audycji radiowych, spełniają warunki pozwalające uznać je za świadczenie usług w rozumieniu przepisów u.p.t.u. W tym kontekście podnieść należy, że w każdej sytuacji istnieje bowiem beneficjent (odbiorca) usługi, którym jest podmiot zlecający przygotowanie i wyemitowanie audycji, natomiast skarżąca z tytułu wykonania tych czynności otrzymuje w istocie wynagrodzenie. Zdaniem Sądu, organ słusznie wskazał, iż podmioty zlecające skarżącej przygotowanie i emisję określonych audycji i programów osiągają korzyść w postaci zrealizowania przez spółkę ich zadań statutowych, za co uiszczają skarżącej, określone w umowie łączącej strony, wynagrodzenie. Nie budzi wątpliwości, że wypłacone skarżącej wynagrodzenie jest pochodną zrealizowania przez nią określonego świadczenia (przygotowania i emisji audycji) na rzecz zleceniodawcy. W związku z tym stwierdzić należy, że produkcja i emisja programów i audycji, emisja powierzonych programów i audycji oraz sprzedaż licencji do programów wchodzących w skład działalności misyjnej skarżącej spółki wpisuje się w definicję świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.p.t.u. i w konsekwencji - na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy - podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
W ocenie Sądu, świadczone przez skarżącą usługi mieściły się przy tym w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej przez spółkę, albowiem, jak wynika z opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, spółka wykonuje usługi produkcji i emisji audycji i programów radiowych.
Podkreślenia wymaga, że organ słusznie także wskazał, iż świadczone przez skarżącą usługi podlegają u.p.t.u., ale z uwagi na fakt, iż przedmiotowe audycje lub programy mają, co do zasady, charakter edukacyjny, informacyjny, publicystyczny lub kulturalny i jednocześnie te audycje i programy nie mają w żadnym stopniu charakteru reklamowo-promocyjnego, to zarówno ich produkcja i emisja na antenie, jak i sama emisja (z materiału powierzonego), a także ich zapowiedzi korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 34 u.p.t.u. Minister Finansów prawidłowo również stwierdził - w tym zakresie uznał poprawność stanowiska spółki sformułowanego we wniosku o wydanie interpretacji - że zwolnienie od podatku w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 34 u.p.t.u. odnosi się także do wyprodukowanych i wyemitowanych audycji, do których spółka dokonuje sprzedaży licencji.
W opinii Sądu, organ w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji prawidłowo odniósł się do argumentacji skarżącej i wyrażanych przez nią twierdzeń w ramach nakreślonego we wniosku opisu stanu faktycznego. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że skoro organ przedstawił prawidłowe stanowisko w kwestionowanej przez skarżącą interpretacji, to tym samym nie mógł naruszyć dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1 oraz art. 43 ust. 1 pkt 43 u.p.t.u.
Mając na uwadze całokształt podniesionych powyżej okoliczności Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i uznał, że zaskarżona interpretacja odpowiada prawu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.