I SA/Po 595/25

Sprawa dotyczyła skargi D. S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, która utrzymała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego o ustaleniu dodatkowej opłaty za zezwolenie na obrót hurtowy napojami alkoholowymi w opakowaniach do 300 ml za drugie półrocze 2021 r. Spółka złożyła informację ALK-1 w ustawowym terminie, jednak należność wynikającą z tej informacji uregulowała po terminie. Organy podatkowe uznały, że niedopełnienie obowiązku terminowej zapłaty skutkuje nałożeniem dodatkowej opłaty w wysokości 11 250 zł, zgodnie z art. 92 ust. 21 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Podkreślono, że przepis ten nie przewiduje swobody organu w odstąpieniu od nałożenia opłaty, która ma charakter sankcji za sam fakt niezgodnego z prawem stanu (uiszczenia opłaty po terminie), niezależnie od winy czy zamiaru. Spółka w skardze podnosiła zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej oraz Konstytucji RP, argumentując, że opóźnienie wynikało z błędu pracownika, nie było celowe, a nałożona sankcja jest nieproporcjonalna do wagi naruszenia, powołując się na orzecznictwo TSUE dotyczące zasady proporcjonalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę, stwierdzając, że przepis art. 92 ust. 21 u.w.t.p.a. ma jednoznaczne brzmienie i nie przewiduje możliwości miarkowania wysokości dodatkowej opłaty, która jest określona kwotowo. Sąd podkreślił, że rygoryzm przepisów tej ustawy ma na celu ochronę zdrowia i moralności publicznej, a brak jest podstaw do stosowania analogii z innych ustaw, gdzie sankcje są procentowe i podlegają indywidualizacji. Sąd uznał, że organy działały zgodnie z prawem, stosując przepis w jego literalnym brzmieniu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający