I SA/Po 731/24

I SA/Po 731/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-03-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Katarzyna Nikodem /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2174
art. 19a ust. 1 i ust. 8, art. 29a ust. 1, art. 86 ust. 1, art. 89b ust. 1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie WSA Katarzyna Nikodem (spr.) WSA Barbara Rennert Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2025 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia 25 września 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II i IV kwartał 2019 roku oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 25 września 2024 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania P. K., uchylił decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego
w [...] z 19 stycznia 2024 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2019 r. - w części dotyczącej określenia w podatku od towarów i usług za:
- I kwartał 2019 r. zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł i w tym zakresie określił za I kwartał 2019 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł,
- II kwartał 2019 r. zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł i w tym zakresie określił za II kwartał 2019 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł
- IV kwartał 2019 r. zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł i w tym zakresie określił za IV kwartał 2019 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł.
Zaskarżona decyzja DIAS zapadła w następującym stanie faktycznym
i prawnym sprawy.
Na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej
z 30 marca 2021 r., nr [...] wszczęto wobec skarżącej kontrolę celno-skarbową w zakresie podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r.
Postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego
w [...] z 19 stycznia 2023 r., nr [...] kontrola celno-skarbowa została przekształcona w postępowanie podatkowe
Organ I instancji dokonał następujących ustaleń w zakresie:
A. Podatku należnego
Dokonując weryfikacji danych wynikających z przedłożonych dokumentów źródłowych (faktur VAT, faktur zaliczkowych, raportów z kasy rejestrującej) z danymi wykazanymi w plikach [...] ujawniono szereg nieprawidłowości:
a) transakcje z P. S. R.
- w plikach [...] sprzedaż za luty 2019 r., a w konsekwencji w deklaracji VAT-7K za I kwartał 2019 r. skarżąca zaniżyła kwotę netto sprzedaży o kwotę
[...] zł i podatek należny o kwotę [...]zł
b) transakcje z D. s.c. D. K., M. M.
- w plikach [...] sprzedaż za kwiecień 2019 r., a w konsekwencji w deklaracji VAT-7K za II kwartał 2019 r. skarżąca zaniżyła kwotę netto o [...] zł i podatek należny o [...] zł
c) transakcje z W. M. (K. )
- w plikach [...] sprzedaż za grudzień 2019 r., a w konsekwencji w deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2019 r. skarżąca zaniżyła kwotę netto o [...] zł
i podatek należny o [...] zł
d) transakcje z M. s.r.o. [...]
Organ I instancji wykazał nieprawidłowość polegającą na przyjęciu błędnego kursu przeliczeniowego waluty euro na złote, przez co podstawa opodatkowania została zaniżona o kwotę [...]zł. Skarżąca nie wykazała także podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od M. s.r.o., dokumentowanego fakturą [...] z 12 kwietnia 2019 r., na skutek czego zaniżyła podatek należny
w rozliczeniu za II kwartał 2019 r. o kwotę [...]zł.
Dokonując analizy historii rachunków bankowych w zakresie wpłat na niego dokonywanych w korelacji z wystawionymi fakturami i paragonami, Naczelnik stwierdził, że skarżąca nie zaewidencjonowała w IV kwartale 2019 r. faktycznej sprzedaży na kwotę brutto [...] zł., a w konsekwencji nie wykazała tych dostaw
w rozliczeniu za ten okres na kwotę netto [...] zł oraz podatek VAT [...] zł (podatek należny obliczono tzw. metodą "w stu").
Organ I instancji zweryfikował również prawidłowość ujęcia transakcji sprzedaży dokonywanych przez skarżącą za pośrednictwem platformy handlowej [...]
w 2019 r. Naczelnik ustalił, że skarżąca nie ujawniła w ewidencji dostaw opodatkowanych w I kwartale 2019 r. na kwotę brutto [...] zł oraz w II kwartale 2019 r. na kwotę brutto [...] zł, a w konsekwencji nie wykazała podatku należnego od tych dostaw w rozliczeniu odpowiednio za I kwartał 2019 r. w kwocie [...]zł oraz za II kwartał 2019 r. w kwocie [...]zł.
Naczelnik dokonał także ustaleń w zakresie nabycia i sprzedaży drutu ocynkowanego, w oparciu o które sformułował tezę o braku zadeklarowania przez skarżącą w rejestrach i rozliczeniach dla podatku VAT w roku 2019 r. pozaewidencyjnej dostawy 146.477,5 kg drutu ocynkowanego. Naczelnik stwierdził, że skarżąca nie zadeklarowała w podstawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług w IV kwartale 2019 r. sprzedaży towarów w kwocie netto [...] zł oraz podatku VAT w kwocie [...]zł. Przy obliczaniu podstawy opodatkowania organ przyjął cenę 1kg drutu
w kwocie [...]zł odpowiadającej średniej cenie zakupu, natomiast jako moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu niezaewidencjonowanej sprzedaży przyjął dzień 31 grudnia 2019 r.
B. Podatku naliczonego
Dokonując weryfikacji danych wynikających z przedłożonych dokumentów źródłowych z danymi wykazanymi w plikach [...] Naczelnik ustalił następujące nieprawidłowości:
a) transakcja z M. s.r.o. ([...])
Zdaniem organu, w ewidencjach podatkowych skarżąca winna wykazać wartość netto z tytułu transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w kwocie [...]zł, przysługuje jej też prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu tej transakcji w deklaracji za II kwartał 2019 r. w kwocie [...]zł ([...] zł
x 23%)
b) transakcja z P. sp. z o.o.
Skarżąca zawyżyła podatek naliczony w rozliczeniu za II kwartał 2019 r. o kwotę [...]zł.
W zakresie odliczenia podatku naliczonego od wydatków remontowych organ wskazał, że skarżąca dysponując użyczoną nieruchomością o łącznej powierzchni ok.30 m2, w celu jej remontu nabyła m.in. 60,45 m2 deski podłogowej, 117,87 m2 płytek, 385 m2 siatki podtynkowej, 329 m2 styropianu i 1250 kg tynku mineralnego. W ocenie Naczelnika wydatki poniesione przez skarżącą w 2019 r. na gruntowny remont biura, pomieszczeń sanitarnych i socjalnych nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, ponieważ są to wydatki wykraczające poza koszty zwykłego utrzymania przedmiotu użyczenia w stanie niepogorszonym.
Organ I instancji w zakresie najmu samochodów stwierdził, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje wyłącznie z tytułu wynajmu samochodu osobowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], który był wykorzystywany przez skarżącą. W pozostałym zakresie koszty najmu pojazdów od firmy F. , nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów. Naczelnik wskazał m.in. na fakt braku zatrudniania pracowników przez firmę G., braku wystawienia faktur przez M. P. na rzecz skarżącej oraz to, że V. sp. z o.o. w 2019 r. wystawiła na rzecz G. tylko jedną fakturę mającą dokumentować dostawę drutu ocynkowanego. Brak wykorzystania części pojazdów na potrzeby związane
z działalnością gospodarcza skarżącej skutkował zawyżeniem kwoty podatku naliczonego do odliczenia: za I kwartał 2019 r. o kwotę [...]zł za II kwartał 2019 r. o kwotę [...]zł za III kwartał 2019 r. o kwotę [...]zł.
Natomiast w odniesieniu do korekty podatku z tytułu tzw. ulgi za złe długi, Naczelnik wskazał, że w badanym okresie, w plikach [...] zakup [...] P. K. zaewidencjonowała czterdzieści cztery faktury VAT, wystawione przez firmę F. K. [...] [...] zł i kwotę VAT [...] zł.
Organ I instancji wskazał, że faktura VAT nr [...] z 01 kwietnia 2019 r. na kwotę brutto [...] zł nie została uregulowana w terminie 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego na fakturze - 29 grudnia 2019 r. minął 90 dzień od dnia, w którym upłynął termin płatności za fakturę (termin płatności z faktury:
30 września 2019 r.). Płatność za fakturę nr VAT [...] została uregulowana
w części po upływie 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności w kwocie [...]zł, tj. 78,10 % z kwoty brutto faktury. Naczelnik stwierdził, że w deklaracji VAT-7K za
IV kwartał 2019 r. skarżąca była zobowiązana do skorygowania podatku naliczonego
w kwocie (minus) [...] zł (wg wyliczenia: 21,90 % x [...] zł) wynikającego
z częściowego uregulowania faktury VAT nr [...]
W konsekwencji Naczelnik decyzją z 19 stycznia 2024 r. określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za:
- I kwartał 2019 r. w wysokości [...] zł,
- II kwartał 2019 r. w wysokości [...] zł,
- IV kwartał 2019 r. w wysokości [...] zł
oraz umorzył postępowanie podatkowe w części dotyczącej podatku od towarów i usług za III kwartał 2019 r., z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie w części, w jakiej określa zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za I, II oraz IV kwartał 2019 r. Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1. art. 188 w zw. z art. 121 § 1 i art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm.; w skrócie: "o.p."),
a w konsekwencji naruszenie art. 121, art. 122 i art 187 § 1 o.p. poprzez nie podjęcie przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy
w zakresie:
- niezaewidencjonowania sprzedaży przez podatnika drutu ocynkowanego, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy drut ocynkowany został wykorzystany przez podwykonawcę podatnika K. P., którego organ zaniechał przesłuchać,
- ustaleń w zakresie uznania, że wynajmowane przez podatnika samochody nie były przez niego wykorzystywane w opodatkowanej działalności gospodarczej;
2. art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U.
z 2018 r. poz. 2174 ze zm. zm.; w skrócie: "u.p.t.u.") polegające na odmowie przyznania prawa do odliczenia VAT w związku z wynajmem samochodów, którą oparto na błędnym uznaniu, że koszty poniesione przez spółkę na wynajem nie są związane z opodatkowaną działalnością gospodarczą podatnika;
3. art. 86 ust. 1 u.p.t.u. poprzez jego błędne zastosowanie, skutkujące odmową odliczenia podatku naliczonego na fakturach dokumentujących wydatki związane
z urządzeniem siedziby podatnika w postaci biura, części socjalnej i sanitarnej, na tej tylko podstawie, że lokal, w którym podatnik prowadził działalność, został mu oddany do używania na podstawie użyczenia;
4. art. 188 w zw. z art. 121 § 1 i art. 120 o.p., a w konsekwencji naruszenie art. 121,
art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez bezpodstawną odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania J. P.,
5. art. 188 w zw. z art. 121 § 1 i art. 120 o.p, a w konsekwencji naruszenie art. 121,
art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez zaniechanie przesłuchania świadka K. P..
DIAS decyzją z 25 września 2024 r. uchylił decyzję Naczelnika z 19 stycznia 2024 r. w części dotyczącej określenia w podatku od towarów i usług za:
- I kwartał 2019 r. zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł i w tym zakresie określił za I kwartał 2019 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł,
- II kwartał 2019 r. zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł i w tym zakresie określił za II kwartał 2019 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł
- IV kwartał 2019 r. zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł i w tym zakresie określił za IV kwartał 2019 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł.
W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że w zakresie podatku naliczonego w odniesieniu do wydatków na remont części lokalu przy ul. [...]
w P., a także w zakresie podatku należnego w odniesieniu do drutu ocynkowanego, niedające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść skarżącej. DIAS nie kwestionuje prawa do odliczenia z tytułu wydatków na remont ww. części lokalu.
Natomiast, w odniesieniu do ustaleń w zakresie drutu ocynkowanego, organ
II instancji wskazał, że w jego ocenie, Naczelnik nie dostarczył argumentów, które obaliłyby twierdzenia skarżącej o wykorzystaniu drutu do produkcji sprzedawanych następnie ogrodzeń. Z uwagi na stan zdrowia świadka nie mógł przesłuchać kontrahenta - K. P.. Naczelnik bez zbadania możliwości produkcyjnych K. P. nie mógł ustalić, ile drutu zostało zużytego do produkcji ogrodzeń, a ile mogło zostać zbyte. W związku z powyższym organ odwoławczy przyjął wyjaśnienia strony w tym zakresie.
W pozostałym zakresie DIAS podzielił stanowisko organu I instancji zarówno co do oceny stanu faktycznego jak i stanu prawnego, nie uwzględniając przy tym argumentacji podnoszonej przez skarżącą w odwołaniu.
Odnosząc się do kwestii ofert i transakcji sprzedaży realizowanych za pośrednictwem portalu [...], w ocenie DIAS materiał dowodowy wskazuje, że badane transakcje (organ zakwestionował 4 z 17) miały miejsce, mimo to skarżąca nie wystawiła ani paragonu ani faktury z tytułu sprzedaży i nie uwzględniła tych transakcji w ewidencji i nie opodatkowała. Organ podniósł, że podatniczka w kosztach uzyskania przychodów ujęła prowizje od transakcji id [...] i id [...] i nie korygowała podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez spółkę A. Sp. z o.o. w zakresie prowizji, tym samym potwierdziła, że istnieje związek między poniesionymi kosztami a uzyskanymi przychodami. Podatniczka nie skorygowała podatku naliczonego w tym zakresie ani nie skorygowała kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem organu II instancji, skoro skarżąca uiściła i zaewidencjonowała w dokumentacji podatkowej prowizję od sprzedaży, to należy wnioskować, że sprzedaż miała miejsce, zwłaszcza, że w przypadku anulowania innych transakcji, to występowała o ich zwrot w kwotach dużo mniejszych. W ocenie organu odwoławczego brak przelewów z tytułu sprzedaży nie jest uzasadnieniem, że nie doszło do sprzedaży towarów.
DIAS podzielił stanowisko organu I instancji, że skarżąca nie wykazała całej sprzedaży internetowej, zaniżyła wartość podatku należnego za I kwartał 2019 r.
o [...] zł i za II kwartał 2019 r. o [...] zł.
DIAS podzielił również rozstrzygnięcie w zakresie częściowego zakwestionowana prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia usługi wynajmu samochodów od firmy F. K. [...]. Jak ustaliły organy podatniczka w 2019 r. zaewidencjonowała 9 faktur za wynajem następujących pojazdów osobowych: [...], [...], [...] oraz jeden samochód ciężarowy [...] od firmy F. K. [...]. Podatniczka nie przedstawiła w toku postępowania umowy pisemnej, nie potrafiła podać żadnych szczegółów dotyczących wykorzystywania wynajmowanych pojazdów dla potrzeb działalności firmy G., tras, zleceń, danych osób kierujących pojazdami itp. Wskazała jedynie, ze sama użytkowała pojazd [...], natomiast [...] był wykorzystywany przez J. P. (prokurenta w spółce V., a pozostałe pojazdy wykorzystywali pracownicy firmy V. przy wykonywaniu zleceń polegających na wykonywaniu montażu ogrodzeń na rzecz G.. Natomiast samochód [...] miała wykorzystywać M. P. przy wykonywaniu usług obsługi klienta na rzecz G.. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów, że w 2019 r. pracownicy spółki V. oraz M. P. wykonywali usługi na rzecz skarżącej. Uwzględniono wyłącznie podatek naliczony od wynajmu samochodu [...], z którego korzystała podatniczka.
Decyzja DIAS z 25 września 2024 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa:
1) art. 188 w zw. z art. 121 § 1 i art. 120, art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez nie podjęcie przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w zakresie anulowanie transakcji sprzedaży za pośrednictwem platformy [...] oraz wykorzystania samochodów osobowych wynajmowanych przez skarżącą do działalności opodatkowanej,
2) art. 191 o.p. w zw. z art. 121 § 1 o.p polegającego na przekroczeniu przez organ podatkowy zasady swobodnej oceny dowodów poprzez wyciąganie wniosków sprzecznych ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym,
w szczególności dotyczących dokonania sprzedaży za pośrednictwem platformy [...] na tej podstawie, że prowizja od tych transakcji została uznana za koszt uzyskania przychodu skarżącej oraz uznania, że samochody wynajmowane przez skarżącą nie były wykorzystywane w jej działalności opodatkowanej z tego względu, że w roku 2019 nie miało miejsca wystawienie na rzecz skarżącej faktury za usługi montażu przez spółkę V. Sp. z o.o.,
3) art. 188 w zw. z art. 121 § 1 i art. 120 o.p., a w konsekwencji naruszenie art. 121, art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez bezpodstawne oddalenie wniosków dowodowych podatnika, których przeprowadzenie pozwoliłoby ustalić stan faktyczny sprawy w zakresie anulowania transakcji za pośrednictwem platformy [...] oraz w zakresie wykorzystania samochodów wynajmowanych przez skarżącą do czynności opodatkowanych,
4) art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 127 o.p. poprzez brak ustosunkowania się w sposób merytoryczny do zarzutów skarżącej dotyczących braku przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, które to zaniechanie miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji,
5) art. 86 ust. 1 u.p.t.u. polegające na odmowie przyznania prawa do odliczenia VAT
w związku z wynajmem samochodów, którą oparto na błędnym uznaniu, że koszty poniesione przez skarżącą na wynajem samochodów osobowych nie są związane
z opodatkowaną działalnością gospodarczą.
Skarżąca wniosła o:
1. uchylenie decyzji w zaskarżonej części,
2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości prawem przypisanej.
W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1
§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia
2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a.") skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania
z naruszeniem prawa.
W niniejszej sprawie na etapie postępowania sądowego między skarżącą a organem podatkowym sporne jest, czy organ prawidłowo uznał na podstawie zebranego materiału dowodowego, że skarżąca zaniżyła podatek należny za I kwartał 2019 r. o kwotę [...]zł i za II kwartał 2019 r. o kwotę [...]zł poprzez nieujęcia w ewidencji oraz nierozliczenie sprzedaży towaru za pośrednictwem portalu [...] zawyżenia podatku naliczonego z tytułu nabycia usługi wynajmu samochodów oraz nieskorygowanie podatku naliczonego z faktury [...] z uwagi na częściowe uregulowanie faktury.
Stosownie do art. 19a ust. 1 u.p.t.u. obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.
Zgodnie z art. 19a ust. 8 u.p.t.u. jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem: dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 1b (1); dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4 (2).
Z kolei zgodnie z art. 29a ust. 1 u.p.t.u. podstawą opodatkowania,
z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami
o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Podstawa opodatkowania obejmuje podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku (art. 29a ust. 6 pkt 1 u.p.t.u.).
W ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął, że doszło do transakcji sprzedaży za pośrednictwem portalu [...]. których strona nie ujęła w ewidencji VAT.
Niesporne jest, że skarżąca w kosztach uzyskania przychodów ujęła prowizje od transakcji id [...] (prowizję od sprzedaży w łącznej kwocie [...]zł i prowizję od sprzedaży oferty wyróżnionej w łącznej kwocie [...]zł) i id [...] (prowizję od sprzedaży w kwocie [...]zł i prowizję od sprzedaży oferty wyróżnionej w kwocie [...]zł). Jak wynika z akt sprawy transakcja o numerze id [...] z 24 lutego 2019 r. na kwotę [...]zł dotyczyła sprzedaży 16 sztuk paneli, z 15 marca 2019 r. na kwotę [...]zł sprzedaży 4 sztuk paneli oraz 5 kwietnia 2019 r. na kwotę [...]zł sprzedaży 2 sztuk paneli oraz id transakcji [...] dotyczyła sprzedaży 12 sztuk paneli na kwotę [...]zł Strona zapłaciła na rzecz A. prowizję od sprzedaży w kwocie [...]zł i prowizję od oferty w kwocie [...]zł. W postępowaniu podatkowym skarżąca wskazywała, że nie doszło do zawarcia transakcji, transakcja została anulowana, a dowodem na to ma być brak wpływu na konto należności. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, że nie dokonano sprzedaży. Jak wynika z akt sprawy podatniczka nie skorygowała zarówno kosztów uzyskania przychodu, jak i podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez A. Sp.z o.o., uznając zapłacona prowizję za wydatek poniesione w celu uzyskania przychodu. Skarżąca miała wiedzę o możliwości zwrotu pobranej prowizji w sytuacji, gdy do transakcji nie dochodzi, ponieważ domagała się zwrotu w przypadku mniejszych kwot, na co wskazuje organ, np. oferta id [...] zwrot w kwocie [...]zł, oferta id [...] zwrot w kwocie [...]zł.
Sąd nie podziela także stanowiska skarżącej, że dowodem na to, że do spornych transakcji nie doszło jest brak przelewów z tego tytułu na konto skarżącej. Jak słusznie zauważył Naczelnik, płatności na rzecz firmy G. klienci regulowali w różny sposób, również w formie gotówki, nadto należy zauważyć, że brak zapłaty przez kontrahenta nie powoduje, że podatek jest nienależny.
W ocenie Sądu organ nie naruszył prawa oddalając wniosek strony o przesłuchanie kontrahentów internetowych. Należy zauważyć, że oprócz przedstawionych dowodów na okoliczność przeprowadzenia transakcji, wniosek dowody strony o przesłuchanie w charakterze świadka kontrahentów nie zawierał konkretnych danych osobowych, tj. imienia i nazwiska świadka ani adresu jego zamieszkania.
W związku z powyższym w ocenie Sądu organ prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy i uznał, że skarżąca nie wykazała sprzedaży internetowej, zaniżyła wartość podatku należnego za I kwartał 2019 r. o [...] zł i za II kwartał 2019 r. o [...] zł.
Prawidłowe jest również rozstrzygnięcie organu dotyczące podatku naliczonego.
Stosownie do treści art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Jeżeli podatnik korzysta z prawa do odliczenia VAT, na podstawie art. 86 ust. 1 u.p.t.u. na nim ciąży obowiązek wykazania, że spełnia on materialne warunki do skorzystania z niego (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2024 r., I FSK 333/20, wszystkie powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, publ. baza;
w skrócie "CBOSA").
Organ wykazał w postępowaniu, że strona zawyżyła podatek naliczony w związku z wynajmem samochodów, ponieważ nie wszystkie samochody były wykorzystywane do prowadzenia działalności. Sąd zwraca uwagę, że skarżąca w 2019 r. zaewidencjonowała 9 faktur dotyczących wynajmu samochodów od firmy F. K. [...]. Wg danych z faktur przedmiotem wynajmu miały być pojazdy osobowe tj. [...], [...], [...], [...] oraz samochód ciężarowy R. K.. W toku postępowania strona podnosiła, że samochody wykorzystywane były przez pracowników firmy V., którzy świadczyli usługi na rzecz skarżącej. Jednakże organ wykazał, że w 2019 r. brak jest jakichkolwiek dowodów na wykonywanie usług tej firmy na rzecz skarżącej. W toku postępowania strona wskazywała również, że użytkownikiem pojazdu [...] była M. P. mająca świadczyć na rzecz firmy G. usługi obsługi klienta. Na tę okoliczność strona nie przedstawiła również żadnych dowodów.
Jak wynika z akt administracyjnych, skarżąca nie zawierała na wykonanie usługi z firmą V. żadnej umowy pisemnej, w tym roku nie zaewidencjonowała żadnej faktury za świadczone usługi, nie zawarła też żadnej umowy z M. P..
Skarżąca nie prowadziła ewidencji użytkowania pojazdów, nie była w stanie wskazać, kto, kiedy i na jakich trasach użytkował wynajmowane samochody.
Zdaniem Sądu, prowadzone postępowanie przed organami obu instancji wykazało, że skarżąca nie była uprawniona do odliczenia podatku VAT od wynajmu od firmy F. K. [...] samochodów, oprócz podatku od wynajmu samochodu osobowego marki [...] o numerze [...] wykorzystywanego przez skarżącą jako właściciela firmy. Strona bowiem nie wykazała, że samochody te były wykorzystywane w działalności gospodarczej skarżącej i służyły wykonywaniu czynności opodatkowanych.
Odnosząc się do kwestii nieprzesłuchania K. P. i J. P. na okoliczność świadczenia usług przez firmę V. na rzecz skarżącej w 2019 r., Sąd stwierdza, że organ wykazał, dlaczego przyjął, że firma ta nie świadczyła usług na rzecz skarżącej, brak w tym zakresie jakichkolwiek dowodów powoduje, że zeznania świadków nie wniosłyby nic nowego w tym zakresie. Należy też zauważyć, że organ I instancji wezwał J. P. na przesłuchanie w charakterze świadka w toku sprawy prowadzonej wobec skarżącej w zakresie podatku od towarów i usług za 2018 r., świadek przybył na przesłuchanie w wyznaczonym terminie, a następnie opuścił siedzibę urzędu i nie złożył zeznań. Naczelnik wielokrotnie wzywał K. P. (właściciela firmy V. do złożenia zeznań oraz przedłożenia dokumentów lub udzielenia pisemnych wyjaśnień. Wezwany nie stawił się na przesłuchanie ani nie złożył pisemnych wyjaśnień, nie przesłał też żadnych dokumentów.
Sąd nie podziela zarzutów dotyczących nieprawidłowego skorygowania podatku naliczonego z uwagi na nieuregulowanie w całości należności z faktury [...] z 1 kwietnia 2019 r. w terminie 90 dni od dnia upływu terminu płatności określonej na fakturze. Zgodnie z art. 89b ust. 1 u.p.t.u. w przypadku nieuregulowania należności wynikającej z faktury dokumentującej dostawę towarów lub usług na terytorium kraju w terminie 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, dłużnik jest obowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z tej faktury , w rozliczeniu za okres w którym upłynął 90 dzień od dnia upływu terminu płatności określonej w umowie lub na fakturze. Organ wykazał w postępowaniu, że zapłata z faktury została uregulowana w części na zasadzie kompensaty. Wziął pod uwagę treść faktury, wyciąg z rachunków bankowych oraz wyjaśnienia strony co do kompensaty. Strona dopiero w odwołaniu podniosła, że termin płatności za fakturę wyznaczony pierwotnie na 30 września 2019 r. uległ wydłużeniu o 2 miesiące, nie przedstawiła jednak żadnego dowodu na tę okoliczność. W skardze skarżąca podnosi, że K. P. posiada kluczowe informacje, w związku z tym organ powinien wątpliwości związane z ww. fakturą rozstrzygnąć na korzyść podatnika. Należy jeszcze raz podkreślić, że nie ma żadnych wątpliwości dotyczących ww. faktury i ustalonego terminu zapłaty. Strona nie przedłożyła żadnego dowodu w postaci uzgodnień zmiany treści umowy co do terminu zapłaty określonego na fakturze. K. P. był wielokrotnie wzywany przez organ do złożenia wyjaśnień. Nie stawiał się na przesłuchanie, nie złożył również żadnych pisemnych wyjaśnień. W związku z tym organ prawidłowo przyjął, że podatnik był obowiązany dokonać korekty rozliczenia podatku naliczonego deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2019 r. obniżając podatek naliczony o kwotę [...]zł
Reasumując, zdaniem Sądu, określenie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za I, II i IV kwartał 2019 r. jest konsekwencją prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, całokształtu zebranego materiału dowodowego
i obwiązujących przepisów prawa. Ocena zebranych dowodów jest w pełni logiczna i nie jest dowolna. Organy podatkowe w niniejszej sprawie przeprowadziły w sposób wyczerpujący postępowanie dowodowe, podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a uzyskane w ten sposób dowody poddane zostały wnikliwej i poprawnej ocenie.
Z przedstawionych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów procedury podatkowej oraz prawa materialnego są bezpodstawne.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.