I SA/PO 475/24

Sprawa dotyczyła skargi spółki B. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (DIAS), które utrzymało w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych (CIT) za rok 2017. Spółka złożyła korekty deklaracji CIT-8 za lata 2017 i 2018, wykazując nieuwzględnione koszty kwalifikowane do ulgi na działalność badawczo-rozwojową. Korekty te złożono przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Do korekt dołączono wyjaśnienia i wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wszczęcia postępowania, argumentując, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty za 2017 r. został złożony po terminie przedawnienia zobowiązania podatkowego, który upływał 31 grudnia 2023 r. DIAS podtrzymał to stanowisko, wskazując, że sama korekta deklaracji nie jest wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty i taki wniosek musi być złożony odrębnie. Spółka zarzuciła organom naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, w tym błędną wykładnię art. 75 § 1, § 3, § 4 oraz art. 79 § 2 o.p., twierdząc, że korekta deklaracji wraz z uzasadnieniem może zawierać wniosek o nadpłatę i że wniosek nie został złożony po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę. Sąd uznał, że zgodnie z art. 75 § 1 o.p. złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty jest odrębną czynnością od złożenia korekty deklaracji. Podkreślono, że sama korekta nie wszczyna postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty, a wniosek ten musi być złożony w celu wszczęcia takiego postępowania. Sąd stwierdził również, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa z upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 79 § 2 o.p.), a wniosek spółki za 2017 r. został złożony po tym terminie. W związku z tym, organy podatkowe prawidłowo odmówiły wszczęcia postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający