I SA/Po 554/25

I SA/Po 554/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-11-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Katarzyna Nikodem
Katarzyna Wolna-Kubicka /przewodniczący sprawozdawca/
Waldemar Inerowicz
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 70
art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 6 ust. 6, ust. 7
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 32 ust. 1 i 2, art. 217
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędziowie WSA Katarzyna Nikodem WSA Waldemar Inerowicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2025 rok oddala skargę.
Uzasadnienie
Burmistrz G. i M. W. decyzją z 11 lutego 2025 r., nr [...] ustalił A. K. łączne zobowiązanie pieniężne za 2025 r. w wysokości 1.185,00 zł, płatne w czterech ratach: 1 w kwocie 297,00 zł, druga w kwocie 296,00 zł, trzecia w kwocie 296,- zł, czwarta w kwocie 296,- zł, na co składa się: 0,00 zł podatku rolnego, 1.052,10 zł podatku od nieruchomości z tytułu budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, 17,94 zł podatku od nieruchomości z tytułu budynków mieszkalnych o wys. poniżej 2,20 m, 70,20 zł podatku od nieruchomości z tytułu budynków mieszkalnych o wys. powyżej 2,20 m, 45,00 zł podatku od nieruchomości z tytułu gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wysokość podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości ustalono na podstawie złożonego przez podatnika wykazu nieruchomości, informacji w sprawie podatku rolnego, leśnego, od nieruchomości, ewidencji gruntów i budynków, planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu, stosując stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach podatkowych.
Podatnik pismem z 07 marca 2025 r. wniósł odwołanie od ww. decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 11 czerwca 2025 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ przywołał m.in. przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 70 ze zm., dalej jako: "u.p.o.l."), ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2024r., poz. 1176 ze zm.), Uchwały Nr IX/45/2024 Rady Miejskiej w W. z dnia 28 listopada 2024 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta przyjmowanej jako podstawę do obliczenia podatku rolnego na obszarze Gminy i M. W. w 2025 r. (Dz. Urz. Woj. [...]., poz. 9935) oraz Uchwały Nr IX/46/2024 Rady Miejskiej w W. z dnia 28 listopada 2024 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. [...]., poz. 9936). Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że podatnik jest w posiadaniu nieruchomości zajętych na różne cele, w tym również na cele działalności gospodarczej, co sam wskazał w Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożonej do Urzędu Gminy i M. W. w dniu 05 grudnia 2022 r. Kolegium wyjaśniło, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych różnicuje stawki podatku od nieruchomości w zależności od statusu nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że ww. ustawa najwyższą stawkę przewiduje przy tym dla nieruchomości zajętej na działalność gospodarczą. Jest to celowe działanie ustawodawcy i w żaden sposób nie daje podstaw do twierdzenia, że podatnicy są dyskryminowani w świetle regulacji Konstytucji RP.
Skarżący pismem z dnia 07 lipca 2025 r. wniósł skargę do tut. Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W skardze wskazał, że podtrzymuje swoje stanowisko w sprawie naliczania podatku od nieruchomości, które jego zdaniem łamie artykuł 32 oraz art. 217 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego różnicowanie obywateli jest niesprawiedliwe, ponieważ wielu rolników i lekarzy to bardzo majętni ludzie, a płacą podatek dużo niższy niż rzemieślnik prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.).
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Z akt sprawy wynika, że skarżący jest w posiadaniu nieruchomości zajętych na różne cele, w tym również na cele działalności gospodarczej, co osobiście zadeklarował w złożonej w dniu 05 grudnia 2022 r. Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożonej do Urzędu Gminy i M. W., i czego jak wynika z treści skargi, jak i wcześniej złożonego od decyzji organu I instancji odwołania, nie kwestionuje. Bezsporne pozostają ustalone przez organ podatkowy kwoty podatku rolnego, kwota podatku za budynki mieszkalne o wysokości poniżej 2,20 m i budynku mieszkalnego o wysokości powyżej 2,20 m. Istotą sporu jest wysokość podatku od nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Przechodząc zatem do kwestii merytorycznej zauważyć należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:
1) grunty;
2) budynki lub ich części;
3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W świetle art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi:
1) dla gruntów - powierzchnia;
2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;
3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.
Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1) lit. a) u.p.ol. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 1,38 zł od 1 m2 powierzchni, pkt 2) lit. b) od budynków lub ich części: związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 34,00 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.
Osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. (por. art. 6 ust. 6 u.p.o.l.). Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego (por. art. 6 ust. 7).
Jak wynika ze złożonej przez skarżącego Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, skarżący zadeklarował m.in. grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 45 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynki mieszkalne lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w tym kondygnacji o wysokości powyżej 2,20 m o pow. 45 m.
Przypomnieć należy, że z przepisu art. 5 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że rada gminy określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. Zauważyć należy, że Rada Miejska w W. podjęła Uchwałę Nr IX/46/2024 z dnia 28 listopada 2024 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. W § 1 ww. uchwały Rada Miejska w W. określiła roczne stawki podatku od nieruchomości: pkt 1) lit. a od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków od 1 m2 powierzchni w wysokości 1,00 zł, w pkt 2) lit. b od budynków lub ich części: związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej od 1 m2 powierzchni użytkowej w wysokości 23,38 zł.
Organ I instancji na podstawie ww. uchwały ustalił skarżącemu stawkę podatku od budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą w wysokości 23,38 zł, co po przeliczeniu daje kwotę podatku w wysokości 1.052,10 zł, natomiast stawkę podatku od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ustalił w wysokości 1,- zł, co po przeliczeniu daje kwotę 45,- zł.
Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że organy podatkowe działały zgodnie z prawem. Organy prawidłowo dokonały ustalenia podatku od nieruchomości za rok 2025. Kwotę podatku, jak już wyżej wskazano, ustalono na podstawie przepisów prawa, t.j. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustawy o podatku rolnym oraz uchwał Rady Miejskiej w W.. W kontekście oceny prawnej prawa materialnego Sąd stwierdził zatem, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o podatku rolnym. Organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego, w tym podatku od nieruchomości i podatku rolnego, co zostało zasadnie potwierdzone w decyzji organu odwoławczego.
Za bezzasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, zgodnie z którym wszyscy są wobec prawa równi, wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne oraz art. 217 Konstytucji, zgodnie z którym nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Zauważyć należy, że podatek od nieruchomości został uregulowany w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, a zatem w drodze ustawy podatkowej, natomiast okoliczność, że ww. ustawa przewiduje najwyższą stawkę dla nieruchomości związanej lub zajętej na działalność gospodarczą, jest zabiegiem celowym ustawodawcy i w żaden sposób nie daje podstaw do twierdzenia, że podatnicy są dyskryminowani w świetle regulacji Konstytucji RP.
Sąd rozpoznając sprawę nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa materialnego, jak i prawa procesowego w takim zakresie, by naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.