I SA/PO 609/25

I SA/Po 609/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-11-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Katarzyna Nikodem
Katarzyna Wolna-Kubicka /przewodniczący sprawozdawca/
Waldemar Inerowicz
Symbol z opisem
6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 111
art. 67a par. 1, art. 122, art. 187 par. 1, art. 191, art. 120,, art. 127, art. 210 par. 1 pkt 6, par. 4,
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędziowie WSA Katarzyna Nikodem WSA Waldemar Inerowicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 30 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 500,- (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.
Uzasadnienie
I SA/Po 609/25
Uzasadnienie
Pismem z 29 września 2022 r., ostatecznie sprecyzowanym 24 lutego 2023r E. sp. z o.o. w P. (dalej jako: "spółka", "skarżąca") zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego P. o umorzenie odsetek za zwłokę w kwocie 5.481,00 zł od zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2019 r. oraz umorzenie odsetek za zwłokę w kwocie 1.888,- zł od zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych wynikającego z CIT-8 za 2019 r.
W uzasadnieniu wniesionego podania spółka wskazała, że złożenie wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych spowodowane jest trudną sytuacją finansową spółki, na którą wpłynęła pandemia koronawirusa. Spółka poinformowała, że w związku z sytuacją epidemiczną i ogłoszeniem pandemii koronawirusa na terenie kraju oraz całkowitym zamknięciem branży konferencyjno-eventowo-koncertowej w okresie marzec 2020 r. - czerwiec 2021 r., a także kolejnymi obostrzeniami związanymi z wystąpieniem nowych odmian koronawirusa spółka poniosła znaczące straty finansowe. Utraciła nie tylko płynność finansową, ale także została pozbawiona zdolności kredytowej oraz możliwości starania się o jakąkolwiek pomoc w ramach programu dotacji i wsparcia, również z programów pomocowych skierowanych na zmianę branży. Spółka wyjaśniła, że E. P. . działa na rynku od 18 lat w branży konferencji oraz eventów firmowych i jest właścicielem największego centrum konferencyjnego na P. - C. G.. W ramach działalności spółka prowadziła kompleksowo realizację wydarzeń i korzystała z usług profesjonalnych podwykonawców. Ponieważ spółka E. P. nie zatrudniało pracowników, spółka nie mogła uzyskać pomocy publicznej w ramach tarcz antykryzysowych (Tarczy 1 i Tarczy 2). Natomiast programy pomocowe dla podmiotów dotkniętych przez pandemię [...], ujęte w Krajowym Planie Odbudowy (KPO), nie zostały do tej pory wdrożone. Spółka oświadczyła, że podjęła intensywne działania mające na celu zmianę branży. Czynności te jednak wymagają kapitału i czasu, zanim zostanie osiągnięty skutek ekonomiczny. Ponadto intensywnie zabiegała o odzyskanie wierzytelności i egzekucję należności. Poinformowała że w 2020 r. i 2021 r. na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego P. uzyskała ulgę w spłacie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 rok w postaci odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w kwocie 8.530,00 zł należności głównej. Wyjaśniła, że w okresie od marca 2020 r. do grudnia 2021 r. zanotowała spadek przychodów o ponad 95%. Dodatkowo odwołanie blisko 11 konferencji w okresie grudzień 2021 r. - luty 2022 r., w wyniku kolejnych fal mutacji CO\/ID-19, skutkowało powstaniem po raz kolejny okoliczności, które uniemożliwiały uregulowanie zobowiązania z tytułu podatku dochodowego. Zobowiązania podatkowe nie mogły być zrealizowane wskutek urzędowego zamknięcia branży konferencyjno-koncertowo-rozrywkowej przez pandemię [...], co skutkowało utratą dochodów o blisko 100%, przy ponoszeniu znacznych kosztów utrzymania obiektu konferencyjnego i magazynów z wyposażeniem konferencyjnym i technicznym. Utrata zdolności i wiarygodności kredytowej oraz brak możliwości planowania działań gospodarczych w czasie pandemii doprowadził do zachwiania jej płynności finansowej. Spółka wskazała również, że powstanie zaległości podatkowych związane jest z brakiem uregulowania faktur przez kontrahenta - agencję eventową [...]. Podkreśliła, że rząd kraju podejmował szczególne działania w ramach tzw. tarczy antykryzysowej przy rozwiązywaniu przejściowych problemów przedsiębiorców, którzy ucierpieli w okresie pandemii oraz zapewnił o możliwości skorzystania z ulg w spłacie zaległości podatkowych w ramach pomocy publicznej.
Naczelnik Urzędu Skarbowego P. decyzją z 20 grudnia 2023 r. nr [...], [...]
I. w części dotyczącej rozłożenia na raty zapłaty zaległego podatku dochodowego od osób prawnych wynikającego z CIT-8 za 2019 rok w kwocie 8.530,00 zł należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 1.888,00 zł – umorzył na wniosek spółki postępowanie w sprawie;
II. w części dotyczącej umorzenia odsetek za zwlokę w kwocie 5.481,00 zł od zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2019 r. – odmówił umorzenia ww. odsetek za zwłokę;
III. w części dotyczącej umorzenia odsetek za zwlokę w kwocie 1.888,00 zł od zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych wynikającego z CIT-8 za 2019 rok – odmówił umorzenia ww. odsetek za zwłokę.
W uzasadnieniu organ I instancji powołał m.in. przepisy art. 67a § 1 pkt 3, art. 67b § 1 pkt 2 O.p. Organ uznał, że spółka kwalifikuje się do udzielenia pomocy publicznej stanowiącej pomoc de minimis, co uprawnia do dokonania analizy w zakresie istnienia "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" i wskazania, czy przesłanki te znalazły zastosowanie w okolicznościach sprawy, a tym samym czy zasadnym jest udzielenie wnioskowanej ulgi w spłacie zadłużenia. Organ uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie wnioskowanej ulgi. Organ zauważył, że zachwianie sytuacji finansowej spółki nastąpiło w okresie stanu epidemii koronawirusa, ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej i zamknięcia branży konferencyjnej. Organ wskazał, że spółka nie została pozbawiona pomocy ze strony państwa i uzyskała ulgę w spłacie zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego P. . Ponadto uzyskała ulgę w spłacie zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług. Organ wskazał, że odsetki za zwłokę od należności z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2019 r. oraz odsetki za zwłokę od należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r. zostały w całości wyegzekwowane w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Organ stwierdził, że nie dopatrzył się okoliczności, które wypełniałyby przesłankę "ważnego interesu podatnika", czy "interesu publicznego".
Spółka pismem z 15 stycznia 2024 r. wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji w części dotyczącej odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od ww. zaległości podatkowych. Spółka zarzuciła organowi I instancji m.in. powierzchowną analizę jej sytuacji finansowej, nieuwzględnienie czynników zewnętrznych, które wpłynęły na sytuację finansową przedsiębiorstwa i doprowadziły do powstania strat o znacznej wartości na mieniu i kapitale spółki, nieuwzględnienie wniosku z uwagi na ważny interes podatnika, nieuwzględnienie wniosku z uwagi na interes publiczny, prowadzenie postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny Urzędu Skarbowego P. równolegle do toczących się postępowań o ulgę w spłacie zaległości podatkowych, nierozpoznanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P. wszystkich wniosków spółki złożonych 29 września 2022 r., wydanie odmiennych rozstrzygnięć w sprawie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych na podstawie tego samego stanu faktycznego, nadmierne angażowanie spółki pismami z urzędu skarbowego i od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Ponadto spółka nie zgodziła się z twierdzeniem organu podatkowego, że mimo trudnej sytuacji finansowej dysponowała pod koniec 2019 r. środkami umożliwiającymi zapłatę zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z 30 kwietnia 2024 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej odmowy: - umorzenia odsetek za zwłokę w kwocie 5.481,- zł od zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2019 r., - umorzenia odsetek za zwlokę w kwocie 1.888,- zł od zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych wynikającego z CIT-8 za 2019 r., i umorzył postępowanie w sprawie.
Wyrokiem z dnia 8 października 2024r w sprawie I SA/Po 362/24 WSA w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd uznał, że organ odwoławczy wydając decyzję w przedmiocie umorzenia postępowania z uwagi na wyegzekwowanie odsetek za zwłokę w postępowaniu egzekucyjnym naruszył przepisy postępowania (art. 208 § 1 O.p., art. art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 O.p.), przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i przepisy prawa materialnego (art. 67a § 1 pkt 3 O.p.). W ocenie Sadu przymusowe wykonanie należności z tytułu odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych w drodze egzekucji administracyjnej po złożeniu wniosku o ich umorzenie nie niweczy prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania.
Ponownie rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z 30 maja 2025 r. znak sprawy [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z 20 grudnia 2023 r. części dotyczącej odmowy umorzenia: odsetek za zwłokę w kwocie 5.481,00 zł od zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za lV kwartał 2019 r. i odsetek za zwłokę w kwocie 1.888,00 zł od zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych wynikającego z CIT- 8 za 2019 r.
Po analizie wniosku oraz złożonych przez stronę informacji i oświadczeń stwierdzono, że spółka spełnia warunki formalne do skorzystania z wnioskowanej formy pomocy na zasadach de minimis.
Powołując się na przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p. organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie zaistniała przesłanka ważnego interesu podatnika, natomiast nie stwierdzono zaistnienia przesłanki interesu publicznego jak i dostatecznych okoliczności pozwalających na zastosowanie tak daleko idącej ulgi jaką jest umorzenie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego dokonał analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokumentów, w szczególności formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, oświadczenia z 8 kwietnia 2025 r. o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego, oświadczenia o stanie majątkowym przedsiębiorcy z 8 kwietnia 2025 r., sprawozdania finansowego za 2020 r., 2021 r., 2022 r., 2023r., 2024 r. W oświadczeniu o stanie majątkowym przedsiębiorcy z 8 kwietnia 2025 r. spółka wskazała, że jej działalność związana jest nadal z organizacją targów, wystaw i kongresów, konferencji usług multimedialnych, ponadto stara się rozwinąć w innej branży - doradztwo, obrót nieruchomościami. Według świadczenia podatnik zatrudnia jednego pracownika. W oświadczeniu o stanie majątkowym przedsiębiorcy z 8 kwietnia 2025 r. spółka wykazała: stan wierzytelności 460 000 zł, stan roszczeń 7 000 000 zł. Wskazała też, że nie posiada obciążeń krotko i długoterminowych, jak również zadłużenia wobec innych wierzycieli, nie posiada nieruchomości i majątku ruchomego.
Mając na uwadze treść przepisów art. 121, art. 122 i art. 187 O.p. organ odwoławczy dokonał we własnym zakresie oceny kondycji finansowej spółki w kontekście zasadności ewentualnego umorzenia odsetek za zwłokę. Ocenę wyników finansowych spółki za lata 2019-2024 przeprowadził w oparciu o posiadane i zgromadzone dowody, m.in. na podstawie analizy wolnych przepływów pieniężnych oraz analizy wskaźnikowej zgodnie z przyjętym w teorii i praktyce analizy finansowej ramowym podziałem wskaźników, na cztery grupy: wskaźniki zadłużenia, wskaźniki aktywności i obrotowości, wskaźniki rentowności, wskaźniki płynności (statyczne i dynamiczne), uwzględniając okresowe pogorszenie sytuacji finansowej spółki spowodowane obostrzeniami wprowadzonymi z uwagi na pandemię [...]
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że w rozpatrywanym przypadku zaistniała przesłanka ważnego interesu podatnika. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył także, że niewątpliwie w subiektywnie pojętym interesie podatnika uzasadniona jest każda pozytywna dla niego decyzja w zakresie umorzenia bez względu na wskazane argumenty. Ustawodawca wskazuje nie tylko na istnienie ważnego interesu podatnika, ale także interesu publicznego, jako przesłanki dla udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Analizując rożne aspekty "ważnego interesu podatnika" organ podatkowy musi również mieć na uwadze cel fiskalny finansów publicznych, aspekty społeczno-gospodarcze, jak również dyscyplinę podatkową samego wnioskodawcy. Zaznaczył, że każda ulga w spłacie, a zwłaszcza ta najdalej idąca w skutkach jaką jest umorzenie, winny być udzielane w szczególnie uzasadnionych przypadkach i taki też charakter powinny mieć okoliczności uzasadniające pozytywne orzeczenie w sprawie. W kontekście tych warunków, w ocenie organu, nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia odwołania był również fakt uregulowania przedmiotowych odsetek za zwłokę, co oznacza, że obecnie wnioskowane odsetki za zwłokę zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób prawnych nie ciążą już na spółce. Odnosząc się do argumentu dotyczącego braku zapłaty należności przez kontrahentów podkreślił, że każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą podejmuje decyzje na własną odpowiedzialność. Sposób konstruowania i realizacji umów oraz dysponowania środkami finansowymi - w tym m.in. opłacenie swoich zobowiązań - należy do suwerennych decyzji spółki, jednakże ich konsekwencje nie powinny być przerzucane na Skarb Państwa. Spółka nie została pozbawiona pomocy ze strony organów podatkowych. E. P. Sp. z o. o. uzyskało w okresie pandemii oraz w okresie po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego wielokrotnie ulgę w postaci odroczenia zapłaty należności: w podatku dochodowym od osób prawnych za 2019 rok w kwocie 8.530,00 zł., w spłacie należności z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2019r. w kwocie 22 020,30 zł., w spłacie zaległego podatku dochodowego od osób prawnych za 2022 rok. w kwocie 8.068,00 zł wraz z odsetkami, w spłacie podatku od towarów i usług za II kwartał 2023 r. w kwocie 14.644,00 zł. oraz o za III kwartał 2023 r. w kwocie 15.212,00 zł.
W 2025 r. spółka otrzymała kolejną ulgą w spłacie zaległości podatkowych, na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego P. :
- z 12 lutego 2025 r. o rozłożeniu na dalsze raty zapłaty podatku od towarów i usług za II kwartał 2023 r. w kwocie 10.644,00 zł należności głównej, oraz o rozłożeniu na dalsze raty zapłaty zaległego podatku od towarów i usług za IV kwartał 2023 r. w kwocie 10.629,64 zł należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 1.515,36 zł.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego podjęcia dwóch odmiennych decyzji na podstawie tego samego stanu faktycznego wskazano, że istnieje zasadnicza różnica w ocenie przesłanek zasadności umorzenia lub odroczenia zapłaty mając na uwadze dalsze konsekwencje podatkowe wynikające z takich decyzji. Poprzez umorzenie, Skarb Państwa definitywnie rezygnuje z dochodzenia przysługujących mu należności, zatem ulgi te muszą podlegać szczególnemu limitowaniu i być ograniczone do sytuacji szczególnych. Zastosowanie instytucji umorzenia może być uzasadnione, gdy sytuacja wnioskującego jest na tyle trudna, że nie pozwala na uiszczenie należności podatkowej, nawet w ratach czy w terminie odroczonym i nie istnieją podstawy by przypuszczać, że sytuacja ta ulegnie poprawie, z kolei odmowa ulgi mogłaby stworzyć np. realne ryzyko upadłości podmiotu. Natomiast poprzez odroczenie należności podatkowych Skarb Państwa nie rezygnuje z przysługujących mu należności, lecz odzyskuje je w pełni w terminie późniejszym. Stąd kryteria oceny zasadności wniosku muszą uwzględniać rodzaj ulgi, o jaki ubiega się podatnik. Ponadto organ zauważył, że w zakresie zaległości podatkowych, od których naliczono odsetki za zwłokę spółka otrzymała kilkukrotnie ulgę, zgodną z jej żądaniem. W odniesieniu do zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych organ wskazał, że rozporządzeniem z 25 marca 2020 r. Ministerstwo Finansów przedłużyło dla wszystkich podatników CIT termin na złożenie zeznania CIT-8 i zapłatę tego podatku za 2019 r. - do 31 maja 2020 r. Z kolei na mocy decyzji o przyznaniu ulg w spłacie zapłatę zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r. odroczono spółce łącznie do 31 stycznia 2022 r., tj. o okres 20 miesięcy od terminu płatności. Mimo udzielanych ulg, spółka nie uregulowała tej należności, natomiast z wnioskiem o rozłożenie na raty w ww. zakresie wystąpiła dopiero po upływie kolejnych 8 miesięcy. Powyższe spowodowało wygaśnięcie decyzji o odroczeniu i w konsekwencji naliczenie odsetek za zwłokę od pierwotnego terminu płatności zobowiązania. Podobnie w odniesieniu do zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2019 r., którego termin płatności przypadał na 27 stycznia 2019 r. Zapłata należności z ww. tytułu była na wniosek spółki kilkukrotnie odraczana - łącznie termin zapłaty ww. należności organ podatkowy odroczył do 31 stycznia 2022 r., jednak wnioski o kolejne ulgi były składane przez spółkę po upływie wyznaczonych terminów. W konsekwencji powodowało to każdorazowo naliczanie odsetek za zwłokę od pierwotnego terminu płatności tego zobowiązania do dnia złożenia nowego wniosku o ulgę. Zatem odsetki za zwłokę są konsekwencją zaniedbania ze strony spółki, która gdyby dochowała staranności w działaniu i składała ewentualne kolejne wnioski (o rozłożenie na raty lub odroczenie) z zachowaniem wymaganych terminów, a zatem przed upływem terminów, do których organ odraczał należności, przedmiotowe odsetki za zwłokę nie byłyby w ogóle naliczane.
Wobec wszystkich przedstawionych okoliczności, a zwłaszcza wobec dokonanej oceny kondycji finansowej spółki i skutecznego postępowania egzekucyjnego, a także postawy podatnika organ odwoławczy uznał, że wydanie pozytywnej decyzji o umorzeniu odsetek za zwłokę byłoby działaniem sprzecznym z interesem publicznym, a uchylenie decyzji organu podatkowego I instancji i udzielenie wnioskowanego umorzenia odsetek za zwłokę byłoby również wyrazem uprzywilejowania strony przez organy podatkowe w stosunku do pozostałych podmiotów gospodarczych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie jej za niepraworządną, zmanipulowania. Podniósł okoliczności sfałszowania przez organ istotnych, kluczowych dla rozstrzygnięcia danych finansowo - ekonomicznych spółki w wyniku czego organ uzyskał i przedstawił zafałszowany obraz analityczny, który dopasował do swoich potrzeb i argumentacji w celu wcześniej zamierzonym i realizowanym od miesięcy dla uzasadnienia odmowy przyznania wnioskodawcy pomocy de minimis - ulgi w zobowiązaniach podatkowych. Zdaniem skarżącej działanie organu powinno być utożsamiane z winą umyślną w zamiarze bezpośrednim, a zaskarżona decyzja nosi znamiona przestępstwa karno-skarbowego.
W związku z tym skarżąca żądała i wniosła o:
- zabezpieczenie interesu publicznego podatników, poprzez zarządzenie środków tymczasowych i zabezpieczających oraz nakazanie organowi wizytację i nadzór w zakresie wydawanych niepraworządnych decyzji KAS polegającym na umarzaniu postępowań prowadzonych z wniosku o ulgę w zobowiązaniach podatkowych jako bezprzedmiotowe w drodze wyegzekwowania zobowiązania lub dokonania wpłaty po dacie złożenia pełnoprawnego wniosku o ulgę przez podatnika, a to na okoliczność masowego stosowania niepraworządnej opinii Ministra Finansów, która stanowi pismo okólne z instrukcją stosowania,
- zasądzenie niepraworządności dowodu - załącznika nr [...] - zapisów stanowiska Ministra Finansów z 20 grudnia 2023 r. adresowanego do wszystkich Dyrektorów Izb Skarbowych w kraju, zabezpieczenie interesu publicznego podatników przez nakazanie kontroli nad wydawanymi w okresie ostatnich 4 lat decyzjami w urzędach skarbowych i Dyrekcjach Izb Administracji Skarbowej ,
- wyciągnięcie konsekwencji karno-skarbowych w stosunku do organu i zasądzenie przykładnych kar, a to również na okoliczność celowej manipulacji i przedstawienia zafałszowanych analiz i danych bilansowych spółki skarżącej w celu wcześniej zamierzonym i realizowanym od miesięcy dla uzasadnienia argumentacji odmowy przyznania wnioskodawcy pomocy de minimis - ulgi w zobowiązaniach podatkowych,
- zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego kwoty 300.000,00 zł,
- przyznanie skarżącemu statusu pokrzywdzonego niepraworządnymi działaniami organu Krajowej Administracji Skarbowej i Ministra Finansów,
- przyznanie skarżącemu ochrony prawnej na okoliczność możliwych działań skarbowo-odwetowych organu na okres 5 lat,
- zobowiązanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do wystosowania apelu - oświadczenia do Prezesa Sądu Okręgowego w W., a to na uzasadnioną przesłankę do zwolnienia skarżącego z kosztów sądowych w rozpoznawanej sprawie o odszkodowanie za szkody powstałe w związku z długotrwałym, dwuletnim urzędowym zamknięciem branży konferencyjnej z powodu pandemii [...] przez XXV Wydział Cywilny sygn. akt XXV C 236/24, a to w związku z niepraworządnym przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zakłóceniem zgłoszonego programu naprawczego spółki i uniemożliwieniem wpłaty pieniężnej na konto Sądu Okręgowego w W. w kwocie 63.425 zł, nierozpoznania do dnia dzisiejszego dwóch wniosków skarżącego z 29 sierpnia 2022 r.,
- wezwanie na rozprawę jako organu osobiście Dyrektora Izby Administracji Skarbowej M. M. oraz jako jego przełożonego Ministra Finansów A. D. nakazującego Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej stosowanie niepraworządnej opinii, która stanowi pismo okólne z instrukcją stosowania,
- wezwanie na rozprawę Rzecznika Praw Obywatelskich M. W. autora wezwania generalnego do Ministra Finansów A. D.,
W uzasadnieniu skargi wskazała, że wszystkie tabele i analizy organu dotyczące 2024 r. są sfałszowane, a podstawione dane nie są danymi bilansowymi spółki. Skarżąca wskazała na szereg okoliczności, które w jej ocenie wskazują na to, że analiza sytuacji finansowej spółki jest nierzetelna.
Skarżąca w sposób bardzo szczegółowy opisała historię działalności spółki, kontaktów z organami podatkowymi i polityki rządu kraju w okresie pandemii [...] i jej negatywnego wpływu na sytuację finansową spółki.
W podsumowaniu skargi skarżąca stwierdziła, że decyzje organów I i II instancji naruszają prawo procesowe w stopniu, który ma istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącej organy orzekające na skutek niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w zakresie m.in. faktu istnienia i wysokości zaległości podatkowych na dzień wniesienia wniosków przez podatnika, wydały rozstrzygnięcia, które uchybiają podstawowym zasadom postępowania podatkowego – wynikającym z przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 121, art. 120 O.p.
Ponadto, zdaniem skarżącej, organ drugiej instancji dopuścił się uchybienia zasady dwuinstancyjności oraz przepisowi art. 210 § 1 pkt 4 O.p. poprzez nieustosunkowanie się w należyty sposób do zarzutów odwołania i wniesionego - stanowiska do odwołania z 12 lutego 2024 r. i w związku z tym niezawarcie w uzasadnieniu decyzji wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Dopuścił się także złamania zasad praworządnego państwa, a ponadto dokonał celowego i ukierunkowanego zmanipulowania danych finansowych spółki w celu uzyskania argumentacji dla odmowy przyznania ulgi.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Rozpocząć należy od wskazania, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 67a § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty (pkt 1); odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek (pkt 2); umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną (pkt 3).
W przytoczonej regulacji przewidziane zostały zatem dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową - "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny", przy czym spójnik "lub" użyty w treści komentowanego przepisu wskazuje na alternatywę łączną, a tym samym konieczność wystąpienia w sprawie co najmniej jednej z przytaczanych przesłanek.
Podkreślić należy, że instytucja umorzenia zaległości podatkowej ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanych w hipotezie normy prawnej. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 67a § 1 O.p. (ważny interes podatnika lub interes publiczny albo obie przesłanki łącznie), organ w sposób uznaniowy podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie. Treść przywołanego przepisu wyznacza zatem niejako dwie fazy postępowania podatkowego (wyrok NSA z 2 marca 2016 r., II FSK 2474/15). Decyzja ta jednak mimo, że uznaniowa nie może być dowolna.
Na pierwszym etapie postępowania organ podatkowy obowiązany jest ustalić, czy zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych przesłanek zastosowania ulgi, co wymaga zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny. Organ zobligowany jest również wskazać, jak (zwłaszcza w kontekście istniejącego stanu faktycznego) należy postrzegać rozumienie przesłanki "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny". W tym zakresie granice obowiązków organu wyznaczają normy prawne zawarte w art. 122 O.p. (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego), art. 187 § 1 O.p. (zgromadzenie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego) oraz art. 191 O.p. (dokonanie oceny na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona), jak również oczywiście właściwa wykładnia art. 67a § 1 O.p.
Wyjaśnić należy, że "ważny interes podatnika" jest przesłanką związaną bezpośrednio z sytuacją określonej osoby. Musi on być na tyle istotny i wyjątkowy, aby jego pominięcie przyniosło dla tej osoby wyraźnie dostrzegalne negatywne skutki. Uzyskanie ulgi w spłacie należności w istocie zawsze leży w interesie podatnika prowadząc, bądź to do zmniejszenia jego obciążeń podatkowych, bądź to do takiego ich rozłożenia w czasie, aby były możliwe do spełnienia. Jednakże interes ten nie jest równoznaczny z przesłanką "ważnego interesu podatnika", o jakiej mowa w art. 67a § 1 O.p. Ustawodawca określił ten interes przymiotnikiem "ważny", co podkreśla jego doniosłość. O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują obiektywne kryteria i nie można go utożsamiać z subiektywnym odczuciem podatnika, że jego sytuacja życiowa i materialna uzasadnia zastosowanie ulgi. Dla uznania zaistnienia "ważnego interesu podatnika" nie wystarczy samo ustalenie trudnej sytuacji finansowo-osobistej, ale musi mieć ona charakter wyjątkowy, różniący się od sytuacji innych podatników.
Z kolei przez "interes publiczny" rozumieć należy dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. Przy jej ocenie należy również uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy. Z reguły interes publiczny przemawia za tym, aby ulgi podatnikowi nie udzielać. Unika się w ten sposób obniżenia potencjalnych wpływów z podatków, jak i nie wprowadza się różnic w traktowaniu poszczególnych podatników, w szczególności zaś - nie premiuje się tych podatników, którzy zaniechali regulowania należności publicznoprawnych (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. akt III SA 1838/01). Organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązanie podatkowe było realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany (wyrok NSA z dnia 21 marca 2001 r., sygn. akt I SA/Ka 577/00).
Ustalając istnienie przesłanki "interesu publicznego" organ podatkowy nie może też pomijać innych wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1351/11.
Uznanie administracyjne jest ograniczone jedynie dyrektywami wyboru - "interesem publicznym" oraz "ważnym interesem podatnika". Ważny interes podatnika oraz interes publiczny nie zostały zdefiniowane przez ustawodawcę. W każdej konkretnej sprawie ich istnienie może przejawiać się w odmienny sposób.
Ustawodawca pozostawił organom podatkowym swobodę w podejmowaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie ulg w spłacie należności podatkowych, pod warunkiem jednak, że w toku postępowania dokonają szczegółowej analizy prowadzonej sprawy pod kątem wskazanych w art. 67a O.p. dyrektyw wyboru oraz prowadzenia postępowania zgodnie z art. 120 O.p., a więc na podstawie obowiązujących przepisów prawa.
W orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym uznaniowych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych utrwalony został pogląd, że ocenie przez Sąd podlega legalność działania organu podatkowego, a nie zasadność i celowość odmowy. Kontrolą Sądu objęta zatem będzie ta część postępowania administracyjnego, która odnosi się do ustalenia przez organy podatkowe, co do istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie ulgi przewidzianej w art. 67a § 1 O.p.
Sąd nie ma uprawnienia przyznawania ulgi umorzenia, lecz może uchylić decyzję jeżeli stwierdziłby, np. że postępowanie podatkowe poprzedzające decyzje wskazuje, że organ nie ustalił, w jakiej sytuacji finansowej znajduje się podatnik lub wydana decyzja jest oderwana od tego, co w danej sprawie ustalono.
Dodatkowo, w tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją art. 127 O.p., postępowanie podatkowe oparte jest na zasadzie dwuinstancyjności. Zgodnie z ugruntowanym w doktrynie poglądem, z zasady tej wynika, iż: "Organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji (...). Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę". (Adamiak B., Borkowski J., Mastalski R., Zubrzycki J., Ordynacja podatkowa. Komentarz 2009, Wrocław 2009, s. 899; por. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 marca 2017r., sygn. akt I SA/Ol 110/17 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 marca 2017r., sygn. akt I SA/Gl 1212/16).
Dwuinstancyjność postępowania wymusza na organie odwoławczym, odniesienie się w uzasadnieniu wydanej decyzji, nawet do tych twierdzeń strony, które omówiono już raz w ocenianym rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji. Nie może być tak, że odesłanie do uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, zastępuje w tym przypadku ocenę, którą winien dokonać ponownie organ odwoławczy. Tworzy to obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2011r., sygn. akt II FSK 1561/09).
Wskazać również trzeba, że z treści art. 210 § 4 O.p. wynika, iż uzasadnienie decyzji musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji, jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania podatkowego. Pozwala bowiem na dokonanie oceny, czy decyzja nie została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności, czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami, argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub czy nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego.
W ramach drugiego etapu organ ma dość dużą swobodę – w ramach uznania administracyjnego – co do przyznania ulgi, bądź braku jej przyznania. Swoboda nie oznacza jednak pełnej dowolności i pozbawienia Sądu jakiejkolwiek, nawet minimalnej kontroli, decyzji uznaniowej w tym zakresie. Poza zakresem sprawowanej przez sądy administracyjne kontroli administracji publicznej nie mogą bowiem pozostawać przypadki korzystania przez organy z przyznanej im kompetencji w sposób woluntarystyczny, zupełnie nieracjonalny lub sprzeczny z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi. Można zatem mówić, że są pewne granice uznania administracyjnego, w obrębie których może poruszać się organ podatkowy, podejmując decyzję w następstwie wystąpienia przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", o których mowa w art. 67a § 1 O.p.
Aby jednak poznać motywy, jakimi kierował się organ przy korzystaniu z uznania administracyjnego, konieczne jest szczegółowe uzasadnienie decyzji w tym zakresie, w szczególności w przypadku wydania decyzji odmownej.
W ocenie Sądu na gruncie badanej sprawy, wysuwają się niedoskonałości uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
W kontekście powyższego Sąd zwraca uwagę na sposób uzasadnienia decyzji w zakresie chociażby przesłanki uprawniającej do przyznania ulgi podatkowej, tj. interesu publicznego. Bezsporne w sprawie jest, że organ odwoławczy, odmiennie niż organ I instancji uznał, że w sprawie zaistniała przesłanka ważnego interesu podatnika. Odmówił jednak zastosowania ulgi uznając, że za umorzeniem odsetek od zaległości podatkowych nie przemawia interes publiczny. Analizując rożne aspekty "ważnego interesu podatnika" organ podatkowy stwierdził, że musi mieć również na uwadze cel fiskalny finansów publicznych, aspekty społeczno-gospodarcze, jak również dyscyplinę podatkową samego wnioskodawcy. Zaznaczył, że każda ulga w spłacie, a zwłaszcza ta najdalej idąca w skutkach jaką jest umorzenie, winny być udzielane w szczególnie uzasadnionych przypadkach i taki też charakter powinny mieć okoliczności uzasadniające pozytywne orzeczenie w sprawie. W kontekście tych warunków, w ocenie organu, nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia odwołania był fakt uregulowania przedmiotowych odsetek za zwłokę, co oznacza, że obecnie wnioskowane odsetki za zwłokę zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób prawnych nie ciążą już na spółce.
Odnosząc się do argumentu dotyczącego braku zapłaty należności przez kontrahentów podkreślił, że każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą podejmuje decyzje na własną odpowiedzialność. Sposób konstruowania i realizacji umów oraz dysponowania środkami finansowymi - w tym m.in. opłacenie swoich zobowiązań - należy do suwerennych decyzji spółki, jednakże ich konsekwencje nie powinny być przerzucane na Skarb Państwa. Organ podkreślił, że spółka nie została pozbawiona pomocy ze strony organów podatkowych. E. P. Sp. z o. o. uzyskało w okresie pandemii oraz w okresie po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego wielokrotnie ulgę w postaci odroczenia zapłaty należności. Większość tych argumentów w ocenie Sądu jest zbyt ogólna i nie uzasadnia stwierdzenia o braku interesu publicznego w zastosowaniu wobec skarżącej wnioskowanej ulgi. Łączna kwota odsetek, o umorzenie których spółka wniosła to 7369 zł. Organ odwoławczy powołując się na cel fiskalny finansów publicznych i aspekty społeczno-gospodarcze nie wskazał jaki skutek w finansach publicznych spowoduje umorzenie takiej należności, a także nie wskazał jakie skutki społeczno gospodarcze wywoła umorzenie tej kwoty. Wobec tego, że wniosek skarżącego jest procedowany od 2022r. można się zastanawiać czy Państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych, niż w wypadku udzielenia skarżącej wnioskowanej ulgi. Wbrew twierdzeniu organu nie ma zasadniczej różnicy w ocenie przesłanek zasadności umorzenia lub odroczenia zapłaty w przypadku odsetek od zaległości podatkowych. Poprzez umorzenie zaległości podatkowych Skarb Państwa faktycznie definitywnie rezygnuje z dochodzenia przysługujących mu należności, ale w przypadku umorzenia odsetek od zaległości podatkowych mamy do czynienia z taką samą sytuacją jak w przypadku odroczenia terminu płatności lub rozłożenia na raty zapłaty należności podatkowych, kiedy to odsetki nie biegną. Organ sam wskazał, że w zakresie zaległości podatkowych, od których naliczono odsetki za zwłokę spółka otrzymała kilkukrotnie ulgę w postaci odroczenia terminu zapłaty lub rozłożenia na raty. Organ co prawda nie neguje, że przyczyną powstania zaległości podatkowych skarżącej była pandemia i jej skutki w postaci zamknięcia branży konferencyjno-eventowo-koncertowej, która szczególnie odczuła te skutki ale jednocześnie traktuje skarżącą jak każdy inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, który podejmuje decyzje na własną odpowiedzialność. Na argument spółki dotyczący braku zapłaty należności przez kontrahentów organ stwierdził jedynie, że sposób konstruowania i realizacji umów oraz dysponowania środkami finansowymi - w tym m.in. opłacenie swoich zobowiązań - należy do suwerennych decyzji spółki, jednakże ich konsekwencje nie powinny być przerzucane na Skarb Państwa.
Taki sposób przedstawienia stanowiska organu nie może zostać zaakceptowany przez Sąd, bo nie stanowi on podstawy do oceny z uwagi na swoją ogólnikowość. Sad nie jest władnym stwierdzić – do czego ma prawo – czy organ działał w tym zakresie w ramach dozwolonego uznania administracyjnego, czy też przekroczył to uznanie.
W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie, organ w sposób zbyt ogólny dokonał analizy sytuacji finansowej skarżącej. Ocenę wyników finansowych spółki za lata 2019-2024 przeprowadził w oparciu o posiadane i zgromadzone dowody, m.in. na podstawie analizy wolnych przepływów pieniężnych oraz analizy wskaźnikowej zgodnie z przyjętym w teorii i praktyce analizy finansowej, ramowym podziałem wskaźników, na cztery grupy: wskaźniki zadłużenia, wskaźniki aktywności i obrotowości, wskaźniki rentowności, wskaźniki płynności (statyczne i dynamiczne) i zawarł ją na [...] stronach decyzji (k [...]-[...]) ale w ocenie Sądu analiza ta nie pokazała rzeczywistej sytuacji finansowej spółki. W konkluzji tej analizy stwierdzono jedynie, że " porównanie wskazanych w analizie indeksów, zgodnie z zachowaniem zasad i kryteriów oceny charakteryzujących poszczególne modele, na podstawie danych z badanych lat, szczególnie z grudnia 2024r. nie daje jednoznacznej podstawy do stwierdzenia, że spółka prowadzi działalność w stanie stałego zagrożenia upadłością w perspektywie roku. Organ zaznaczył, że należy zwrócić uwagę nie tylko na wysokość wskazanych wartości indeksów ale i kierunek tych zmian w zależności od modelu , co może wskazywać wprawdzie na zmienność wyników finansowych spółki, ale też potwierdzać, że kondycja spółki ulega poprawie. Dokonana analiza dyskryminacyjna nie przesądza natomiast o przyszłości spółki". Jest to ocena o tak wysokim stopniu ogólności, że nie poddaje się kontroli Sądu. Jednocześnie, co należy podkreślić, w 2025 r. spółka otrzymała kolejne ulgi w spłacie zaległości podatkowych, na podstawie dwóch decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z 12 lutego 2025 r. o rozłożeniu na dalsze raty zapłaty podatku od towarów i usług za II kwartał 2023 r. w kwocie 10.644,00 zł należności głównej, oraz o rozłożeniu na dalsze raty zapłaty zaległego podatku od towarów i usług za IV kwartał 2023 r. w kwocie 10.629,64 zł należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 1.515,36 zł. Co oznacza, że jej sytuacja finansowa w 2025r. była na tyle zła, że uzasadniała udzielenie tych ulg. Pomimo tego, w niniejszej sprawie, organy dokonały niekorzystnej dla skarżącej oceny wystąpienia przesłanek umorzenia odsetek od zaległości podatkowych. W tej sytuacji trudno oprzeć się wrażeniu, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji miało na celu jedynie wskazanie argumentów na odmowę przyznania wnioskodawcy ulgi w postaci umorzenia odsetek od zaległości podatkowych w sytuacji kiedy te odsetki zostały już wyegzekwowane. (W tym miejscu należy podkreślić, że wbrew twierdzeniu organu, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy był fakt uregulowania przedmiotowych odsetek za zwłokę, co wynika jasno z uzasadnienia wyroku tut. Sądu w sprawie I SA/Po 362/24) .
Natomiast, jak wyżej wskazano w sprawie o udzielenie ulgi na organie administracyjnym spoczywa obowiązek nie tylko dokładnego ustalenia i analizy stanu faktycznego, ale i należytego rozważenia wystąpienia przesłanek jej udzielenia w postaci ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Negatywne zaś rozstrzygnięcie w sprawie powinno być szczególnie przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 576/08) Decyzja, która nie uwzględnia wniosku strony, powinna być zatem uzasadniona w sposób pozwalający na poznanie motywów, jakimi kierował się organ, na którym ciąży obowiązek jasnego i czytelnego wyjaśnienia, jakie przyczyny skłoniły go do takiego, a nie innego rozstrzygnięcia, zaś dokonując oceny istnienia przesłanek, o których mowa w art. 67a § 1 O.p. organ musi mieć na uwadze całokształt okoliczności sprawy.
W ocenie Sądu, na gruncie badanej sprawy, organ nie sprostał temu zadaniu. W ocenie Sądu organ rozpatrując zarzuty odwołania nie uwzględnił wszystkich okoliczności sprawy. Nie zbadał wystarczająco interesu podatnika w aspekcie skutku regulacji prawnych wprowadzających określone ograniczenia, nakazy i zakazy, w związku z pandemią [...], w konsekwencji których podatnik nie mógł prowadzić działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, pomimo potwierdzenia przez organ ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej, nie oceniono prawidłowo negatywnych skutków wynikających z przejściowego braku możliwości uzyskiwania przychodów przez przedsiębiorców wywołanych przez pandemię [...] z uwagi na wprowadzone restrykcje w czasie stanu epidemii [...] prowadzenia przez przedsiębiorców działalności związanej z prowadzeniem m.inn. usług konferencyjno-eventowo-koncertowych.
Dlatego też Sąd uznał skargę za uzasadnioną.
Jednocześnie Sąd nie uwzględnił wniosków skarżącej dotyczących zabezpieczenie interesu publicznego podatników, wyciągnięcia konsekwencji karno-skarbowych w stosunku do organu i zasądzenia przykładnych kar, zasądzenia od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej kwoty 300.000,00 zł, przyznania skarżącej statusu pokrzywdzonej niepraworządnymi działaniami organów, przyznania skarżącej ochrony prawnej na okoliczność możliwych działań skarbowo-odwetowych organu na okres 5 lat, zobowiązania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do wystosowania apelu - oświadczenia do Prezesa Sądu Okręgowego w W. oraz wezwania na rozprawę Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, Ministra Finansów i Rzecznika Praw Obywatelskich, z uwagi na to, że przepisy ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują takich czynności.
Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności w ponownym postępowaniu – organ uwzględni przedstawioną w niniejszym wyroku argumentację prawną i przystąpi do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, z uwzględnieniem zasad postępowania podatkowego, wyrażonych w Ordynacji podatkowej, m.in. w zgodzie z wykładnią art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p., a swoje rozstrzygnięcie uzasadni w sposób odpowiadający dyspozycjom wynikającym z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. O kosztach Sąd orzekł zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ww. ustawy, zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 500 zł.