I SA/PO 564/23

Spółka F. P. wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS) o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej w dwóch kwestiach: po pierwsze, czy może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu wynagrodzenie wypłacane dzierżawcy udziałów obciążonych powtarzalnymi świadczeniami niepieniężnymi (na podstawie art. 176 KSH), a po drugie, czy spółka ma obowiązek opłacać zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) z tytułu zawarcia umowy dzierżawy udziałów i wypłacania wynagrodzenia. Spółka argumentowała, że świadczenia dzierżawcy nie będą wykonywane pod kierownictwem spółki, a ryzyko gospodarcze ponosi spółka. DKIS odmówił wydania interpretacji, uznając, że przedstawione zdarzenie przyszłe może być czynnością lub elementem czynności określonej w art. 119a Ordynacji podatkowej (klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania), wskazując na potencjalną sztuczność działań i możliwość osiągnięcia korzyści podatkowych. W celu potwierdzenia tego przypuszczenia, DKIS zwrócił się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (KAS), który wydał opinię potwierdzającą istnienie uzasadnionego przypuszczenia stosowania klauzuli GAAR. Spółka wniosła skargę na postanowienie DKIS, zarzucając naruszenie przepisów proceduralnych i merytorycznych, w tym zasady zaufania do organów podatkowych oraz Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę, uznając, że odmowa wydania interpretacji była zasadna. Sąd podkreślił, że w sytuacji uzasadnionego przypuszczenia stosowania klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, organ interpretacyjny jest zobowiązany do odmowy wydania interpretacji, a opinia Szefa KAS potwierdziła te przypuszczenia. Sąd podzielił argumentację organów, że przedstawiony schemat działania spółki, polegający na obciążaniu udziałów licznymi świadczeniami niepieniężnymi i ich dzierżawie, może być sztuczny i służyć osiągnięciu korzyści podatkowych sprzecznych z celem ustawy podatkowej.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający