II SA/Łd 110/25

II SA/Łd 110/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-04-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-02-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Beata Czyżewska
Jarosław Czerw /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne
Gospodarka gruntami
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135, art. 153, art. 200 w zw. z art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1145
art. 6 pkt 2, art. 124 ust. 1, 3
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.)
Sentencja
Dnia 23 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Beata Czyżewska Protokolant st. asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2025 roku sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "K." z siedzibą w P. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 6 grudnia 2024 roku znak GN-III.7581.219.2024.PP w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 8 sierpnia 2024 roku, znak SPN.6821.5.2024; 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej "K." z siedzibą w P. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzją z dnia 6 grudnia 2024 r., znak GN-III.7581.219.2024.PP, Wojewoda Łódzki (dalej także: organ odwoławczy, organ II instancji, Wojewoda) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego (dalej także: organ I instancji) z dnia 8 sierpnia 2024 r., znak: SPN.6821.5.2024, którą ograniczono Spółdzielni Mieszkaniowej "K." z siedzibą w P. (dalej: Spółdzielnia, skarżąca) sposób korzystania z nieruchomości na rzecz P. Spółka Akcyjna Oddział Ł. (dalej: Spółka, Inwestor, wnioskodawca).
Rozstrzygnięcia wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Decyzją z dnia 13 kwietnia 2023 r. Dyrektor Pracowni Planowania Przestrzennego ustalił dla Inwestora lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii kablowej nN, przyłącza kablowego nN oraz złącza kablowo - pomiarowego do zasilania w energię elektryczną ogólnodostępnej stacji ładowania, na działkach szczegółowo wymienionych w decyzji, w tym na: użytkowanych przez Spółdzielnię, działkach nr [...] i [...] oraz na będących jej własnością działkach nr [...], [...] (dalej: działki), położonych w obrębie [...], gmina Miasto P. (dalej także: Miasto).
Wnioskiem z dnia 6 maja 2024 r. Spółka zwróciła się do organu I instancji o wydanie – na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: u.g.n.) - decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działki nr: [...] obręb [...], KW [...], [...] obręb [...], KW [...], [...] obręb [...], KW [...], [...] obręb [...], KW [...], przez zobowiązanie właściciela do ich udostępnienia w celu wykonania czynności związanych z budową inwestycji opisanej w decyzji lokalizacyjnej. Do wniosku załączyła m.in. mapy, decyzję lokalizacyjną oraz prowadzoną ze skarżącą korespondencję dotyczącą uzyskania jej zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, a także notatki służbowe z rozmów telefonicznych ze skarżącą.
Pismem z dnia 6 czerwca 2024 r. Inwestor doprecyzował okres czasu niezbędny zarówno do czasowego, jak i trwałego ograniczenia sposobu użytkowania nieruchomości wnioskując o:
- czasowe zajęcie nieruchomości na łącznej pow. 163,40 m2 na okres 2 dni podnosząc, iż jest "To czas związany z wykonywaniem prac. Wykonanie wykopów, posadowienie kabli, zasypanie wykopów, prace związane z wymianą transformatora, przebudowa rozdzielnicy nn, prace porządkujące teren.",
- stałe / trwałe zajęcie nieruchomości na czas nieokreślony podnosząc, iż "Trwałe zajęcie nieruchomości należy liczyć od momentu zakończenia prac związanych z budową linii kablowej, co na obecnym etapie jest niemożliwe do precyzyjnego wskazania.".
Dnia 19 czerwca 2024 r., organ I instancji zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania ze wskazanych nieruchomości.
W dniu 28 czerwca 2024 r. dokonano oględzin na będącym we władaniu Spółdzielni gruncie, podczas których przedstawiciel Spółdzielni wyraził sprzeciw co do planowanej inwestycji, jednocześnie do dnia 5 lipca 2024 r. zakreślając sobie termin na doprecyzowanie przebiegu trasy projektowanego przedsięwzięcia przez Spółdzielnię - nie przedstawiono jednak żadnej propozycji zmiany trasy przebiegu sieci we wskazanym terminie.
Pismem z dnia 15 lipca 2024 r. Inwestor dokonał kolejnego doprecyzowania wniosku wyjaśniając, iż parametry techniczne pasa czasowego i stałego zajęcia nieruchomości zostały podane na mapach stanowiących załącznik graficzny do wniosku. Powierzchnia zajęcia czasowego i stałego jest zgodna z załączonymi mapami.
Powierzchnię czasowego zajęcia określono: [...] - 23,7m2, [...] - 23,3m2, [...] - 40,8m2, [...] -75,6m2. Razem - 163,4 m2. Natomiast powierzchnię stałego zajęcia określono: [...] - 3,2m2, [...] - 3,9m2, [...] - 6,6m2, [...] - 13,1m2. Razem - 26,8 m2.
Decyzją z dnia 8 sierpnia 2024 r. organ I instancji:
1. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości wymienionych we wniosku, poprzez udzielenie Inwestorowi zezwolenia na budowę:
- dwóch projektowanych (w jednym wykopie) linii kablowych eNN typu YAKXS 4x240 m2 przeznaczonych do zasilania w energię elektryczną działki numer [...] obręb [...] Miasta;
- jednej projektowanej linii kablowej eNN typu YAKXs 4x240mm2 przeznaczonej do zasilania w energię elektryczną działki numer [...] obręb [...] Miasta, wg. miejsca i lokalizacji zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 do niniejszej decyzji, obejmujących łączną powierzchnię 163,40 m2 jako czasowe zajęcie nieruchomości na okres prowadzenia prac budowlano- montażowych, w następujący sposób:
- na działce numer [...] w celu budowy 3 linii kablowych w jednym wykopie o długości 6,5 m, pow. zajęcia 23,70 m2,
- na działce numer [...] w celu budowy 3 linii kablowych w jednym wykopie o długości 7,8 m, pow. zajęcia 23,30 m2,
- na działce numer [...] w celu budowy 2 linii kablowych w jednym wykopie o długości 13,2 m, pow. zajęcia 40,80 m2,
- na działce numer [...] w celu budowy 2 linii kablowych w jednym wykopie o długości 26,2 m, pow. zajęcia 75,60 m2;
a także powierzchnię 26,80 m2 jako stałe ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości niezbędne do trwałego urządzenia inwestycji, zgodnie z decyzją nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 13 kwietnia 2023 r. o nr: ZAT.4142.7.2023, w następujący sposób:
- na działce numer [...] w celu budowy 3 linii kablowych w jednym wykopie o długości 6,5 m, pow. zajęcia 3,20 m2,
- na działce numer [...] w celu budowy 3 linii kablowych w jednym wykopie o długości 7,8 m, pow. zajęcia 3,90 m2,
- na działce numer [...] w celu budowy 2 linii kablowych w jednym wykopie o długości 13,2 m, pow. zajęcia 60,60 m2,
- na działce numer [...] w celu budowy 2 linii kablowych w jednym wykopie o długości 26,2 m, pow. zajęcia 13,10 m2;
2. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości wskazanych we wniosku:
- na okres 2 dni począwszy od dnia rozpoczęcia prac budowlanych mających na celu czasowe zajęcie nieruchomości gruntowych o łącznej pow. 163,40 m2, tj. na czas wykonywania prac budowlano - montażowych,
- na czas nieoznaczony, licząc od dnia zakończenia prac związanych z budową linii, w celu stałego / trwałego zajęcia nieruchomości gruntowych o łącznej pow. 26,80 m2.
Organ I instancji orzekł także w pkt. 3 i 4 decyzji o zobowiązaniu Inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu inwestycji oraz wskazał, że ostateczna decyzja stanowić będzie podstawę do dokonania wpisu ww. ograniczenia w księgach wieczystych.
W uzasadnieniu organ I instancji m.in. uznał, że mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy zostały spełnione przesłanki niezbędne do ograniczenia sposobu użytkowania nieruchomości.
Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy m.in. wskazał, że w przepisie art. 124 ust. 2 u.g.n. chodzi o rokowania z właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości, celem udostępnienia nieruchomości w sposób dobrowolny. Przytoczony przepis, nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł co do formy i treści rokowań, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Na gruncie powołanego przepisu ważne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Organ ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron.
Jak stwierdził Wojewoda, z przedstawionej przez Inwestora dokumentacji wynika, iż temat przeprowadzenia prac związanych z linią elektroenergetyczną, obejmujących budowę: dwóch projektowanych (w jednym wykopie) linii kablowych eNN typu YAKXS 4x240 m2, przeznaczonych do zasilania w energię elektryczną działki numer [...] oraz jednej projektowanej linii kablowej eNN typu YAKXs 4x240mm2, przeznaczonej do zasilania w energię elektryczną działki numer [...] (na działce numer [...] i [...] w celu budowy 3 linii kablowych w jednym wykopie, na działce numer [...] i nr [...] w celu budowy 2 linii kablowych w jednym wykopie), na opisywanej nieruchomości był przedmiotem rozmów ze skarżącą (prośba o wyrażenie zgody na budowę przyłącza kablowego eeN z istniejącej stacji transformatorowej - porozumienie w sprawie odpłatnego - jednorazowego ustanowienia służebności przesyłu). W aktach sprawy znajduje się korespondencja Inwestora, kierowana do skarżącej, świadcząca - w ocenie organu - o przeprowadzeniu rokowań.
Dalej Wojewoda stwierdził, że przy piśmie z dnia 26 marca 2024 r. (w nawiązaniu do pisma z dnia 20 lutego 2024 r.), przedstawiono skarżącej zakres planowanych prac oraz załączono propozycję odpłatnego (18.025,52 zł) porozumienia - ustanowienia służebności przesyłu wraz z graficznym zobrazowaniem inwestycji). Korespondencja była skutecznie doręczana.
W związku z brakiem odpowiedzi Spółdzielni na kwestię doprecyzowania przebiegu projektowanej inwestycji oraz podpisania porozumienia, Inwestor przy piśmie z dnia 9 lipca 2024 r. poinformował organ I instancji, że Spółdzielnia nie wywiązała się z ustaleń podjętych w trakcie wizji lokalnej w dniu 28 czerwca 2024 r., dlatego wnosi o dalsze procedowanie sprawy.
Na podstawie powyższego, organ odwoławczy ocenił, iż rokowania zakończyły się wynikiem negatywnym.
Organ II instancji stwierdził, że jak wynika z całokształtu korespondencji przekazanej przez organ I instancji jak i strony postępowania, rozmowy w sprawie przeprowadzenia ww. inwestycji toczyły się od 2022 r. Głównym powodem braku zgody ze strony Spółdzielni na wykonanie przedmiotowych prac był: brak akceptacji lokalizacji przebiegu przedsięwzięcia oraz uzależnienie podpisania porozumienia od uregulowania stanu prawnego urządzeń już istniejących na nieruchomości.
Drugą z przesłanek określonych w art. 124 ust. 1 u.g.n. jest zgodność zamierzonej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Działki nr [...] i [...] będące własnością Spółdzielni jak i nr [...] i [...], będące w jej użytkowaniu wieczystym, są objęte ostateczną decyzją nr [...] Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego z dnia 13 kwietnia 2023 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na wskazanej budowie, w tym m. in. na terenie nieruchomości oznaczonych numerem ewidencyjnym: [...], [...], [...], [...] - obręb [...].
Organ odwoławczy wyjaśnił, że celem postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie jest rozstrzygnięcie, czy inwestycja celu publicznego w ogóle powstanie albo którędy konkretnie będzie przebiegać, gdyż kwestie te zostały sprecyzowane wcześniej w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego a organ wydający orzeczenie na podstawie art. 124 u.g.n., nie ma swobody w ustaleniu przebiegu inwestycji celu publicznego.
Organ II instancji wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, iż wymóg zachowania zgodności ograniczenia określonego w decyzji z planem miejscowym lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego odnosi się przede wszystkim do obszaru nieruchomości, który objęty został przeznaczeniem pod budowę publicznych urządzeń infrastruktury technicznej lub na którym ustalona została lokalizacja tego typu inwestycji. Tylko bowiem wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o ograniczeniu, która jest niezbędna dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych.
Jak stwierdził organ odwoławczy zgodnie z wnioskiem i złożonym materiałem dowodowym, na działkach nr [...], [...], [...], [...] planowana jest budowa projektowanych dwóch (w jednym wykopie) linii kablowych eNN typu YAKXS, przeznaczonych do zasilenia w energię elektryczną działkę nr [...] oraz jednej linii kablowej eNN typu YAKXs, przeznaczonej do zasilenia w energię elektryczną działkę nr [...]. W ocenie organu, projektowane zamierzenie mieści się w granicach lokalizacji inwestycji ukazanej na załączniku graficznym do decyzji lokalizacyjnej z dnia 13 kwietnia 2023 r. Wydana w dniu 13 kwietnia 2023 r. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, przesądziła o takim, a nie innym położeniu linii kablowej nN. Z uzasadnienia decyzji lokalizacyjnej (strona 3) wynika, iż wszczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie nastąpiło w drodze obwieszczenia oraz pisemnie, a przed wydaniem decyzji zawiadomiono strony o zakończeniu kompletowania dokumentów. Zastrzeżeń nie wnoszono.
Jak wynika z wyjaśnień Inwestora, jedynym najkrótszym, a jednocześnie najlepszym z technicznego punktu widzenia i zgodnym z wydanymi warunkami sposobem przyłączenia Podmiotów, jest wyprowadzenie zasilania z istniejącej stacji transformatorowej nr [...] [...] oraz zaprojektowanie budowy linii enn na terenie nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...],
a następnie [...] i [...] obręb [...].
Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki umożliwiające ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...], [...] i [...], położonej w obrębie ewidencyjnym [...].
Zdaniem organu odwoławczego, określone we wniosku prace mieszczą się w katalogu czynności wymienionych w art. 124 u.g.n. i stanowią cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., zaś sama inwestycja jest zgodna z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Odnosząc się do zarzutów Spółdzielni przedstawionych w odwołaniu z dnia 26 sierpnia 2024 r. organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji zawarte w piśmie z dnia 30 sierpnia 2024 r. stwierdzając, m.in., że:
- faktem jest, iż obszar objęty wnioskiem z art. 124 ust. 1 u.g.n. jest niezabudowany. Na dwóch działkach gruntu oznaczonych numerami [...] oraz [...] (w północnym odcinku), znajduje się co prawda fragment budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz fragment budynkowej stacji transformatorowej nr [...],
niemniej jednak budynki te zlokalizowane są poza obszarem, na którym ma być realizowana inwestycja - co pozostaje zatem bez wpływu na prowadzone postępowanie, z uwagi na okoliczność zabudowy działki w części, która nie jest objęta wnioskiem. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dotyczy jedynie gruntu, a nie naniesień budowlanych na tymże gruncie. Uznać zatem należy zarzut Spółdzielni dotyczący prawidłowości ustalenia stanu faktycznego za bezzasadny,
- bez wpływu na prawidłowość prowadzonego postępowania, należy uznać podnoszoną przez odwołującą okoliczność, iż Spółka, do chwili obecnej nie dysponuje żadnym tytułem prawnym, stanowiącym podstawę korzystania z posadowionej na działkach gruntu numer [...] oraz [...] stacji transformatorowej. Niniejsza kwestia pozostaje poza zakresem prowadzonego postępowania administracyjnego,
- za bezzasadne należy uznać podnoszoną przez odwołującego okoliczność, iż organ I instancji, wydając decyzję, wykroczył poza "zakres żądania" Spółki, gdyż w pełni pokrywa się z zakresem jej wniosku. Dodatkowo zauważyć należy, iż niniejszą decyzją nie dokonano ograniczenia sposobu korzystania z działki gruntu numer [...], o której wspomina wnoszący uwagi, ograniczono natomiast sposób korzystania z nieruchomości oznaczonych numerami: [...], [...], [...] oraz [...] w celu zasilenia, działek gruntu numer [...] oraz [...],
- wnioskodawca załączył do wniosku dokumentację wskazującą na podejmowane czynności w celu przeprowadzenia rokowań ze skarżącą, które zakończyły się niepowodzeniem.
Organ II instancji wyjaśnił, że przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie zawiera szczegółowych wytycznych co do formy, sposobu dokumentowania, czy też sposobu prowadzenia rokowań o uzyskanie zgody na wykonanie prac, a skoro tak, to za dopuszczalne i wypełniające dyspozycję tego przepisu należy przyjąć każde działanie Inwestora ukierunkowane na polubowne załatwienie kwestii związanych z wykorzystaniem w trakcie prowadzenia inwestycji cudzej nieruchomości.
Skargę na decyzję organu odwoławczego złożyła do sądu administracyjnego skarżąca, zarzucając jej:
1. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:
- uznanie, że wydanie decyzji przez organ I instancji, nie wykraczało ponad żądanie wniosku, które polegało na ograniczeniu w korzystaniu z działek należących do Spółdzielni nr [...], [...], [...] i [...] obręb [...], wobec projektowanej linii kablowej eNN typu YAKXs 4x240m2, przeznaczonych do zasilania w energię elektryczną działki numer [...] obręb [...], podczas gdy jak wynika z samej decyzji organu I instancji, oraz załącznika graficznego do niej, przedmiotowa inwestycja dewelopera - budynek wielolokalowy przy ul. [...] dz. [...] obręb [...], nie była objęta przedmiotem postępowania i jakichkolwiek uzgodnień oraz tym bardziej niezbędnych w tym zakresie rokowań,
- bezkrytyczne uznanie, że poprowadzenie linii kablowych eNN typu YAKXS 4x240 m2 przeznaczonych do zasilania w energię elektryczną działki o nr [...] obręb [...], oraz jednej linii kablowej eNN typu YAKXS 4x240 m2 przeznaczonej do zasilania w energię elektryczną działki o nr [...] obręb [...], przez działki [...] i [...] m.in. do stacji transformatorowej 15/04kV nr [...] [...], znajdującej się na tych działkach (który to budynek trafostacji należy do Spółdzielni), a którego do chwili obecnej stan formalno-prawny nie został uregulowany, nie ma żadnego znaczenia w sprawie, gdyż budynki te zlokalizowane są poza obszarem, na którym ma być realizowana inwestycja co pozostaje zatem bez wpływu na prowadzenie postępowanie, podczas gdy stan formalno-prawny tego budynku, sposobu jego wykorzystywania, przysługujących Inwestorowi do niego praw, budzi poważne wątpliwości, które na obecnym etapie nie zostały rozstrzygnięte bądź wyjaśnione, co powoduje, że wydanie decyzji oczekiwanej przez wnioskodawcę nie było możliwe, a ponad wszelką wątpliwość uregulowanie jego stanu prawnego winno mieć miejsce przed wydaniem przedmiotowej decyzji, gdyż wykorzystanie tego budynku, jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, jest bezpośrednio skorelowane z przedmiotową inwestycją (np. wymiana w istniejącej stacji transformatorowej transformatora z 250kVA na 400 kVA),
2. naruszenie art. 124 ust. 3 u.g.n., poprzez orzeczenie przez organ II instancji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, o udostępnieniu nieruchomości będących we władaniu skarżącej, pomimo nieprzeprowadzenia przez wnioskodawcę (Inwestora) stosownych rokowań, z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1, które winny poprzedzać złożenie wniosku i wydanie decyzji.
W związku z powyższym skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wydanej w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...], [...] i [...] obręb [...]; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów, w tym opłaty od skargi według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.
Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.
Zaskarżoną decyzją z dnia 6 grudnia 2024 r. Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 8 sierpnia 2024 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z wskazanych w niej nieruchomości, stanowiących odpowiednio własność oraz użytkowanie wieczyste skarżącej.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.) (dalej: u.g.n.) o następującym brzmieniu: Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Przy czym, w myśl art. 124 ust. 3 u.g.n., udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.
Instytucja ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowi rodzaj wywłaszczenia, zresztą przepis ją normujący tj. art. 124 u.g.n. znajduje się w rozdziale 4 tego aktu zatytułowanym: "Wywłaszczanie nieruchomości". Ogranicza więc przysługujące właścicielowi prawo własności danej nieruchomości przymusowo tj. bez zgody tego podmiotu, aby możliwe było zrealizowanie konkretnej inwestycji celu publicznego.
Z przytoczonych unormowań wynika, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dopuszczalne jest przy łącznym spełnieniu następujących przesłanek:
1) inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n.,
2) ograniczenie ma być zgodne z planem miejscowym, a w przypadku jego braku, z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,
3) właściciel/użytkownik wieczysty nieruchomości objętej wnioskiem nie wyraża zgody na realizację inwestycji na jego działce, co potwierdzają bezskuteczne rokowania pomiędzy nim a inwestorem, przeprowadzone przed złożeniem wniosku w sprawie.
Tym samym, ocena zgodności z prawem decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. winna obejmować analizę trzech kwestii tzn.: 1) istnienia celu publicznego, 2) zgodności z planem miejscowym, względnie z decyzją ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego oraz 3) poprawności rokowań.
Nie budzi wątpliwości Sądu spełnienie w kontrolowanej sprawie dwóch pierwszych przesłanek. W ocenie Sądu stanowiska organów w tym zakresie są prawidłowe.
W świetle art. 6 pkt 2 u.g.n., budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń - to cel publiczny. Wnioskodawca w kontrolowanej sprawie zamierza założyć i przeprowadzić m. in. na nieruchomości skarżącej linie kablowe - przeznaczone do zasilania w energię elektryczną innych działek, co bez wątpienia wpisuje się we wskazany wyżej cel publiczny, zresztą nie było to w toku postępowania kwestionowane.
Spełniony został również warunek zgodności z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ I instancji wydał bowiem tego rodzaju decyzję w dniu 13 kwietnia 2023 r., a odnosi się ona do budowy linii kablowej nN, przyłącza kablowego nN oraz złącza kablowo - pomiarowego do zasilania w energię elektryczną ogólnodostępnej stacji ładowania, w P. na terenie nieruchomości stanowiącej pas drogowy ulicy ul. [...] - dz. nr ew. [...] - obręb [...], oraz na terenie nieruchomości oznaczonych nr ew. [...]; [...]; [...]; [...]; [...] - obręb [...], przy czym załącznik graficzny tej decyzji oraz załącznik graficzny decyzji organu I instancji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, wykazują zgodność, co oznacza, że ograniczenie to odpowiada treści rozstrzygnięcia lokalizacyjnego. Ograniczenie mieści się w granicach lokalizacji inwestycji.
Abstrahując od powyższego, z wyjaśnień Inwestora wynika że, jedynym najkrótszym, a jednocześnie najlepszym z technicznego punktu widzenia i zgodnym z wydanymi warunkami sposobem przyłączenia podmiotów, jest wyprowadzenie zasilania z istniejącej stacji transformatorowej nr [...] [...] oraz zaprojektowanie budowy linii eNN na terenie nieruchomości położonych w P., oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...], a następnie [...] i [...] obręb [...].
Skarżąca kwestionuje wprawdzie przebieg planowanej inwestycji oraz wskazuje na nieustalony stan prawny transformatora posadowionego na działkach nr [...] i [...] przewidzianych pod sporną inwestycję, proponując opracowanie innej jego trasy, jednak tego rodzaju zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a to nie tylko wobec faktu, że skarżąca w rzeczywistości w określonym terminie nie przedstawiła żadnej propozycji zmiany trasy inwestycji, ale także, że tego rodzaju kwestie nie mogą być przedmiotem oceny na etapie wydawania decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W tym ostatnim postępowaniu organy są bowiem związane treścią ostatecznej decyzji lokalizacyjnej. Nie badają więc, czy urządzenia służące przesyłaniu energii elektrycznej powinny przebiegać przez określone działki czy też w innym miejscu, bowiem to przesądzone zostało już w odrębnym postępowaniu. Organy winny zaś sprawdzić, czy dokonywane ograniczenie zgodne jest z planowaną trasą przebiegu danego urządzenia realizującego cel publiczny. Celem więc postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie jest zatem rozstrzygnięcie, czy określona inwestycja celu publicznego ma w ogóle powstać oraz w jakim konkretnie miejscu. Oznacza to, że poza zakresem kompetencji organu pozostaje zmiana lokalizacji inwestycji zgodnie z oczekiwaniem skarżącej (por. wyrok NSA z 14 września 2023 r., I OSK 270/23, LEX nr 3604848, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA) lub też pod warunkiem: tutaj uregulowania stanu prawnego transformatora – co pozostaje kwestią cywilnoprawną, nierozstrzyganą przez organy administracji.
Pozostaje więc do rozstrzygnięcia przez Sąd kwestia spełnienia warunku trzeciego: bezskutecznych rokowań przeprowadzonych przed złożeniem wniosku w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Należy w tym miejscu dodać, że w złożonej skardze skarżąca podnosiła między innymi zarzuty odnośnie do sposobu prowadzenia w kontrolowanej sprawie rokowań.
Jak stanowi art. 124 ust. 3 u.g.n., udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Inwestor występujący następnie o udzielenie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości winien do składanego wniosku dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. W przepisie tym jest więc mowa o samym wymogu rokowań, natomiast nie ma w nim żadnych wskazówek co do sposobu ich przeprowadzenia. Nie regulują też tego żadne inne unormowania ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak też akty wykonawcze wydane na jej podstawie. Nie sposób wymagać od inwestora, aby zmuszony był do respektowania warunków przedstawionych przez właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości lub też prowadził rokowania aż do czasu, kiedy podmiot władający przekona się do zaproponowanych mu zasad ograniczeń, bowiem proces negocjacji nie może trwać w nieskończoność. Rokowania powinny więc polegać na uzgodnieniu treści poszczególnych postanowień zawieranego porozumienia. Przy czym ani organy ani też później sąd nie bada przyczyn, dla których zgody nie udało się uzyskać. Strony powinny się poinformować o swoich stanowiskach oraz o możliwym zakresie wzajemnych ustępstw. W tym miejscu należy też podkreślić, że rokowania powinny dotyczyć uzyskania pozwolenia władającego gruntem na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.
Należy zwrócić uwagę, że w praktyce stosowania art. 124 ust. 3 u.g.n. prezentowane są dwa rozbieżne stanowiska. Pierwsze, akcentujące, że choć służebność jest ograniczonym prawem rzeczowym ustanawianym w trybie przewidzianym przepisami prawa cywilnego, zaś zezwolenie ograniczające sposób korzystania z nieruchomości jest rodzajem wywłaszczenia, to oba te tytuły prawne łączy jednak to, że na ich podstawie określony podmiot może korzystać z nieruchomości niebędącej jego własnością. Uzyskanie jednego z tych tytułów wyłącza potrzebę uzyskiwania drugiego. Jeżeli przedstawiona przez potencjalnego inwestora propozycja zawarcia umowy ustanowienia służebności nie doprowadziła do zawarcia umowy powstaje potrzeba uzyskania decyzji zezwalającej na zajęcie nieruchomości, gdyż rokowania mające na celu zrealizowanie inwestycji na cudzym gruncie nie doprowadziły do oczekiwanego skutku (por. wyroki NSA z 8 maja 2024 r. I OSK 66/23, z dnia 27 lutego 2024 r., I OSK 2091/22 oraz z 9 listopada 2022 r. I OSK 2190/21, CBOSA). Drugie stanowisko przyjmuje, że rokowania, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., są związane z istotą postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie ograniczenia prawa właściciela do nieruchomości a zatem muszą obejmować uzgodnienia związane z czasowym zajęciem nieruchomości w celu realizacji na niej prac wymienionych w art. 124 ust. 1 ustawy, a nie polegać jedynie na przedstawieniu propozycji i warunków dotyczących ustanowienia służebności przesyłu. Obie instytucje mają bowiem wprawdzie cel zbliżony, ale stanowią zupełnie odrębne regulacje prawne. Służebność przesyłu jest ograniczonym prawem rzeczowym, które ustanawia się albo umową, albo na drodze sądowej, zaś zezwolenie ograniczające sposób korzystania z nieruchomości jest rodzajem wywłaszczenia, dokonywanego na drodze administracyjnej. Inne zatem są przesłanki oraz tryby powstania powyższych praw. Z tego powodu nie można utożsamiać negocjacji, dotyczących ustanowienia służebności przesyłu, z negocjacjami, które powinny poprzedzać wystąpienie z wnioskiem a następnie wydanie decyzji ograniczającej prawo własności nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2024 r., I OSK 477/21, LEX nr 3765235, CBOSA). Sąd podziela drugie z przedstawionych stanowisk i czyni je swoim.
W ocenie Sądu, rokowania, które prowadziła Spółka ze skarżącą nie można uznać za spełniające przesłankę do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania przez właściciela/użytkownika wieczystego z należącej do niego nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., ze względu na to że w rokowaniach tych Inwestor skupił się na kwestii ustanowienia służebności przesyłu, a nie na kwestii uzyskania zgody na wykonanie prac o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że rokowania dotyczące wszystkich objętych zaskarżoną decyzją działek to jest nr [...] i [...] oraz nr [...] i [...] były prowadzone przez Spółkę w roku 2024, a za formalne ich rozpoczęcie należy uznać skierowane do skarżącej pismo Inwestora z 20 lutego 2024 r., a za formalne zakończenie - wniosek Inwestora z 6 maja 2024 r. o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n.
W treści pisma z dnia 20 lutego 2024 r. Spółka stwierdziła: "odnośnie wydania zgody na budowę linii kablowej nn z istniejącej stacji transformatorowej na przedmiotowych działkach w załączeniu przedkładam propozycję zawarcia porozumienia na ustanowienie służebności przesyłu na projektowane oraz istniejące urządzenia elektroenergetyczne stanowiące własność P. S.A. wraz z mapą oraz kalkulacją wypłaty jednorazowego wynagrodzenia z tego tytułu.". Do pisma Inwestora z 20 lutego 2024 r. dołączony został między innymi projekt porozumienia. Lektura znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy projektu porozumienia prowadzi do wniosku, że dotyczy ono ustanowienia służebności przesyłu na działkach skarżącej o nr [...] i [...] oraz nr [...] i [...], a nie uzyskania zgody na wykonanie prac przez Inwestora na powyżej wskazanych działkach skarżącej. Kontynuację rokowań stanowiło niewątpliwie pismo Inwestora z 26 marca 2024 r., w którym między innymi zwracał się on z prośbą o udzielenie odpowiedzi na jego pismo z 20 lutego 2024 r. Pisma tego również nie można uznać za element rokowań w sprawie zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Powyższa korespondencja była skutecznie doręczana skarżącej (odpowiednio 21 lutego 2024 r. i 28 marca 2024 r.), ale pozostawała bez odpowiedzi.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że skarżącej w piśmie z 20 lutego 2024 r. zaproponowano zawarcie porozumienia dotyczącego służebności przesyłu, a nie dotyczącego zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Tak więc nie można uznać, że w kontrolowanej zostały przeprowadzone rokowania ze skarżącą o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Nie można więc uznać, że w kontrolowanej sprawie została spełniona trzecia ze wskazanych wyżej przesłanek warunkujących wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Organy obu instancji wydając we wskazanych wyżej okolicznościach decyzje o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. naruszyły przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Ubocznie należy wskazać, że gdyby rokowania w sprawie ustanowienia służebności przesyłu zakończyły się powodzeniem, i porozumienie w tej sprawie zostałoby zawarte, to uzyskanie przez Inwestora zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. nie byłoby potrzebne. Tym bardziej Inwestor nie musiałby ubiegać się o uzyskanie decyzji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Porozumienia takiego jednak w kontrolowanej sprawie nie zawarto.
Odnosząc się natomiast do podnoszonego przez skarżącą zarzutu nieuwzględnienia zgłaszanych Spółce uwag do przebiegu trasy inwestycji, należy stwierdzić, że kwestia ta pozostaje poza zakresem postępowania w przedmiocie ograniczenia korzystania z nieruchomości, która opiera się o ostateczną decyzję o lokalizacji celu publicznego.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej orzekania ponad wniosek Spółki, należało wskazać, że i ten argument Skarżącej nie znalazł oparcia w zgromadzonym przez organy materiale dowodowym, a już na pewno za takie działanie organu nie sposób uznać podnoszonego przez Spółdzielnię zarzutu dotyczącego braku pertraktacji z właścicielem/użytkownikiem wieczystym działki nr [...] (do której za pomocą inwestycji ma być doprowadzone przyłącze), gdyż pozostaje to nie tylko poza zakresem rozpatrywania w niniejszej sprawie, ale także poza zakresem planowanej inwestycji – tym bardziej nie może być uznane za przejaw orzekania ponad wniosek Inwestora.
Sąd zwrócił natomiast uwagę, że decyzja organu I instancji zawiera nieprawidłowości, których nie zauważył organ II instancji.
Organ I instancji w punkcie 2 osnowy decyzji orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonych w P. przy ul. [...] oznaczonych numerami ewidencyjnymi działek [...], [...], [...] oraz [...] obrębu [...] między innymi określając powierzchnię 26,80 m2 jako stałe ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości niezbędne do trwałego urządzenia inwestycji, zgodnie z decyzją nr 15/2023 o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 13.04.2023 r. o nr: ZAT.4142.7.2023, w następujący sposób: - na działce numer [...] w celu budowy 3 linii kablowych w jednym wykopie o długości 6,5 m, pow. zajęcia 3,20 m2, - na działce numer [...] w celu budowy 3 linii kablowych w jednym wykopie o długości 7,8 m, pow. zajęcia 3,90 m2, - na działce numer [...] w celu budowy 2 linii kablowych w jednym wykopie o długości 13,2 m, pow. zajęcia 60,60 m2, - na działce numer [...] w celu budowy 2 linii kablowych w jednym wykopie o długości 26,2 m, pow. zajęcia 13,10 m2. Z powyższego wynika, że łączna powierzchnia jako stałego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości (26,80 m2) jest mniejsza od powierzchni takiego ograniczenia na jednej z działek to jest na działce numer [...] (pow. zajęcia 60,60 m2). Jednakże z treści załącznika nr 1 do decyzji organu I instancji wynika, że całkowita powierzchnia obszaru trwałego ograniczenia wynosi 26,8 m2 (czyli tak jak w osnowie decyzji), natomiast obszar trwałego ograniczenia dla działki [...] – 6,6 m2 (to jest zgodnie z wnioskiem Inwestora), a nie jak błędnie wskazano w osnowie decyzji 60,60m2. W świetle powyższego nie budzi więc wątpliwości Sądu, że wskazana w osnowie decyzji organu I instancji powierzchnia obszaru trwałego ograniczenia dla działki [...] stanowi oczywistą omyłkę organu.
Sąd zwrócił także uwagę, że w punkcie 4 osnowy decyzji organu I instancji wskazano, iż ostateczna decyzja o ograniczeniu w sposobie korzystania z nieruchomości stanowi podstawę wpisu w księgach wieczystych. Zdaniem Sądu, tego rodzaju wskazanie jest zbędne, gdyż wyżej wymieniony skutek decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. wynika wprost z brzmienia ust. 7 tego przepisu, niezależnie od treści decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Kwestia ta nie powinna być więc przedmiotem rozstrzygnięcia organu. Jednak z uwagi na fakt, że organ wydający decyzję na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie ma wpływu na to następstwo, a jego wskazanie jest zgodne z ust. 7 tego przepisu, omawiane uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy.
Nadto z decyzji organów nie wynika jednoznacznie, która z działek jest we władaniu skarżącej na podstawie prawa własności, a która na podstawie użytkowania wieczystego, jednak ze względu na treść przepisu art. 124 u.g.n., w którym jest mowa o właścicielu lub użytkowniku wieczystym nieruchomości, nie miało to wpływu na wynik postępowania w kontrolowanej sprawie.
Reasumując należy stwierdzić, że w kontrolowanej sprawie organy dokonały nieprawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sprawie rokowań pomiędzy Inwestorem a skarżącą, uznając, że były to rokowania na podstawie art. 124 ust. 3 u.g.n. o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., podczas gdy w ocenie Sądu były to rokowania dotyczące ustanowienia służebności przesyłu. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, decyzje organów obu instancji wydane zostały z zaniechaniem dokonania rzetelnej analizy i oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czym naruszono przepisy art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a., a naruszenia te co najmniej mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań Sądu oraz oceny prawnej i wiążą organy w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu.
O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.
P.K.