I SA/Po 484/23

I SA/Po 484/23 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-11-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Rennert /sprawozdawca/
Karol Pawlicki /przewodniczący/
Katarzyna Nikodem
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 2174
art. 5 ust. 1 ,art. 15
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 122 i art. 187 § 1,art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant: st. sekretarz sądowy Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od września 2019 roku do lipca 2021 roku oraz umorzenia postępowania za okres od stycznia do sierpnia 2019 roku oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 2 czerwca 2023 r. M. G. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 28 kwietnia 2023 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z 14 grudnia 2022 r. nr [...], określającą podatnikowi zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od września 2019 r. do lipca 2021 r. oraz umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie podatkowe w ww. podatku za miesiące od stycznia do sierpnia 2019 r.
Powyższa skarga została wywiedziona na tle stanu faktycznego, w którym w toku kontroli podatkowej organ ustalił, że skarżący od 11 listopada 2019 r. zarejestrował działalność gospodarczą, której przedmiotem była konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, a 12 listopada 2019 r. zawiesił prowadzenie tej działalności. Nie zarejestrował się w jako podatnik podatku od towarów i usług i gospodarczej, a za miesiące od stycznia 2019 r. do lipca 2021 r. nie składał deklaracji VAT-7 oraz nie przesyłał plików [...]. Kontrola podatkowa wykazała, że skarżący korzystając z nicku "[...]" w badanym okresie dokonywał sprzedaży części samochodowych za pośrednictwem portalu internetowego, co wynika z pisma [...] spółki z o.o. z 30 sierpnia 2021 r. i dołączonego wykazu transakcji sprzedaży dokonanych w latach 2019-2021.
W związku z tym, że po zakończonej kontroli podatkowej skarżący nie skorzystał z możliwości złożenia deklaracji dla podatku od towarów i usług za badany okres, postanowieniem z 7 września 2022 r. Naczelnik wszczął postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2019 r. do lipca 2021 r. Następnie decyzją z 14 grudnia 2022 r. określił skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od września 2019 r. do lipca 2021 r. oraz umorzył postępowanie prowadzone za miesiące od stycznia do sierpnia 2019 r. z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
W uzasadnianiu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że na podstawie informacji otrzymanych od portalu internetowego ustalił, iż w ww. okresie skarżący regularnie i w krótkich odstępach czasu, sprzedawał części samochodowe, a więc prowadził działalność gospodarczą. Z analizy transakcji strony uwidocznionych na ww. portalu wynika, że wykonywane przez nią czynności spełniają wszelkie znamiona działalności gospodarczej, co potwierdza również rejestracja działalności dokonana w CEIDG. Działania skarżącego nie miały charakteru incydentalnego (sporadycznego), lecz były z góry zaplanowane i nastawione na realizację konkretnego celu, jakim była regularna sprzedaż części samochodowych. Taki zamiar, zdaniem organu, został zrealizowany.
W zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego organ wskazał, że w ustawie brak jest szczególnego przepisu odnoszącego się do momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku wysyłkowej sprzedaży części samochodowych. Obowiązek ten należało więc rozpatrywać na zasadach ogólnych, co oznacza, że powstaje on w chwili dostawy towarów bądź otrzymania płatności. W przypadku sprzedaży wysyłkowej, w której to klient najpierw płaci za towar, a następnie go otrzymuje, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania płatności za towar.
Ponadto Naczelnik zwrócił uwagę, że zmiana art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. g ww. ustawy [przepis zmieniony ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1520)], pozbawiła podatnika prawa do korzystania ze zwolnienia wynikającego z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.; dalej: "u.p.t.u.") z dniem 1 września 2019 r. [zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9 nie stosuje się do podatników dokonujących dostaw hurtowych i detalicznych części do pojazdów samochodowych (PKW [...]) i motocykli (PKW i [...])]. Powyższe oznacza, że podatnicy zajmujący się sprzedażą hurtową i detaliczną części do pojazdów samochodowych, którzy korzystali ze zwolnienia podmiotowego z VAT, utracili do niego prawo z dniem 1 września 2019 r. Zmiana dotyczy zarówno sprzedaży stacjonarnej, jak i internetowej. W związku z powyższym za okres od stycznia do sierpnia 2019 r. na podstawie powołanego przepisu u.p.t.u., podatnik mógł korzystać ze wskazanego zwolnienia. Naczelnik nie określił zatem zobowiązania podatkowego za te miesiące i umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie podatkowe za ten okres na podstawie art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa"). Jednocześnie, z uwagi na brak możliwości zastosowania ww. zwolnienia w pozostałym okresie, tj. po 1 września 2019 r., organ ustalił wartość netto sprzedaży części do samochodów i motocykli uwidocznionej na portalu internetowym i określił wartość należnego podatku od towarów i usług za okres od września 2019 r. do lipca 2021 r.
Na podstawie otrzymanego od [...] sp. z o.o. zestawienia płatności dokonanych na rzecz skarżącego, organ ustalił wysokość obrotów z tytułu dostaw towarów, a następnie obliczył podatek należny za okres od września 2019 r. do lipca 2021 r., zgodnie z art. 106e ust. 7 u.p.t.u. Organ stwierdził, że podatnik naruszył przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 19a ust. 1, art. 29a u.p.t.u. i tym samym zaniżył podstawę opodatkowania oraz podatek należny za ww. miesiące.
Podczas kontroli podatkowej ani w toku postępowania podatkowego skarżący nie przedłożył faktur VAT dotyczących nabyć towarów handlowych, usług i innych wydatków oraz ewidencji nabyć za okres od września 2019 r. do lipca 2021 r., zatem nie spełnił przesłanek umożliwiających realizację prawa do obniżenia podatku należnego, wynikających z treści art. 86 ust. 1 i 86 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u., Naczelnik nie miał podstaw do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony (nie wystąpił podatek naliczony). Z uwagi na nieprzedłożenie ewidencji VAT za badany okres organ podatkowy nie przeprowadził badania ksiąg podatkowych i nie sporządził protokołu na ww. okoliczność. Natomiast na podstawie art. 23 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, uznając, że dowody uzyskane w toku postępowania, pozwalają na jej określenie.
W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 19a ust. 1 u.p.t.u. przez brak dowodów wskazujących na dostawę towarów i otrzymanie płatności za nią oraz na okoliczność zwrotu sprzedanych towarów. Oświadczył, że nie prowadził działalności gospodarczej, nie prowadził sprzedaży ciągłej i zaplanowanej, nie miał żadnych wpływów na rachunek bankowy, które wskazywałyby na osiągnięcie przychodu podlegającego opodatkowaniu, nie posiada faktur ani paragonów sprzedaży lub zakupu towarów, "czyli ustalenie faktycznej wysokości należnych podatków jest niewykonalne".
Dyrektor IAS decyzją z 28 kwietnia 2023 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podkreślił, że nie dopatrzył się uchybień w działaniach Naczelnika w dążeniu do ustalenia stanu faktycznego. Odpowiedź banku, który prowadził rachunek bankowy związany z kontem "[...]", nie potwierdziła otrzymywania płatności na ten rachunek. Brak przeprowadzenia transakcji z użyciem ustalonego numeru rachunku nie przesądza jednak o tym, że transakcje nie zostały sfinalizowane. Płatności za zakupione towary mogły być regulowane gotówkowo przy odbiorze osobistym towaru przez kupującego lub na inne konto wskazane w toku prowadzonych rozmów telefonicznych, w korespondencji mailowej czy innych wiadomościach tekstowych. Zdaniem organu odwoławczego Naczelnik słusznie wywiódł powyższy fakt z innych dowodów zgromadzonych w sprawie, m.in. na podstawie informacji uzyskanych z portalu. Transakcje dokonane za pośrednictwem platformy [...] podlegają bowiem opłatom. Gdyby zatem do ich sfinalizowania nie doszło, skarżący z pewnością domagałby się zwrotu poniesionej opłaty. Na okoliczności takie jednak podatnik w toku postępowania nie wskazał. Nie przedłożył również dowodów mogących wskazywać na ww. fakt. Takie okoliczności sprawy nie wynikają również z informacji przesłanych przez portal internetowy. Ponadto na żadnym etapie gromadzenia materiału dowodowego nie zaprzeczał, że dokonywał sprzedaży z wykorzystaniem platformy internetowej. Nie przedłożył również żadnych dowodów mogących wskazywać, że sprzedaż towarów następowała jedynie w ramach zarządu majątkiem osobistym. Strona wskazywała jedynie, że nie prowadziła działalności gospodarczej. Na etapie odwołania natomiast podniosła, że "kliknięcie" w portalu nie jest dowodem na sfinalizowanie transakcji, a nadto, że organ nie wyjaśnił kwestii ewentualnych zwrotów. Jednakże organ podatkowy podjął odpowiednie czynności zmierzające do ustalenia stanu faktycznego (wystąpił do portalu, banków prowadzących rachunki bankowe strony, wysyłał wezwania do strony oraz poinformował ją o jej prawach). Natomiast podatnik nie uczynił nic, co mogłoby pomóc w wyjaśnieniu okoliczności towarzyszącym dokonywanym transakcjom.
Biorąc zatem pod uwagę ustalony stan faktyczny, Dyrektor IAS uznał, że organ pierwszej instancji właściwie zastosował obowiązujące przepisy prawa i podjął prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie. Włączony w toku kontroli materiał dowodowy potwierdza bowiem ustalenia Naczelnika, tzn. dokonywania przez podatnika sprzedaży części samochodowych. Dokonana przez organ odwoławczy analiza wydruku zawartości płyty CD-R (przesłanej przez [...]) wykazała, że zestawienie zawiera nie tylko datę zakończenia aukcji, na podstawie której organ uznał, że sprzedaż została dokonana, ale również datę zamieszczenia ogłoszenia o sprzedaży towarów. Z ww. zestawienia wynika, że ogłoszenia o sprzedaży części samochodowych zamieszczone zostały w 2019 r., jak również w latach wcześniejszych, tj.: 2018, 2017 i 2016. Ponadto na podstawie zestawienia "Dane pobrane odrębnie w okresach 20-25.08.2020 oraz 08-11.12.2020 r. (Aukcje_zestawienie)" organ ustalił, że podatnik na portalu [...] w badanym okresie wystawił 366 aukcji. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy zweryfikował ww. informacje z danymi zawartymi na stronie internetowej, w wyniku czego stwierdził, że podatnik pierwszą aukcję wystawioną pod nickiem "[...]" zakończył 25 stycznia 2015 r. Od 2015 r. do 30 lipca 2021 r., kiedy podatnik zakończył wszystkie aukcje wystawione pod ww. nickiem, miał wystawionych i zakończonych 864 aukcji. Jedynie niektóre z tych aukcji zakończyły się sprzedażą z wykorzystaniem ww. platformy, tzn. z opcją "Kup teraz". Większość aukcji zakończona została komentarzem "Nie było ofert kupna" z podaniem konkretnych dat i godzin zakończenia. Organ odwoławczy zauważył, że w opisach transakcji sprzedający podawał nr telefonu lub zamieszczał informacje: "Przed kliknięciem kup teraz proszę o kontakt telefoniczny w celu potwierdzenia stanu i dostępności towaru", "Inne informacje poniżej »0 Sprzedającym...«", "Wszystkie informacje sprzedającego znajdują się poniżej w zakładce "O Sprzedającym", lub prezentował zdjęcie ("wizytówkę"), na którym zamieszczony był napis "Części samochodowe" i nr telefonu. Powyższe ustalenia potwierdzają stanowisko organu pierwszej instancji, tzn. że sprzedaż dokonywana przez podatnika nie miała charakteru incydentalnego, ani nie dotyczyła majątku prywatnego. Dyrektor IAS zauważył, że co prawda ilość transakcji (co podnosi podatnik), co do których organy podatkowe posiadają informacje (dowody), że zostały zawarte nie jest duża, niemniej jednak stanowi ona jedynie wycinek działań prowadzonych przez skarżącego. Okres i skala działań wskazuje, że w sprawie nie mamy do czynienia ze sprzedażą majątku osobistego lecz zorganizowaną działalnością gospodarczą.
Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy nie dopatrzył się i w tym zakresie naruszenia przepisów prawa. Naczelnik opodatkował podatkiem VAT jedynie transakcje, co do których posiadał informacje (dowody), że zostały sprzedane, a aukcje zakończone zostały jako "Sprzedane przez »Kup teraz«"", co potwierdza analiza ofert archiwalnych, z których sprzedaż została opodatkowana i opisana w decyzji. Zdaniem Dyrektora podatnik nie kończyłby aukcji, gdyby nie doszło do sprzedaży towaru. Powyższe potwierdzają informacje otrzymane od portalu, z których wynika, że niektóre aukcje dotyczące towarów sprzedanych w latach 2019-2021 wystawione zostały w latach 2016- 2018. Z powyższego można domniemywać, że strona nie kończyła aukcji przed dokonaniem sprzedaży.
W ocenie organu odwoławczego sprzedaż dokonana przez stronę mogła być znacznie większa. Podatnik wystawiał aukcje z informacją, aby skontaktować się przed zakupem lub z podaniem numeru telefonu bądź też ze wskazaniem, gdzie należy szukać informacji kontaktowych (zakładka "O Sprzedającym"). W opisie często wskazywał, aby przed zakupem, skontaktować się celem potwierdzenia dostępności, co oznacza, że towary mogły zostać sprzedane poza [...] (w portalu nie będzie wówczas informacji o zakończeniu aukcji). Takiej sprzedaży mogły sprzyjać zawierane przez stronę informacje zachęcające do bezpośredniego kontaktu, podczas którego można np. negocjować ceny. W takich przypadkach mogło dochodzić do sprzedaży poza portalem, a sprzedający kończył aukcję z opcją "Nie było ofert kupna". Jednocześnie dokonywanie sprzedaży przedmiotów wystawionych na aukcje w portalu [...], z pominięciem tego portalu, mogło być efektem przemyślanych działań. Z jednej strony podatnik unikał konieczności opłacenia prowizji należnej portalu za dokonaną sprzedaż, z drugiej zaś zapobiegał pozostawieniu dowodów to potwierdzających. A w takiej sytuacji podatnik mógł wskazać, jak to czyni w złożonym odwołaniu, że organ nie posiada żadnych dowodów o dokonanej przez niego sprzedaży. Ponadto z dokumentów zebranych w sprawie wynika, że podatnik zarejestrował działalność gospodarczą 11 listopada 2019 r. i w dniu następnym ją zawiesił. Jednak samo zawieszenie działalności, niewystawianie dokumentów dotyczących sprzedaży (np. faktur), niedokonywanie udokumentowanych zakupów (na co powołuje się odwołanie), czy brak zarejestrowania działalności, nie świadczy o tym, że nie była ona prowadzona.
Podsumowując, Dyrektor IAS wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy (wystawienie w badanym okresie 366 aukcji sprzedaży zróżnicowanych towarów) jednoznacznie dowodzi, że strona w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, dokonywał czynności sprzedaży towarów (części samochodowych) za pośrednictwem platformy [...]. Dokonywała sprzedaży w sposób ciągły dla celów zarobkowych, co potwierdza liczba towarów sprzedanych w badanym okresie, liczba ofert sprzedaży towarów zamieszczona od czasu zarejestrowania konta na portalu okres przez jaki wystawiano oferty (od 2015 r. do 30 lipca 2021 r.), zróżnicowanie wystawianych towarów (części do samochodów różnych marek) oraz wykorzystywanie portalu [...] jako pośrednika umożliwiającego dostęp do indywidualnego odbiorcy towaru i płacenie za tę usługę należnego portalowi wynagrodzenia. W świetle powyższego bez znaczenia jest fakt, że strona nie wystawia faktur VAT. Powyższe wykazuje jedynie, że podatnik naruszył również obowiązki podatkowe w zakresie prawidłowego dokumentowania przeprowadzonych transakcji. Logika i doświadczenie podpowiadają, że gdyby zamiarem strony nie było uzyskanie zarobku z wykonywanych, w sposób zorganizowany i ciągły, czynności, to zaniechałaby ona wystawiania ofert w okresie wcześniejszym. Logicznym bowiem jest, że nieuzyskanie odpowiedniego (oczekiwanego) zarobku przy okazji sprzedaży kilku czy nawet kilkunastu towarów spowodowałoby zaniechanie inwestowania w kolejne towary i zaniechanie wystawiania kolejnych ofert (z uwagi na ich nierentowność). Tymczasem wystawianie kilkuset ofert trwało kilka lat, aż do czasu ich zamknięcia 30 lipca 2021 r. Z kolei niesfinalizowanie transakcji prowadziłby do chęci odzyskania zapłaconych na rzecz portalu opłat od wystawionych i sprzedanych za jej pośrednictwem towarów i podjęcia stosownych kroków w tym kierunku. W toku postępowania prowadzonego przez Naczelnika, jak i po jego zakończeniu, pomimo powoływania się na fakt, że w odniesieniu do opodatkowanych sprzedaży mogło nie dojść do sfinalizowania transakcji, skarżący nie przedłożył ani nie wskazał żadnych dowodów potwierdzających tę okoliczność. Biorąc pod uwagę powyższe Dyrektor uznał za udowodnione, że podatnik pomimo wykonywania aktywnej działalności gospodarczej i jej zarejestrowania, nie wywiązywał się z obowiązków podatkowych należnych wobec budżetu państwa.
W skardze na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Naczelnika, skarżący zarzucił niewłaściwe, pobieżne i przestępcze interpretowanie przepisów prawa celem wyłudzenia pieniędzy pod pretekstem fałszywych oskarżeń. Podkreślił, że organy obu instancji dopuściły się wielu nieprawidłowości, ponieważ on nie prowadził działalności gospodarczej w kontrolowanym okresie, ani sprzedaży ciągłej, kontrolowanej i zaplanowanej. Zaznaczył, że brak wpływów na rachunek bankowy, transakcje wskazane przez prywatny portal nie stanowią dowodu, a podstawą opodatkowania stały się domysły i fanaberie urzędników skarbowych. Zwrócił uwagę na brak paragonów i faktur, jak i dowodów na powstanie obowiązku ujętego w art. 19a ust. 1 u.p.t.u. W sprawie brak materiału dowodowego w fizycznej postaci, potwierdzającego powstanie obowiązku podatkowego. Decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa na podstawie wyimaginowanych, nieistniejących i niczym nie potwierdzonych dowodów winy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasową argumentację.
Na rozprawie w dniu 9 listopada 2023 r. skarżący wyjaśnił, że przez wiele lat wystawiał części samochodowe na portalu, ale żeby zwiększyć sprzedaż wystawiał te same rzeczy pod kilkoma innymi nazwami. Zdaniem skarżącego "kliknięcie" na portalu nie jest umową sprzedaży, bo nie wystawia faktury ani paragonu. Skarżący przyznał, że zajmował się kiedyś sprowadzaniem samochodów i ich naprawami (bez zarejestrowania działalności gospodarczej, tylko dla własnych potrzeb) i wszystkie wystawiane rzeczy pochodziły z jego zbiorów. Potwierdził, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją "coś" z wystawionych rzeczy sprzedał, ale "trudno to określić".
Sąd zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Spór pomiędzy stronami dotyczący określenia skarżącemu zobowiązania w podatku od towarów, a w istocie sprowadza się do oceny, czy skarżący wykonywał w objętym badaniem okresie samodzielnie działalność gospodarczą, działając w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, a dokonywane przez niego czynności spełniają przesłanki warunkujące możliwość ich opodatkowania tym podatkiem.
Według organów podatkowych skarżący przy dokonywaniu sprzedaży części samochodowych za pośrednictwem portalu [...] spełnił wszystkie cechy, w świetle których można mu przypisać status podatnika podatku od towarów i usług. Natomiast zdaniem skarżącego okoliczności sprawy nie pozwalają na stwierdzenie, że sprzedaż wystawionych na portalu [...] część samochodowych nastąpiła w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Jak zaznaczył na rozprawie na ww. portalu oferował części pochodzące z jego zbiorów.
Odnosząc się do przeciwstawnych twierdzeń stron i okoliczności przytoczonych na ich poparcie, na wstępie Sąd wskazuje, że wbrew zarzutom skargi organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Jak wskazuje analiza załączonych akt administracyjnych materiał dowodowy został zgromadzony i rozpatrzony z zachowaniem reguł określonych w art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. w sposób wszechstronny i kompletny, a zakres postępowania dowodowego jest prawidłowy i wystarczający do poczynienia miarodajnych ustaleń faktycznych. W sprawie organy przeprowadziły wszelkie niezbędne i konieczne ustalenia (wyjaśnienia) istotnych okoliczności faktycznych. Organ podatkowy zwrócił się do skarżącego (który jednak odmówił składania zeznań), wystąpił do portalu [...] oraz banków prowadzących rachunki bankowe strony. W zakresie sprzedaży części samochodowych zasadniczym dowodem, na którym oparły się organy podatkowe, było zestawienie transakcji na portalu [...], w których aukcje zakończone zostały wyborem przez kupującego opcji "kup teraz". Zaznaczyć należy, że stanowią one ułamek wszystkich aukcji prowadzonych w badanym okresie przez skarżącego na ww. portalu.
Dokonana przez organ odwoławczy ocena zgromadzonego materiału dowodowego, zdaniem Sądu, również nie budzi zastrzeżeń, została ona bowiem dokonana, zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej na podstawie całokształtu materiału dowodowego, nadto jest ona logiczna, kompletna i mieści się w granicach doświadczenia życiowego. Skarżący na portalu [...] pod nickiem "[...]" prowadził działalność w zakresie sprzedaży część samochodowych i motocyklowych. Z zestawienia przesłanego przez portal [...] wynika, że ogłoszenia o sprzedaży części samochodowych zamieszczone zostały nie tylko w pierwszym z badanych lat (tj. w 2019 r.), ale również w latach wcześniejszych: 2018, 2017 i 2016. Natomiast w badanym okresie skarżący wystawił 366 aukcji, ale skutecznie dokonał 66 transakcji sprzedaży różnorodnych część samochodowych, czyli aukcje zostały zakończone jako sprzedane przez "Kup teraz". W opisanych transakcjach podatnik podawał numer telefonu i zamieszczał informacje o sobie, w tym prezentował zdjęcie ("wizytówkę"), na którym zamieszczony był napis "Części samochodowe" i podany numer jego telefonu. Ponadto na platformie [...] skarżący figuruje jako sprzedawca – przedsiębiorca z podanym numerem NIP i REGON, mimo zawieszenia zgłoszonej działalności gospodarczej i to po jednym dniu od jej zgłoszenia, tj. w listopadzie 2019 r. Ilość oferowanego towaru, jak i regularność jego sprzedaży, zdaniem Sądu, potwierdza, że prowadzona przez skarżącego sprzedaż nie miała charakteru incydentalnego ani nie dotyczyła jego majątku osobistego, prywatnego, mimo złożonych na rozprawie zapewnień, że części pochodziły z jego "zbiorów".
Podkreślić również należy, że skarżący nie zakwestionował zasadniczego dla rozstrzygnięcia w sprawie faktu sprzedaży z wykorzystaniem platformy [...], a jedynie podkreślał, że nie prowadził działalności gospodarczej, ponieważ nie wystawiał faktur ani paragonów. Nie przedłożył jednak żadnych dowodów mogących wskazywać, że sprzedaż towarów następowała jedynie w ramach zarządu majątkiem osobistym. Przeprowadzone postępowanie pozwoliło natomiast organom w sposób spójny i logiczny wykazać rzeczywisty przebieg transakcji, których skarżący nie ewidencjonował. Ustalenie to zostało oparte na obiektywnych dowodach, których wiarygodności skarżący nie zdołał podważyć jedynie ogólnikowymi i gołosłownymi twierdzeniami. Obowiązek zebrania materiału dowodowego leży na organie prowadzącym postępowanie i nie może on przerzucić tego obowiązku na stronę postępowania, jednakże nie oznacza to, że rola podatnika w toku postępowania może się ograniczyć jedynie do podnoszenia wątpliwości, które nie znajdują uzasadnienia w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Brak jest zatem jakichkolwiek dowodów podważających wiarygodność zestawienia transakcji dokonanych za pośrednictwem portalu [...], w tym ilości oferowanych towarów, jak i ilości zakończonych aukcji opcją "sprzedane - kup teraz". Dane te stanowiły podstawę ustalenia wartości sprzedaży w poszczególnych miesiącach, uwzględniającą jedynie transakcje zakończone w powyższy sposób ("sprzedane – kup teraz"). Zakwestionowanie zestawienia, jako mającego związek ze sprzedażą towarów, wymagałoby przedstawienia konkretnych dowodów temu przeczących, a takich strona nie zaoferowała, ograniczając się do podniesienia niczym nie popartych twierdzeń.
Prawidłowo ustalony stan faktyczny dał podstawę organowi podatkowemu do zastosowania przepisów u.p.t.u. Sąd stwierdza, ze w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Czynności określone w ust. 1 podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa (art. 5 ust. 2). W myśl art. 15 u.p.t.u. podatnikami są m. in. osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (ust. 1). Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (ust. 2). Tego rodzaju sposób zdefiniowania pojęcia działalności gospodarczej jest zgodny z brzmieniem art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.
Z materiału dowodowego sprawy wynika, że od czasu zarejestrowania konta na portalu [...] skarżący miał wystawione i zakończone 864 aukcje. Podatnik dokonywał sprzedaży części do samochodów (motocykli) różnych marek. Tylko w badanym okresie wystawił do sprzedaży 366 towarów, zaś organy podatkowe wykazały, że sprzedał 66 z nich. Należy zgodzić się, że ilość transakcji (66 w okresie od stycznia 2019 r. do lipca 2021 r.), co do których organy podatkowe wykazały, że zostały zawarte, nie jest duża, niemniej jednak stanowi ona jedynie wycinek działań prowadzonych przez skarżącego. W opisanych transakcjach podatnik podawał nie tylko bowiem szczegółowe informacji o sobie, w tym "wizytówkę (a w niej napis "Części samochodowe" i nr telefonu), ale również zamieszczał informacje, z których wynika, że towary mogły zostać sprzedane poza portalem. Takiej sprzedaży mogły sprzyjać zawierane przez stronę informacje zachęcające do bezpośredniego kontaktu, podczas którego można np. negocjować ceny. W przypadku tych transakcji mogło dochodzić do sprzedaży poza portalem, a sprzedający kończył aukcję z opcją "Nie było ofert kupna". Jednak trafnie wywiódł organ, że podatnik nie kończyłby aukcji, gdyby nie doszło do sprzedaży towaru. Powyższe potwierdzają informacje otrzymane od portalu, z których wynika, że niektóre aukcje dotyczące towarów sprzedanych w latach 2019-2021 wystawione zostały w latach 2016- 2018. Również istotną okolicznością jest fakt, że od transakcji przyjętych przez organ jako zakończonych sprzedażą skarżący nie ubiegał się o zwrot opłat uiszczonych od nich na rzecz portalu [...].
W tych okolicznościach uzasadniony jest wniosek, że skarżący samodzielnie, w sposób ciągły i systematyczny, prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., co jest podstawą uznania go za podatnika tego podatku - art. 15 ust. 1 u.p.t.u., a w konsekwencji do przyjęcia, że zrealizowane przez niego transakcje powinny były być opodatkowane podatkiem od towarów i usług.
Sąd zauważa również, że kwestia uznania za działalność gospodarczą sprzedaży towarów, które znajdują się w majątku osobistym, była wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. W orzecznictwie przyjmuje się, że działalnością gospodarczą, opodatkowaną podatkiem VAT jest działalność prowadzona w sposób profesjonalny, niezależny, ciągły lub ze stałym wykorzystywaniem swojego majątku. Takie cechy charakteryzują działalność skarżącego na portalu [...]. Okoliczności takie, jak częstotliwość i ciągłość sprzedaży dokonywanej na przestrzeni lat, zorganizowany charakter działalności przejawiający się w sprzedaży przez ogłoszenia za pośrednictwem portalu internetowego, założenie konta na portalu [...] i ponoszenie kosztów obsługi tego konta, w ocenie Sądu świadczą o tym, że skarżący realizował zasadę ciągłego, zorganizowanego działania, które wypełniało znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 u.p.t.u.
Jednocześnie Sąd podkreśla, że prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz, czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością tą związanych. Zamiar prowadzenia takiej działalności uzewnętrznia się poprzez dokonywanie czynności faktycznych i prawnych o określonym charakterze (por. wyrok NSA z 8 września 2015 r., II FSK 1739/13 – wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: publ. CBOSA). Tym samym bez znaczenia jest fakt, że skarżący zawiesił dopiero co zgłoszoną działalność gospodarczą, nie wystawiał faktur VAT i paragonów oraz, że organy podatkowe takich dokumentów nie posiadają. Działalność gospodarczą należy bowiem oceniać na podstawie zbadania konkretnych okoliczności faktycznych wypełniających lub nie znamiona tej działalności. Ponadto zobowiązanie w podatku VAT powstaje z mocy prawa z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, a brak faktur czy paragonów nie stanowi dla organów podatkowych ograniczenia w kwestii wymiaru zobowiązania podatkowego, a jedynie wskazuje, że podatnik dodatkowo naruszył obowiązki podatkowe w zakresie prawidłowego dokumentowania przeprowadzonych transakcji. W niniejszej sprawie organ udowodnił, że podatnik przeprowadził transakcje sprzedaży świadczące o prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie handlu częściami samochodowymi i zasadnie dokonał stosownych obliczeń na podstawie innych zebranych dowodów potwierdzających przeprowadzenie transakcji.
Bez znaczenia dla oceny, czy mamy do czynienia z działalnością gospodarczą jest również fakt, czy podejmowana działalność generuje zysk i w jakiej wysokości skarżący uzyskiwał z tej sprzedaży kwoty. O zarobkowym charakterze działalności gospodarczej nie decyduje bowiem faktyczne osiągnięcie zysku, lecz zamiar jego osiągnięcia (cel). Działalność gospodarcza w szczególności obejmuje, stosownie do treści art. 15 ust. 2 u.p.t.u., czynności polegające na wykorzystywaniu towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Natomiast uzyskiwanie zarobku, który z uwagi na swoją wysokość nie prowadzi do generowania zysków, nie przeczy stwierdzeniu, że skarżący prowadził działalność gospodarczą. Oferując przez wiele lat części samochodowe i motocyklowe do sprzedaży za pośrednictwem portalu [...] oraz dokonując sprzedaży niektórych z nich (tych, na które zgłosili się kuoujący), skarżący działał w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Do odmiennej oceny nie może też prowadzić argumentacja skarżącego odnośnie braku dowodów potwierdzających dokonanie płatności. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że brak przeprowadzenia transakcji z użyciem ustalonego numeru rachunku nie przesądzał o tym, że transakcje nie zostały sfinalizowane. Płatności za zakupione towary mogły być regulowane gotówkowo przy odbiorze osobistym towaru przez kupującego lub na inne konto wskazane w toku prowadzonych rozmów telefonicznych, w korespondencji mailowej czy innych wiadomościach tekstowych. Ponadto (jak słusznie wskazał organ podatkowy, a Sąd przytoczył już wcześniej) transakcje dokonane za pośrednictwem platformy [...] podlegają opłatom. Gdyby zatem do ich sfinalizowania nie doszło, podatnik z pewnością domagałby się zwrotu poniesionej opłaty.
W zakresie zaś twierdzeń skarżącego, że kliknięcie na portalu nie jest żadną umową sprzedaży podkreślenia wymaga, że zawarcie takiej umowy w ramach portalu aukcyjnego [...] następuje przez uruchomienie/kliknięcie opcji "Kup teraz" lub z upływem ustalonego terminu licytacji, przy jednoczesnym zaoferowaniu najwyższej ceny. To z tym momentem w rzeczywistości dochodzi do formalnego zawarcia umowy, zaś konsekwencją tego faktu, jest obowiązek uiszczenia przez nabywcę ceny kupna. Z regulaminu portalu obowiązującego w 2019 r. wynikało, że kupujący, w związku z zawartą umową, powinien dokonać zapłaty za towar w ciągu 7 dni (późniejsze zmiany regulaminu wskazywały dodatkowy termin 14 dni). Skoro do zawarcia umowy doszło, a strona w żaden sposób nie wykazała, że zwracała się do portalu o zwrot opłaty związanej z zawartą transakcją, czy podjęła jakiekolwiek kroki celem wyegzekwowania należności związanych z zawartymi transakcjami, a po zamknięciu aukcji nie wystawiła ponownie oferty dotyczącej sprzedaży danych towarów, logicznym, zgodnym z doświadczeniem życiowym, a tym samym zasadnym było przyjęcie, że doszło do sfinalizowania transakcji.
W związku z powyższym, w ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie zarówno zarzuty podniesione w skardze, jak i przeprowadzone postępowanie administracyjne, nie dostarczają argumentów do zakwestionowania wniosków organów, co do prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży części samochodowych za pośrednictwem portalu internetowego. Organy podatkowe w oparciu o szczegółowo opisane w zaskarżonej decyzji działania skarżącego, oceniane razem w ich całokształcie, prawidłowo uznały je jako charakterystyczne dla handlowca, nie zaś dla osoby jedynie wykonującej prawo własności, gdyż działania te miały charakter ciągły i zorganizowany, były daleko wykraczające poza zwykłe wykonywanie prawa do dysponowania prywatnym majątkiem.
W świetle prawidłowych ustaleń dokonanych w sprawie przez organy podatkowe, w ocenie Sądu polemika zaprezentowana w skardze nie zdołała skutecznie podważyć dokonanej przez organ odwoławczy oceny prawnopodatkowej spornych transakcji sprzedaży. Odnosząc się do zarzutów skarżącego wyartykułowanych w skardze, to nie zasługiwały one na uwzględnienie, gdyż w ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni pozwalał na dokonanie jednoznacznych ustaleń faktycznych i prawnych, czego odzwierciedleniem jest treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) skargę oddalił, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.