I SA/PO 681/04

I SA/Po 681/04 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2006-04-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Gabriela Gorzan /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Nikodem
Sylwia Zapalska
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Sygn. powiązane
II FSK 1377/06 - Wyrok NSA z 2007-11-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Gorzan (spr.) Sędziowie NSA Sylwia Zapalska as. sąd. WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: sekr. sąd. Magdalena Rossa po rozpoznaniu w dniu 04 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi W.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok oddala skargę /-/K. Nikodem /-/G. Gorzan /-/S. Zapalska
Uzasadnienie
I SA/Po 681/04
U Z A S A D N I E N I E
Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 20.11.2003r. sygn. akt I SA/Po 4413/01 uchylono decyzję Izby Skarbowej OZ z dnia [...]2001r. nr [...]. Decyzją tą, organ odwoławczy uchylił decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...]2001r. i określił podatnikowi W. J. z tytułu przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej w spółkach cywilnych "A" i "B", zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999 w kwocie [...] zł zaległości w tym podatku w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę.
Jak wynika z uzasadnienia powyższego wyroku za podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art.22 ust.1 pkt 1 i § 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11.05.1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.) Sąd uznał za uzasadnione następujące, wskazane w skardze podatnika zarzuty dotyczące okoliczności faktycznych, których skutki podatkowe zostały zakwestionowane przez organy podatkowe:
a) wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów w spółce "B" odsetek od kredytu w kwocie [...] zł, spłacanych z majątku spółki, gdy z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż kredyt bezgotówkowy w Banku PKO został zaciągnięty na zakup samochodów dla spółki, zaliczono je do środków trwałych spółki, wprowadzono do ewidencji tych środków i amortyzowano, a jedynie zawarcie umów kredytowych nastąpiło przez wspólników. W ocenie Sądu faktycznie korzystała z tego kredytu spółka "B" przez zakup dla siebie samochodów i ponosiła ciężar jego spłaty, wobec czego należało uznać go za kredyt na prowadzenie działalności gospodarczej. Wiąże to kredyt z wielkością uzyskiwanego przychodu spółki oraz uzasadnia w oparciu o przepis art.23 ust.1 pkt 32 i 33 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uznanie poniesionych wydatków na spłatę odsetek z tym kredytem związanych poczynionych po dniu przekazania samochodów do używania spółce za koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art.22 ust.1 ustawy podatkowej;
b) zastosowanie w odniesieniu do "ujawnionych" zestawów komputerowych podstawowej stawki amortyzacyjnej, bez współczynnika zwiększającego, przewidzianego w § 9 ust.3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.01.1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz.U. Nr 6, poz.35 ze zm.). W ocenie Sądu, w świetle § 9 ust.3 "b" w związku z ust.3 pkt 3 tego przepisu rozporządzenia wyżej powołanego dla ujawnionych w toku kontroli środków trwałych (zestawów komputerowych) może być stosowana podwyższona stawka amortyzacyjna;
c) niewyjaśnienie przyczyn wyłączenia z kosztów bezpośrednich uzyskanie przychodów przez organ podatkowy wartości nabywanych środków trwałych (głównie zestawów komputerowych) w cenie brutto (z podatkiem VAT) w oparciu o m.in. przepis § 6 ust.1 pkt 1 i 4 "a" rozporządzenia w sprawie amortyzacji środków trwałych, w sytuacji gdy fakt jednej sprzedaży przez spółkę "B" w [...] 1999r. usługi o wartości [...] zł netto opodatkowanej podatkiem od towarów i usług wg stawki 22% był niewątpliwy.
Natomiast za nieuzasadnione Naczelny Sąd Administracyjny uznał - co wynika z treści uzasadnienia powołanego na wstępie wyroku (str.18-21) - pozostałe zarzuty skargi, odnoszące się do poczynionych przez organ odwoławczy ustaleń w zaskarżonej decyzji dotyczących zawyżenia w roku podatkowym 1999 kosztów uzyskania przychodów w spółce cywilnej "B", w której udział skarżącego wynosił połowę, w tym:
- o kwotę [...] zł wypłaconą przez spółkę sprzedawcom tytułem zwrotu równowartości towarów przez nich sprzedanych klientom na podstawie 65 umów kredytowych w ramach sprzedaży ratalnej, których Bank PKO BP kredytujący tę sprzedaż nie przyjął do realizacji. Podatnik wskazywał, że wydatek ten miał rekompensować straty współpracujących z nim sprzedawców towarów handlowych, poniesione wskutek sprzedaży na kredyt w sytuacji gdy bank takiego odmówił. W ocenie skarżącego wydatek ten był celowy w warunkach ostrej konkurencji na rynku sprzedaży ratalnej, zaś w ocenie Sądu nie był racjonalny, a miał bezpośredni wpływ na wielkość przychodów sprzedawców towaru (kupców), nie zaś na wielkość przychodów spółki "B", która świadczyła jedynie usługi pośrednictwa finansowego w sprzedaży ratalnej na podstawie umowy dnia [...] 1997r., zawartej z PKO BP Oddział o współpracę w zakresie kredytowania zakupu towarów przez osoby fizyczne w systemie ratalnym. Jeśli zaś chodzi o zamierzone rekompensowanie strat sprzedawców, to jak wykazało postępowanie dowodowe obejmujące 65 umów, w przypadku których dokonano wpłat na rzecz sprzedawców, to w siedmiu przypadkach bank udzielił jednak kredytu, a w czterech - umowy ujęto dwukrotnie w ewidencji skarżącego. Ponadto w dziewięciu przypadkach innych wyrywkowo sprawdzonych umów stwierdzono, że kupujący albo sami płacili należność za towar albo towar został im odebrany przez spółkę "B". Okoliczności te dyskwalifikują racjonalność wydatku poniesionego przez skarżącego, jako poniesionego w celu zrekompensowania straty sprzedawców towarów, a nadto uzasadniają przyjęcie, iż podatnik nie wykazał wymaganego przez przepis art.22 ust.1 ustawy z dnia 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993r. Nr 90, poz.416 ze zm.) bezpośredniego związku między tym wydatkiem, a kosztami uzyskania przychodu spółki;
- z tytułu zaliczenia do kosztów bezpośrednich uzyskania przychodu wydatku na zakup trzech drukarek, poniesionego wcześniej, niż zakupiono zestawy komputerowe, do których zostały przypisane przez samego podatnika w zestawieniu kompletnych środków trwałych w załączniku nr 7 do protokołu kontroli skarbowej. Za gołosłowne Sąd uznał twierdzenia skarżącego, iż drukarki te mogły wcześniej współpracować z innymi zestawami, oceniając jako prawidłowe zastosowanie w tym przedmiocie przez organy podatkowe § 6 ust.3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie amortyzacji środków trwałych, traktujące zakup drukarki za zakup typowych urządzeń peryferyjnych;
- zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków na nabycie zestawów do odbioru wizji TV wraz z aktywacją kart. Nie stwierdzono w szczególności by skarżący wykorzystywał je bezpośrednio w prowadzonej działalności gospodarczej, co nie pozwala przyjąć związku między zakupem tych urządzeń, a prowadzoną działalnością gospodarczą. Jeśli jeszcze uwzględni się fakt, że urządzenia te zamontowano do telewizora znajdującego się w mieszkaniu skarżącego, a nie w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej pomimo, że spółka "B" posiada telewizor, to nieuznanie wydatku na zakup tych urządzeń za koszt uzyskania przychodu było zasadne. Taki wydatek powinien podatnik pokrywać ze swego dochodu po opodatkowaniu.
- zakup klimatyzacji wewnętrznej w łącznej kwocie [...] zł nie można było uznać za koszt uzyskania przychodu skoro chodziło w tym przypadku o środek trwały, podlegający odpisom amortyzacyjnym na zasadach określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 27.03.1992r. w sprawie składników majątkowych uznawanych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne (Dz.U. Nr 30, poz.130 ze zm.). Organy podatkowe zgodnie z zasadami doświadczenia oceniły trafnie, że zakupione jednocześnie urządzenia klimatyzacji zewnętrznej i wewnętrznej, choć ujęte w trzech fakturach, stanowiły jeden środek trwały, chociaż cały system klimatyzacji był tak skonstruowany, że urządzenie zewnętrzne i wewnętrzne mogły działać niezależnie od siebie;
- zakup usługi montażu i uruchomienia oprogramowania centrali telefonicznej nie mógł stanowić kosztu podatkowego bezpośredniego, skoro skarżący nie kwestionuje, że dopiero z chwilą wykonania powyższej usługi, możliwe było korzystanie z centrali, jako kompletnego urządzenia z wykorzystaniem wszystkich jej funkcji użytkowych. Wcześniejsze korzystanie z urządzenia odbywało się w ograniczonym zakresie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego także wydatki na zakup narzędzi do remontu centralnego ogrzewania (czyścik, obcinacz do rur, szczotki stalowe) w świetle § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia21.12.1996r. w sprawie określenia rodzajów wydatków na remont i modernizację budynku mieszkalnego, o które zmniejsza się podatek dochodowy (Dz.U. Nr 156, poz.788) nie mogą być uznane za wydatki na cele mieszkaniowe, podlegające uwzględnieniu przy obliczaniu ulgi z tego tytułu. Przepis ten pozwala uznać za wydatki na remont i modernizację m.in. wydatki poniesione na zakup materiałów i urządzeń, gdy tymczasem zakwestionowane narzędzia mogą być wielokrotnie używane.
W końcu za niezasadny Sąd uznał zarzut skarżącego co do bezlimitowanego pod względem wysokości prawa podatnika odliczenia od podstawy opodatkowania wydatków z tytułu darowizn, w tym darowizny kościelnej na działalność charytatywno-opiekuńczą, przedstawiając jako obowiązujący w tej materii następujący stan prawny oraz jego ocenę.
Od dnia 1.01.1995r. zgodnie z ustawą z dnia 2.12.1994r. o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 1995r. Nr 5, poz.25 ze zm.) wprowadzono w ustawie podatkowej istotną zmianę w zakresie odliczeń darowizn na działalność charytatywno-opiekuńczą. Od dnia 1.01.1995r. z treści art.26 ust.1 pkt 9 lit.b ustawy z dnia 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych usunięto odesłanie do ustaw szczególnych. Oznacza to, że darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą dokonane po dniu 1.01.1995 - zgodnie z regułą interpretacyjną "lex posterior derogat priori" - podlegają odliczeniu od dochodu tylko w wysokości 10% dochodu darczyńcy. Nie istnieje kolizja i niespójność pomiędzy ustawą podatkową, a ustawami regulującymi stosunek państwa do kościołów i związków wyznaniowych. Zgodnie bowiem z Ordynacją podatkową obowiązki podatkowe ustalają ustawy podatkowe. Ustawami podatkowymi są ustawy regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych oraz podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Natomiast przepisami prawa podatkowego są ustawy dotyczące podatków, opłat oraz nieopodatkowanych należności budżetowych, a także wydane na ich podstawie akty wykonawcze (art.3 pkt 1-2 Ordynacji podatkowej). Taką ustawą jest właśnie ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych i rzeczą ustawodawcy podatkowego jest nie tylko ustanowienie, ale zmiana czy zniesienie przywileju podatkowego szczególnie wtedy, gdy wprowadza się do polskiego systemu prawnego nowy powszechny podatek dochodowy, a powszechność i równość płacenia podatków czyni się zasadami konstytucyjnymi. Dlatego przy darowiznach na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą miarodajny jest wyłącznie tekst ustawy podatkowej.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego reprezentatywne jest stanowisko, iż od 1995r. limitowane są darowizny na cele kultu religijnego i działalności charytatywno-opiekuńczej łącznie do wysokości 10% dochodu (por. np. wyroki NSA: z dnia 24.09.1998r. I SA/Po 202/98, z dnia 3.08.2000r. I SA/Po 1186/99, Prawo Gospodarcze 2001r. nr 6 s.34; z dnia 10.08.2000r. sygn. akt 1186/99 Glosa 2001, Nr 9 s.29; z dnia 5.06.2001r. I SA/Po 542/2000).
Także w doktrynie prawa podatkowego aprobuje się stanowisko do limitu darowizn na cele kultu religijnego i działalność charytatywno-opiekuńczą (por. np. A.Gomułowicz, w: A.Gomułowicz, J.Małecki, Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, Warszawa 2003, s.484-489; W.Nykiel, Podatek dochodowy od osób fizycznych - ustawa, Komentarz, Biblioteka Podatkowa, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2003, s.II/A-284-36-37).
Zważywszy na powyższe za prawidłowe w świetle obowiązującego prawa podatkowego Sąd uznał ograniczenie odliczenia darowizny na rzecz Zgromadzenia "C" w H. do wysokości 10% skorygowanego dochodu, tj. do kwoty [...] zł.
Po wydaniu powyższego wyroku Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] 2004r. uchylił w całości decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] 2001r. i określił za rok 1999 W. J. należny podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie [...] zł. Podatek ten w zeznaniu PIT-32 za 1999r. skarżący wykazał w kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, powołując się na przepis art.153 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), że uwzględnił stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.11.2003r. (sygn. akt I SA/Po 4413/01), co do poszczególnych zakwestionowanych w rozpoznawanej sprawie przez organ I instancji kosztów uzyskania przychodów, w konsekwencji czego:
uznano za koszty uzyskania przychodów spółki "B" wydatki w kwocie [...] zł, stanowiące zapłacone przez tę spółkę po dniu przekazania samochodów do używania, odsetki od zaciągniętych przez wspólników kredytów na zakup samochodów osobowych - w oparciu o przepis art.23 ust.1 pkt 32 i 33 w zw. z art.22 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (vide wyżej pkt "a" uzasadnienia);
zmniejszono z kwoty [...] zł do kwoty [...] zł zawyżenie kosztów uzyskania przychodów z tytułu zakupu zestawów komputerowych i drukarek przez uwzględnienie jako kosztów bezpośrednich uzyskania przychodów nabytych składników majątkowych, tj. komputerów i drukarek o wartości łącznej [...] zł z ujętych w załączniku nr 7 do protokołu kontroli pod poz.1,3-5,7,11,12,14,20 (str.7 uzasadnienia decyzji organu odwoławczego), gdy zestaw komputerowy nabyto za cenę brutto poniżej [...] zł, a następnie później dokupiono drukarkę o wartości poniżej [...] zł, jak również przez uwzględnienie zwiększenia stawki amortyzacyjnej stosowanej przez spółkę w wysokości 30% dla zestawów komputerowych o współczynnik 2,0, co wyraża się dodatkową kwotą [...] zł i wynika z zastosowania § 9 ust.3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.01.1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych ... (Dz.U. Nr 6, poz.35 ze zm.) oraz wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonych w wyroku z dnia 20.11.2003r. wydanym w niniejszej sprawie (vide pkt "b" niniejszego uzasadnienia).
Natomiast za nieuzasadnione organ odwoławczy uznał zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów spółki "B":
1. kwoty [...] zł zapłaconej w 1999r. prowadzącym sklepy handlowe kupcom za towary zakupione u nich na kredyt przez klientów, którym bank odmówił udzielenia kredytu, stwierdzając brak związku przyczynowo-skutkowego tego wydatku z przychodem spółki oraz umocowania istnienia takiego obowiązku po stronie spółki w zawartych z kontrahentami umowach. Pisemne umowy zawarte ze sprzedawcami (w tym umowy agencyjne) nie nakładały na wspólników spółki "B" obowiązku rekompensaty strat sprzedawcy powstałych w skutek odmowy udzielenia kredytu przez bank. Na podstawie zawartych umów, nie można zasadnie twierdzić, że poniesienie spornego wydatku było niezbędne do realizacji istniejących umów i podtrzymania współpracy z wybranymi sprzedawcami. Wspólnicy zawierający umowy z właścicielami sklepów bądź ich pracownikami nie zobowiązywali się w tych umowach, w sytuacjach odmowy przez Bank udzielenia kredytu klientom, do spłaty za klienta wartości towaru. Z treści § 9 zawartych umów porozumień o sprzedaży ratalnej wynikało wyłącznie, że w razie nie dotrzymania postanowień tej umowy przez spółkę "B", w związku z czym sprzedawca poniesie stratę, spółka "B" zobowiązane jest tę stratę pokryć w terminie 14 dni do przedstawienia przez sprzedawcę wezwania do zapłaty. Również z treści umów agencyjnych nie wynika obowiązek rekompensaty strat sprzedawcom. W postępowaniu dowodowym wykazano nadto, że zapłaty tej kwoty dokonano, mimo iż w 7 przypadkach bank w istocie udzielił kredytu klientowi, w czterech przypadkach umowy ujęto dwukrotnie w ewidencji spółki, w dalszych 9 losowo wybranych przypadkach albo klientom odebrano towar albo zapłacili oni w sklepach gotówką za nabyty towar. Okoliczności te wskazują dodatkowo na brak racjonalności wydatkowania tej kwoty w zasadzie w interesie sprzedawców towarów, na co zwrócił uwagę w swej ocenie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku na wstępie wymienionym;
2. kwoty [...] zł stanowiącej różnicę między wartością brutto klimatyzacji wewnętrznej tj. [...] zł, podlegającej odpisom amortyzacyjnym łącznie z klimatyzacją zewnętrzną, jako całość urządzenia stanowiącego środek trwałych, a odpisem amortyzacyjnym od wartości tego urządzenia;
3. kwoty [...] zł z tytułu kosztów brutto montażu i uruchomienia oraz oprogramowania centrali telefonicznej wg faktury VAT z [...] 1999r., która podwyższa wartość początkową tego urządzenia (centrali) przesądzając o jej kompletności i zdatności do użytkowania jako środka trwałego od [...] 2000r.
4. kwoty [...] zł - cena netto, a z podatkiem VAT - [...] zł stanowiącej wartość brutto chłodziarko-zamrażarki zakupionej w kwietniu 1999r., która podlegała zaliczeniu do środków trwałych, tak samo, jak kwota [...] zł podatku VAT naliczonego od wartości [...] zł netto drukarki zakupionej w [...] 1999r., która winna zwiększać wartość początkową tej drukarki, jako środka trwałego i być amortyzowaną, nie zaś wliczaną do bezpośrednich kosztów uzyskania przychodów; łącznie więc z uwagi na treść § 6 ust.1 pkt 1 i ust.4a rozporządzenia wykonawczego w sprawie amortyzacji środków trwałych z powyżej wymienionego tytułu należało uznać za niezasadnie zaliczoną do kosztów uzyskania przychodów roku 1999 kwotę [...] zł;
5. kosztów zakupu dwóch zestawów i pakietów WIZJI TV, zainstalowanych w mieszkaniach wspólników, gdy w siedzibie spółki znajdował się sprzęt do odbioru informacji telewizyjnych, ze względu na nie pozostawanie ich w związku z przychodem i prowadzoną działalnością spółki, a przez to nie stanowiące koszt uzyskania przychodu, tak samo, jak kwoty [...] zł wydatków poniesionych na zakup suszarek, żelazek, czajników, radioodtwarzaczy i radiomagnetofonów (f-ry z dnia [...] 1999 i [...] 1999r.), których odbioru, jako upominków klienci nie potwierdzili;
6. kwoty darowizny na rzecz kościelnej działalności charytatywno-opiekuńczej ponad sumę [...] zł stanowiącej 10% dochodu za 1999r. zważywszy na treść art.26 ust.1 pkt 9 lit. "b" i ust.5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 1999r. oraz treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w tej sprawie;
7. kwot [...] zł i [...] zł; pierwsza z nich stanowi różnicę między odpisami amortyzacyjnymi a kosztami zakupu zestawów komputerowych, którą wbrew treści § 2 ust.1 rozporządzenia Ministra Finansów z 27.03.1997r. w sprawie składników majątkowych uznawanych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne zasad i stawek ich amortyzacji oraz trybu i terminu aktualizacji wyceny środków trwałych (Dz.U. Nr 30, poz.130 ze zm.) zaliczono do kosztów uzyskania przychodów, zamiast do wartości środków trwałych, podlegających amortyzacji. Kwotę tego zawyżenia w postępowaniu odwoławczym zmniejszono z kwoty [...] zł kosztów z tego tytułu zakwestionowanych w decyzji organu I instancji o kwotę [...] zł zaniżonych stawek amortyzacyjnych zestawów komputerowych, oraz kwotę [...] zł kosztów nabytych oddzielnie komputerów i drukarek w sytuacji, gdy drukarkę o wartości poniżej [...] zł dokupiono później, a wartość komputera zakupionego wcześniej wynosiła poniżej [...] zł (vide zestawienie str.6-9 uzasadnienia decyzji organu odwoławczego - k.173-177 akt); druga z powyżej wymienionych kwot stanowi podatek VAT od zakupionych środków trwałych, podlegający zaliczeniu do wartości początkowej tych środków. Organ odwoławczy podkreślił, że spółka "B" prowadziła działalność usługową w zakresie pośrednictwa finansowego zwolnioną przedmiotowo z podatku VAT na podstawie art.7 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 z 1993r., poz.50 z późn.zm.), czyli uzyskiwała przychód zwolniony z podatku VAT. Tylko raz w [...] 1999r. spółka dokonała sprzedaży usługi video filmowania na kwotę [...] zł opodatkowanej 22% stawką podatku VAT. W takiej sytuacji spółka nie miała możliwości odliczenia podatku VAT zawartego w dokonanych zakupach. W myśl art. 25 ust.1 pkt 1 powołanej ustawy o podatku VAT obniżenia kwoty podatku lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług służących do świadczenia usług zwolnionych z podatku VAT. Zgodnie z brzmieniem art.23 ust.1 pkt 43 powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli podatnik zwolniony lub świadczący usługi zwolnione z podatku VAT nabył towary i usługi i nie przysługuje mu obniżenie podatku należnego lub zwrot różnicy podatku VAT, to podatek naliczony jest kosztem, jeżeli nie powiększa wartości środka trwałego. Definicja środka trwałego została określona w § 2 ust.1 rozporządzenia Ministra Finansów z 17.01.1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz.U. z 1997r. nr 6, poz.35 z późn.zm.). Za środki trwałe uznaje się zgodnie z tym przepisem stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wymienione w rozporządzeniu składniki majątkowe, którymi są m.in. maszyny i urządzenia. W 1999r. zgodnie z tym rozporządzeniem, jeżeli wartość nabytego środka trwałego przekroczyła 2.500 zł podatnik miał prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartość nabytego środka trwałego poprzez stosowanie odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc. W przypadku zakupów zestawów komputerowych stanowiących środki trwałe występujący przy ich zakupie podatek VAT powiększał wartość środków trwałych. Bowiem zgodnie z § 6 ust. 4a powołanego rozporządzenia Ministra Finansów z 17.01.1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, za cenę nabycia uważa się kwotę należną powiększoną o koszty związane z nabyciem, naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania, a w szczególności o koszty załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatnikowi nie przysługuje prawo obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Powyższe uregulowania prawne uzasadniają stanowisko, że w sytuacji podatnika podatek VAT występujący przy nabyciu środków trwałych stanowił jeden z elementów wartości początkowej tych środków trwałych, od których to wartości naliczyć należało odpisy amortyzacyjne. Nieuzasadnione było więc w razie nabycia środków trwałych zaliczenie przez spółkę podatku VAT bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodu.
W konsekwencji powyższego organ odwoławczy uznał za prawidłowo wykazane koszty uzyskania przychodów za 1999r. w działalności gospodarczej spółki "B" na sumę [...] zł, kwota ich zawyżenia wyniosła [...] zł, a dochód wspólników tej spółki kwotę [...] zł, z czego na każdego z nich przypada [...] zł (po 50% udziału w zyskach i stratach). Wykazanego dochodu skarżącego z tytułu udziału w spółce "A" w kwocie [...] zł za rok 1999 nie zakwestionowano.
W skardze na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie ze względu na naruszenie prawa, skarżący ponowił w zasadzie zarzuty podniesione w poprzednio wniesionej skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz odwołaniu, kwestionując:
niezgodne z prawem limitowanie do 10% dochodu wysokości darowizn na kościelna działalność charytatywno-opiekuńczą; w ocenie skarżącego organy podatkowe błędnie uważają, że przy darowiznach na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą miarodajny jest wyłącznie tekst ustawy podatkowej, co zdaniem organów podatkowych wynika z ustawy Ordynacji podatkowej. Ustawa Ordynacja podatkowa w art.4 §2 nie wskazuje na taki zakres ustawy podatkowej. Nie ma w tym przepisie stwierdzenia, że np. zasady przyznawania odliczeń ulg i umorzeń określają ustawy podatkowe;
błędne zakwestionowanie w kosztach uzyskania przychodów kwot wypłaconych na rzecz związanych ze spółką "B" kupców, tytułem zwrotu należności za towar sprzedany na raty osobom trzecim, gdy bank odmówił ich kredytowania; w ocenie skarżącego udowodnił wpływ treści § 9 porozumienia na uzyskany przychód, a kwalifikacja tych wydatków w oparciu o art.23 ust.1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowa i decyzję w tym zakresie wydano bez podstawy prawnej;
błędne i bez wyraźnego uzasadnienia wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wartości netto oraz podatku VAT naliczonego z tytułu zakupu składników majątkowych zaliczonych do środków trwałych; w ocenie podatnika organ odwoławczy nie zachował reguł określonych w art.210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy Ordynacji podatkowej i lakonicznie wypowiedział się w tej kwestii. W zaskarżonej decyzji wyrażono stanowisko, że spółka prowadziła działalność zwolnioną przedmiotowo od podatku VAT z uwzględnieniem sprzedaży z czerwca opodatkowanej podatkiem VAT. W tej samej decyzji użyto sformułowań, że spółka nie miała możliwości odliczenia podatku VAT w dokonanych zakupach, a następnie, że spółce nie przysługiwało odliczenie - które to sformułowania nie są jednoznaczne. W sytuacji kiedy sprzedaż opodatkowana była zbyt mała niż dokonywane zakupy środków trwałych i faktycznie nie ma możliwości technicznej odliczenia całego podatku nie określa się wtedy braku przysługującego podatnikowi prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Spółka "B" nie była podmiotowo zwolniona z podatku VAT, lecz prowadziła w badanym okresie w dużej mierze sprzedaż zwolnioną przedmiotowo. W przypadku zaistnienia jakichkolwiek zakupów związanych ze sprzedażą opodatkowaną spółce przysługiwało odliczenie przy zastosowaniu obowiązujących proporcji. Skarżący zarzuca, że Izba Skarbowa nie odniosła się do problemu dyskwalifikacji sprzedaży z czerwca jako kryterium zaliczenia do kosztów jednorazowo umarzanych środków trwałych w wartościach netto. Organy obu instancji popełniły błąd uznając prawo do odliczenia podatku jako kryterium zaliczenia jednorazowo umarzanych środków trwałych w wartościach netto Podatnik miał pełne prawo do dokonania odliczenia w odpowiedniej proporcji. Niesłusznie więc przyjęto, że podatnik wykonujący czynności związane zarówno ze sprzedażą opodatkowana jak i zwolnioną od podatku ma przyjmować kryterium wartościowe brutto. Jak więc podsumowuje podatnik wystąpienie sprzedaży opodatkowanej w jednym tylko miesiącu w roku nie dyskwalifikuje podatnika do potraktowania zakupu środków trwałych jako związanych również ze sprzedażą opodatkowaną, co wynika z unormowań ustawy o podatku VAT.
Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art.99 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1.01.2004r., z zastrzeżeniem art.100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Wskazane w powyższym przepisie zastrzeżenie odnoszące się do art.100 powołanej ustawy, w którym wyrażono brak związania sądu oceną prawną zawartą w wydanej przed dniem 1.01.2004r. uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy nie odnosi się, natomiast należało mieć na uwadze także przepis art.15 § 1 pkt 2 i art.264 § 1 i 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) w myśl których uchwała składu siedmiu sędziów, całej Izby lub pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego podjęta na wniosek Prezesa NSA, Prokuratora Generalnego lub Rzecznika Praw Obywatelskich ma na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych.
Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Może ona dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej właśnie decyzji podatkowej. Związanie sądu oraz organu podatkowego wyrażoną w uzasadnieniu prawomocnego wyroku oceną prawną rozstrzygniętej sprawy polega na tym, że rozpoznając ponownie sprawę po jego wydaniu, zarówno organ, jak i sąd obowiązane są zastosować się do wyrażonej oceny, bez względu na poglądy prawne wyrażone w doktrynie, orzeczeniach sądowych w innych sprawach lub uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanych w związku z rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego, które wyłoniło się przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej w innej sprawie. Także odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, chyba że nastąpiła istotna zmiana, po wydaniu wyroku istotnych okoliczności faktycznych. Jedynie w razie takiej zmiany stanu faktycznego sprawy lub zmiany stanu prawnego mającego zastosowanie w danej sprawie albo wzruszeniu orzeczenia w przewidzianym do tego trybie, możliwe jest wyłączenie obowiązku podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu, ciążącego z mocy prawa na organie podatkowym i na sądzie (vide wyrok SN z 25.02.1998r. III RN 130/97-OSNAPiUS 1999/1/2, wyrok NSA z 16.10.1997 - I SA/Po 263/97 niepubl., wyrok NSA z 22.09.1999 I SA/Po 2019/98 - ONSA 2000/3/129, wyrok NSA z 7.12.1999 I SA/Po 1089/99 niepubl.). Choć powołany na wstępie niniejszego uzasadnienia przepis art.99 ustawy z 30.08.2002r. wprowadzającej ustawę ustrojową oraz o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wymienił obok oceny prawnej także wskazań co do dalszego postępowania, jako wiążących organ i sądy rozpoznające sprawę po wydaniu wyroku sądowego, tak samo jak pod rządem ustawy z dnia 11.05.1995 o NSA (Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.), jak to uczynił w sposób wyraźny przepis art.153 ustawy z dnia 30.08.2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) jednak nie może budzić wątpliwości, iż w orzecznictwie sądowym prezentowano pod rządem ustawy o NSA jednolity pogląd wskazujący na istnienie w ramach związania oceną prawną także związania organów wskazaniami sądu co do dalszego postępowania (vide Jan P.Tarno - Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wyd. Prawnicze W-wa 2004, str.222-225).
W rozpoznawanej sprawie - w ocenie Sądu - w odniesieniu do zarzutu skargi niezgodnego z prawem limitowania przez organy podatkowe do wysokości 10% dochodu podlegających odliczeniu od dochodu darowizn na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, jak również do zarzutu odmowy bez podstawy prawnej uznania za koszty uzyskania przychodów środków finansowych wypłaconych na podstawie ustnej umowy kupcom związanym ze spółką rekompensaty ich strat w związku z prowadzoną ratalną sprzedażą towarów organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że wyrażona w wyroku NSA z dnia 20.11.2003r. I SA/Po 4413/01 wydanym w niniejszej sprawie ocena prawna stanu faktycznego sprawy dotyczącego tego zakresu rozstrzygnięcia jest dla niego wiążąca, ona zaś wyłącza zasadność tych zarzutów ponownie zgłoszonych, skoro po wydaniu wyroku stan prawny nie uległ zmianie i skarżący nie wykazał, jakoby wystąpiły inne, dotąd nieprzedstawione okoliczności z dziedziny faktów, które miały istotny wpływ na ich ocenę prawną. Powołanie się przez skarżącego w piśmie z dnia [...] 2006r. na nietrafność poglądu organu odwoławczego co do braku możliwości odliczenia od dochodu darowizn na rzecz charytatywno-opiekuńczej działalności osób kościelnych ponad 10% dochodu w oparciu m.in. o uchwałę pełnego składu Izby Finansowej NSA z dnia 14.03.2005r. FPS 5/04 jest wyrazem niedostrzeżenia, że uchwała ta została podjęta w trybie art.15 § 1 pkt 2 i art.264 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po wydaniu zaskarżonej decyzji, której zgodność z prawem, w tym zgodność z oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w tej sprawie, organ ten był związany. W ocenie Sądu nie chodzi o odstąpienie przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę od stanowiska zajętego w przedmiotowej kwestii przez Naczelny Sąd Administracyjny w powyżej powołanej uchwale z dnia 14.03.2005r. (ONSA 3/2005/49) z pominięciem trybu określonego w art.269 § 1 ustawy Ppsa, lecz o brak podstawy prawnej do wyłączenia na podstawie wykładni prawa zaprezentowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, w tej uchwale zasady związania organu podatkowego odmienną oceną prawną wyrażoną w wyroku NSA z dnia 20.11.2003r. wydanym wcześniej w tej sprawie, wiążącą ten organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Sformułowanie w tym stanie rzeczy zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa materialnego, gdy stan prawny obowiązujący w roku 1999 w odniesieniu do darowizn na rzecz osób kościelnych nie uległ zmianie, nie znajduje uzasadnienia w przepisie art.145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy Ppsa, art.99 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ... (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) oraz art.1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1260).
W odniesieniu do kwoty [...] zł zapłaconej sprzedawcom towarów w 1999r. przez spółkę "B", wskazane w skardze zarzuty stanowią w istocie polemikę z zawartymi w wyroku NSA ocenami Sądu co do prawidłowości dokonanej oceny dowodów oraz kwalifikacji prawnej stanu faktycznego. Skarżący zdaje się nie dostrzegać, że NSA w powołanym wyżej wyroku, wskazując na ustalone okoliczności sprawy, iż one "dyskwalifikują racjonalność wydatku poniesionego przez skarżącego, jako poniesionego w celu zrekompensowania straty sprzedawców", "... podatnik nie wykazał aby poniesienie wydatku miało lub mogło mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu", nadto "... pisemne umowy zawarte ze sprzedawcami nie nakładały na skarżącego (spółkę "B") obowiązku rekompensaty strat sprzedawców powstałych wskutek odmowy udzielenia kredytu przez bank, zatem nie można, w ocenie sądu, zasadnie twierdzić, że poniesienie spornego wydatku było niezbędne dla realizacji już istniejących umów i podtrzymania współpracy z wybranymi sprzedawcami", dokonał w sposób wyrazisty oceny prawnej stanu faktycznego w omawianym zakresie i to w oparciu o przytoczony w tym wyroku przepis art.22 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Uzasadnia i to zgodne z tą oceną rozstrzygnięcie w zaskarżonej decyzji, z powołaniem się przez organ odwoławczy na przepis art.153 ustawy Ppsa. Oceny tej nie zmienia powoływanie się przez skarżącego w postępowaniu odwoławczym, po wydaniu wyroku, na treść § 9 umowy-porozumienia, gdyż pisemne umowy ze sprzedawcami NSA ocenił w wyroku z dnia 20.11.2003r. i nie znalazł w nich postanowień zobowiązujących spółkę "B" do pokrycia kosztów zakupów towarów na raty w razie odmowy udzielenia kredytu przez bank bądź zobowiązujących spółkę "B", poza aktami staranności w zakresie świadczenia usług pośrednictwa, do spowodowania kredytowania przez bank zakupów ratalnych wszystkich nabywców towarów.
Powołanie się w skardze na "strategię" działań wobec sprzedawców towarów (kupców), której celem było "udzielenie wsparcia wybranym" kupcom w przypadku pojawienia się u nich strat związanych z prowadzoną sprzedażą ratalną nie jest okolicznością nową, lecz było podnoszone w postępowaniu wcześniej i ocenione przez Sąd.
Podatnik może wg własnego uznania wydatkować na rzecz innych podmiotów różnorakie kwoty, jednak odliczeniu od przychodu ze skutkiem obniżenia podstawy opodatkowania i podatku dochodowego będą podlegały jedynie te wydatki, które są kosztami uzyskania przychodu w rozumieniu art.22 ust.1 ustawy podatkowej. Ich związek z przychodami podatnika lub możliwością ich uzyskania musi pozostawać w bezpośrednim związku przyczynowym, a nadto związek ten, a nie tylko fakt poniesienia wydatku, winien być przez podatnika wykazany. W skardze nie podważono prawidłowości ustaleń organów podatkowych i opartej na nich ocenie, że altruistyczne wobec kontrahentów-sprzedawców uwalnianie ich od ewentualnych strat związanych z ryzykiem prowadzonej działalności handlowej, na koszt spółki "B", bez w tym zakresie uwarunkowania kontraktowego, nie uzasadnia racjonalności takich wydatków, warunkujących ich zaliczenie do kosztów podatkowych spółki.
Wbrew stanowisku skarżącego zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów w spółce "B", poza odpisami amortyzacyjnymi od wartości brutto zakupionych środków trwałych (głównie zestawów komputerowych) - ich wartości netto oraz naliczonego przy ich zakupie podatku VAT, nie można zarzucić lakonicznie sformułowanego uzasadnienia, nieodpowiadającego wymogowi art.210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Nakaz szczegółowego uzasadnienia stanowiska organów w tym przedmiocie, z uwzględnieniem jednorazowej sprzedaży usługi opodatkowanej o wartości [...] zł w [...] 1999r., zawarty w wyroku NSA z dnia 20.11.2003r. został w ocenie Sądu wykonany.
Skarżący nie kwestionuje, że spółka "B" prowadziła w 1999r. działalność usługową pośrednictwa finansowego, która przedmiotowo była zwolniona od podatku VAT (art.7 ust.1 pkt 2 ustawy o VAT), jak również wystąpienia jednej sprzedaży usług opodatkowanej stawką 22% VAT w [...] 1999r. o wartości [...] zł. Jak prawidłowo podkreślił organ odwoławczy, podatek od towarów i usług naliczony przy nabyciu towarów i usług, albo jest odliczony od podatku należnego albo staje się kosztem uzyskania przychodów bezpośrednim lub pośrednim poprzez odpisy amortyzacyjne - gdy powiększa wartość środka trwałego.
Podstawę normatywną uzasadniającą wyłączenie z kosztów uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób fizycznych podatku naliczonego VAT albo jego zaliczenia do tych kosztów stanowi przepis art.23 ust.1 pkt 43 ustawy o p.d.o.f.
W myśl tego przepisu zasadą jest, iż podatku od towarów i usług nie uważa się koszty uzyskania przychodów, natomiast jest takim kosztem podatek naliczony (art.23 ust.1 pkt 43 lit. "a" ustawy):
jeżeli podatnik jest zwolniony od podatku od towarów i usług lub nabył towary i usługi w celu wytworzenia albo odsprzedaży towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku od towarów i usług,
w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług - jeżeli podatek naliczony nie powiększa wartości środka trwałego.
W stanie prawnym obowiązującym od 1.01.1999r. przepis § 6 ust.1 pkt 1 i 4a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.01.1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz.U. Nr 6, poz.35 ze zmianą w 1999r. - Dz.U. Nr 6, poz.39) określa, że za wartość początkową nabytych środków trwałych uważa się cenę ich nabycia, a tę stanowi kwota należna zbywającemu łącznie z podatkiem od towarów i usług - jeżeli zgodnie z odrębnymi przepisami podatkowi nie przysługuje prawo obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, powiększona w szczególności m.in. o koszty transportu, załadunku, montażu, instalacji.
Zarówno z przepisu art.19 ust.1, art.20 ust.2, jak i art.25 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 8.01.1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz.50 ze zm.) wynika, że przysługującego podatnikowi prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług nie stosuje się do nabywanych towarów lub usług służących do świadczenia usług zwolnionych od podatku. Jeżeli więc przy uwzględnieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powyższych unormowań do bezspornego w istocie stanu faktycznego, w zakresie rodzaju i świadczonych usług przez spółkę "B" organ odwoławczy podał nadto, że podatnik nie wykazał, aby nabycie któregokolwiek środka trwałego miało związek ze sprzedażą opodatkowaną polegającą na wykonaniu jednorazowo w [...] 1999r. usługi videofilmowania o wartości [...] zł, za prawidłowe należało uznać wnioskowanie tego organu, iż podatek naliczony przy zakupie środków trwałych, głównie zestawów komputerowych i drukarek należało zaliczyć do wartości początkowej tych środków w celu amortyzacji, nie zaś bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodu. W takiej sytuacji także wartość początkowa, jako cena brutto nabytych środków trwałych, przewyższająca 2.500 zł, decyduje o ich zaliczeniu do środków trwałych, z obowiązkiem wpisania do ewidencji i prawem poprzez amortyzację zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
Stąd w ocenie Sądu prawidłowo zakwestionowały organy podatkowe przyjmowanie przez spółkę "B" do ewidencji środków trwałych, stanowiących te środki kompletnych zestawów komputerowych z drukarkami w wartościach netto i zaliczanie podatku VAT przy ich nabyciu naliczonego do bezpośrednich kosztów uzyskania przychodu albo, gdy wartość netto nabytego urządzenia nie przekracza 2.500 zł zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów oddzielnie wartości netto i oddzielnie podatku naliczonego przy jego nabyciu, choć w wartości brutto (z podatkiem VAT) cena nabycia przekracza 2.500 zł i okres ich użytkowania 1 rok.
Z powyżej przedstawionych powodów Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art.151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.
/-/K. Nikodem /-/G. Gorzan /-/S. Zapalska
L.Sz.