I SA/Po 647/23

I SA/Po 647/23 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-11-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Karol Pawlicki /przewodniczący/
Katarzyna Nikodem
Robert Talaga /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
III FSK 279/24 - Wyrok NSA z 2025-05-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1990
art. 21 ust. 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Asesor sądowy WSA Robert Talaga (spr.) Protokolant: st. sekretarz sądowy Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 listopada 2023 r. sprawy ze skargi F. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 29 marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 rok oddala skargę.
Uzasadnienie
Dnia 3 czerwca 2022 r. Prezydent Miasta [...] wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązana podatku w podatku od nieruchomości za rok 2020. Organ jednocześnie włączył do akt sprawy m. in. interpretację przepisów prawa podatkowego z 27 września 2019 r. w sprawie [...], wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości z 14 grudnia 2021 r. wraz z załączoną korektą deklaracji na podatek od nieruchomości za 2020 r., - pismo organu z 27 stycznia 2022 r. w sprawie [...]; - odpowiedź podatnika z dnia 3 lutego 2022 r. w sprawie numer [...] wraz z załącznikami na wezwanie organu z 10 stycznia 2022 r.; - odpowiedź podatnika z dnia 4 lutego 2022 r. na pismo w sprawie [...]; - wezwanie organu z 17 lutego 2022 r. w sprawie nr [...]; - odpowiedź podatnika z 4 marca 2022 r. w sprawie o numerze [...] na wezwanie z 17 lutego 2022 r.
Pismem z dnia 3 czerwca 2022 r. wezwano Podatnika do złożenia wyjaśnień dotyczących zmiany powierzchni podstawy opodatkowania budynku położonego przy ul. [...] w [...] od roku 2020, poprzez wskazanie z czego wynika zmiana, w szczególności czy został dokonany pomiar (w przypadku odpowiedzi twierdzącej wzywamy do przedłożenia pełnej dokumentacji inwentaryzacji) czy dokonano przebudowy budynku (w przypadku odpowiedzi twierdzącej wzywamy do przedłożenia dokumentacji projektu budowlanego uwzględniającego zmianę powierzchni budynku); złożenia wyjaśnień dotyczących dzierżawy/najmu lokali znajdujących się w ww. budynku poprzez podanie pełnych danych dotyczących okresu wynajmu/dzierżawy lokali w latach 2017-2021, w szczególności poprzez podanie wszystkich najemców powierzchni wynajmowanych budynków lub ich części, okresu obowiązywania umów, wskazania czy za wynajem powierzchni ww. budynku pobierane są opłaty i w jakiej wysokości; przedłożenia kopii umów najmu/dzierżawy budynku lub jego części w latach 2017-2021 r. zawartych z KRUS i S. Sp. z o.o.
W ramach odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego podatnik wyjaśnił, iż zmiana sposobu zakwalifikowania części budynku o powierzchni 4884,14 m˛ wynikała z faktu, że budynek wynajmowany jest przez Skarb Państwa - K. R. U. S. zgodnie z zawartą umową najmu, a w związku z tym budynek nie znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, dodatkowo wyjaśniono, że odrębne lokale wynajmowane są również innym podmiotom prowadzących działalność gospodarczą na podstawie odrębnych umów najmu zawieranych na czas określony, a korekta została wykonana z uwagi na zmiany, jakie następowały w ciągu roku kalendarzowego w zakresie wynajmowanych powierzchni dla różnych podmiotów gospodarczych, a tym samym prowadziły do zmian odnośnie kwalifikacji powierzchni budynku co powoduje zmianę stawki opodatkowania.
Decyzją z dnia 29 lipca 2022 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] określił F. R. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 rok na kwotę [...]zł. Powierzchnia budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą została określona w wysokości 4884,14 m˛, co przy stawce [...] zł oznaczało wyliczenie podatku w wysokości [...] zł. Powierzchnia gruntów pozostałych została określona w wysokości 1075,00 m˛, co przy stawce [...] zł oznaczało wyliczenie podatku w wysokości [...] zł.
W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, iż weryfikacja deklaracji Podatnika doprowadziła do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w innej wysokości niż zadeklarował podatnik. Zdaniem organu w przedmiotowym przypadku zarządzanie nieruchomościami przez F. R. należy zakwalifikować jako działalność gospodarczą zgodnie z treścią Statutu F. R. zgodnie z § 1 ust.1 oraz § 2 ust.1 zarządzenia nr 35 Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2008 roku.
Zdaniem organu bezspornym jest, (jak wskazano również w Interpretacji przepisów prawa podatkowego z 27 września 2019 r. w sprawie [...]), że F. R. prowadzi działalność gospodarczą, natomiast już sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą budynku, budowli, czy gruntu - daje możliwość uznania tych przedmiotów opodatkowania, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na poparcie takie stanowiska organ przytoczył również orzecznictwo sądów administracyjnych, na podstawie którego uznał, że nie ma podstaw do zmiany stawki opodatkowania budynku niezależnie czy w danym miesiącu lokal był wynajmowany i czy był wynajmowany osobie fizycznej lub przedsiębiorcy.
W ocenie organu powierzchnie budynku przy [...] w [...] powinny być opodatkowane stawką właściwą dla związania z działalności gospodarczą bowiem są przedmiotem umów najmu prowadzonego na zasadach komercyjnych w ramach statutowych uprawnień F. R. do prowadzenia działalności gospodarczej mającej zapewnienie F. R. środki finansowe na pozostałą statutową działalność. W toku postępowania w oparciu o wyjaśnienia KRUS ustalono, iż w latach 2017-2021 r. KRUS wynajmował od F. R. powierzchnie biurowo-magazynowe w budynku położonym w [...], przy ul[...] Zostały również przedłożone kopie umowy najmu [...] [...] z 22 listopada 2006 r. wraz z aneksami nr [...] z 8 października 2009 r., nr [...] z 4 stycznia 2010 r., nr [...] z 1 marca 2013 r., nr [...] z 28 sierpnia 2019 r. i nr [...] z 29 października 2021 r. Dodatkowo z uproszczonego wypisu z rejestru gruntów wynika, że łączna powierzchnia gruntu wynosi 0,1075 ha.
Pismem z dnia 19 sierpnia 2022 roku F. R. odwołał się od powyższej decyzji.
Decyzją z dnia 29 marca 2023 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 lipca 2022 r. nr [...]
W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ pierwszej instancji w sposób staranny przeanalizował stan faktyczny sprawy i w sposób bardzo detaliczny przygotował treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W wyniku szczegółowej analizy stanu faktycznego ustalonego w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy doszedł do stosownych konkluzji, które poparł przepisami prawa, orzecznictwem sądów administracyjnych oraz poglądami doktryny. Tym samym przedmiotowa decyzja organu podatkowego zawierała pełne uzasadnienie faktyczne i prawne, pozwalające na zapoznanie się z przesłankami przemawiającymi za takim, a nie innym rozstrzygnięciem.
Zdaniem Kolegium zgodnie z treścią § 1-3 Statutu F. R. jest osobą prawną (Zarządzenie nr 35 Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2008 r.) oraz zgodnie z Interpretację przepisów prawa podatkowego z 27 września 2019 r. w sprawie [...], F. R. prowadzi działalność gospodarczą a posiadane przez F. R. sporne nieruchomości są z tą działalnością związane. Z uwzględnieniem orzecznictwa sądów administracyjnych organ stwierdził, że nie było natomiast konieczne ustalenie, że działalność gospodarcza jest na danej nieruchomości faktycznie i w danym czasie prowadzona - o spełnieniu analizowanej definicji może decydować związek pośredni, czy też potencjalny służący danej działalności gospodarczej, którego nie należy identyfikować z działalnością faktyczną. W konstrukcji podatku od nieruchomości ustawodawca posługuje się bowiem wyrażeniem odnoszącym się do relacji związania z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz wyrażeniem odnoszącym się do relacji zajęcia na prowadzenie tej działalności. Tak więc różnego rodzaju obiekty, czy grunty, bądź budowle niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego nawet rodzaju działalność, niż gospodarcza (np. statutowa, socjalna) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą.
Pismem z dnia 24 lipca 2023 r. pełnomocnik F. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 marca 2023 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 lipca 2022 r., nr [...] zarzucając organowi:
I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), poprzez błędne jego zastosowanie polegające na przyjęciu przez SKO, iż przepis ten ma zastosowanie do niniejszego stanu faktycznego, co skutkuje w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia SKO na tym, iż wysokość podatku od gruntów i budynków zawsze powinna być związana ze sposobem zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków danej nieruchomości/gruntu, w sytuacji w której interpretacja przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, daje odmienne stanowisko na ten stan prawny.
2. art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 t.j., dalej zwana: "u.p.o.l.") w zw. z art. 3 ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że: wynajmowanie przez skarżącego posiadanej nieruchomości należy automatycznie klasyfikować jako prowadzenie działalności gospodarczej oraz że w tym zakresie Skarżący ma status Przedsiębiorcy - co nie jest prawdą, ponieważ zgodnie z Statutem, tj. § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 2 pkt 1 statutu F. R. głównym celem statutowym Skarżącego jest zarządzanie jego mieniem oraz nieruchomościami, tym samym, na gruncie stanu faktycznego sprawy, nie można w tym zakresie przypisać mu działalności innej niż statutowej, tj. działalności gospodarczej. O zajęciu nieruchomości/budynku na prowadzenie działalności gospodarczej można mówić, gdy działalność ta wypełnia definicję legalną prowadzenia działalności i nie jest prowadzona w ramach działalności statutowej, co miało wpływ na wynik sprawy,
3. § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 2 pkt 1 statutu F. R. w zw. z art. 3 oraz art. 4 ustawy Prawo przedsiębiorców, poprzez ich błędną wykładnie, a w konsekwencji nie zastosowanie ww. przepisów, polegające na niewzięciu pod uwagę postanowień statutu, co miało wpływ na wynik sprawy i przyjęcie przez Organ podatkowy, że Skarżący jest przedsiębiorcą - na kanwie zaistniałego stanu faktycznego, co miało wpływ na wynik sprawy,
4. § 3 ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 statutu F. R. oraz art. 3 ustawy - Prawo przedsiębiorców, poprzez błędną wykładnie i jego niezastosowanie, polegającą na niewzięciu pod uwagę przez Organ podatkowy, iż w § 3 wprost został wyodrębniony zakres działalności statutowej oraz prowadzonej działalności gospodarczej. Projektodawca § 3 ust. 2 statutu, w odrębnym punkcie, sklasyfikował działalność zarządzania nabytym mienieniem jako działalność statutową i oddzielnie działalność gospodarczą. Tym samym błędnie przyjmuje Organ podatkowy, iż przedmiotowa działalność nie należy do działalności statutowej, co miało wpływ na wynik sprawy,
5. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnie, polegającą na uznaniu, iż części przedmiotowego budynku zlokalizowana jest na prowadzenie działalności gospodarczej, a w konsekwencji niezastosowanie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l., polegającego na przyjęciu, iż działalność wykonywana w częściach przedmiotowego budynku ma charakter działalności statutowej, co miało wpływ na wynik sprawy,
6. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnie polegającą na uznaniu, iż KRUS oraz Skarżący wykorzystuje grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - w zaistniałym stanie faktycznym, co miało wpływ na wynik sprawy,
7. art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, poprzez błędną jego wykładnie polegające na uznaniu, że w rozumieniu powyższego przepisu Skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wynajmowanych/dzierżawionych lokali (zarządzanie nieruchomościami), w sytuacji, gdy nie spełnia przesłanek potrzebnych do uznania, iż prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu powyższej ustawy, a spełnia przesłanki do tego, iż prowadził działalność statutową,
II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.
1. art. 7 oraz 77 k.p.a., poprzez uznanie za prawidłowe ustaleń organu I instancji w zakresie spełnienia przez F. R. przesłanek klasyfikowania F. R. pod kątem art. 3 ustawy - Prawo Przedsiębiorców oraz niedokładne wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy w zakresie spełnienia przesłanki z powyższego artykułu, biorąc za podstawę jedynie własną interpretacje, z pominięciem głównego celu działalności F. R. , jego statutu, czy też przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników,
2. naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. w związku art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania wnioskodawcy do organów państwa oraz dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez zdawkowe ustosunkowanie się do zarzutu wnioskodawcy naruszenia art. 8 § 2 k.p.a., polegającego na podjęciu przez organ I instancji rozstrzygnięcia w przedmiocie wysokości podatku odmiennego od rozstrzygnięcia podjętego przez Organ Urzędu M. B., Urzędu G. K., Urzędu M. O., Urzędu M. P., Urzędu [...], Urzędu M. G.,
3. naruszenie art. 8 § 2 k.p.a., przejawiające się podjęciem przez organ I instancji rozstrzygnięcia w przedmiocie wysokości podatku innego od rozstrzygnięcia Urząd M. B., Urząd G.K., Urząd M. O., Urząd [...], Urząd M. P., Urząd M. G., wydanego wcześniej w tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych, co skutkowało naruszeniem jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego - zasady pewności prawa,
4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymania w mocy wadliwej decyzji Organu I instancji, w sytuacji w której organ odwoławczy winien był uchylić zaskarżoną decyzję i orzeka co do istoty sprawy.
Wobec powyższych zarzutów pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości organu odwoławczego oraz organu I instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniejszą argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2022 roku, poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 1634), dalej zwanej "p.p.s.a.", wynika, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Przy tym na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zaskarżoną decyzją z dnia 29 marca 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta [...] z dnia 29 lipca 2022 r. nr [...] określającą F. R. z siedzibą w [...] wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2020 od gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie [...]złotych.
Kwestią sporną w niniejszym postępowaniu jest zastosowanie stawki podatkowej dla budynku przy ul. [...] w [...], właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że sporne pomieszczenia powinny być opodatkowane według stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.), a nie właściwej dla budynków "pozostałych" (art. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l.).
Zgodnie z regulacją z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" to "grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a".
Dokonując wykładni powyższych przepisów, należy podkreślić, że podatek od nieruchomości jest podatkiem od majątku. Konstrukcja przepisów ustawy wskazuje, że stanowiący nieruchomość składnik majątku, który związany jest z działalnością gospodarczą, powinien być opodatkowany inaczej (według wyższych stawek) niż majątek, który związku z taką działalnością nie wykazuje. Zróżnicowanie stawek podatku od nieruchomości pozostaje w związku z celami, którym służy majątek nieruchomy znajdujący się we władaniu podatnika. Ustawodawca stosuje wyższą stawkę podatku w sytuacji, gdy uznaje, że jest to majątek służący celom gospodarczym podatnika, a niższą, gdy ma on zaspakajać inne jego potrzeby, np. mieszkaniowe. Istota opodatkowania wyższą stawką podatku tych nieruchomości, które znajdują się we władaniu podatnika będącego przedsiębiorcą, sprowadza się zatem do tego, że stawkę tę stosuje się w odniesieniu do nieruchomości, które przeznaczone są na cele prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, a więc do nieruchomości służących uzyskiwaniu zarobku. Ponadto art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. stanowi o ustanawianiu stawek podatku od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy konieczne było uwzględnienie, że zgodnie z treścią § 1 Zarządzenia nr 35 Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2008 r. w sprawie nadania statutu F. R. ([...]) nadano F. R. Statut, który w § 1 ust. 1 stanowi, że F. R. jest osobą prawną. Natomiast § 2 ust. 1 Statutu stanowi, że jego celem jest zarządzanie mieniem F. R. , w tym środkami finansowymi pochodzącymi ze składek na ubezpieczenie wypadkowe, chorobowe i macierzyńskie w celu zapewnienia środków określonych w art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników). Treść § 3 ust. 2 pkt 2) Statutu określa, że środki F. R. pochodzą również z prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej zwłaszcza na świadczeniu usług w zakresie opieki zdrowotnej i pomocy społecznej. Zatem nie jest wskazane w tym przepisie, że działalność gospodarcza prowadzona jest tylko w zakresie wymienionym w tym przepisie. Zgodnie, natomiast z § 3 ust 2 Statutu, środki F. R. pochodzą również z: - zarządzania nabytymi nieruchomościami; - prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej zwłaszcza na świadczeniu usług w zakresie opieki zdrowotnej i pomocy społecznej. Zarządzanie mieniem zgodnie z zapisami Statutu ma generować środki dla F. R. , co oznacza, że jest to działalność nastawiona na zysk. F. R. wykonuje ją w sposób zorganizowany i ciągły oraz w imieniu własnym, a zatem czynności zarządzania nieruchomościami wypełniają przesłanki definicji działalności gospodarczej i nie zmienia tego okoliczność, że w statucie zarządzanie nieruchomościami zostało wskazane obok innej działalności gospodarczej, jako jeden ze sposobów pozyskania środków. W takich okolicznościach drugorzędne znaczenie miała okoliczność, czy czynności zarządzania należą do obowiązków statutowych F. R. . Okoliczność ta nie wpływa na możliwość skorzystania z niższej stawki podatku od nieruchomości od budynków lub ich części, która jest przewidziana w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy trafnie przyjęło, że zarządzanie nieruchomościami przez F. R. należy zakwalifikować jako działalność gospodarczą, zgodnie z treścią Statutu F. R.. Zbieżne stanowisko zostało zaprezentowane wcześniej przez Prezydenta [...] w interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 27 września 2019 r., znak sprawy [...] wydanej na podstawie wniosku F. R.. Mianowicie zarządzanie nieruchomościami zostało zakwalifikowane jako działalność gospodarcza i to przy uwzględnieniu, że sama okoliczność wskazana w Statucie w osobnych punktach zarządzania nieruchomościami i prowadzenia działalności gospodarczej nie mogła być decydująca dla uznania czy zarządzanie jest formą działalności gospodarczej. W tym względzie organ interpretacyjny powołał się na przyjęty w orzecznictwie pogląd w myśl którego zarządzanie nieruchomościami jest traktowane jako działalność gospodarczą, a sama kwestia czy podmioty prowadzące działalność gospodarczą zakładają osiągnięcie zysku czy tylko pokrywanie kosztów swojej działalności własnymi dochodami łączy się z rodzajem realizowanych przez nie zadań i statutowo określonym celem prowadzenia działalności. Identycznie jak przedsiębiorców ustawodawca kwalifikuje bowiem podatkowo w analizowanym zakresie podmioty prowadzące działalność gospodarczą (np. jednostki czy zakłady budżetowe prowadzące działalność gospodarczą), których działalność również nie jest i nie może być nakierowania na osiąganie zysku (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 marca 2013 r., I SA/Gl 1022/12). W efekcie zdaniem Sądu organy obu instancji trafnie zakwalifikowały nieruchomości będące przedmiotem umowy najmu jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dokonana przez organy podatkowe w niniejszej sprawie interpretacja przepisów została przeprowadzona prawidłowo pomimo zbędnego w ocenie Sądu powołania przez organ odwoławczy art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 - dalej: "P.g.k.").
Reasumując organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne czynności dla prawidłowego ustalenia zasadności zastosowania stawki podatku właściwej dla wynajmowanych nieruchomości. Stan faktyczny sprawy został należycie ustalony w oparciu o wyczerpująco zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy, zaś jego ocena była prawidłowa i mieści się w granicach wyznaczonych przepisami obowiązującego prawa. Taka konkluzja uzasadniała również nieuwzględnienie zarzutów naruszenia prawa materialnego. Nie popełnił również błędu na etapie subsumpcji, zasadnie uznając, że w odniesieniu do spornego budynku zastosowanie znajdzie najwyższa stawka, określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.