I SA/Po 576/22

I SA/Po 576/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-11-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-08-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Karol Pawlicki
Katarzyna Nikodem /przewodniczący/
Waldemar Inerowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 14b par. 1, art. 14b par. 1a, art. 14h, art. 120, art. 121 par. 1-2, art. 122, art. 169 par. 1 i 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 119 pkt 3, art. 120, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2022 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania interpretacji I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 697,-zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 18 listopada 2021 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako: "spółka" lub "skarżąca") wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług.
Przedstawiając we wniosku stan faktyczny spółka podała, że jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Prowadzi działalność gospodarczą polegającą m.in. na organizowaniu i obsłudze na zlecenie klientów programów lojalnościowych. Celem podejmowanych działań jest promocja klienta i jego określonych produktów oraz zwiększenie ich sprzedaży. Programem lojalnościowym objęte są wybrane produkty z oferty klienta, a ich zakup w określonej regulaminem ilości przez uczestnika programu jest przez spółkę premiowany w sposób określony w regulaminie (tj. za zakup przyznaje się premie pieniężne do wirtualnego portfela uczestnika, które mogą być następczo wypłacone przez uczestnika bądź wymienione na nagrody rzeczowe albo za zakup przyznaje się punkty, za których odpowiednią liczbę uczestnik otrzymuje nagrodę pieniężną lub nagrodę rzeczową).
Spółka zawiera z danym klientem umowę na zorganizowanie i przeprowadzenie określonego programu lojalnościowego. W ramach zapłaty za świadczone usługi spółka otrzymuje od klienta, na zlecenie którego organizuje program lojalnościowy, m.in. transfer pieniężny celem:
1) wynagrodzenia za organizację i przeprowadzenie programu lojalnościowego,
2) zwrotu kosztów, do których poniesienia zobowiązany jest spółka, jako organizator programu lojalnościowego, m.in.:
- kosztów premii pieniężnych/nagród pieniężnych wypłacanych uczestnikom,
- kosztów nagród rzeczowych zakupionych przez spółkę i wydanych uczestnikom,
- kosztów podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży premiowej, gdy zadaniem spółki jako organizatora programu jest ufundowanie ekwiwalentu pieniężnego na pokrycie zryczałtowanej wartości podatku (dotyczy to sytuacji, gdy regulamin programu przewiduje, że oprócz nagrody podstawowej spółka przyznaje dodatkową nagrodę pieniężną o wysokości równowartości podatku dochodowego obciążającego uczestnika z tytułu otrzymania danej nagrody i wartość tą zatrzymuje oraz odprowadza jako płatnik do właściwego urzędu skarbowego).
Umowy zawierane przez spółkę mają charakter kompleksowy i obejmują całość obowiązków związanych z realizacją na zlecenie klienta danego programu lojalnościowego. Zasady funkcjonowania programu są każdorazowo wyspecyfikowane w opracowanym przez spółkę regulaminie. Spółka, jako organizator programu lojalnościowego dokonuje wszelkich czynności związanych z przeprowadzeniem programu oraz ponosi ryzyka i ciężary związane z programem. Spółka samodzielnie organizuje i wydaje uczestnikom nagrody rzeczowe i pieniężne/premie pieniężne.
Nagrody rzeczowe są kupowane (pokrywane) przez spółkę, a jeśli świadczenie ma charakter pieniężny, środki na to świadczenie pochodzą z rachunku bankowego lub kasy spółki. Bezpośrednio przed przyznaniem i wydaniem nagrody/premii uczestnikowi, stanowią one własność spółki i część jej majątku. Klient spółki nie uczestniczy w zakupie, zorganizowaniu, ani przekazaniu uprawnionym uczestnikom nagród rzeczowych ani pieniężnych.
Jedynie w sensie pośrednim koszt organizacji programu, w tym zakupu wydawanych w jego ramach nagród jest możliwy do przypisania klientowi spółki, od którego spółka otrzymuje wynagrodzenie w części obejmującej zwrot kosztów. Podmiotem dokonującym wypłat (wydania) nagród należnych w ramach programu jest spółka. To na niej spoczywa bezpośredni ciężar obsługi programu, w tym zakup nagród z środków własnych i we własnym imieniu, a jego rola nie ogranicza się tylko do pośrednictwa w wydawaniu nagród.
Wynagrodzenie spółki wypłacane jest na podstawie umowy, każdorazowo uprzednio zawieranej z klientem na obsługę danego programu. Wynagrodzenie w zależności od warunków umowy płatne jest jednorazowo po wykonaniu usługi lub w transzach w przypadku podziału usług świadczonych przez spółkę na kilka etapów. W takim przypadku umowa zawierana między spółką i klientem zawiera stosowny harmonogram wypłat wynagrodzenia spółki. Kwota wynagrodzenia może podlegać zmianie wyłącznie w przypadku, gdy klient zleci w ramach obsługi programu dodatkowe czynności, nieujęte wcześniej w umowie. W takim przypadku strony regulują to aneksem. Umowa, jaką spółka zawiera z klientem generalnie nie przewiduje dwóch odrębnych wynagrodzeń: jednego za koszty w programie, drugiego za świadczenie usługi marketingowej. Umowa zawiera jedynie kosztorys, który określa poszczególne składniki wynagrodzenia. Wszystkie te składniki tworzą łącznie jedno kompleksowe wynagrodzenie spółki za wykonanie przedmiotu umowy, a nie dwa odrębne wynagrodzenia za świadczenie usługi marketingowej i tytułem zwrotu poniesionych kosztów. Wynagrodzenie jest płatne przelewem na rachunek bankowy spółki.
Na tle powyżej opisanego stanu faktycznego spółka zadała organowi następujące pytania:
1) czy wydawanie przez spółkę nagród rzeczowych uczestnikom programu lojalnościowego jest nierozerwalnie związane z usługą organizacji takiego programu lojalnościowego świadczoną przez spółkę na rzecz jej klienta i następuje w wykonaniu jednej kompleksowej usługi organizacji tego programu, która w całości podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT) ze stawką 23%?,
2) czy przekazanie spółce środków pieniężnych przez jej klienta, na rzecz którego spółka świadczy usługę polegającą na organizacji programu lojalnościowego, tytułem pokrycia kosztów nagród rzeczowych stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT) ze stawką 23% wchodzącą do podstawy opodatkowania usługi organizacji programu lojalnościowego świadczonej przez spółkę na rzecz jej klienta?
3) w jaki sposób powinien być dokumentowany przez spółkę fakt przekazania jej przez klienta, na rzecz którego świadczy usługę polegającą na organizacji programu lojalnościowego, wynagrodzenia z tytułu świadczenia tej usługi w części przeznaczonej na pokrycie kosztów nagród rzeczowych?
Zdaniem spółki odpowiedzi na pytania nr 1 i 2 powinny być twierdzące. Spółka podkreśliła, że świadczenie stanowiące z ekonomicznego i gospodarczego punktu widzenia jedną całość, nie powinno być sztucznie rozdzielane, gdyż tworzy jedną usługę złożoną, obejmującą świadczenie główne (podstawowe) oraz świadczenia pomocnicze. W sytuacji, w której świadczenie stanowi dla klienta całość, nie powinno być rozdzielane na poszczególne składowe, lecz należy je tratować jako jedno świadczenie - jedną czynność opodatkowaną, przy uwzględnieniu tego świadczenia, które ma charakter dominujący - główny. Zdaniem spółki świadczona przez nią usługa organizacji programu lojalnościowego wraz z czynnością wydania nagród rzeczowych stanowi jedno kompleksowe świadczenie.
W zakresie pytania nr 2 spółka stwierdziła, że koszt nagród rzeczowych jest należnością bezpośrednio związaną z odpłatnym świadczeniem usługi organizacji programu lojalnościowego i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na zasadach właściwych dla całej umowy na organizację programu lojalnościowego. W takich okolicznościach transfer środków pieniężnych od klienta na rzecz spółki tytułem pokrycia kosztów nagród rzeczowych będzie stanowić element wynagrodzenia za świadczenie usług organizacji programu lojalnościowego - czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wchodzącą do podstawy opodatkowania usługi świadczonej przez spółkę na rzecz klienta.
Odnośnie pytania nr 3 spółka stwierdziła, że fakt przekazania jej przez klienta, na rzecz którego świadczy usługę polegającą na organizacji programu lojalnościowego, wynagrodzenia za świadczenie tej usługi, w tym w części obejmującej środki pieniężne tytułem pokrycia kosztów nagród rzeczowych, powinien być dokumentowany przez spółkę fakturą VAT ze stawką 23% w odniesieniu do całości kwot przekazanych spółce przez jej klienta.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 23 lutego 2022 r., nr [...], odmówił wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie z wniosku z 18 listopada 2021 r.
W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że co do zasady w interpretacjach, które dotyczą podatku od towarów i usług omawia się elementy konstrukcyjne tego podatku. Interpretacje nie mogą jednak oceniać problemu stawki VAT czy uznania świadczeń za kompleksowe - w zakresie, w jakim ustawodawca objął ten temat decyzjami wiążącej informacji stawkowej (w skrócie: "WIS").
Organ stwierdził, że wniosek spółki dotyczy zastosowania stawki podatku VAT, uznania świadczeń za kompleksowe oraz dokumentowania tych świadczeń z zastosowaniem właściwej stawki VAT. Organ uznał, że nie może ocenić, jaka stawka podatku VAT jest właściwa dla usług spółki oraz czy świadczenia są kompleksowe, gdyż zagadnienia te podlegają zakresowi wiążących informacji stawkowych (WIS). W związku z powyższym organ odmówił wydania interpretacji indywidualnej.
Ponadto organ stwierdził, że zagadnienie w zakresie w jaki sposób powinien być dokumentowany przez spółkę fakt przekazania jej przez klienta, na rzecz którego świadczy usługę polegającą na organizacji programu lojalnościowego, wynagrodzenia z tytułu świadczenia tej usługi w części przeznaczonej na pokrycie kosztów nagród rzeczowych, również nie może być przedmiotem interpretacji indywidualnej (pytanie nr 3). W tym kontekście organ uznał, że całościowa analiza wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazuje, że wątpliwością spółki w obszarze pytania nr 3 jest ocena stanu faktycznego konieczna dla sposobu dokumentowania wykonywanych świadczeń, dla którego zagadnieniem wstępnym jest określenie właściwej stawki podatkowej i uznanie świadczeń za kompleksowe. W trybie wydania interpretacji w tym zakresie, zagadnienie czy fakt przekazania spółce przez klienta wynagrodzenia za świadczenie usługi polegającej na organizacji programu lojalnościowego, w tym w części obejmującej środki pieniężne tytułem pokrycia kosztów nagród rzeczowych, powinien być dokumentowany przez spółkę fakturą VAT ze stawką 23% w odniesieniu do całości kwot przekazanych spółce przez jej klienta, bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, nie może zostać rozstrzygnięte.
Uwzględniając powyższe organ stwierdził, że nie jest uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej w związku ze złożonym wnioskiem z 18 listopada 2021 r. w zakresie zastosowania stawki podatku VAT, uznania świadczeń za kompleksowe oraz dokumentowania tych świadczeń z zastosowaniem właściwej stawki VAT.
Jednocześnie organ zaznaczył, że spółka może wystąpić do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z wnioskiem o wydanie wiążącej informacji stawkowej.
W zażaleniu z 15 marca 2022 r. spółka wniosła o uchylenie powyższego postanowienia i wydanie żądanej interpretacji. Organowi I instancji zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 w zw. z art. 14b § 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 - w skrócie: "o.p.") poprzez przyjęcie, że zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej złożonego przez spółkę dotyczy zagadnień podlegających zakresowi WIS.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 20 maja 2022 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy zwrócił uwagę, że formułując we wniosku swoje pytanie spółka treścią tego pytania wskazuje zakres w jakim oczekuje wydania interpretacji w odniesieniu do okoliczności opisanych w stanie faktycznym /zdarzeniu przyszłym. Co do dwóch pierwszych pytań organ nie ma wątpliwości, co do zakresu w jakim spółka oczekiwała wydania interpretacji indywidualnej. W tym kontekście organ II instancji zaznaczył, że kwestia czy usługi opisane w stanie faktycznym stanowią świadczenie kompleksowe (złożone), dla którego właściwą stawką podatku jest stawka 23%, nie może być przedmiotem interpretacji indywidualnej w oderwaniu od skutków podatkowych dla spółki. Interpretacja indywidualna nie może dotyczyć jedynie kwestii kwalifikacji danego świadczenia jako świadczenia kompleksowego (złożonego), lecz powinna rozstrzygać również w kwestiach powiązanych z przepisami prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług określającymi konkretne konsekwencje podatkowe dla spółki.
Organ podkreślił, że z przepisów art. 42a, art. 42b ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 106 ze zm. – w skrócie: "u.p.t.u.") wynika, że w zakresie ustalenia wysokości stawki podatku od towarów i usług dla dostawy towarów lub świadczenia usług wykonywanych od 1 lipca 2020 r., jak również w zakresie uznania świadczenia za kompleksowe od 1 lipca 2020 r., można wystąpić o wydanie wiążącej informacji stawkowej w trybie art. 42a u.p.t.u. W związku z tym organ uznał za chybione zarzuty naruszenia art. 14b § 1 i art. 14b § 1a o.p.
Odnosząc się natomiast do kwestii objętych pytaniem nr 3 organ II instancji stwierdził, że w przypadku tego pytania zagadnieniem wstępnym jest określenie właściwej stawki podatkowej i uznanie świadczeń za kompleksowe. Skoro jednak, jak już wyżej wskazano, zagadnienia te nie mogą zostać rozstrzygnięte w drodze wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, organ uznał, że również w tym zakresie nie mógł wydać interpretacji indywidualnej.
W skardze z 29 czerwca 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie powyższego postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:
1) art. 14b § 1 w zw. z art. 14h i art. 169 § 1 i § 4 o.p. poprzez jego niezastosowanie i wydanie postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania, pomimo że znajduje on zastosowanie w sprawie, gdyż skarżąca wnosiła o wydanie interpretacji prawa podatkowego w celu uzyskania potwierdzenia, że (1) wydawanie przez skarżącą nagród rzeczowych uczestnikom programu lojalnościowego jest nierozerwalnie związane z usługą organizacji takiego programu lojalnościowego świadczoną przez skarżącą na rzecz jego klienta i następuje w wykonaniu jednej kompleksowej usługi organizacji tego programu, która w całości podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT) ze stawką 23%, (2) przekazanie przez skarżącą środków pieniężnych przez jej klienta, na rzecz którego skarżąca świadczy usługę polegającą na organizacji programu lojalnościowego, tytułem pokrycia kosztów nagród rzeczowych stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT) ze stawką 23% wchodzącą do podstawy opodatkowania usługi organizacji programu lojalnościowego świadczonej przez skarżącą na rzecz jej klienta oraz (3) potwierdzenie w zakresie dokumentowania przez skarżącą faktu przekazania jej przez jego klienta, na rzecz którego skarżąca świadczy usługę polegającą na organizacji programu lojalnościowego, wynagrodzenia z tytułu świadczenia tej usługi w części przeznaczonej na pokrycie kosztów nagród rzeczowych,
2) art. 14b § 1a o.p. w zw. z 42a i art. 42b ust. 1 oraz 5 pkt u.p.t.u. poprzez:
a) jego błędne zastosowanie i uznanie, że pytanie skarżącej wskazane we wniosku powinno być objęte wnioskiem o wiążącą informację stawkową, a nie wnioskiem o wydanie interpretacji, gdyż organ podatkowy błędnie uznał, że skarżąca wnosi o dokonanie kwalifikacji prawnej świadczonych usług i wskazanie prawidłowej stawki VAT, pomimo że skarżąca w stanie faktycznym sama dokonała kwalifikacji prawnej świadczonych usług, zatem organ podatkowy powinien był wydać interpretację
b) poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego i uznaniu, że w zakresie objętym wnioskiem skarżąca powinna wystąpić z wnioskiem o wydanie wiążącej informacji stawkowej, choć zakres żądania skarżącej nie jest objęty art. 42a i art. 42b u.p.t.u.,
3) art. 14b ust. 3 w zw. z art. 14h w zw. z art. 122 o.p. poprzez pominięcie istotnego elementu stanu faktycznego, w którym skarżąca wskazała, że świadczy usługi kompleksowe ze stawką 23% VAT i uznaniu, że skarżąca pyta o stawkę VAT na ww. usługi, pomimo że spółka w stanie faktycznym wskazała, że takie usługi świadczy i nie oczekuje, aby w ramach interpretacji podatkowej KJS rozstrzygał o wysokości stawki VAT na ww. usługi, więc organ podatkowy powinien był przyjąć ww. stan faktyczny i w oparciu o niego wydać indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, a nie odmawiać wszczęcia postępowania,
4) art. 14h w zw. z art. 120, art. 121 § 1 i ?§ 2 oraz art. 122 o.p. poprzez prowadzenie postępowanie w sposób tendencyjny pod z góry przyjęte założenie, że żądanie wskazanie przez skarżącą we wniosku wykracza poza zakres indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, pomimo iż skarżąca wskazywała, że jej żądanie jest objęte zakresem wydawania interpretacji, a nie WIS - co skutkowało odmową wszczęcia postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a.").
W toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie jest ocena zasadności zastosowania przez organ interpretacyjny przepisów art. 14b § 1a w zw. z art. 14h o.p. i w zw. z art. 42a i art. 42b u.p.t.u., uzasadniających odmowę wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z uwagi na fakt, że zagadnienia o interpretację których wystąpiła skarżąca podlegają zakresowi wiążących informacji stawkowych.
Zdaniem skarżącej, przedstawiony przez nią we wniosku stan faktyczny i opisane zagadnienia kwalifikują się do rozpoznania w trybie postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej. Według przeciwnego poglądu organu, opisane we wniosku zagadnienia mieszczą się w zakresie przedmiotowym spraw, w których organ wydaje wiążącą informację stawkową.
W ocenie Sądu, rację w sporze ma skarżąca, a zaskarżone postanowienia naruszają prawo.
Zgodnie z art. 14b § 1 o.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie zaś do art. 14b § 1a o.p. w zakresie objętym wiążącymi informacjami stawkowymi, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, nie wydaje się interpretacji indywidualnych.
Zgodnie z art. 42a. u.p.t.u. wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej "WIS", jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;
2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:
a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi.
Stosownie do art. 42b ust. 2 pkt 3 u.p.t.u. wniosek o wydanie WIS, oprócz danych wnioskodawcy oraz informacji dotyczącej opłaty należnej od wniosku zawiera określenie przedmiotu wniosku, w tym:
a) szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), P. K. W. i U. lub P. K. O. B.,
b) wskazanie klasyfikacji, według której mają być klasyfikowane towar lub usługa,
c) wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w ust. 4.
Na podstawie art. 42b ust. 4 u.p.t.u. wniosek o wydanie WIS może zawierać żądanie sklasyfikowania towaru albo usługi na potrzeby stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie, innych niż dotyczące określenia stawki podatku.
Zgodnie z art. 43b ust. 5 u.p.t.u. przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być: towar albo usługa, albo towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.
Na podstawie art. 43b ust. 7 u.p.t.u. do wniosku o wydanie WIS można dołączyć dokumenty odnoszące się do towaru albo usługi, w szczególności fotografie, plany, schematy, katalogi, atesty, instrukcje, informacje od producenta lub inne dostępne dokumenty umożliwiające organowi wydającemu WIS dokonanie właściwej klasyfikacji towaru albo usługi.
W ocenie Sądu, z powołanych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, że organ w ramach WIS ma dokonać przyporządkowania wskazanych we wniosku towarów lub usług do właściwej jednostki klasyfikacyjnej CN, PKWiU lub PKOB w celu wskazania właściwej stawki VAT lub na potrzeby stosowania innych przepisów u.p.t.u. oraz przepisów wykonawczych do u.p.t.u. Istotą WIS jest zatem dokonanie wspomnianej klasyfikacji, jeśli jest to niezbędne do określenia stawki podatku lub odpowiedniego zastosowania przepisów normujących i regulujących opodatkowanie podatkiem od towarów i usług. Bezprzedmiotowy jest zatem wniosek o wydanie WIS, jeśli wskazanie stawki podatku lub zastosowanie innych przepisów nie wymaga dokonania takiej klasyfikacji.
Zdaniem Sądu, analiza treści pytań zawartych we wniosku skarżącej prowadzi do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie klasyfikacja w ramach CN, PKWiU lub PKOB nie była konieczna, gdyż ustalenie stawki na opisane świadczenia takiego zabiegu nie wymagało.
W pytaniu nr 1 spółka wyraża wątpliwość, czy wydawanie przez nią nagród rzeczowych uczestnikom programu lojalnościowego jest nierozerwalnie związane z usługą organizacji takiego programu lojalnościowego świadczoną przez spółkę na rzecz jej klienta i następuje w wykonaniu jednej kompleksowej usługi organizacji tego programu, która w całości podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT) ze stawką 23%. W pytaniu nr 2 spółka zmierzała do wyjaśnienia, czy przekazanie spółce środków pieniężnych przez jej klienta, na rzecz którego świadczy usługę polegającą na organizacji programu lojalnościowego, tytułem pokrycia kosztów nagród rzeczowych stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT) ze stawką 23% wchodzącą do podstawy opodatkowania usługi organizacji programu lojalnościowego świadczonej przez spółkę na rzecz jej klienta. Z kolei pytanie nr 3 dotyczyło tego, w jaki sposób powinien być dokumentowany przez spółkę fakt przekazania jej przez klienta, na rzecz którego świadczy usługę polegającą na organizacji programu lojalnościowego, wynagrodzenia z tytułu świadczenia tej usługi w części przeznaczonej na pokrycie kosztów nagród rzeczowych.
Z postawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pytań, a przede wszystkim z zaprezentowanego przez spółkę stanowiska, jasno wynika, że spółka uważa, że świadczone przez nią usługi podlegają stawce VAT 23%. Spółka chce natomiast wiedzieć, czy stawka ta dalej ma zastosowanie w sytuacji zaistnienia specyficznego stanu faktycznego, który bardzo szczegółowo opisała we wniosku.
Skarżąca wskazała we wniosku, że świadczona przez nią na rzecz klienta usługa organizacji programu lojalnościowego ma charakter kompleksowy i jest złożona z wielu elementów. Wszystkie te elementy wynikają wprost z umowy zawartej przez spółką z klientem. W przekonaniu spółki na gruncie u.p.t.u. wykonywane przez nią czynności w ramach organizacji programu lojalnościowego uznawać należy za świadczenie złożone podlegające jednolitemu traktowaniu z punktu widzenia podatku VAT. Czynności wykonywane przez spółkę nie należy sztucznie dzielić na odrębne świadczenia. Ponadto spółka jednoznacznie wskazała, że transfer środków pieniężnych od klienta na rzecz spółki tytułem pokrycia kosztów nagród rzeczowych będzie stanowić element wynagrodzenia za świadczenie usług organizacji programu lojalnościowego - czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wchodzącą do podstawy opodatkowania usługi świadczonej przez spółkę na rzecz klienta.
Odnośnie trzeciego zagadnienia spółka stwierdziła natomiast, że fakt przekazania jej przez klienta, na rzecz którego świadczy usługę polegającą na organizacji programu lojalnościowego, wynagrodzenia za świadczenie tej usługi, w tym w części obejmującej środki pieniężne tytułem pokrycia kosztów nagród rzeczowych, powinien być dokumentowany przez spółkę fakturą VAT ze stawką 23% w odniesieniu do całości kwot przekazanych spółce przez jej klienta.
Zdaniem Sądu, powyższe zagadnienia nie wymagają dokonania uprzedniej klasyfikacji towarów lub usług w ramach CN, PKWiU lub PKOB. Z tych zapewne względów spółka nie wystąpiła o dokonanie takiej klasyfikacji w ramach WIS, lecz o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.
Organ pominął w tej sprawie, że stosowna klasyfikacja jest zasadniczym elementem WIS, zaś dokonuje się jej tylko w takim zakresie w jakim jest to niezbędne do określenia stawki podatku lub zastosowania innych przepisów u.p.t.u.
W ocenie Sądu, sposób w jaki spółka sformułowała pytania we wniosku o interpretacje indywidualną umożliwiał organowi jej wydanie bez naruszenia art. 14b § 1a o.p. Z tych względów Sąd stwierdza, że usprawiedliwione okazały się zarzuty naruszenia art. 14b § 1 i art. 14b § 1a o.p., gdyż organ winien wydać interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego zamiast odmawiać wydania takiej interpretacji. Spółka miała natomiast prawo zakładać, że jej wniosek zostanie rozpoznany merytorycznie, zaś organ, w myśl przepisów obowiązującego prawa, nie miał podstaw do uchylenia się od wydania aktu, o którym mowa w art. 14b § 1 o.p.
W konsekwencji powyższych naruszeń za zasadny należało także uznać zarzut naruszenia art. 120, art. 121 § 1 i ?§ 2 oraz art. 122 o.p. w sposób opisany w skardze.
Na uwzględnienie nie zasługiwał natomiast zarzut naruszenia art. 169 § 1 i § 4 o.p., albowiem przepisy te nie miały zastosowania w sprawie.
W toku ponownego rozpoznania sprawy organ uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną i wyda oczekiwaną przez skarżącą interpretację.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., Sąd uznał, ze zaskarżone postanowienia zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).