I SA/Po 596/11

I SA/Po 596/11 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2011-12-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2011-08-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Jerzy Małecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 483/12 - Wyrok NSA z 2012-07-26
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1 par. 1 i par. 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 3 par. 2 pkt 4a,  art. 106 par. 3, art. 134, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 14b, art. 14g, art. 14h
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 5a, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1, ust. 2, ust. 12, ust. 12a, ust. 12b, art. 146a pkt 1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Dz.U. 2010 nr 246 poz 1649
par. 7 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług
Dz.U. 2011 nr 73 poz 392
par. 7 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług
Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
art. 3 pkt 1-4, pkt 6-9
Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Małecki (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 08 grudnia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi s.c. A na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług o d d a l a s k a r g ę
Uzasadnienie
W dniu [...] lutego 2011 r. spółka cywilna A. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stosowania stawki podatku przy usługach budowlano-montażowych trwałej zabudowy meblowej.
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.
Spółka cywilna prowadzi m.in. działalność gospodarczą w zakresie usług polegających na zabudowie wnęk w budynkach mieszkalnych, sklasyfikowanych na podstawie dotychczas stosowanego dla potrzeb ustawy VAT PKWiU z 2004 r., w grupowaniu 45.42.12 jako roboty związane z montażem pozostałych metalowych elementów stolarki budowlanej oraz w grupowaniu 45.42.13 jako roboty związane z montażem pozostałych niemetalowych elementów stolarki budowlanej. W związku ze zmianą stosowanej dla celów podatkowych nomenklatury PKWiU 2004 na PKWiU 2008, wykonywane usługi znajdują się obecnie w grupowaniu 43.32.10, jako roboty instalacyjne stolarki budowlanej (roboty związane z instalowaniem wewnętrznych schodów, szaf ściennych, szafek kuchennych na wymiar). Spółka informuje, że w celu udokumentowania prawa do zastosowania obniżonej preferencyjnej stawki 8% VAT, w przypadku wykonywania usługi w obiektach budownictwa mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym, pobiera od zlecającego usługę oświadczenie, iż mieszkanie (dom) spełnia warunki, o których mowa w art. 41 ust. 12-12b ustawy o podatku od towarów usług. Gdy zaś powierzchnia użytkowa domu jednorodzinnego przekracza 300 m2 i odpowiednio powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego przekracza 150 m2, stosuje zapis art. 41 ust. 12c. Zatem, tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, w całkowitej powierzchni użytkowej, wnioskodawca stosuje obniżoną stawkę podatku VAT, tj. 8%. Dla doprecyzowania opisanej powyżej usługi, podano szczegółowy opis realizacji: Usługa zabudowy wnęk w budynkach mieszkalnych zwanych popularnie "szafą wnękową" lub "zabudową wnękową", polega na montowaniu na stale bez możliwości przenoszenia w inne miejsce nieruchomych przegród, pólek i drzwi suwanych. Realizacja usługi zabudowy wnęki następuje, na podstawie umowy cywilnoprawnej, której przedmiotem jest usługa remontowo-budowlana. Szafa wnękowa wykonana jest w zakładzie wnioskodawcy z jego własnych materiałów i dostarczana w elementach do mieszkania (domu) klienta, gdzie montowana jest przez pracowników z użyciem firmowych narzędzi. Po zamontowaniu zabudowa jest nierozerwalnie związana z pomieszczeniem. Faktura dokumentująca wykonanie wyżej opisanej usługi zawiera jedną pozycję obejmującą całość robót wraz z wykorzystanymi materiałami - "Usługa remontowo-budowlana - zabudowa wnęki". Faktury są uzupełniane o właściwy ze względu na rodzaj budynku, w którym następuje montaż - symbol PKOB 11 budynki mieszkalne.
W związku z powyższym spółka cywilna A. zadała następujące pytanie.
Czy zgodnie z art. 41 ust. 12 w związku z art. 146a pkt 2 i art. 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. w odniesieniu do usług budowlano-montażowych sklasyfikowanych na podstawie PKWiU z 2008 r. w ugrupowaniu 43.32.10, co do których wnioskodawca posiada oświadczenie nabywcy usług, iż wykonywane były w obiektach budownictwa mieszkaniowego objętych społecznym programem mieszkaniowym, można zastosować opodatkowanie usługi preferencyjną 8% stawką podatku od towarów i usług?
Wnioskodawca uważa, że zakres robót opisanych w stanie faktycznym, wykonywanych w oparciu o umowę cywilnoprawną, w obiektach budownictwa mieszkaniowego (budynki mieszkalne sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych 11), będzie mieścił się zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, w pojęciu dostawy, budowy remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, o ile usługi te wykonywane będą w obiektach budownictwa mieszkaniowego lub ich częściach, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokalach mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12, a także obiektach sklasyfikowanych w PKOB w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczące usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską. Z zastrzeżeniem, że do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonym w ust 12a ww. ustawy, nie zalicza się, budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2 i lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2. Zatem, zdaniem zainteresowanego, na postawie art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, usługi te objęte będą obniżoną stawką VAT. W latach 2011-2013 stawka ta zgodnie z art. 146a pkt 2 wynosi 8%. Natomiast do budynków mieszkalnych o powierzchni użytkowej powyżej 300 m2 i lokali mieszkalnych o powierzchni użytkowej powyżej 150 m2 zastosowanie znajdzie art. 41 ust. 12c powołanej ustawy i obniżona stawka podatku, będzie miała zastosowanie tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, w całkowitej powierzchni użytkowej. Co do formy udokumentowania stanu faktycznego oświadczeniem składanym przez nabywcę, wnioskodawca nie znajduje w ustawie o podatku od towarów i usług, jak też innych przepisach, specjalnych wymogów nałożonych przez ustawodawcę na dokonującego dostawy. Stąd zainteresowany wnioskuje, że oświadczenie nabywcy usługi będzie wystarczającym dokumentem, potwierdzającym, iż prace zostały wykonane w obiekcie objętym społecznym programem mieszkaniowym. Zdaniem wnioskodawcy, analiza powołanych przepisów, pozwała sądzić, iż prawidłowym jest stosowanie obniżonego podatku od towarów i usług. Usługi remontowo-budowlane - zabudowa wnęki, podlegają opodatkowaniu obniżoną 8% stawką podatku od towarów i usług.
W wydanej w dniu [...] maja 2011 r. interpretacji indywidualnej, znak [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu - działając w imieniu Ministra Finansów - uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu interpretacji powołał się na treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, tj.: art. 2 pkt 6 i pkt 12; art. 5 ust. 1; art. 5a; art. 7 ust. 1; art. 8 ust. 1; art. 41 ust. 1, ust. 2 i ust 12-12c; art. 146a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). W oparciu o przedstawiony stan faktyczny oraz przywołane przepisy prawne organ stwierdził, że do opisanych we wniosku usług budowlano-montażowych polegających na montażu trwałej zabudowy meblowej w budynkach mieszkalnych zastosowanie ma stawka 23%, bowiem czynności te nie stanowią usług wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, jak również usług, o których mowa w § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
Powyższa interpretacja podatkowa została stronie doręczona w dniu [...] maja 2011 r.
W dniu [...] maja 2011 r. do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, wpłynęło wezwanie spółki A. do usunięcia naruszenia prawa i zmiany indywidualnej interpretacji podatkowej. W wezwaniu spółka nie zgadzając się z wydaną interpretacją przepisów prawa podatkowego z dnia [...] maja 2011 r. zarzuciła organowi naruszenie art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 i w zw. z art. 146f pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r., poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, iż usługa wskazana przez wnioskodawcę we wniosku z dnia 31 stycznia 2011 r. nie jest objęta preferencyjną - 8% stawką podatku VAT.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] czerwca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie.
W złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka A. zarzuciła wydanej interpretacji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r., w zw. z art. 41 ust. 2 u.p.t.u. i w zw. z art. 146f pkt 2 u.p.t.u., poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż usługa świadczona przez A. s.c., opisana przez nich we wniosku z dnia [...] stycznia 2011 r., nie jest objęta preferencyjną 8% stawką podatku VAT. W związku z powyższym, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W dodatkowym piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2011 r. strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie na rozprawie dowodu z opinii 2 biegłych sądowych na okoliczność, iż świadczone przez nią usługi będące przedmiotem sprawy mieszczą się w zakresie pojęcia " modernizacji obiektów budowlanych lub ich części. Dodatkowo przed ogłoszeniem wyroku, na żądanie Sądu - strona skarżąca przedłożyła opinię Ośrodka Klasyfikacji i Nomenklatur Urzędu Statystycznego w Łodzi z dnia [...] sierpnia 20011 r., znak: [...] wydaną na jej wniosek, z której m.in. wynika, iż szafy wnękowe należy kwalifikować do grupowania PKWiU 31.09.130.0 "Meble drewniane, gdzie indziej niesklasyfikowane".
Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu jako organ upoważniony do wydawania w imieniu Ministra Finansów indywidualnych interpretacji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
W odpowiedzi na dodatkowe pismo strony skarżącej z dnia [...] listopada 2001 r. podnosi, iż w kwestii trwałej zabudowy meblowej wypowiedział się także NSA w wyroku z 1 grudnia 2010 r., sygn. akt I FSK 2067/09 stwierdzając m.in. :jeśli chodzi o umeblowanie oraz sprzęt AGD i RTV, to z punktu widzenia prawnego są to ruchomości, które mogą być przedmiotem odrębnego obrotu i sam fakt wyposażania nimi budynku ( lokalu) mieszkalnego nie może decydować o staniu się częściami składowymi, gdyż musiałyby być trwale połączone i to w taki sposób, że nie byłoby możliwe ich odłączenie od rzeczy głównej bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego". Podnosi ponadto, iż prawidłowość prezentowanego w indywidualnej interpretacji stanowiska organu podatkowego została potwierdzona wyrokami WSA we Wrocławiu z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 1305/11 oraz WSA w Rzeszowie z dnia 15 listopada 2011 r. ,sygn. akt I SA/Rz 672/11.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem przejawów jej działalności z prawem powszechnie obowiązującym. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach ( art. 3 § 2 pkt.4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).Sąd administracyjny został przy tej kontroli indywidualnych interpretacji wyposażony tylko i wyłącznie w uprawnienia kasacyjne, nie jest zatem kolejną instancją. W dotychczasowym orzecznictwie sądowym dotyczącego indywidualnych interpretacji podatkowych zwrócono już uwagę na to, że interpretacja nie kształtuje sytuacji prawnej wnioskodawcy, a w szczególności zaś nie stawia go w pozycji pozwalającej na realizację określonych praw nabytych ( por. np. wyrok NSA z 6 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 78/08).
Jednakże w postępowaniu przed sądem administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca swoje tetyczne umocowanie i określone granice w postanowieniach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sąd zobowiązany jest natomiast do wzięcia pod uwagę wszelkich istotnych naruszeń prawa przez organ wydający indywidualną interpretację na wniosek strony skarżącej.
Zgodnie z brzmieniem art. 14b, art. 14 g i art. 14 h Ordynacji podatkowej w postępowaniu o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej - organ podatkowy nie prowadzi postępowania dowodowego mającego na ustalenie podatkowego stanu faktycznego, lecz opiera się w tym względzie na stanie faktycznym przedstawionym przez stronę i ocenie prawnej dokonanej przez wnioskodawcę. Organ ma jedynie potwierdzić albo zaprzeczyć prawidłowości oceny prawnej przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego. Także w obowiązująca procedura sądowo-administracyjna nie przewiduje przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie stanu faktycznego . Art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwarza jedynie możliwość przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów, jeżeli jest to jednak niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Opinie biegłych nie są dowodem z dokumentu. Z tych zatem względów zawarty w piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2011 r. wniosek skarżącej spółki A. o przeprowadzenie przez Sąd uzupełniającego dowodu z 2 opinii biegłych sądowych na okoliczność, iż świadczone usługi będące przedmiotem sprawy mieszczą się w zakresie pojęcia " modernizacji obiektów budowlanych lub ich części"- nie mógł być z uwagi na brak podstaw prawnych uwzględniony.
Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii wysokości obowiązującej od 2011 r. stawki podatku od towarów i usług przy opodatkowaniu działalności gospodarczej w zakresie usług polegających na usługach zabudowy szaf wnękowych w budynkach mieszkalnych.
Wniesiona skarga na indywidualną interpretacje podatkową właściwego organu podatkowe dotyczącą tej kwestii prawnej jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...) - art. 7 ust. 1 ustawy. Natomiast przez świadczenie usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...). Zgodnie z brzmieniem obowiązującego od dnia 1 stycznia 2011 r. art. 5a ustawy, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Art. 5a ustawy został dodany do ustawy o podatku od towarów i usług na podstawie art. 1 pkt 2 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2011 r. ustawy z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 226, poz. 1476). Przez towary – stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Stosownie do zapisu art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.Jednakże, zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do niej, Ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki podatku. I tak, w myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Na mocy art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f: stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%; stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%; stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%; stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%. Stosownie do art. 41 ust. 12 ustawy, 8% stawkę podatku, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.
Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym – zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy – rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.
Art. 41 ust. 12b ustawy o VAT stanowi, iż do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300m2 oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150m2.
Przepisy ustawy o VAT nie definiują pojęć budowa, remont modernizacja, termomodernizacja oraz przebudowa, dlatego też w tym zakresie należy pomocniczo odwołać się do przepisów prawa budowlanego. Z uwagi jednak na autonomię prawa podatkowego, a ponadto ze względu na treść art. 3 prawa budowlanego (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), z którego wynika, że definicje w nim zawarte zostały wprowadzone dla potrzeb tegoż aktu prawnego, nie należy ich traktować jako definicji legalnych na użytek innych aktów normatywnych. W związku z tym, posługiwanie się tymi pojęciami nie powinno się odbywać poprzez ich dokładne recypowanie na grunt ustawy o VAT, lecz winno mieć jedynie charakter pomocniczy przy dokonywaniu wykładni prawa podatkowego. Konieczne jest zatem odwołanie się zarówno do prawa budowlanego jak i językowego znaczenia użytych w art.41 ust.12 ustawy o VAT pojęć.
W ustawie Prawo budowlane słowniczek taki został zamieszczony w art. 3 i zawiera definicje 18 pojęć używanych w ustawie. Pod pojęciem "obiekt budowlany" (art. 3 pkt 1) należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. Ustawodawca wyjaśniając zatem pojęcie obiektu budowlanego posługuje się terminami (budynek, budowla, obiekt małej architektury) definiowanymi w dalszej części słowniczka (art. 3 pkt 2, 3 i 4). Obiekty budowlane stanowią całość pod względem techniczno-użytkowym. Wyposażone są w instalacje i inne urządzenia niezbędne do spełniania funkcji, dla której zostały zbudowane. Zgodnie z prawem budowlanym pod pojęciem "budowa" (art. 3 pkt 6) należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Można zatem stwierdzić, że w wyniku budowy powstaje zawsze nowa substancja budowlana - obiekt budowlany lub jego część. Do 11 lipca 2003 r. w skład definicji pojęcia "budowa" wchodziła również przebudowa. Ustawodawca uznał jednak, że w przypadku przebudowy nie mamy do czynienia z powstaniem nowej substancji budowlanej, a ze zmianą już istniejącej i to w taki sposób, że nie zmieniają się jej rozmiary. Przebudowa jest zatem inną formą robót budowlanych niż budowa (odbudowa, rozbudowa i nadbudowa). Zmiana ta ma szczególnie doniosłe znaczenie przy kwalifikacji samowoli budowlanej (zob. art. 48, art. 49b oraz art. 50). Następny krok został uczyniony kolejną nowelizacją Prawa budowlanego (ustawą z 28 lipca 2005 r.) - do słowniczka została wprowadzona definicja pojęcia "przebudowa" (pkt 7a). Przebudową jest wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Zmiana któregokolwiek z tych parametrów oznaczać będzie, że nie mamy wówczas do czynienia z przebudową a rozbudową lub nadbudową obiektu budowlanego. Powyższe zastrzeżenie nieco inaczej musi być traktowane w przypadku dróg - tu dopuszczalne są zmiany charakterystycznych parametrów, o ile nie powodują zmian granic pasa drogowego. "Roboty budowlane" (art. 3 pkt 7) zostały natomiast zdefiniowane jako budowa, a także prace polegające na [...] montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Dość często używa się potocznie (ale także w niektórych aktach prawnych) pojęcia "modernizacja", jako jednego z rodzajów robót budowlanych. Ustawa Prawo budowlane takim pojęciem się nie posługuje i nie jest to bynajmniej przeoczenie (początkowo modernizacja występowała jako rodzaj budowy, a następnie robót budowlanych). Należy uznać, że pojęcia "przebudowa" oraz "remont" w sposób wystarczający i pełny określają sytuacje, w których mamy do czynienia z ulepszeniem już istniejącej substancji i posługiwanie się pojęciem "modernizacja" wprowadzałoby wyłącznie zbędny chaos terminologiczny. Innymi słowy potocznie rozumiana "modernizacja", w zależności od zakresu, będzie po prostu przebudową albo remontem. Pod pojęciem remontu (art. 3 pkt 8) należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym prac budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących jego bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się użycie wyrobów budowlanych innych niż w stanie pierwotnym.
Jak wskazano powyżej obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Budynek bowiem to nie tylko fundamenty, dach oraz przegrody budowlane, ale również instalacje oraz urządzenia techniczne w nim się znajdujące. Ponieważ obiektem budowlanym jest w rozumieniu prawa budowlanego budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, należy uznać, że instalacje te i urządzenia wchodzą w skład budynku będąc jego elementami. Pomiędzy budynkiem oraz wskazanymi instalacjami i urządzeniami musi jednak zachodzić związek uzasadniający wniosek, że elementy te są niesamodzielne a jedynie składają się na budynek. Zgodnie z jej art. 3 pkt 9 urządzeniem budowlanym jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Posiłkując się pojęciem obiektów budowlanych w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, należy zauważyć, że nie odwołuje się ono jedynie do pojęcia zamieszczonego w słowniczku w art. 3, ale do przepisów całej ustawy. Skoro przepisy te odnoszą się do urządzeń technicznych, jakie są wytworem procesu budowlanego, obiektem budowlanym mogą być jedynie takie obiekty, których funkcjonowanie statuuje ustawa Prawo budowlane, a więc urządzeń budowlanych. Regulacje ustawy Prawo budowlane nie odnoszą się natomiast do urządzeń technicznych, których posadowienie w budynkach i budowlach nie wymaga zezwoleń. Należy też odróżnić pojęcie urządzeń technicznych od pojęcia urządzeń budowlanych. Urządzenia techniczne mają bardzo szeroki charakter, zawierają w swym zakresie pojęciowym również urządzenia budowlane. Pomimo, że każde urządzenie budowlane jest urządzeniem technicznym, to jednak nie każde urządzenie techniczne jest urządzeniem budowlanym. W związku z tym, urządzenia techniczne umieszczone w budynkach lub na budowlach, które nie są urządzeniami budowlanymi, nie mogą być kwalifikowane, jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.
W świetle powyższego nie sposób uznać, aby zabudowa wnękowa będąca przecież ze swej istoty zabudową "meblową" mogła być uznana za instalację lub urządzenie techniczne budynku. Ich montaż nie wymagała pozwolenia na budowę, mogą być w każdym czasie zdemontowane lub wymienione. Działania te nie są objęte zakresem pojęciowym robót budowlanych lub przebudowy w rozumieniu prawa budowlanego.
Skoro zabudowa "meblowa" wnękowa nie jest objęta regulacjami prawa budowlanego, należy zatem rozważyć czy w świetle definicji językowych może być uznana za budowę, remont, modernizację lub przebudowę obiektu budowlanego. Według Słownika języka polskiego obiekt to m.in. "coś, co zostało zbudowane; budynek, budowla" (slowniki.gazeta.pl). Budowanie, to "tworzenie czegoś; miejsce, na którym odbywają się prace budowlane" (sjp.pl). Przebudować oznacza natomiast : zmieniać gruntownie budowę istniejącego już obiektu budowlanego, jakiejś konstrukcji albo nadawać czemuś nowe formy organizacji; reorganizować. Modernizacja - w świetle reguł znaczeniowych potocznego języka polskiego - to "unowocześnienie czegoś przez wymianę starych elementów na nowe lub wprowadzenie nowych form działania" (slowniki.gazeta.pl). Remont natomiast to "przywrócenie wartości użytkowej" (sjp.pl).
Odwołując się do słownikowego zakresu pojęcia "roboty budowlane" Sąd wskazuje, że zgodnie z definicją zawartą w "Uniwersalnym słowniku języka polskiego" Wydawnictwo Naukowe PWN określenie "robota" oznacza "zespół czynności podejmowanych w celu wykonania, wyprodukowania wytworzenia, dokonania czegoś, praca, działanie, działalność, robienie czegoś", co wyraźnie wskazuje na "czasownikową" stronę znamion definicji. Na tej podstawie należało uznać, że ustawowe sformułowanie "roboty budowlano-montażowe" zawsze oznaczać będzie czynności, również montaż. "Montaż" to: "składanie maszyn, aparatów, urządzeń z gotowych części; zakładanie, instalowanie urządzeń technicznych" (tamże t. II s. 712), łączenie oddzielnych części w całość (por. "Słownik wyrazów obcych" pod red. J. Tokarskiego, PWN Warszawa 1989, s. 490). W związku z przytoczonymi definicjami stwierdzić należy, że pojęcie "montaż" odnosi się do takiego sposobu działania, w efekcie którego z niezależnie od siebie istniejących części powstaje wytwór będący zupełnie nową całością.
Mając na uwadze powyższe zgodzić się należy z Ministrem Finansów, że wykonywane przez stronę czynności nie mieszczą się w katalogu czynności wymienionym w powołanym przepisie art.41 ust.12 ustawy o VAT.
Zdaniem Sądu opisane we wniosku strony czynności montażu stałej zabudowy wnękowej z elementów wytworzonych przez wnioskodawcę na konkretny wymiar, które trwale montuje w budynku mieszkalnym, podlegały obniżonej stawce podatku od towarów i usług, ale jedynie do 31.12.2010 r. i to nie na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, lecz na podstawie § 37 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług jako "roboty budowlano-montażowe".
W ocenie Sądu czynności polegające na montażu trwałej zabudowy w lokalach mieszczą się w pojęciu robót budowlano-montażowych. Należy bowiem zwrócić uwagę, że jest to zabudowa trwała, o ściśle indywidualnym charakterze. Jej wykonanie musi być dopasowane do krzywizn ścian, podłóg i sufitów. Zamontowana zabudowa przestrzenna nie nadaje się do zamontowania w innym miejscu czy w innym lokalu. Zatem wykonane indywidualne zamówienia trwałej zabudowy stolarskiej nie posiadają samoistnego charakteru, stanowią część składową obiektu budowlanego, a o zespoleniu z obiektem budowlanym decyduje właśnie montaż. W orzecznictwie nie budzi przy tym wątpliwości, że tego rodzaju czynności, polegające na montażu m.in. parapetów, rolet, blatów, schodów, balustrad, bram wjazdowych, markiz itp. stanowią roboty budowlano-montażowe (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I FSK 545/08, z dnia 17 kwietnia 2009 r., I FSK 284/08; wyrok z 20 listopada 2008 r. sygn. akt FSK 1512/07; podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 25 sierpnia 2010 r., sygn. akt I FSK 1221/09, WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 9 czerwca 2009 r. oraz WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 17 marca 2009 r., I SA/Gd 920/08).
Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010 r. (Dz. U. Nr 246, poz.1649) obowiązującego od 1 stycznia do 5 kwietnia 2011 r. oraz odpowiednio także §7 ust.1 rozporządzenia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392), obowiązującego od dnia 6 kwietnia 2011 r., stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy obniża się do wysokości 8% ale tylko i wyłącznie dla: 1) towarów i usług wymienionych w załączniku nr 1 do rozporządzenia; 2) robót konserwacyjnych dotyczących budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym; 3) robót konserwacyjnych dotyczących: a) obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, b) lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 - w zakresie w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie pkt 2. Przez roboty konserwacyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, rozumie się roboty mające na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynku lub jego części inne niż remont (§ 7 ust. 2 rozporządzenia).
Analiza powołanych wyżej przepisów wykonawczych do ustawy o podatku od towarów i usług przewidujących zastosowanie preferencyjnej ( niższej od podstawowej stawki VAT) – tj. § 37, obowiązującego do dnia 31 grudnia 2010 r. rozporządzenia z dnia 24 grudnia 2009 r. oraz §7 ust.1 rozporządzenia z 22 grudnia 2010 r., a także §7 ust.1 obecnie obowiązującego rozporządzenia z dnia 4 kwietnia 2011 r. prowadzi do wniosku, iż zakres stosowania obniżonej stawki podatku uległ znacznemu zawężeniu. Z listy usług objętych preferencyjną stawką usunięto bowiem roboty budowlano-montażowe dotyczące obiektów budownictwa mieszkaniowego. W konsekwencji czynności wykonywane przez stronę polegające na montażu stałej zabudowy wnękowej z dociętych na konkretny wymiar elementów trwale montowanych w budynku mieszkalnym, które podlegały obniżonej stawce podatku VAT do 31.12.2010r., podlegają począwszy od 1 stycznia 2011 r. opodatkowaniu stawką 23%.
Także z przedłożonej Sądowi przez stronę opinii statystycznej wydanej zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług ( PKWiU) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów dnia 29 października 2008 r. ( Dz. U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.) w dniu 10 sierpnia 2011 r. przez Ośrodek Klasyfikacji i Nomenklatur Urzędu Statystycznego w Łodzi wynika, iż tzw. "szafy wnękowe" winny być zakwalifikowane do grupowania PKWiU 31.09.13.0 – "Meble drewniane, gdzie indziej niesklasyfikowane". Szafy wnękowe zatem nie mogą być klasyfikowane do grupowania PKWiU 43.32.10 – Roboty instalacyjne stolarki budowlanej i korzystać z ulgi podatkowej ( obniżonej stawki podatkowej VAT) w 2011 r.
Skład orzekający wskazuje ponadto, iż w identycznych sprawach dotyczących możliwości stosowania preferencyjnej 8 % stawki podatku od towarów i usług w 2011 r. w przypadku montażu tzw. szaf wnękowych wypowiedziało się już negatywnie w swych wyrokach cały szereg Wojewódzkich Sądów Administracyjnych ( np. WSA we Wrocławiu w dniu 20.09.2011 r., sygn. akt I SA/WR 1305/11; WSA w Rzeszowie w dniu 15.11.2011 r., sygn. akt I SA/Rz 672/11 czy WSA w Olsztynie w dniu 8.12.2011 r., sygn. akt I SA/Ol 674/11).
Mając na uwadze powyższe na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, pozycja 1270 ze zm.) skargę oddalono jako nieuzasadnioną.