I SA/Po 75/22

I SA/Po 75/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-11-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-01-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Rennert /przewodniczący/
Karol Pawlicki /sprawozdawca/
Waldemar Inerowicz
Symbol z opisem
6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 16, art. 154, art. 155
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 3, art. 134 § 1, art. 135, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2022 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 listopada 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – dalej: "K.p.a."), po rozpoznaniu odwołania M. S., utrzymało w mocy decyzję Burmistrz [...] z dnia 30 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza [...] z dnia 12 marca 2015 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości położonej [...], oznaczonej w ewidencji gruntów nr działki [...], ark. mapy [...], o pow. 0,4858ha, dla której Sąd Rejonowy [...] prowadzi księgę wieczystą KW [...], stanowiącej własność M. S..
W uzasadnieniu organ szczegółowo przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie powołując orzecznictwo sądowe wyjaśnił, że prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 K.p.a. uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie to nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem. Kolegium zaznaczyło, że w rozpoznawanej sprawie ocena zaskarżonej decyzji o odmowie zmiany decyzji ostatecznej, wydanej przez organ pierwszej instancji na podstawie art. 155 K.p.a., powinna sprowadzać się wyłącznie do tego, czy organ ten nie przekroczył granic uznania administracyjnego podejmując rozstrzygnięcie na podstawie przywołanego przepisu.
Organ wyjaśnił, że mocą decyzji ostatecznej z 12 marca 2015 r. nr [...] Burmistrz [...] zatwierdził podział nieruchomości położonej w m. K., oznaczonej w ewidencji gruntów nr działki [...], ark. mapy [...], o pow. 0,4858 ha, dla której Sąd Rejonowy [...] prowadzi KW nr [...], stanowiącej własność wnioskodawczyni, w sposób następujący: działka nr [...], ark. mapy [...], o pow. 0,0645 ha jest położona na terenach przeznaczonych pod zabudowę aktywizacji gospodarczej (zakłady różnej produkcji i przetwórstwa, hurtownie i składy o małej uciążliwości); działka nr [...], ark. mapy [...], o pow. 0,4213 ha jest położona częściowo na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i małych domów o niskiej intensywności (dopuszcza się lokalizację usług nieuciążliwych jako uzupełnienie przeznaczenia podstawowego oraz obiektów i urządzeń towarzyszących), a częściowo na terenach przeznaczonych pod ulice lokalne. Zobowiązano również do ustanowienia przy zbywaniu działek odpowiedniej służebności drogowej do wydzielonej działki nr [...], ark. mapy [...].
Kolegium podkreśliło, że w toku prowadzonego postępowania strona potwierdziła, iż wniosek z 17 grudnia 2019 r. należy utożsamiać z wyrażeniem przez nią zgody na uchylenie przedmiotowego rozstrzygnięcia. Jednakże organy administracji publicznej rozstrzygające w omawianej sprawie zobowiązane są do baczenia na całokształt przepisu art. 155 K.p.a., który odwołuje się nie tylko do zagadnienia nabycia praw oraz wyrażenia zgody przez właściwą stronę postępowania, ale także do zbadania, czy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji oraz czy przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.
Następnie organ wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w rejonie ulicy [...], [...], [...], [...], zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej [...] z dnia 30 listopada 2004 r., Nr [...], działka o nr ew[...], ark. mapy [...], położona była na terenie oznaczonym symbolami [...], [...], [...], czyli znajdowała się na terenie przeznaczonym w części pod zabudowę aktywizacji gospodarczej (zakłady różnej produkcji i przetwórstwa, hurtownie i składy o małej uciążliwości), w części pod ulicę lokalną klasy L, a w części pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i małych domów o niskiej intensywności (dopuszcza się lokalizację usług nieuciążliwych jako uzupełnienie przeznaczenia podstawowego oraz obiektów i urządzeń towarzyszących).
Zdaniem organu nie ma racji strona, że zgodnie z zapisami obowiązującego planu miejscowego "na wydzielonej działce o nr [...] może być realizowana zabudowa polegająca wyłącznie na budowie dróg publicznych".
Organ wyjaśnił, że do wcześniejszego wniosku z dnia 21 marca 2013 r., zmodyfikowanego następnie w dniu 16 kwietnia 2014 r. strona przedstawiła wymaganą przepisami prawa mapę obrazującą wstępny projekt podziału. Zgodnie z przedłożonym wstępnym projektem podziału, zakładał on wydzielenie działki o nr [...] pod aktywację gospodarczą (północna część działki o kształcie trójkąta) oraz o nr [...] pod drogi publiczne (pozostała część działki o kształcie prostokąta). Za wyjątkiem ww. części o nr [...], oznaczona na mapie proponowana do wydzielenia działka o nr [...] obejmowała swym zasięgiem całość działki. Nie wskazano zatem dalszego podziału tego fragmentu nieruchomości na dwie odrębne części - jedną przeznaczoną pod drogi publiczne oraz drugą przeznaczoną pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i małych domów o niskiej intensywności.
Przedłożony projekt został następnie pozytywnie zaopiniowany postanowieniem Burmistrza [...] z dnia 28 kwietnia 2014 r. nr [...], jako zgodny z obowiązującym dla przedmiotowego terenu planem zagospodarowania przestrzennego położonych w rejonie ulic: W., [...], [...], [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej [...] nr [...] z dnia 30 listopada 2004 r. W postanowieniu Burmistrz [...] rozstrzygnął, że opiniuje pozytywnie proponowany przez wnioskodawczynię podział nieruchomości - działki położonej [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...], ark. mapy [...], na dwie działki: nr [...] o pow. ok. 0,06ha i nr [...] o pow. ok. 0,44ha, przedstawiony we wstępnym projekcie podziału załączonym do pisma wnioskodawczyni z dnia 16 kwietnia 2014 r. - jako zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowienie to uzyskało walor ostateczności oraz prawomocności, albowiem nie doszło do jego zaskarżenia.
Kolegium zaznaczyło, że postanowienie Burmistrza [...] z 28 kwietnia 2014 r. odpowiada wnioskowi M. S., którego integralną część stanowiła wskazana mapa proponująca wstępny projekt podziału nieruchomości. Z kolei, postanowienie wyrażające opinię, o której mowa w art. 93 ust. 4 u.g.n., ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o podział nieruchomości i jest wiążące, przesądzając o rozstrzygnięciu w tym zakresie sprawy z wniosku o dokonanie podziału nieruchomości. Pozytywna opinia stanowi podstawę do opracowania właściwego projektu podziału nieruchomości, negatywna natomiast przesądza o odmowie zatwierdzenia projektu.
Jak wyjaśnił organ z kwestionowanej decyzji ostatecznej wynika, że w dniu 12 marca 2015 r. Burmistrz [...] zatwierdził podział spornej nieruchomości w ten sposób, że: działka nr [...], ark. mapy [...], o pow. 0,0645 ha jest położona na terenach przeznaczonych pod zabudowę aktywizacji gospodarczej (zakłady różnej produkcji i przetwórstwa, hurtownie i składy o małej uciążliwości); działka nr [...], ark. mapy [...], o pow. 0,4213 ha jest położona częściowo na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i małych domów o niskiej intensywności (dopuszcza się lokalizację usług nieuciążliwych jako uzupełnienie przeznaczenia podstawowego oraz obiektów i urządzeń towarzyszących), a częściowo na terenach przeznaczonych pod ulice lokalne. W uzasadnieniu weryfikowanej decyzji podkreślono także, że przedmiotem postępowania podziałowego była ostatecznie działka o nr ew. [...] o pow. 0,4858ha, gdyż zgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia 30 stycznia 2014 r. znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, działka o nr ew. [...], ark. mapy [...], uległa podziałowi i zgodnie z wykazem synchronizacyjnym sporządzonym przez geodetę uprawnionego działka o nr ew. [...], ark. mapy [...], stała się z mocy prawa własnością Powiatu [...].
W ocenie Kolegium całokształt czynności prowadzonych w ówczesnym postępowaniu przez Burmistrza [...], pozwala na stwierdzenie, że pomiędzy ww. postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2014 r., a decyzją z dnia 12 marca 2015 r. nie zachodzi zarzucana przez stronę sprzeczność.
Zdaniem Kolegium decyzja Burmistrza [...] z dnia 12 marca 2015 r. nr [...], zatwierdzająca podział nieruchomości położonej w m. K., oznaczonej w ewidencji gruntów nr działki [...], ark. mapy [...], jest decyzją związaną, co wynika z treści przepisu art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 – dalej: "u.g.n."), w którym wskazane jest, iż podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zarówno w kwestii przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Decyzja ta nie mogła być zależna od uznania administracyjnego.
Zdaniem organu z pism przedkładanych przez stronę można wywnioskować, że stoi ona na stanowisku, że w pierwotnie prowadzonej sprawie należało odczytać jej wniosek w ten sposób, iż zaproponowana do wydzielenia działka o nr ew. [...] "pod drogi publiczne" winna objąć całą jej powierzchnię (za wyjątkiem części przeznaczonej pod aktywację gospodarczą), albowiem fragment przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną nie może być prawidłowo zagospodarowany. Jednakże, organ administracji publicznej działający w sprawie o podział nieruchomości nie może samodzielnie zmieniać przeznaczenia nieruchomości, wynikającego z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Poza tym decyzja Burmistrza [...] z dnia 12 marca 2015 r. była wynikiem postępowania zainicjowanego przez wnioskodawczynię. W sytuacji przyznania racji argumentom wniosku oraz zarzutom odwołania należałoby uchylić decyzję, którą wydano w oparciu o żądanie strony.
Organ wyjaśnił również, że ostateczną decyzją z dnia 16 listopada 2017 r. nr [...] Burmistrz [...], z urzędu zatwierdził podział nieruchomości położonej w m. K. , oznaczonej nr działki [...], ark. mapy [...], o pow. 0,4213 ha, dla której Sąd Rejonowy [...] prowadzi KW nr [...], stanowiącej własność M. S., jako zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...] w sposób następujący: działka nr [...], ark. mapy [...], o pow. 0,0720 ha znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i małych domów o niskiej intensywności, działka nr [...], ark. mapy [...], o pow. 0,3573 ha znajduje się na terenie przeznaczonym pod ulice lokalne. Podział ten został zainicjowany w celu wydzielenia działki niezbędnej do realizacji zamierzonego celu publicznego - budowy ulicy [...]. Budowa drogi stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 1 u.g.n., który za cel publiczny uznaje wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowę, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji.
Decyzja Burmistrza [...] z dnia 16 listopada 2017 r. nie została zaskarżona przez M. S. w trybie zwyczajnym. Obecnie zakończone zostało postępowanie zainicjowane przez wnioskodawczynię o stwierdzenie nieważności postanowienia Burmistrza [...] z dnia 4 sierpnia 2016 r., opiniującego pozytywnie wstępny projekt podziału nieruchomości położonej [...], oznaczonej nr działki nr [...], ark. mapy [...], o pow. 0,4213 ha, stanowiącej własność M. S., dla której Sąd Rejonowy [...] prowadzi KW nr [...] [...] - jako zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...]. W dniu 25 maja 2020 r. Kolegium wydało postanowienie o odmowie stwierdzenia nieważności tegoż postanowienia (Nr [...]), a w dniu 19 lutego 2021 r. WSA w Poznaniu oddalił skargę M. S. na ww. postanowienie (sygn. akt IV SA/Po 1182/20).
Kolegium wyjaśniło także, że treść księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...] dla działki o nr ew. [...], ark. mapy [...], położonej [...], potwierdza, iż po podziale działki o nr ew. [...] na działki o nr ew. [...] oraz [...] doszło do kolejnego podziału - działka o.nr ew. [...] uległa podziałowi na działki o nr ew. [...] oraz [...]. Zgodnie z informacją zawartą w księdze wieczystej, obecnie toczy się postępowanie wywłaszczeniowe w stosunku do działki o nr ew. [...].
Powyższe okoliczności mają znaczenie dla niniejszej sprawy, gdyż pozwalają na stwierdzenie, że po wydaniu kwestionowanej decyzji względem działki o nr ew. [...], ark. mapy [...], położonej [...], doszło do zmiany w postaci jej dalszego podziału, a przez to - również do zmiany stanu faktycznego sprawy. Mówiąc ściślej, nie istnieje już działka o nr ew. [...], ark. mapy [...], położona [...], zatem aktualny stan faktyczny omawianej sprawy odbiega od tego, który stanowił podstawę rozpoznania sprawy prowadzonej pod znakiem [...]
W ocenie Kolegium wniosek strony o uchylenie kwestionowanej decyzji ostatecznej stanowi w istocie próbę polemizowania z dokonanymi ustaleniami faktycznymi oraz prawnymi, zmierzającą do wykazania błędów w zakresie zastosowania prawa materialnego. Stwierdzenie to potwierdzają pisma składane w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 155 K.p.a., jak i treść odwołania. Tymczasem, dokonując oceny żądania przez stronę uchylenia decyzji ostatecznej, na mocy której nabyła prawo, należy mieć na uwadze, że przepis ten nie tworzy dla stron prawa do trzeciej instancji odwoławczej. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a., może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory.
Organ nie podzielił stanowiska strony, że ograniczono jej prawo do zabudowy działki i nie może ona domagać się z tego tytułu żadnej rekompensaty, żądać wykupu nieruchomości i nie może się domagać przyznania działki zamiennej. W tym kontekście organ wyjaśnił, że w postępowaniu podziałowym prowadzonym pod znakiem [...] nie doszło jeszcze do wydzielenia odrębnej działki pod drogi publiczne i pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Poza tym w piśmie z dnia 2 czerwca 2021 r. wystosowanym do wnioskodawczyni organ I instancji nadmienił, iż Rada Miejska [...] uchwałą Nr [...] z dnia 29 sierpnia 2018 r. wyraziła zgodę na nabycie nieruchomości gruntowej, położonej [...], oznaczonej nr ew. [...], ark. mapy [...] o pow. 0,0720ha i [...], ark. mapy [...], o pow. 0,3573ha.
Z uwagi na fakt, że decyzje zatwierdzające podziały działek [...], ark. mapy [...], jak również [...], ark. mapy [...], stały się ostateczne oraz mając na uwadze realizację ww. uchwały poinformowano, że Gmina Miejska [...] nadal jest zainteresowana nabyciem działek o nr ew. [...] i [...]. Za uchyleniem weryfikowanej decyzji ostatecznej, według organu, nie przemawia również interes społeczny, albowiem aktualnie doszło już do kolejnego podziału działki o nr ew. [...], ark. mapy [...], położonej [...] i jego skutkiem było podjęcie procedury wywłaszczeniowej, zmierzającej w dalekiej perspektywie do zrealizowania celu publicznego, jakim jest wybudowanie drogi publicznej o oczywistym znaczeniu dla mieszkańców lokalnej społeczności.
W skardze z dnia 14 grudnia 2021 r. skarżąca, zaskarżyła decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania SKO [...], zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Organowi II instancji zarzucono naruszenie:
I. prawa materialnego w zw. z art. 93 ust. 1 i 2 w zw. z art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie przez organ odwoławczy, że decyzja Burmistrza [...] z dnia 12 marca 2015 r. nr [...] zatwierdzająca projekt podziału działki nr [...] jest prawidłowa i zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwały nr XXX/203/2004 Rady Miejskiej [...] z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...] wraz z jej graficznym załącznikiem, bez wskazania możliwości zagospodarowania w związku z przeznaczeniem wydzielonych działek zgodnie z art. 93 ust. 2 u.g.n. oraz ustaleń i wskazanych ograniczeń znajdujących się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w tym jego części graficznej, w szczególności części działki o funkcji pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oznaczoną symbolem [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego , gdzie na części tej działki należącej do skarżącej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje ograniczenia polegające na zakazie zabudowy tej działki jest warunkiem wystarczającym do uznania przez organ, że decyzja została wydana bez naruszenia prawa, co miało wpływ na wynik sprawy - w sytuacji, gdy art. 93 ust. 2 u.g.n. wskazuje, że zgodność z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu.
II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
1. art. 7 oraz art. 77 K.p.a. polegające na niepełnej analizie przez Kolegium zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. między innymi:
a) treści § 1 ust. 3 pkt c w zw. z § 8 ust. 2 pkt od 1 do pkt 2 uchwały nr XXX/203/2004 Rady Miejskiej [...] z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w rejonie ulic: [...], [...] [...], [...] wraz z jej graficznym załącznikiem, które to przepisy określają warunki prawidłowego zagospodarowania w tym ograniczenia w zabudowie nieruchomości oznaczonej w planie symbolem [...] (między innymi część działki [...] oznaczona tym symbolem);
b) zatwierdzonego projektu podziału działki nr [...] pozytywnie zaopiniowanego postanowieniem Burmistrza [...] z dnia 28 kwietnia 2014 r. i sprawdzenia przez Kolegium czy decyzja zatwierdzająca projekt podziału działki nr [...] odpowiada warunkom zawartym w planie zagospodarowanie przestrzennego w zakresie możliwości realizacji zagospodarowania i zabudowy nowopowstałych działek, nie tylko w zakresie oznaczenia symbolu działki (tj. jakie jest jego przeznaczenie), ale także w zakresie innych jego elementów tym linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu i sposobie zagospodarowania czy nieprzekraczalne linie zabudowy, które powodują, że zabudowa o funkcji podstawowej [...] nie może być na przedmiotowym terenie realizowana - podczas gdy okoliczności te miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia a polegające na odpowiedzi na pytanie czy po dokonaniu podziału działki nr [...] nowopowstała działka nr [...] oznaczona częściowo w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...], przeznaczona pod zabudowę jednorodzinną będzie możliwa do zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem w w/w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz czy na nowopowstałej działce będzie możliwa budowa obiektów i budynków służących do powstania zabudowy jednorodzinnej wraz z jej całą infrastrukturą, bowiem w przypadku gdy taka możliwość nie występuje nie jest możliwe orzeczenie o przeznaczeniu w tym zakresie działki pod zabudowę w sytuacji, kiedy ograniczenia takie wynikają z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym ocena przez Kolegium czy projekt podziału działki [...] został zatwierdzony decyzją zgodnie z art. 93 ust.2 u.g.n., postanowieniem Burmistrza [...] z dnia 28 kwietnia 2014 r. oraz wnioskiem skarżącej z dnia 16 kwietnia 2014 r.
2. Nieuwzględnienie naruszenia słusznego interesu prawnego M. S. uznając, że decyzja Burmistrza [...] z dnia 12 marca 2015 r. odpowiada prawu i nie została wydana z przekroczeniem granic uznania administracyjnego i bez podstawy prawnej, podczas gdy okoliczności te miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, bowiem zatwierdzenie projektu podziału działki nr [...], zostało dokonanie niezgodnie z wnioskiem skarżącej oraz wydanej na jego podstawie opinią wstępnego projektu podziału orzeczoną postanowieniem Burmistrza [...] z dnia 28 kwietnia 2014 r. oraz z ustaleniami planu miejscowego i tym samym decyzja Burmistrza [...] z dnia 12 marca 2015 r. zatwierdzająca podział została wydana z naruszeniem prawa, co powinno skutkować uchyleniem decyzji, a co za tym idzie uwzględnieniem odwołania skarżącej.
W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła argumentację poszczególnych zarzutów.
Odpowiadając na skargę wniósł o oddalenie skargi.
Pismem procesowym z dnia 11 marca 2022 r. skarżąca ustosunkowała się do udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę.
Na rozprawie w dniu 4 listopada 2022 r. skarżąca podtrzymała zarzuty skargi i dodatkowo wniosła o ocenę legalności decyzji Burmistrza [...] z 12 marca 2015 r. w kontekście przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Orzekanie w granicach sprawy, w świetle art. 135 P.p.s.a., oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Rozpoznając skargę w granicach tak zakreślonej kognicji Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa procesowego lub prawa materialnego w sposób określny w art. 145 § 1 P.p.s.a. Jedynie bowiem naruszenie prawa mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, poza naruszeniami o charakterze kwalifikowanym, uprawnia Sąd do wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego.
Uzasadniając powyższe stanowisko wskazać należy, że zaskarżona decyzja jak i decyzja organu pierwszej instancji, podjęte zostały w celu uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji, który jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 155 K.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Tryb nadzwyczajny jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 K.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a stosujący go organ administracji publicznej nie rozstrzyga o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Do uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej nie dochodzi zatem w postępowaniu zwykłym, ale w postępowaniu nadzwyczajnym, kiedy zupełnie wyjątkowo, wbrew zasadzie trwałości decyzji ostatecznej, ze wskazanych ustawowo przyczyn można uznać decyzję ostateczną za dotkniętą taką wadą, że zachodzi konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego.
W zaskarżonej decyzji prawidłowo organ wywiódł, że przepisy art. 155 K.p.a. dotyczą wzruszenia (uchylenia, zmiany) decyzji dotkniętych wadami niekwalifikowanymi oraz decyzji prawidłowych - niedotkniętych żadnymi wadami. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 K.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem jest przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą, uchyleniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Na podstawie art. 155 K.p.a. organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną jeżeli spełnione są następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Przesłanki te muszą zostać spełnione kumulatywnie, co oznacza, że brak którejkolwiek z nich czyni zastosowanie trybu z art. 155 K.p.a. niedopuszczalnym. Nawet jednak spełnienie wszystkich wyliczonych w art. 155 K.p.a. przesłanek nie zawsze otwiera możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Zastosowanie trybu z art. 155 K.p.a. nie może bowiem prowadzić do rozpatrzenia sprawy w "trzeciej" instancji, nie może też prowadzić do obejścia przepisów dotyczących zasad prowadzenia postępowania administracyjnego. Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej jest bowiem samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., I OSK 586/06, LEX nr 320845). Przewidziana w art. 155 K.p.a. możliwość zmiany decyzji ostatecznej odnosi się zatem jedynie do sytuacji, gdy w wyniku rozpoznania sprawy administracyjnej organ administracji publicznej mógł podjąć różne wariantowe rozstrzygnięcia. Tryb ten służy tym samym jedynie do zmiany rozstrzygnięcia na inne, również możliwe do wydania w niezmienionych okolicznościach faktycznych i prawnych.
Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 K.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie to nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., I OSK 586/06, LEX nr 320845). Warunkiem dopuszczalności uchylenia lub zmiany decyzji w trybie art. 154 lub 155 jest stwierdzenie, że stan prawny powstały wskutek uchylenia lub zmiany decyzji będzie zgodny z prawem. W wyr. NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., I OSK 339/10, LEX nr 745219, przyjęto, że art. 155 K.p.a, może odnosić się do decyzji dotkniętych niekwalifikowanymi wadami (niedającymi podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji czy do wznowienia postępowania) lub decyzji prawidłowych. Otwiera zatem możliwość weryfikacji decyzji podjętych w wyniku wadliwej wykładni prawa materialnego lub decyzji wydanych w ramach norm prawa materialnego - norm uznaniowych. Przepis ten wprowadza możliwość usuwania z obrotu prawnego decyzji ze względu na interes społeczny lub słuszny interes strony. Chodzi zatem o takie decyzje, które organ administracji uważa z różnych względów za niecelowe lub sprzeczne z zakreśloną linią postępowania w sprawach danego rodzaju (por. Przybysz Piotr, komentarz do art. 155 K.p.a., LEX 2019).
W rozpoznawanej sprawie ocena zaskarżonej decyzji o odmowie zmiany decyzji ostatecznej, wydanej przez organ I instancji na podstawie art. 155 K.p.a., powinna sprowadzać się wyłącznie do tego, czy organ ten nie przekroczył granic uznania administracyjnego podejmując rozstrzygnięcie na podstawie przywołanego przepisu art. 155 K.p.a. W ocenie Sądu organy nie naruszyły przepisów procedury administracyjnej.
Wskazać należy, że mocą decyzji ostatecznej z dnia 12 marca 2015 r., Burmistrz [...], zatwierdził podział nieruchomości położonej [...], oznaczonej w ewidencji gruntów nr działki [...], ark. mapy [...], o pow. 0,4858 ha, dla której Sąd Rejonowy [...] prowadzi księgę wieczystą, stanowiącej własność skarżącej, w sposób następujący: działka nr [...], ark. mapy [...], o pow. 0,0645 ha jest położona na terenach przeznaczonych pod zabudowę aktywizacji gospodarczej (zakłady różnej produkcji i przetwórstwa, hurtownie i składy o małej uciążliwości); działka nr [...], ark. mapy [...], o pow., 0.4213 ha jest położona częściowo na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i małych domów o niskiej intensywności (dopuszcza się lokalizację usług nieuciążliwych jako uzupełnienie przeznaczenia podstawowego oraz obiektów i urządzeń towarzyszących), a częściowo na terenach przeznaczonych pod ulice lokalne. Zobowiązano również do ustanowienia przy zbywaniu działek odpowiedniej służebności drogowej do wydzielonej działki nr [...], ark. mapy [...].
Prawidłowo na gruncie badanej sprawy organy obu instancji stwierdziły, że powyższa decyzja ostateczna podlegająca weryfikacji, stanowiła rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona nabyła prawo, gdyż "nabycie praw" użyte w art. 154 i 155 K.p.a. rozumie się szeroko, przyjmując, że każde indywidualne rozstrzygnięcie prawne, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona "nabyła prawa" (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2003 r., IV SA 3205/01, LEX nr 794688). Nadto, w toku prowadzonego postępowania skarżąca potwierdziła, że wniosek złożony w dniu 20 grudnia 2019 r. należy utożsamiać z wyrażeniem przez nią zgody na uchylenie przedmiotowego rozstrzygnięcia. Niezależnie od powyższego organy administracji publicznej rozstrzygające w omawianej sprawie zobowiązane były do baczenia na całokształt przepisu art. 155 K.p.a., który odwołuje się nie tylko do zagadnienia nabycia praw oraz wyrażenia zgody przez właściwą stronę postępowania, ale także do zbadania, czy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji oraz czy przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Od strony materialnoprawnej podstawę pierwotnego, trybu zwykłego, rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy art. 93 ust. 1, 2, 3, 4 i 5, art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 1 ust. 1a pkt 5 i pkt 8 u.g.n., a także § 3 ust. 1, ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. Nr 268, poz. 2663).
Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w rejonie ulicy [...], [...], [...], [...], zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej [...] z dnia 30 listopada 2004 r., Nr [...], działka o nr ew. [...], ark. mapy [...], położona była na terenie oznaczonym symbolami [...], [...], [...], czyli znajdowała się na terenie przeznaczonym w części pod zabudowę aktywizacji gospodarczej (zakłady różnej produkcji i przetwórstwa, hurtownie i składy o małej uciążliwości), w części pod ulicę lokalną klasy L, a w części pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i małych domów o niskiej intensywności (dopuszcza się lokalizację usług nieuciążliwych jako uzupełnienie przeznaczenia podstawowego oraz obiektów i urządzeń towarzyszących). Nie jest zatem tak jak podnosi skarżąca, że zgodnie z zapisami obowiązującego planu miejscowego "na wydzielonej działce o nr [...] może być realizowana zabudowa polegająca wyłącznie na budowie dróg publicznych". Do wniosku z dnia 21 marca 2013 r., zmodyfikowanego następnie w dniu 16 kwietnia 2014 r., M. S. przedstawiła wymaganą ww. przepisami prawa mapę obrazującą wstępny projekt podziału. Zgodnie z tak przedłożonym wstępnym projektem podziału, zakładał on wydzielenie działki o nr [...] pod aktywację gospodarczą (północna część działki o kształcie trójkąta) oraz o nr [...] pod drogi publiczne (pozostała część działki o kształcie prostokąta). Za wyjątkiem ww. części o nr [...], oznaczona na mapie proponowana do wydzielenia działka o nr [...] obejmowała swym zasięgiem całość działki. Nie wskazano zatem dalszego podziału tego fragmentu nieruchomości na dwie odrębne części - jedną przeznaczoną pod drogi publiczne oraz drugą przeznaczoną pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i małych domów o niskiej intensywności. Przedłożony projekt został następnie pozytywnie zaopiniowany postanowieniem Burmistrza [...] z dnia 28 kwietnia 2014 r., jako zgodny z obowiązującym dla przedmiotowego terenu planem zagospodarowania przestrzennego położonych w rejonie ulic: [...] [...], [...], [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej [...] nr XXX/203/2004 z dnia 30 listopada 2004 r. W postanowieniu Burmistrz [...] rozstrzygnął, że opiniuje pozytywnie proponowany przez wnioskodawczynię podział nieruchomości - działki położonej [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...], ark. mapy [...], na dwie działki: nr [...] o pow. ok. 0,06ha i nr [...] o pow. ok. 0,44ha, przedstawiony we wstępnym projekcie podziału załączonym do pisma wnioskodawczym z dnia 16 kwietnia 2014 r. - jako zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowienie to uzyskało walor ostateczności oraz prawomocności, albowiem nie doszło do jego zaskarżenia. Postanowienie Burmistrza [...] z dnia 28 kwietnia 2014 r. odpowiada wnioskowi skarżącej, którego integralną część stanowiła mapa proponująca wstępny projekt podziału nieruchomości. Z kolei, postanowienie wyrażające opinię, o której mowa w art. 93 ust. 4 u.g.n., ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o podział nieruchomości i jest wiążące, przesądzając o rozstrzygnięciu w tym zakresie sprawy z wniosku o dokonanie podziału nieruchomości. Pozytywna opinia stanowi podstawę do opracowania właściwego projektu podziału nieruchomości, negatywna natomiast przesądza o odmowie zatwierdzenia projektu. Organ właściwy w sprawie podziału nieruchomości w sytuacji, gdy istnieje postanowienie pozytywnie opiniujące ten podział, nie może odmówić takiego podziału wbrew takiej opinii, oznaczałoby to bowiem naruszenie zasady zaufania do organów władzy publicznej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 2597/19, LEX nr 3078174). Jak z kolei wynika z kwestionowanej decyzji ostatecznej, w dniu 12 marca 2015 r. Burmistrz [...] zatwierdził podział spornej nieruchomości w ten sposób, że: działka nr [...], ark. mapy [...], o pow. 0,0645 ha jest położona na terenach przeznaczonych pod zabudowę aktywizacji gospodarczej (zakłady różnej produkcji i przetwórstwa, hurtownie i składy o małej uciążliwości); działka nr [...], ark. mapy [...], o pow. 0,4213 ha jest położona częściowo na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i małych domów o niskiej intensywności (dopuszcza się lokalizację usług nieuciążliwych jako uzupełnienie przeznaczenia podstawowego oraz obiektów i urządzeń towarzyszących), a częściowo na terenach przeznaczonych pod ulice lokalne. W uzasadnieniu weryfikowanej decyzji podkreślono także, że przedmiotem postępowania podziałowego była ostatecznie działka o nr ew. [...] o pow. 0,4858ha, gdyż zgodnie z decyzją Starosty [...] z 30 stycznia 2014 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, działka o nr ew[...], ark. mapy [...], uległa podziałowi i zgodnie z wykazem synchronizacyjnym sporządzonym przez geodetę uprawnionego działka o nr ew. [...], ark. mapy [...], stała się z mocy prawa własnością Powiatu [...].
W ocenie Sądu prawidłowo organy wywiodły, że całokształt czynności prowadzonych w ówczesnym postępowaniu przez Burmistrza [...], znajdujących oparcie w zebranym materiale dowodowym, pozwala na stwierdzenie, że pomiędzy powyższym postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2014 r., a decyzją z dnia 12 marca 2015 r. nie zachodzi zarzucana przez skarżącą sprzeczność. Przy czym zgodność podziału nieruchomości z planem miejscowym zachodzi wtedy, gdy podział nie narusza zapisów planu, więc wójt, burmistrz lub prezydent miasta, badając zgodność projektu podziału z ustaleniami planu miejscowego, dokonuje wykładni planu miejscowego (zob. E. Bończak- Kucharczyk, Komentarz do art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami, LEX 2014/el.). Ma to znaczenie, ponieważ geodezyjny podział nieruchomości pełni służebną rolę wobec miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i powinien umożliwić realizację funkcji przewidzianej dla danego terenu.
Zasadnie w zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że podział nieruchomości przeprowadzony przez Burmistrza [...] w ramach postępowania prowadzonego ([...]) nie naruszał zapisów obowiązującego planu miejscowego. Ponadto, przewidziana w art. 155 K.p.a. możliwość zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej odnosi się jedynie do sytuacji, gdy w wyniku rozpoznania sprawy administracyjnej organ administracji publicznej mógł podjąć różne rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że tryb ten służy jedynie do zmiany rozstrzygnięcia na inne, również możliwe do wydania w niezmienionych okolicznościach faktycznych i prawnych. Nie może natomiast służyć zmianie rozstrzygnięcia na takie, które w wyniku związania organu bezwzględnie obowiązującą normą byłoby niedopuszczalne. Wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a. nie jest więc możliwe w sprawach, które nie są rozpoznawane w ramach tzw. uznania administracyjnego (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 9 września 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 796/15). Ostateczna decyzja Burmistrza [...] z dnia 12 marca 2015 r. zatwierdzająca podział nieruchomości położonej w m. K. , oznaczonej w ewidencji gruntów nr działki [...], ark. mapy [...], jest decyzją związaną, co wynika z treści art. 93 u.g.n., w którym wskazane jest, iż podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zarówno w kwestii przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Decyzja ta nie mogła być zależna od uznania administracyjnego.
Skarżąca, jak można wywnioskować z przedkładanych pism, w niniejszym postępowaniu stoi ona na stanowisku, że w pierwotnie prowadzonej sprawie należało odczytać jej wniosek w ten sposób, iż zaproponowana do wydzielenia działka o nr ew. [...] "pod drogi publiczne" winna objąć całą jej powierzchnię (za wyjątkiem części przeznaczonej pod aktywację gospodarczą), albowiem fragment przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną nie może być prawidłowo zagospodarowany. Jednakże, organ administracji publicznej działający w sprawie o podział nieruchomości nie może samodzielnie zmieniać przeznaczenia nieruchomości, wynikającego z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W wyroku z dnia 6 grudnia 2019 r. WSA w Warszawie sygn. akt I SA/Wa 2185/19 (LEX nr 3021789) wskazał, że na etapie wydzielenia działek pod realizację przewidzianego w planie miejscowym celu publicznego - nie ma już miejsca na dywagacje co do zasadności przepisów planu, bo te pozostają (z mocy ustawy) przepisami powszechnie obowiązującymi na terenie gminy; są zatem przepisami wiążącymi zarówno dla każdego obywatela, organów gminy jak i dla Sądu. Żaden przepis prawa nie zezwala organowi administracji na ingerencję w przepisy wiążącego miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego.
Zaznaczyć należy, że w tym konkretnym przypadku decyzja Burmistrza [...] z dnia 12 marca 2015 r. była wynikiem postępowania zainicjowanego przez skarżącą. Uwzględnienie interesu strony w rozumieniu art. 155 K.p.a. należy rozumieć w ten sposób, że mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, niepozostającego jednakże w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, organ działając w granicach uznania administracyjnego przyjmuje ten sposób orzekania, zmieniając decyzję mniej korzystną dla strony. Nie mieści się jednak w pojęciu interesu strony orzekanie w sposób sprzeczny z przepisami prawa (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 796/15, LEX nr 1801112). W konsekwencji wola stron na zmianę takiej decyzji, nie jest w tej sytuacji wystarczająca, albowiem uwzględnienie na podstawie art. 155 K.p.a. wniosku skarżącej ze względu na interes strony prowadziłoby do sprzeczności z jednoznacznie wyrażoną wolą ustawodawcy. Dodać również należy, że ostateczną decyzją z dnia 16 listopada 2017 r., nr [...], Burmistrz [...], z urzędu zatwierdził podział nieruchomości położonej w m. K., oznaczonej nr działki [...], ark. mapy [...], o pow. 0,4213 ha, dla której Sąd Rejonowy [...] prowadzi KW nr [...] [...], stanowiącej własność M. S. jako zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Koła w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...] w sposób następujący: działka nr [...], ark. mapy [...], o pow. 0,0720 ha znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i małych domów o niskiej intensywności, działka nr [...], ark. mapy [...], o pow. 0,3573 ha znajduje się na terenie przeznaczonym pod ulice lokalne. Podział ten został zainicjowany w celu wydzielenia działki niezbędnej do realizacji zamierzonego celu publicznego - budowy ulicy [...]. Budowa drogi stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 1 u.g.n., który za cel publiczny uznaje wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowę, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Decyzja Burmistrza [...] z dnia 16 listopada 2017 r. nie została zaskarżona przez M. S. w trybie zwyczajnym. Obecnie zakończone zostało postępowanie zainicjowane przez skarżącą o stwierdzenie nieważności postanowienia Burmistrza [...] z dnia 4 sierpnia 2016 r., opiniującego pozytywnie wstępny projekt podziału nieruchomości położonej [...], oznaczonej nr działki nr [...], ark. mapy [...], o po w. 0,4213 ha, stanowiącej własność Pani M. S., dla której Sąd, Rejonowy [...] prowadzi KW nr [...] - jako zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w rejonie ulic: W.. J. P. II, [...], [...]. W dniu 25 maja 2020 r. Kolegium wydało postanowienie o odmowie stwierdzenia nieważności tegoż postanowienia (nr [...]), a w dniu 19 lutego 2021 r. WSA w Poznaniu oddalił skargę M. S. na powyższe postanowienie (sygn. akt IV SA/Po 1182/20).
Sąd zauważa, że decyzja wydana w trybie art. 155 K.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych wcześniej decyzją pierwotną, której dotyczy żądanie zmiany, a nie kwestii nowych. W przeciwnym wypadku nie doszłoby bowiem do zmiany decyzji lecz do wydania decyzji w nowej sprawie. W konsekwencji prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 K.p.a. uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie prowadzone w trybie art. 155 K.p.a. nie zmierza bowiem do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy już ostatecznie zakończonej, zaś zmiana decyzji ostatecznej może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy pierwotnej, przy uwzględnieniu normy prawa materialnego, w oparciu o którą tę decyzję pierwotną wydano. Zasada ochrony trwałości decyzji administracyjnych ustanowiona w art. 16 § 1 K.p.a. nie oznacza bezwzględnego zakazu wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje bowiem kilka nadzwyczajnych trybów postępowania umożliwiających bądź to weryfikację (po wyeliminowanie z obrotu prawnego włącznie) decyzji ostatecznej z uwagi na jej wady (kwalifikowane lub nie), bądź też uchylenie lub zmianę decyzji prawidłowej pod względem prawnym. Przepisy wprowadzające dopuszczalność nadzwyczajnej weryfikacji decyzji ostatecznej jednocześnie chronią jej stabilność, przewidując szereg rygorystycznych obwarowań ograniczających zbyt szerokie ich stosowanie, w postaci przesłanek, które bezwzględnie muszą zaistnieć, aby wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego bądź zmiana treści decyzji były możliwe. W konsekwencji zastosowanie któregokolwiek z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznej wymaga uprzedniego ustalenia, czy istotnie zaszły przesłanki umożliwiające zastosowanie konkretnej normy. Nie można przy tym pominąć tego, że oba rodzaje interesów, o których traktuje art. 155 K.p.a., tj. interes społeczny oraz słuszny interes strony, powinny być rozumiane w kategoriach zobiektywizowanych. Nie można zatem uznać za słuszny interes strony lub interes społeczny subiektywnego przeświadczenia strony o doznanej krzywdzie ani domagania się przez nią dokonania ponownych ustaleń stanu faktycznego, z którymi się nie godzi, a które były już przedmiotem rozpoznania oraz oceny przez organy administracji publicznej lub sądy. Oba rodzaje interesu muszą zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. Poza tym, nie jest dopuszczalna weryfikacja decyzji tylko w oparciu o jedną przyjętą w art. 155 K.p.a. przesłankę, a mianowicie, gdy przemawia za tym słuszny interes stron. Słuszny interes strony, to przy tym jedynie interes godny ochrony i taki, który nie stoi w sprzeczności z prawem (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 899/11, LEX nr 1138636). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że "przesłanki wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy" (por. wyrok NSA z 23 lutego 2007 r., I OSK 553/06, LEX nr 348253; wyroki NSA z 18 lutego 2000 r., V SA 1346/99, LEX nr 41773, oraz z 17 września 2010 r., I OSK 428/10. LEX nr 745237).
W konkluzji przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy bez naruszenia przepisów postępowania dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji właściwie zastosowały przepisy prawa.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.