I SA/Po 48/24

I SA/Po 48/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-03-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Kucznerowicz /przewodniczący/
Katarzyna Nikodem /sprawozdawca/
Robert Talaga
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1570
art. 5  ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 2-3 ust. 4 pkt 2 i ust. 7
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.)
Sentencja
Dnia 26 marca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Asesor sądowy WSA Robert Talaga Protokolant: starszy specjalista Barbara Dropek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2024 roku sprawy ze skargi V. P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 31 sierpnia 2023 r. V. P. wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług.
Przedstawiając we wniosku zaistniały stan faktyczny, spółka wskazała, że jest członkiem międzynarodowego koncernu V. . Przedmiotem działalności spółki jest produkcja samochodów oraz części do produkcji samochodów, w tym części
i podzespołów do samochodów elektrycznych. Spółka jest czynnym podatnikiem VAT.
Na terenie swoich zakładów produkcyjnych, w miejscach gdzie mogą wjeżdżać wyłącznie osoby uprawnione, spółka posiada stacje ładowania samochodów elektrycznych. Stacje te służą przede wszystkim do ładowania samochodów służbowych należących do spółki, wykorzystywanych na potrzeby spółki przez jej pracowników. Ta czynność nie jest przedmiotem wniosku, ponieważ nie dochodzi tu do żadnego przekazania energii podmiotowi trzeciemu.
Spółka udostępniła wybrane stacje ładowania pracownikom innych spółek koncernu V. odwiedzających zakłady spółki. Pracownicy tych spółek mają zalecone, aby poruszać się w podróżach służbowych samochodami elektrycznymi produkowanymi przez G. V. celem promowania tych wyrobów.
Celem promowania samochodów z napędem elektrycznym wnioskodawca udostępnia wybrane stacje ładowania kontrahentom wjeżdżającym takimi samochodami na teren zakładów spółki (podmiotom świadczącym usługi na rzecz spółki na terenie jej zakładów, np. kurierom). Dostęp do stacji ładowania ograniczony jest do osób uprawnionych do wjazdu na teren zakładów spółki.
Stacje ładowania udostępniane są pracownikom innych spółek koncernu
i kontrahentom nieodpłatnie na czas nieograniczony.
Celem głównym takiego postępowania, jak już wspomniano wcześniej, jest promowanie marki V. i spółki jako producenta samochodów o napędzie elektrycznym i hybrydowym. W efekcie długofalowym przekłada się to na wyniki sprzedaży, a więc wzrost zysków spółki oraz wzrost jej wartości rynkowej. Udostępnianie stacji ładowania na terenie zakładów spółki kreuje atrakcyjny przekaz skierowany do klientów i potencjalnych klientów, wpisujący się w aktualne trendy związane ze stosowaniem proekologicznych rozwiązań.
Wnioskodawca wskazuje, że produkcja samochodów o napędzie elektrycznym
i hybrydowym w marce V. jest w pierwszej fazie. Grupie i spółce jako producentowi części zależy na dotarciu z promocją takich pojazdów do jak najszerszego grona klientów. Stacje ładowania w kraju nadal są trudno dostępne i ich udostępnianie ma na celu wykazanie, że G. V. jako producent pojazdów
o takim napędzie dba też o element użytkowania tych samochodów, zachęcając klientów do ich zakupu.
Jakkolwiek w ramach czynności udostępniania stacji ładowania dochodzi do wydania towaru w postaci energii i wydanie to ma charakter nieodpłatny, to z punktu widzenia spółki istotą tej czynności nie jest samo wydanie nieodpłatne energii celem wzbogacenia innego podmiotu. W Koncernie V. i w samej spółce kwestia darowizn i nieodpłatnych przekazań jest bardzo precyzyjnie regulowana i na takie działania zgodę musi wyrażać każdorazowo zarząd spółki.
Spółka jako podmiot gospodarczy jest nakierowana na osiąganie zysków, oczywiście prowadzi też jako odpowiedzialny przedsiębiorca działania z zakresu CSR (ang. Corporate Social Responsibility), ale te działania mają inną specyfikę. Zasadniczo działania z zakresu społecznej odpowiedzialność biznesu (CSR) to strategia zarządzania, zgodnie z którą przedsiębiorstwa w swoich działaniach dobrowolnie uwzględniają interesy społeczne, aspekty środowiskowe, czy relacje z różnymi grupami interesariuszy, w szczególności z pracownikami.
Istotą działań związanych z udostępnianiem stacji ładowania jest budowanie pozytywnego wizerunku produktu, jakim są samochody elektryczne, co wpływa na działalność spółki jako producenta części do takich pojazdów. Udostępniając stacje ładowania, spółka ułatwia eksploatację tego rodzaju pojazdów, czego nie robi
w odniesieniu do pojazdów z napędem spalinowym, chociaż posiada stacje z paliwem na terenie swoich zakładów, ale wyłącznie na potrzeby własnych samochodów służbowych i pierwszego tankowania produkowanych samochodów spalinowych.
Udostępnienie stacji ładowania samochodów elektrycznych wiązało się
z wykonaniem przez spółkę takich czynności jak:
– nabycie urządzeń przeznaczonych do używania jako stacje ładowania samochodów elektrycznych,
– nabycie usług związanych z montażem i przygotowaniem do użytku urządzeń do ładowania pojazdów,
– nabycie usług związanych z przygotowaniem infrastruktury do udostępniania stacji ładowania, w tym m.in. wyznaczeniem miejsc postojowych do ładowania pojazdów,
– nabycie energii elektrycznej przeznaczonej do ładowania samochodów elektrycznych za pomocą przeznaczonych do tego urządzeń.
Spółka uzyskała interpretację indywidualną, z której wynika, że udostępnienie stacji ładowania samochodów elektrycznych stanowi dostawę towarów na gruncie ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 1570;
w skrócie: "u.p.t.u."), a bezpłatne udostępnienie stacji podmiotom trzecim stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu VAT (interpretacja indywidualna z 22 września 2021 r. nr [...]). Stan faktyczny opisany we wniosku
o przedmiotową interpretację nie koncentrował się na zagadnieniu promocji, reklamy
i przekazu informacyjnego, które są głównym celem działania spółki, ponieważ przedmiotem tego wniosku było pytanie, czy udostępnianie nieodpłatne stacji ładowania należy dla celów podatku od towarów i usług kwalifikować jako usługę czy sprzedaż towaru.
Urządzenia przeznaczone do używania jako stacje ładowania samochodów elektrycznych, usługi związane z przygotowaniem infrastruktury, montażem
i przygotowaniem do użytku tych urządzeń, a także nabyta energia elektryczna do ładowania samochodów są związane z prowadzoną przez V. P.
Sp. z o.o. opodatkowaną podatkiem od towarów i usług działalnością gospodarczą, polegającą na produkcji samochodów i części do samochodów. Infrastruktura ta służy przede wszystkim do ładowania samochodów służbowych należących do spółki, wykorzystywanych w procesie prowadzenia działalności gospodarczej.
Na czynność udostępnienia stacji ładowania pracownikom innych spółek koncernu V. i kontrahentów, uprawnionych do wjazdu na teren zakładów spółki, składa się dostęp do profesjonalnej (szybkiej) ładowarki i pobór energii elektrycznej
w procesie ładowania.
Udostępnienie stacji ładowania pracownikom innych spółek koncernu V.
i uprawnionym do wjazdu na teren zakładów spółki kontrahentom jest elementem strategii marketingowej skierowanej na promocję elektromobilności, co przekłada się na wzrost sprzedaży samochodów produkowanych przez Wnioskodawcę: C., M. oraz podzespołów do produkcji samochodów elektrycznych w innych zakładach G. V.. Pracownicy Koncernu V. mają zalecenia, aby w podróżach korzystać, jeżeli to tylko możliwe, z samochodów elektrycznych marki V., celem promocji tego segmentu wśród klientów. Udostępnienie stacji ładowania pracownikom innych spółek koncernu V. do ładowania ich samochodów służbowych, czy kontrahentom uprawnionym do wjazdu na teren zakładów spółki, nie wiąże się z żadnym świadczeniem wzajemnym.
Udostępniana energia nie stanowi:
– prezentów o małej wartości, nigdy pod takim kątem nie było to zagadnienie rozpatrywane,
– nie stanowi próbek w rozumieniu u.p.t.u.
Spółka nie prowadzi ewidencji, stąd nie jest możliwym ustalenie wartości każdorazowego ładowania samochodu ani tożsamości podmiotów korzystających
z ładowarek. Nie jest znana jednostkowa cena nabycia czy koszt wytworzenia w podziale na podmioty korzystające z ładowarek.
Spółka wskazuje, że skoro uprawnionymi do ładowania samochodów w zakładach spółki są pracownicy innych zakładów G. V. i kontrahenci (podmioty gospodarcze), nie można przyjąć, że ładowanie zaspokaja potrzeby ostatecznego nabywcy (konsumenta), ponieważ są to podmioty gospodarcze a nie osoby fizyczne (konsumenci). Podmioty te korzystają z ładowarek, ładując samochody służbowe,
a więc pojazdy wykorzystywane przez te podmioty w procesie prowadzenia przez nie działalności gospodarczej.
Na tle powyżej opisanego zaistniałego stanu faktycznego skarżąca spółka zadała organowi następujące pytania:
1. Czy w opisanym stanie faktycznym, kiedy udostępnianie stacji ładowania
i przekazanie energii służy celom spółki jako producentowi części do samochodów z napędem elektrycznym, który w ten sposób promuje samochody G. V.
z napędem elektrycznym, spółka ma obowiązek naliczania podatku należnego od energii elektrycznej udostępnianej do ładowania samochodów innym podmiotom
z G. V. i kontrahentom uprawnionym do dostępu do tych stacji?
2. Czy spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia urządzeń przeznaczonych do używania jako stacje ładowania samochodów elektrycznych, usług związanych z przygotowaniem infrastruktury, montażem
i przygotowaniem do użytku tych urządzeń, a także nabycia energii elektrycznej, która służy ładowaniu samochodów służbowych należących do spółki
i wykorzystywanych przez pracowników spółki oraz w niewielkim zakresie udostępnianej nieodpłatnie podmiotom trzecim?
Zdaniem spółki w zakresie pytania pierwszego, kiedy udostępnianie energii podmiotom trzecim ma na celu promowanie samochodów z napędem elektrycznym, do których części produkuje spółka i służy tym samym celom prowadzonego przez spółkę przedsiębiorstwa, nie powinno podlegać opodatkowaniu podatkiem należnym. Takiej wykładni nie sprzeciwia się też treść art. 7 ust. 2 u.p.t.u., który zasadniczo wskazuje na konieczność opodatkowania przekazania nieodpłatnego towarów na cele osobiste osób wymienionych w tym przepisie oraz na cele całkowicie nie związane z prowadzoną działalnością podmiotu (darowizny). Użycie sformułowania "w szczególności" nie zmienia regulacji w taki sposób, że każde nieodpłatne udostępnienie towarów podlega opodatkowaniu. Opodatkowaniu podatkiem należnym podlega tylko takie udostępnienie, które w żaden sposób nie służy przedsiębiorstwu – prowadzonej przez podatnika działalności a jego wyłącznym celem jest zaspokojenie potrzeb innych osób lub podmiotów.
W zakresie pytanie drugiego spółka wskazała, że nabywa stacje ładowania, usługi związane z przygotowaniem infrastruktury, montażem i przygotowaniem do użytku tych stacji, oraz energię elektryczną, która stanowi towar, w myśl art. 2 pkt 6 u.p.t.u. Stacje do ładowania samochodów elektrycznych są przede wszystkim wykorzystywane na potrzeby ładowania samochodów służbowych stanowiących własność spółki, które służą działalności opodatkowanej. W niewielkim zakresie stacje te i energia służą promowaniu samochodów z napędem elektrycznym, do których części produkuje spółka.
Mając na względzie związek nabywanych towarów i usług z wykonywaniem czynności opodatkowanych, zdaniem spółki przysługuje jej prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu ich nabycia.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej interpretacją indywidualną z 22 lipca 2023 r. nr [...] uznał w zakresie pytania pierwszego stanowisko spółki za nieprawidłowe, a w zakresie pytania drugiego za prawidłowe.
W uzasadnieniu interpretacji organ, w zakresie pytania nr [...] wskazał, że mając na uwadze art. 2 pkt 6 i 22, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1-4 i 7, art. 8 ust. 1 u.p.t.u., a także przedstawiony we wniosku oraz uzupełnieniu opis sprawy, należy stwierdzić, że przedmiotowa darowizna energii elektrycznej będzie opodatkowana podatkiem VAT. Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia energii elektrycznej, która służy m.in. do ładowania samochodów pracowników innych spółek Koncernu V. odwiedzających zakłady spółki oraz innym kontrahentom wjeżdżającym samochodami elektrycznymi na teren zakładów spółki (podmiotom świadczącym usługi na rzecz spółki na terenie jej zakładów, np. kurierom),
a przedmiotowe towary nie są prezentami o małej wartości (co wprost wynika
z udzielonej przez spółkę odpowiedzi na wezwanie organu).
Zdaniem organu przepis art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u. ma zastosowanie do nieodpłatnego przekazania towarów związanych z prowadzonym przedsiębiorstwem. Nieodpłatne przekazanie towarów na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem podlega opodatkowaniu na identycznych zasadach jak odpłatna dostawa towarów,
o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., pod warunkiem jednak, że podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu tych towarów, z uwzględnieniem ww. wyjątków (art. 7 ust. 3 u.p.t.u.).
DKIS następnie wyjaśnił, że przy wykładni przedmiotowych przepisów u.p.t.u. należy wziąć pod uwagę zasadę racjonalności ustawodawcy oraz interpretować przepis art. 7 ust. 2 w zestawieniu z art. 7 ust. 3 u.p.t.u.. Skoro z zakresu opodatkowania czynności nieodpłatnego przekazania towarów, na cele inne niż bezpośrednio związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, wyłączono na podstawie art. 7 ust. 3 u.p.t.u., jedynie przekazanie prezentów o małej wartości i próbek, to należy uznać, iż opodatkowaniu podlegają wszelkie inne przekazania towarów pod warunkiem, że podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego podatek naliczony od tych czynności w całości lub w części. W ocenie organu, gdyby przyjąć, iż opodatkowaniu na mocy ust. 2 podlegają wyłącznie czynności w ogóle niezwiązane
z przedsiębiorstwem, zbędne byłoby wyłączanie z opodatkowania czynności, które i tak nie podlegałyby opodatkowaniu jako związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa.
DKIS podsumowując uznał, że spółka ma obowiązek naliczania podatku należnego od energii elektrycznej udostępnianej nieodpłatnie do ładowania samochodów innym podmiotom z G. V. i kontrahentom na mocy art. 7
ust. 2 u.p.t.u., z uwagi na fakt, że przy nabyciu tej energii spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego.
Tym samym stanowisko spółki w zakresie pytania nr 1, w ocenie organu, jest nieprawidłowe.
Organ, odnosząc się do pytania nr 2, uznał, że spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia urządzeń przeznaczonych do używania jako stacje ładowania samochodów elektrycznych, usług związanych z przygotowaniem infrastruktury, montażem i przygotowaniem do użytku tych urządzeń, a także nabycia energii elektrycznej, która służy ładowaniu samochodów służbowych należących do spółki i wykorzystywanych przez pracowników spółki oraz w niewielkim zakresie jest udostępniana nieodpłatnie podmiotom trzecim.
Stanowisko spółki w zakresie pytanie nr 2 organ uznał za prawidłowe.
Spółka zaskarżyła indywidualną interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając naruszenie:
1. art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383; w skrócie: "o.p.") poprzez nierozpatrzenie całości przedstawionego przez spółkę stanowiska i pominięcie przy wydaniu interpretacji wskazywanych przez spółkę celów udostępnienia urządzeń do ładowania, istotnych dla oceny zagadnień będących przedmiotem wniosku V. P.
o interpretację;
2. art. 7 ust. 2 u.p.t.u. poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie przepisu.
Skarżąca spółka wniosła o:
1) uchylenie skarżonej interpretacji indywidualnej w części w jakiej organ uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe, tj. w zakresie pytania nr 1 wniosku o wydanie interpretacji;
2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.
z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; w skrócie: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, w toku postępowania, nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie.
Zgodnie z art. 57a P.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania oraz dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Przepis ten wyznacza granice rozpoznania skargi na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie i stanowi, że sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd bada więc prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi
i wskazanej w niej podstawy prawnej.
W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja nie narusza wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego.
Zarzuty procesowe nie zasługują na uwzględnienie. Organ wydając zaskarżoną interpretację uwzględnił opisany we wniosku stan faktyczny i wziął pod uwagę wszystkie elementy w nim wskazane. Zarzucone organowi naruszenie art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 122 o.p. zdaniem Sądu jest bezpodstawne, albowiem w postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji indywidualnej przed organem nie prowadzone jest postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych w sposób odpowiadający dyspozycji art. 187 w zw. z art. 122 o.p. Brak jest także podstaw do poddawania jakichkolwiek dowodów składanych przez wnioskodawcę swobodnej ocenie, zgodnie z art. 191 o.p.
Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego, należy wskazać, że zgodnie art. 7 ust. 2 u.p.t.u. przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności: przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia (1), wszelkie inne darowizny (2) - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
Stosownie do art. 7 ust. 3 u.p.t.u. przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych prezentów o małej wartości i próbek, jeżeli przekazanie to następuje na cele związane z działalnością gospodarczą podatnika.
Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 4 pkt 2 u.p.t.u. przez prezenty o małej wartości,
o których mowa w ust. 3, rozumie się przekazywane przez podatnika jednej osobie towary: których przekazania nie ujęto w ewidencji, o której mowa w pkt 1, jeżeli jednostkowa cena nabycia towaru (bez podatku), a gdy nie ma ceny nabycia, jednostkowy koszt wytworzenia, określone w momencie przekazywania towaru, nie przekraczają [...] zł.
W świetle powyższego, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega każde nieodpłatne przekazanie towarów należących do przedsiębiorstwa, z którym wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych. Wyjątek stanowi przekazanie towarów stanowiących zdefiniowane w art. 7 ust. 4 u.p.t.u. prezenty o małej wartości lub próbki, o których mowa w art. 7
ust. 7 u.p.t.u.
Zgodnie z art. 5 ust. 6 VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) (Dz. Urz. WE L Nr 145, str. 1 ze zm.), wykorzystanie przez podatnika dóbr tworzących część majątku jego przedsiębiorstwa do celów prywatnych jego lub jego pracowników, lub też nieodpłatne ich przekazanie, albo, ogólnie rzecz biorąc, użycie ich dla celów innych niż prowadzona przez niego działalność, jeśli podatek od wartości dodanej od powyższych dóbr lub ich części podlegałby w całości lub części odliczeniu, będzie traktowane jako dostawa za wynagrodzeniem.
Zdaniem Sądu, z powyższego wynika że swoją dyspozycją obejmują one każde nieodpłatne zbycie towarów, zarówno do celów innych niż prowadzona działalność gospodarcza, jak i do celów tej działalności.
W ocenie Sądu, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega każde nieodpłatne przekazanie towarów należących do przedsiębiorstwa, przy nabyciu których podatnikowi przysługiwało prawo odliczenia podatku naliczonego.
We wniosku spółka wskazuje, że udostępnianie stacji ładowania pojazdów elektrycznych wjeżdżającym na teren pracownikom innych spółek koncernu, niektórym klientom oraz innym upoważnionym osobom trzecim (np. kurierom) i nieodpłatne przekazanie energii stanowi element strategii marketingowej koncernu, mającej na celu promocję pojazdów elektrycznych, a nie zaspakajanie potrzeb ostatecznego nabywcy. W związku z tym zdaniem skarżącej udostępnianie energii podmiotom trzecim nie powinno podlegać opodatkowaniu podatkiem należnym.
Z tym stanowiskiem w świetle wskazanych wyżej przepisów nie można się zgodzić. TSUE w wyroku z 20 kwietnia 2023 r. C-282/22 przesądził, że transakcja polegająca na przepływie energii elektrycznej do akumulatora pojazdu elektrycznego stanowi dostawę towarów, ponieważ transakcja ta upoważnia użytkownika stacji ładowania do konsumpcji, w celu napędu pojazdu, przekazywanej energii elektrycznej, która zgodnie z art. 15 ust. 1 dyrektywy 2006/112 jest zrównana z rzeczą. W świetle art. 7 ust. 2 u.p.t.u. w obecnym brzmieniu opodatkowaniu podlega każde nieodpłatne przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, o ile mają one wartość konsumpcyjną i nie podlegają wyłączeniu z art. 7 ust. 4 ww. ustawy. Motywacja koncernu i cel, jaki przyświeca spółce przy udostępnianiu stacji ładowania podmiotom trzecim, nie zmienia kwalifikacji, że dochodzi do nieodpłatnego przekazania energii, co uznaje się za dostawę towaru podlegającą opodatkowaniu.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.