I SA/PO 653/24

I SA/Po 653/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-03-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-10-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Rennert /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151,art. 57a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 226
art. 2 ust. 1,2,art. 10
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Asesor sądowy WSA Michał Ilski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2025 r. sprawy ze skargi P. I. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 23 września 2024 r. P. I. wniosła skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28 sierpnia 2024 r. nr [...] wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Przedstawiając we wniosku i jego uzupełnieniu zdarzenie przyszłe skarżąca wskazała, że jest rolnikiem zajmującym się w uprawą roślin, która to jest działalnością rolniczą w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.; dalej: "u.p.d.o.f.").
Duńska organizacja non profit na zlecenie producentów spożywczych chce zrealizować projekt w zakresie rolnictwa regeneracyjnego. Zostaną zawarte umowy trójstronne: producent żywności lub fundator - organizacja non-profit - rolnik (wnioskodawczyni). Na podstawie tych umów rolnik (wnioskodawczyni) zobowiąże się do stosowania pewnych praktyk agrotechnicznych służących ochronie środowiska, takich jak:
I. Polowe działania agrotechniczne: 1) zasiew roślin okrywowych jesienią; 2) włączanie do płodozmianu roślin strączkowych; 3) wdrożenie systemów ograniczonej uprawy mechanicznej gleby (system bezorkowy/płytkiej orki); 4) zastępowanie syntetycznych nawozów sztucznych nawozami organicznymi; 5) wysiew wsiewek i/lub roślin okrywowych; 6) całoroczny ugór z roślinami okrywowymi; 7) stosowanie aktywatorów gleby poprawiających jej strukturę, zdrowotność i żyzność.
II. Różnorodność biologiczna w środowisku rolniczym: 8) wysiew traw/łąk kwietnych na polach ornych lub miedzach; 9) zakładanie zadrzewień śródpolnych; 10) tworzenie siedlisk w celu zwiększenia różnorodności biologicznej.
III. Innowacje: 11) produkcja kompostu w gospodarstwie rolnym; 12) optymalizacja nawożenia przez wykorzystanie analizatorów tkanek roślinnych i gleby; 13) analizy satelitarne i zaawansowane badania gleby dla precyzyjnego nawożenia, 14) innowacyjne inwestycje rolników.
Fundator nie chce wiązać tych praktyk z ceną produktu rolnego (tj. wliczać w tę cenę), który nabywa od rolników biorących udział w projekcie (dla przykładu, producent ziemniaków czy chipsów ziemniaczanych nie chce wliczać dotacji za opisane wcześniej praktyki do ceny ziemniaków, które nabywa od rolników). Środki dla rolników, które oni otrzymają, będą związane z produkcją rolną - realizacja określonych praktyk, które są typowymi aktywnościami w ramach produkcji rolnej, ale nie otrzymuje za nie zapłaty (brak sprzedaży produktu rolnego), ale swego rodzaju "nagrodę".
Ponadto dotacja związana będzie z poprawą stanu gleby w wyniku realizacji części z tych praktyk. Po zrealizowaniu określonych w umowie praktyk rolnik będzie występować do fundatora z wnioskiem o wypłatę środków za zrealizowanie tego działania prośrodowiskowego. Środki te będą pochodzić wyłącznie ze środków prywatnych (bez udziału UE, czy budżetów krajowych) i nie są związane ze sprzedażą konkretnych produktów rolnych, ale z prowadzeniem określonych ww. praktyk rolnych podczas upraw. W ramach umowy fundator będzie miał prawo do wykorzystywania do różnych celów (w tym marketingowych, czy w komunikacji z konsumentem) faktu, że konkretny rolnik stosuje ww. praktyki w gospodarstwie. Rolnik natomiast zobowiąże się do nieprzenoszenia na inne podmioty uprawnienia w postaci możliwości stosowania ww. praktyk.
W projekcie prywatny fundator wynagradza rolnika za realizację wybranych, określonych praktyk prośrodowiskowych. Niektóre praktyki skarżąca realizowałaby niezależnie od projektu, inne tylko pod warunkiem realizacji projektu. Stwierdzenie, że treścią umowy będzie realizacja określonych praktyk rolniczych dotyczących uprawy gleby oznacza, iż środki pieniężne będą wypłacane niezależnie i bez związku z dostawą produktów rolnych wyprodukowanych na nieruchomościach rolnych, na których realizowany jest projekt. Wybór metody wyceny realizacji danej praktyki rolniczej fundator pozostawił rolnikowi. Podstawową metodą jest ustalenie wysokości nakładów w przeliczeniu na jeden hektar. Wysokość wypłacanych środków zapisana zostanie w umowie, wynika ona z negocjacji pomiędzy fundatorem i rolnikiem. Rolnik składa propozycję (ofertę) dotyczącą areału i kwoty za hektar, a fundator ją przyjmuje, po ewentualnych negocjacjach.
Na tle tak przedstawionego zdarzenia przyszłego skarżąca zapytała czy opisane we wniosku środki są środkami związanymi z działalnością rolniczą w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.p.d.o.f. i w rezultacie nie są opodatkowane tym podatkiem?
W opinii skarżącej środki, które będzie otrzymywać, będą środkami związanymi z jej działalnością rolniczą w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.p.d.o.f. Powołując się na orzecznictwo sądowe, strona wskazała, że środki finansowe będą przyznane bezpośrednio w związku z zastosowaniem konkretnych praktyk przy procesie upraw roślin, a nie będą związane z samym faktem posiadania ziemi rolnej. Są to zatem środki związane z działalnością rolną. Ponieważ w zdarzeniu przyszłym nie chodzi o sprzedaż, to nie znajdzie zastosowania wyrok NSA dotyczący "kwot mlecznych". Ponadto, odwołując się do interpretacji indywidualnej z 10 sierpnia 2018 r., strona wskazała, że zgodnie z definicją działalności rolniczej, podstawową jej cechą jest uzyskiwanie produktów w stanie nieprzetworzonym, pochodzących z m. in. uprawy (produkty roślinne). Definicja ta określa w ujęciu rzeczowym rodzaje działalności zaliczane do działalności rolniczej. Przyjmując tę działalność za źródło przychodów, należy uznać wszystkie przychody z tego źródła za ich integralną część. Wszelkie inne przychody pośrednio związane z działalnością rolniczą, czy też powstające przy okazji prowadzenia działalności rolniczej - nie stanowią przychodów z tej działalności. Przychody te, mimo że uzyskiwane są przez osoby prowadzące działalność rolniczą, pochodzą z innych źródeł niż ta działalność i w związku z tym podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W opinii skarżącej sporne środki finansowe są bezpośrednio związane z działalnością rolniczą, ponieważ na podstawie otrzymanej wiedzy strona stosuje odpowiednie praktyki bezpośrednio w uprawach. Skarżąca przywołała również dwie interpretacje indywidualne Dyrektora KIS (z 2018 i 2019 r.), które uznają niektóre przychody jako pochodzące z działalności rolniczej, pozostawiając możliwość uwzględnienia w tym źródle nie tylko środków finansowych pochodzących wyłącznie ze sprzedaży produktów rolnych.
Uznając stanowisko skarżącej za nieprawidłowe i powołując treść art. 2 ust. 1 pkt 1, ust. 2, art. 9 ust.1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 11ust. 1, art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., Dyrektor KIS podkreślił, że ustawodawca wyraźnie precyzuje, co dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych należy rozumieć przez działalność rolniczą, a wyliczenie dokonane w ww. art. 2 ust. 2 u.p.d.o.f. ma charakter wyczerpujący. Zgodnie z definicją działalności rolniczej podstawową jej cechą jest uzyskiwanie produktów w stanie nieprzetworzonym, pochodzących z uprawy (produkty roślinne), chowu lub hodowli (produkty zwierzęce). Wszelkie inne przychody pośrednio związane z działalnością rolniczą, czy też powstające przy okazji prowadzenia działalności rolniczej - nie stanowią przychodów z tej działalności. Przychody te, mimo że uzyskiwane są przez osoby prowadzące działalność rolniczą, pochodzą jednak z innych źródeł niż ta działalność i dlatego podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, według zasad określonych w ustawie.
Mając zatem na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy, organ uznał, że środki, które otrzyma wnioskodawczyni - związane z prowadzeniem określonych praktyk rolnych podczas upraw - nie mogą być uznane za przychody z działalności rolniczej, gdyż nie zostały one uzyskane z wymienionych w sposób wyczerpujący w art. 2 ust. 2 u.p.d.o.f. rodzajów aktywności rolniczej. W konsekwencji otrzymane przez skarżącą środki, zgodnie z dyspozycją art. 9 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., stanowią przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 tej ustawy. Sporne środki nie są środkami związanymi działalnością rolniczą w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.p.d.o.f. i w rezultacie są opodatkowane tym podatkiem.
W skardze na powyższą interpretację, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, strona zarzuciła jej naruszenie art. 2 ust. 2 u.p.d.o.f. przez błędną wykładnię i uznanie, że w przypadku, gdy podatnik posiadający decyzję o wsparciu przez duńską organizację non profit, że środki otrzymane z tego dofinansowania nie są środkami związanymi z działalnością rolniczą w rozumieniu ww. przepisu. Uzasadniając skargę strona wskazała, że środki, które będzie otrzymywać, będą środkami związanymi z jej działalnością rolniczą w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.p.d.o.f., co wynika z literalnej wykładni tego przepisu. Istotne jest, że ustawodawca nie związał pojęcia działalności rolniczej ze sprzedażą, ale z wytwarzaniem. Zdaniem skarżącej nie ma żadnych podstaw na gruncie wykładni gramatycznej, ażeby przychód tytułem wykorzystywania odpowiednich praktyk rolnych (prośrodowiskowych, tj. przyjaznych środowisku rozumiane jako tzw. rolnictwo regeneracyjne) służących produkcji rolnej (w tym przypadku uprawie rzepaku) nie był uznany za działalność rolniczą. Gdyby skarżąca nie prowadziła upraw rolnych, to nie uzyskałaby przychodów tytułem opisywanego wynagrodzenia. Sporne wynagrodzenie jest bowiem wyłącznie związane z uprawą roślinną i nie sposób wypłacać go jako z tą uprawą niezwiązanego.
W ocenie skarżącej - na podstawie powołanych przez nią interpretacji indywidualnych - należy dojść do wniosku, że jedynym kryterium warunkującym, czy dany przychód pochodzi z działalności rolniczej, jest fakt bezpośredniego powiązania tego przychodu z uprawą lub hodowlą rolną. Jeżeli ta bezpośredniość występuje, to nieważny jest powód uzyskania przychodu. Skarżąca nie widzi więc podstaw logicznych dla nieuznania bezpośredniości powiązania z produkcją rolną uzyskiwanych przez nią dopłat za stosowanie odpowiednich (przyjaznych środowisku) praktyk rolnych niezbędnych do wytworzenia produktów roślinnych.
Skarżąca wskazała na pomocnicze zastosowanie wykładni dynamicznej, której celem jest zapewnienie adekwatności prawa i stosunków społecznych, które ulegając ciągłym zmianom winny mieć dostosowanie w rozumieniu stosowanych przepisów, co prowadzi do wniosku, że tego rodzaju dotacje powinny być uznane za działalność rolniczą. Zmieniający się klimat, potrzeba stosowania bardziej ekologicznych rozwiązań w rolnictwie skłania rolników do stosowania praktyk upraw bardziej przyjaznych środowisku. Jednakże tego rodzaju praktyki często są mniej wydajne od klasycznych rozwiązań. Otrzymywane środki, wspierające stosowanie praktyk przyjaznych środowisku, są więc wyrównaniem korzyści tytułem stosowania praktyk przyjaznych środowisku do praktyk tradycyjnych. Nieracjonalne jest więc przyjęte założenie Dyrektora KIS, że interpretacja, która nie jest interpretacją contra legem i nie jest sprzeczna z wykładnią gramatyczną, uznającą ww. dotacje prywatne za działalność rolniczą, jest niesłuszna. Interpretacja Dyrektora KIS na gruncie pozostałych wykładni prowadzi do rezultatów, że nowe źródła dochodów rolników związane z produkcją rolną nie są działalnością rolniczą (wykładnia dynamiczna), a także prowadzi do promowania nieklasycznego rolnictwa kosztem rolnictwa przyjaznego środowisku (którego opłacalność po ewentualnym uznaniu części dochodów gospodarstw rolnych z rolnictwa za przychód w rozumieniu u.p.d.o.f. drastycznie spada).
Na zakończenie skarżąca zaznaczyła, że organ posłużył się wykładnią oderwaną od literalnego brzmienia przepisu i własnej praktyki. Zaznaczyła, że ani u.p.d.o.f., ani ustawa o podatku rolnym do uznania przychodu za pochodzący z działalności rolniczej nie wspominają o "teście" albo "próbie", w rezultacie której dany przychód byłby "w sposób wyczerpujący" uznany za rolniczy lub pozarolniczy. U.p.d.o.f. jedynie wspomina o tym, że musi być on związany z produkcją nieprzetworzonych wyrobów roślinnych i zwierzęcych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Sąd zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie [por. A. Kabat, Komentarz do art. 57(a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.].
W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Zarzucono w niej jedynie naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 2 ust. 2 u.p.d.o.f. Przepis ten zawiera definicję działalności rolniczej, do przychodów z której – w myśl art. 2 ust. 1 u.p.d.o.f. - nie stosuje się przepisów powołanej ustawy, z wyjątkiem przychodów z działów specjalnych produkcji rolnej. Zatem, zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.d.o.f., działalnością rolniczą, w rozumieniu ust. 1 pkt 1, jest działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu, w tym również produkcja materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja warzywnicza gruntowa, szklarniowa i pod folią, produkcja roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadownicza, hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowo-fermowego oraz hodowla ryb, a także działalność, w której minimalne okresy przetrzymywania zakupionych zwierząt i roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost, wynoszą co najmniej: miesiąc - w przypadku roślin (1), 16 dni - w przypadku wysokointensywnego tuczu specjalizowanego gęsi lub kaczek (2), 6 tygodni - w przypadku pozostałego drobiu rzeźnego (3), 2 miesiące - w przypadku pozostałych zwierząt (4) - licząc od dnia nabycia.
Przypomnieć należy, że w opisie zdarzenie przyszłego skarżąca wskazała, że jest rolnikiem zajmującym się uprawą roślin. Z przedstawionej wyżej definicji działalności rolniczej wynika, że jest to działalność polegająca na wytwarzaniu m. in. produktów roślinnych w stanie nieprzetworzonym, które mają pochodzić z własnej uprawy rolnika, czyli samodzielnej i prowadzonej na swój rachunek. Przepis wyszczególnia jakie rodzaje upraw stanowią działalność rolniczą, jednakże wyszczególnienie to nie stanowi katalogu zamkniętego, na co wskazuje użycie zwrotu "w tym". Zatem według ustawodawcy na takie wyszczególnienie w zakresie wytwarzania produktów roślinnych zasługiwała produkcja materiału siewnego i szkółkarskiego, produkcja warzywnicza gruntowa, szklarniowa i pod folią, produkcja roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadownicza, a także działalność, w której minimalne okresy przetrzymywania zakupionych roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost wynoszą w przypadku roślin miesiąc od dnia ich nabycia.
Przy interpretacji pojęcia zdefiniowanej w omawianym przepisie działalności rolniczej należy zwrócić uwagę, że z mocy art. 2 ust. 1 u.p.d.o.f. przychody z tej działalności (z wyjątkiem przychodów z działów specjalnych produkcji rolnej) są wyłączone z opodatkowania, gdyż przepisów u.p.d.o.f. się do nich nie stosuje. Art. 10 u.p.d.o.f. zawiera natomiast katalog źródeł przychodów, na podstawie którego konkretny przychód może zostać zakwalifikowany tylko i wyłącznie do jednego źródła przychodów (katalog rozłączny). Art. 2 ust. 1 u.p.d.o.f. stanowi natomiast wyjątek od zasady powszechności opodatkowania przychodów osób fizycznych, zawierając w sobie zwolnienie przedmiotowe, zatem definicja działalności rolniczej musi być interpretowana ściśle. Zawarty w tym przepisie zwrot "przychody z działalności rolniczej" oznacza, że ustawodawca odwołuje się w nim do efektów działalności rolniczej (jej przychodów), a nie do działalności rolniczej jako takiej. Przychody z czynności wykraczających poza ustawowo zdefiniowany zakres działalności rolniczej należy traktować jako przychody z innych źródeł przychodów (pozarolniczych), podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych (por. także R. Pęk w: S. Babiarz, L. Błystak, B. Dauter, A. Gomułowicz, R. Pęk, K. Winiarski, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz 2010, W. 2010, str. 27) - zob. wyrok NSA z 6 sierpnia 2010 r., II FSK 746/09 (dostępne w bazie: [...]).
Działalność rolnicza polega na wytwarzaniu m. in. produktów roślinnych z własnych upraw, natomiast w jej skład nie wchodzą pośrednie czynności, które temu wytwarzaniu służą, jak np. przygotowanie gruntu do prowadzenia produkcji rolnej przez stosowanie praktyk agrotechnicznych służących ochronie środowiska. Należy zwrócić uwagę, że oprócz polowych działań agrotechnicznych (jak np. określony sposób prowadzenia płodozmianiu, określone zasady nawożenia, sposób orki czy ugorowania), skarżąca będzie zobowiązana do wdrażania praktyk służących różnorodności biologicznej (np. wysiew traw na miedzach, zakładanie zadrzewień śródpolnych) oraz innowacji służących ochronie środowiska. Za stosowanie wszystkich przedstawionych we wniosku praktyk agrotechnicznych służących ochronie środowiska skarżąca będzie otrzymywała "nagrodę", nazwaną w skardze "dofinansowaniem" otrzymanym z posiadanej przez nią "decyzji o wsparciu przez duńską organizację non profit".
Zdaniem Sądu charakteru czynności, do których podejmowania zobowiązana będzie skarżąca w zamian za opisaną we wniosku "nagrodę", nie można traktować jako działalności rolniczej wypełniającej definicję z art. 2 ust. 2 u.p.d.o.f. Podstawową cechą tej działalności – w odniesieniu do skarżącej – jest wytwarzanie produktów roślinnych w stanie naturalnym z własnych upraw. Natomiast celem czynności, do wykonywania których zobowiązana będzie skarżąca, nie są czynności podejmowane w zakresie wytwarzania produktów roślinnych. Nie negując potrzeby stosowania w rolnictwie praktyk agrotechnicznych służących ochronie środowiska, ani potrzeby stosowania ekologicznych rozwiązań w rolnictwie, należy podkreślić, że praktyki te – jak we wniosku wskazała sama skarżąca – mają służyć ochronie środowiska, natomiast z produkcją rolną związane są pośrednio. Można je uznać co najwyżej za rozległe czynności pomocnicze, służące gospodarowaniu na gruntach rolnych i terenach wokół nich (np. miedze, tereny między polami) w sposób przyjazny środowisku, ale nie jako służące bezpośrednio wytwarzaniu produktów roślinnych. Z tego też względu promowane takiego rodzaju praktyki finansowymi "nagrodami" czy "dotacjami" nie może być uważane za przychody z działalności rolniczej, o której mowa w art. 2 ust. 2 u.p.d.o.f. Z pewnością sporne wynagrodzenie jest związane z uprawą roślinną, ale jest to związek pośredni i nie jest on wyłączny, jak twierdzi strona w skardze. Bezpośredni związek sporne wynagrodzenie ma jedynie ze stosowaniem praktyk służących ochronie środowiska, a nie z wytwarzaniem produktów roślinnych w stanie nieprzetworzonym z własnych upraw.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, zdaniem Sądu prawidłowo Dyrektor KIS stwierdził, że sporne środki nie mogą być uznane za przychody z działalności rolniczej, gdyż nie są one uzyskane z tej działalności, tj. ze wskazanych w art. 2 ust. 1 ustawy podatkowej rodzajów aktywności rolniczej. Bez wątpienia są związane z prowadzonym gospodarstwem rolnym, ale nie mogą być uznane za przychody z działalności rolniczej w rozumieniu u.p.d.o.f., gdyż nie zostały uzyskane z wymienionych w sposób wyczerpujący w art. 2 ust. 2 u.p.d.o.f. rodzajów aktywności rolniczej. Tym samym niezasadny jest zarzut skargi naruszenia powołanego wyżej przepisu prawa materialnego. Nie można zarzucić organowi interpretacyjnemu, że dokonana przez niego wykładnia jest oderwana od literalnego brzmienia powyższego przepisu i własnej praktyki tego organu. Powołane w skardze interpretacje indywidualne dotyczą bowiem innych stanów faktycznych niż przedstawiony w niniejszej sprawie – usługi załadunku padłych we własnym gospodarstwie rolnym zwierząt na rzecz firmy utylizacyjnej, odszkodowania dotyczącego strat w mieniu i szkód poniesionych w uprawach oraz sprzedaży wyprodukowanej przez siebie biomasy.
Zważywszy powyższe, uznając zarzut skarżącej za niezasadny, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.