I SA/PO 47/19

I SA/Po 47/19 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2019-03-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-01-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Rennert /sprawozdawca/
Katarzyna Nikodem /przewodniczący/
Waldemar Inerowicz
Symbol z opisem
6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Inne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1239/19 - Wyrok NSA z 2022-10-20
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ,art. 200 i art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 800
art. 165a § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2005 nr 145 poz 1221
art. 15,87 ust. 1,art. 86 ust. 2,art. 86 ust. 10,art. 19a ust. 1,art. 106d ust. 1,art. 88 ust. 3a pkt 5
Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 marca 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. we [...] na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597,- zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W dniu [...] grudnia 2018 r. N. Sp. z o.o. z siedzibą we W. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z [...] listopada 2018 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z [...] października 2018 r. nr [...] [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego.
Powyższa skarga została wywiedziona na tle stanu faktycznego sprawy, w której skarżąca w sierpniu 2018 r. wniosła o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego. Przedstawiając stan faktyczny wnioskodawczyni wskazała, że zgodnie ze stosunkiem obligacyjnym łączącym ją z organizatorami wydarzeń, w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, kupuje od organizatorów bilety na wydarzenia, w celu i z prawem ich odsprzedaży we własnym imieniu na rzecz dalszych kupujących. Wydarzeniem jest usługa świadczona przez organizatora (np. koncert). W przypadku uzasadnionej reklamacji biletów podmiotem wyłącznie odpowiedzialnym za szkodę kupującego jest organizator. Wnioskodawczyni, aby móc odsprzedać bilety kupującym, kupuje je od organizatora (staje się ich właścicielem). Termin zapłaty ceny strony ustalili na trzeci dzień roboczy po zakończeniu wydarzenia, jednak nie wcześniej niż przed wystawieniem stosownej faktury. Zapłata ceny następuje na podstawie faktury wystawionej przez wnioskodawczynię w imieniu i na rzecz organizatora. Jako moment powstania obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług wnioskodawczyni rozpoznaje moment zakończenia wydarzenia, tj. moment wykonania usługi. Momentem tym jest moment odbycia się wydarzenia. Od właściwego rozpoznania momentu powstania obowiązku podatkowego zależy ustalenie momentu powstania prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, nadto wnioskodawca wystawia faktury, a te muszą zawierać datę wykonania usługi.
Spółka wyjaśniła dodatkowo, że jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Odsprzedaje bilety za pośrednictwem strony internetowej i w momencie sprzedaży biletów jest jedynym ich właścicielem. Ma możliwość swobodnego dysponowania środkami pieniężnymi wpłaconymi przez kupujących bilety. Nie korzysta z terminala płatniczego. Środki przelewane są na konto agenta rozliczeniowego. Od momentu wpływu środków na konto agenta rozliczeniowego spółka ma możliwość złożenia wobec tego agenta dyspozycji wypłaty tych środków na jej konto, a dyspozycja ta powinna zostać zrealizowana w ciągu 3 dni. Spółka ma możliwość dokonania wypłaty z konta agenta na swoje konto.
Ponadto skarżąca podkreśliła, że przedmiotem interpretacji ma być rozstrzygnięcie momentu powstania obowiązku podatkowego VAT względem organizatora sprzedającego jej bilety, gdyż ona w ramach sprzedaży biletów kupującym, rozpoznaje obowiązek podatkowy VAT w momencie otrzymania od nich zapłaty. Organizator otrzymuje cenę za sprzedane wnioskodawcy bilety dopiero po odbyciu się wydarzenia (po świadczeniu usługi) i na podstawie stosownej faktury.
W oparciu o opisany we wniosku stan faktyczny skarżąca zapytała, czy moment powstania obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, jako moment odbycia się wydarzenia (usługi), jest rozpoznawany przez nią właściwie, a jeżeli nie to jaki moment jest właściwy? Jej zdaniem, moment powstania obowiązku podatkowego, jako moment odbycia się wydarzenia (usługi), jest rozpoznawany przez nią zgodnie z ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm., dalej: "u.p.t.u.").
Skarżąca wyjaśniła, że bilet jest znakiem legitymacyjnym, inkorporującym w sobie wyłącznie ekspektatywę (uprawnienie do) skorzystania z wydarzenia (usługi) w przyszłości oraz dowód odpłatności wydarzenia (usługi). Bilet nie jest ani usługą, ani towarem w rozumieniu u.p.t.u., co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych. Zatem moment powstania obowiązku podatkowego przy sprzedaży biletów przez organizatora na rzecz spółki, na gruncie opisanego stanu faktycznego, ustala się na zasadach ogólnych, tj. zgodnie z art. 19a ust. 1 u.p.t.u. Konsekwencją stosowania zasad ogólnych jest uznanie, że momentem wykonania wydarzenia (usługi) jest faktyczne odbycie się wydarzenia, a nie moment sprzedaży (wydania) biletu wnioskodawczyni. W dalszej kolejności spółka, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne (szczególnie wyrok WSA w Łodzi z 26 października 2016 r., I SA/Łd 674/16 - wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz Dyrektywę Rady (UE) 2016/1065 z dnia 27 czerwca 2016 r. zmieniającej Dyrektywę 2006/112/WE, wyjaśniła dlaczego moment powstania obowiązku jest przez nią rozpoznawany właściwie.
Odmawiając, postanowieniem z [...] października 2018 r. na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, wszczęcia postępowania w sprawie opisanego wyżej wniosku, Dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej, powołując się art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, ze zm.; dalej "Ordynacja podatkowa"), wyjaśnił, że przepis ten wprowadza bardzo istotne ograniczenia w zakresie możliwości wystąpienia o interpretację, gdyż wymaga istnienia pomiędzy sprawą, a wnioskodawcą związku wyrażającego się w tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy, tzn. wnioskodawca ma uprawnienia do uzyskania interpretacji w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej. Zainteresowany może zatem żądać wykładni wskazującej zakres i sposób zastosowania przepisów regulujących wydanie interpretacji odnośnie przedstawionych przez niego stanów faktycznych (zdarzeń przyszłych), co do których znajdujących w nich zastosowanie przepisów podatkowych może rzutować na prawidłowe rozliczenie wnioskodawcy w ramach tego podatku. Organ podatkowy, do którego wpłynął wniosek o udzielenie interpretacji, obowiązany jest więc w pierwszej kolejności ustalić, czy podmiot, który z wnioskiem tym wystąpił, spełnia warunki uzyskania tej interpretacji. Okoliczność ta ma szczególne znaczenie z uwagi na określenie przez ustawodawcę skutków udzielenia takiej interpretacji, zarówno dla organu, jak i podmiotu, który złożył wniosek o interpretację. W rozumieniu ww. artykułu zainteresowanym jest podmiot, w odniesieniu do którego wykładania znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów podatkowych może rzutować na prawidłowe określenie jego obowiązku podatkowego.
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy organ wskazał, że przedmiotem interpretacji ma być rozstrzygnięcie nie momentu powstania obowiązku podatkowego względem skarżącej, lecz względem organizatora sprzedającego bilety skarżącej. Intencją skarżącej jest zatem uzyskanie potwierdzenia prawidłowości ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług u organizatora dokonującego sprzedaży biletów na rzecz skarżącej. Tym samym organ uznał, że wnioskodawca nie jest zainteresowanym, o którym mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż złożony przez niego wniosek nie dotyczy jego sytuacji prawnopodatkowej. To organizator wydarzenia, dokonujący sprzedaży biletów na rzecz wnioskodawcy, zobowiązany jest do prawidłowego rozpoznania momentu powstania obowiązku podatkowego z tego tytułu. Organ stwierdził, że zapytanie odnosi się do sytuacji prawnopodatkowej organizatora wydarzenia. Jednocześnie z uwagi na fakt, iż skutki związane z wydaniem interpretacji indywidualnej dotyczą podmiotu, który o nią wystąpił, to inny podmiot - w tym wypadku organizator wydarzenia sprzedający bilety wnioskodawcy - nie mógłby korzystać z ochrony, jaka wynikałaby z faktu wydania interpretacji indywidualnej w ww. zakresie.
W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka zarzuciła mu naruszenie art. 14b § 1 oraz art. 165a § 2 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej oraz jej art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, wnosząc o jego uchylenie w całości, a w konsekwencji wydanie interpretacji podatkowej.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z [...] listopada 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, stwierdzając że sporny wniosek nie dotyczy indywidualnej sprawy wnioskodawcy, gdyż wykracza poza ramy określone w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, co obligowało organ do odmowy wszczęcia postępowania, zgodnie z art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Powołując się na art. 14b § 1, art. 14h, art. 14k § 1, art. 14m i art. 165a § 1 i 2 Ordynacji podatkowej organ zaznaczył, że z wnioskiem może wystąpić podmiot, u którego wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), który może rodzić określone konsekwencje w sferze prawa podatkowego. Wprowadzone jest bardzo istotne ograniczenie w zakresie możliwości wystąpienia o interpretację, ponieważ pomiędzy sprawą przedstawioną we wniosku a wnioskodawcą musi istnieć - indywidualnie określony - związek, łączący wnioskodawcę ze sprawą jako "zainteresowanego", a więc mającego własny interes, potrzebę uzyskania interpretacji w dotyczącej go sprawie. Jeżeli stan przeszły lub przyszły nie zawiera okoliczności, bądź zdarzeń zaistniałych lub mogących powstać w "jego indywidualnej sprawie", lecz okoliczności lub zdarzenia niedotyczące jego sprawy, to tym samym podmiot składający wniosek nie uzyskuje statusu zainteresowanego, co wyłącza możliwość żądania, a tym samym i wydania interpretacji w takiej sprawie. Zainteresowanym jest każdy, kto złoży wniosek w sprawie indywidualnej, która dotyczy jego praw i obowiązków podatkowych (sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania podmiotu składającego wniosek o wydanie interpretacji). Pytanie powinno być zatem sformułowane w taki sposób, aby dotyczyło stosowania konkretnego przepisu/przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), z którego wynikać będą prawa i/lub obowiązki wnioskodawcy na gruncie wskazanej przez niego regulacji podatkowej, tj. ustawy o podatku od towarów i usług. Natomiast z wniosku wynikało, że intencją wnioskodawcy jest uzyskanie potwierdzenia momentu powstania obowiązku podatkowego względem organizatora sprzedającego bilety wnioskodawcy. Zadane pytanie nie odnosi się zatem do sytuacji prawnopodatkowej strony, lecz dotyczy obowiązków organizatora wydarzeń, który sprzedaje bilety wnioskodawcy.
Powyższemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej przez uznanie, że nie przysługuje jej status zainteresowanego, a w konsekwencji powyższego naruszenie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej przez bezpodstawne jego zastosowanie. Jednocześnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji i zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W ocenie skarżącej, zaskarżone postanowienie nie uwzględnia zasadniczych okoliczności mających decydujący wpływ na uznanie jej za zainteresowaną: występuje ona jako podmiot, który wystawia faktury na podstawie umowy o tzw. samofakturowanie (art. 106d ust. 1 u.p.t.u.) oraz właściwe rozpoznanie momentu powstania obowiązku podatkowego determinuje właściwe ustalenie momentu powstania i czasu trwania prawa skarżącej do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (art. 86 ust. 10, 11 i 13 u.p.t.u.).
Powołując się na zobowiązanie wskazania na fakturze daty dokonania lub zakończenia dostawy lub wykonania usług (art. 106e ust. 1 pkt 6 u.p.t.u.) wyjaśniła, że data ta jest pochodną momentu powstania obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług (art. 19a ust. 1 u.p.t.u.). Poznanie momentu powstania obowiązku korelatywnie determinuje poznanie daty wykonania usługi jako momentu tożsamego, a to pozwala na wystawianie przez skarżącą faktur ze wskazaniem prawidłowych danych. W przedstawionej argumentacji powołała się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych (I SA/Op 103/18, I FSK 533/15, II FSK 1137/13). Twierdzenie organu, że właściwe określenie momentu powstania obowiązku podatkowego nie wpływa na jej sytuację prawnopodatkową, uznała za chybione. Podkreśliła, że jej sytuacja jest wprost ułożona przez przepisy prawa podatkowego materialnego, tj. chociażby art. 106e ust. 1 pkt 6 u.p.t.u., gdyż jest adresatem norm ww. ustawy w zakresie w jakim odnosi się ona do prawideł wystawiania faktur i ma wobec tego w tym zakresie określone prawa i obowiązki. Organizator nie mógłby otrzymać w tym zakresie interpretacji, albowiem w analogicznym stanie faktycznym to nie on wystawiałby faktury, co powodowałby niemożliwość objęcia interpretacją podatkową tego obszaru stanu faktycznego. Gdyby jednak organizator taką interpretację otrzymał, to zgodnie z logiką organu, nie obowiązywałaby ona podmiotu samofakturującego (podobnie, jak - zgodnie z twierdzeniem organu - interpretacja uzyskana przez skarżącą nie wiązałaby organizatora). Umowa o samofakturowanie powoduje, że organizator traci prawo do wystawiania faktury w zakresie w jakim robi to skarżąca, natomiast zyskuje prawo ewentualnego zatwierdzenia lub odmowy zatwierdzenia faktur wystawionych przez skarżącą. Jeżeli skarżąca poda datę wykonania usługi, z którą nie zgodzi się organizator, to nie zatwierdzi on faktury, przez co straci ona prawo do odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług. Jest to konsekwencja wynikająca z art. 88 ust. 3a pkt 5 u.p.t.u. Już z powyższych względów, zdaniem spółki, posiada ona status zainteresowanego w rozumieniu art. 14b §1 Ordynacji podatkowej.
Skarżąca podkreśliła, że podatek naliczony po stronie sprzedawcy wpływa na podatek należny po stronie nabywcy w ramach prawa do odliczenia. Skorzystanie z prawa do odliczenia obostrzone jest pewnymi warunkami, m. in. terminem. Z art. 86 ust. 10 u.p.t.u. wynika, że warunkiem obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego jest powstanie obowiązku podatkowego w ogóle. Jeżeli skarżąca otrzyma fakturę (zostanie ona zatwierdzona), jednak moment powstania obowiązku podatkowego zostanie określony za wcześnie (tj. niezgodnie z rzeczywistością), to skarżąca niezasadnie będzie ubiegała się o prawo do odliczenia. Natomiast jeżeli moment powstania obowiązku podatkowego powstanie zbyt późno, to wystąpi realne zagrożenie polegające na tym, że skarżąca źle ustali czas, w którym może skorzystać z prawa do odliczenia. Może zatem dojść do sytuacji, w której skarżąca, będąc przeświadczona o trwaniu terminu do skorzystania z prawa odliczenia, skorzysta z tego prawa zbyt późno. Powołując się na wyroki NSA, wydane w sprawach I FSK 728/15, I FSK 1204/13 i I FSK 1572/12, podsumowała, że skoro kwestia stawki podatku sprzedawcy może być przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji przez nabywcę, to tym bardziej moment powstania obowiązku podatkowego po stronie organizatora może być przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji z przytoczonych wyżej względów.
Odpowiadając na skargę, Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Sąd zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Istotą sporu w kontrolowanej sprawie jest zasadność dokonanej przez Dyrektora KIS odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego, którą organ oparł m. in. o przepis art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Skarżąca chciała dowiedzieć się, czy moment powstania obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, jako moment odbycia się wydarzenia (usługi), jest rozpoznawany przez nią właściwie, a jeżeli nie, to jaki moment jest właściwy. Sama opowiedziała się za momentem odbycia wydarzenia (usługi), jako momentem powstania obowiązku podatkowego Należy przypomnieć, że skarżąca nie jest organizatorem wydarzenia, a jedynie sprzedaje na to wydarzenie bilety nabyte uprzednio od organizatora i w ramach umowy o samofakturowanie w imieniu i na rzecz organizatora wystawia faktury. Natomiast organ interpretacyjny odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie złożonego przez nią wniosku, twierdząc że wniosek skarżącej nie dotyczy jej indywidualnej sprawy, gdyż nie dotyczy jej sytuacji prawnoodatkowej. Takiego poglądu organu interpretacyjnego Sąd nie podziela.
Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem wskazanie we wniosku tej indywidualnej sprawy stanowi niezbędny warunek do uznania konkretnego podmiotu za zainteresowanego, w znaczeniu przyjętym w powołanym przepisie. W myśl art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej wniosek zainteresowanego może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Należy zatem przyjąć, że osoba zainteresowana to każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu wyjaśnienia i/lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić opisany we wniosku interpretacyjnym określony stan faktyczny, który może powodować konsekwencje w zakresie prawa podatkowego. Wykładnia systemowa art. 14b Ordynacji podatkowej wskazuje, że dotyczy on wyłącznie takich stanów, które spowodowały lub mogą spowodować powstanie indywidualnej odpowiedzialności podatkowej. Interes prawny w zakresie prawa podatkowego w podatkowym postępowaniu interpretacyjnym konstytuuje realizacja pochłaniającego go wymogu: ubiegania się o interpretację i uzyskania interpretacji wyłącznie we własnej indywidualnej sprawie zaszłego lub przyszłego opodatkowania (zob. J. Brolik: Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, LexisNexis Warszawa 2013, str. 105-107).
W kontrolowanej sprawie wniosek interpretacyjny dotyczył przepisów u.p.t.u. Należy zatem zaznaczyć, że jedną z fundamentalnych cech tego podatku jest jego neutralność, przejawiająca się tym, że obciąża on konsumpcję towarów i usług, nie zaś podatnika tego podatku. Realizują tę zasadę w u.p.t.u. przepisy art. 86, który w ust. 1 stanowi, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Zgodnie z ust. 2 pkt 1 tego artykułu kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu: nabycia towarów i usług (a) oraz dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi (b). W myśl art. 87 ust. 1 u.p.t.u. w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Zatem z powyższych przepisów wynika, że na wysokość podatku należnego w podatku od towarów i usług (czyli czy stanie się on zobowiązaniem podatkowym w tym podatku czy podatkiem do zwrotu), ma wysokość podatku naliczonego. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, z uwagi na specyfikę podatku od towarów i usług, zainteresowanym w otrzymaniu indywidualnej interpretacji prawa podatkowego może być podatnik tego podatku, zarówno w zakresie podatku należnego, jak i naliczonego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 lipca 2014 r., I FSK 1204/13 zawarł tezę, że podatnikowi od towarów i usług z mocy ustawy przysługuje uprawnienie do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, co ma wpływ na wysokość jego zobowiązania podatkowego i w związku z tym ma on prawo do zadawania pytań dotyczących podatku naliczonego i tezę tę Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, w ocenie Sądu, zadane przez skarżącą w złożonym przez nią wniosku interpretacyjnym pytanie dotyczy – świetle przedstawionego przez nią stanu faktycznego - jej sytuacji prawnej. Należy podzielić argumentację spółki, która wykazywała, że właściwe rozpoznanie momentu powstania obowiązku podatkowego determinuje właściwe ustalenie momentu powstania oraz czasu trwania jej prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zgodnie bowiem z art. 86 ust. 10 u.p.t.u. prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy. Słusznie też skarżąca powołała się na art. 19a ust. 1 u.p.t.u., zgodnie z którym obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Zatem moment powstania obowiązku podatkowego determinuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Skorzystania przez spółkę z prawa do odliczenia podatku naliczonego będzie miało wpływ – jak wykazano wyżej - na wysokość jej zobowiązania podatkowego. Skoro art. 86 ust. 10 u.p.t.u. wiąże prawo do odliczenia podatku naliczonego przez nabywcę z powstaniem obowiązku podatkowego u wystawcy faktury, odliczenie podatku naliczonego z faktury dokumentującej dostawę , w stosunku do której nie powstał obowiązek podatkowy u dostawcy, spowoduje zawyżenie podatku naliczonego i w konsekwencji może spowodować odpowiedzialność karnoskarbową za zaniżenie podatku lub zawyżenie kwoty do zwrotu (por. wyrok WSA w Warszawie, III SA/Wa 1913/14).
Nie ma natomiast, w ocenie Sądu, znaczenia że inny podmiot – organizator wydarzenia, nie mógłby skorzystać z ochrony, jaka wynikałaby z faktu wydania interpretacji indywidualnej na wniosek skarżącej. Nie pozbawia go taka sytuacja uprawnienia do występowania z wnioskiem o wydanie interpretacji we wskazanym przez niego stanie faktycznym. Jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 stycznia 2013 r. , I FSK 1572/12 otrzymaną informację podatnik (w niniejszej sprawie skarżąca spółka) może następnie wykorzystać, dokonując rozliczenia podatku, jak również może powoływać się na nią w kontaktach z kontrahentami, dla których może mieć ona walor informacyjny. Sam fakt, że kontrahenci skarżącej nie są treścią takiej interpretacji związani, nie może świadczyć o tym, że skarżąca może być przez organ traktowana jako nie mająca statusu zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
Zdaniem Sądu istotne znaczenie ma również występowanie o wydanie wnioskowanej interpretacji przez podmiot, który wystawia faktury na podstawie umowy w sprawie wystawiania faktur, regulowanej przepisami art. 106d ust. 1 u.p.t.u. Wprawdzie w myśl art. 106d ust. 1 ww. ustawy podmiot ten wystawia faktury w imieniu i na rzecz podatnika i jego prawo do ubiegania się o wydanie interpretacji indywidualnej wywodzi się z prawa do odliczenia podatku, a nie z obowiązku wystawienia przez niego faktur w ramach samofakturowania, jednakże zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 5 u.p.t.u. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy faktury, faktury korygujące wystawione przez nabywcę zgodnie z odrębnymi przepisami nie zostały zaakceptowane przez sprzedającego. Zatem kwestia zaakceptowania przez organizatora wystawionych przez skarżącą faktur ma dla jej sytuacji prawnopodatkowej istotne znaczenie.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd stwierdza, że brak było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego w sytuacji, gdy konieczność ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług – w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji - była niezbędna do ustalenia przez skarżącą momentu powstania u niej prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z zakupionymi od organizatora biletami na wydarzenie. Ocena stanowiska skarżącej rzutuje bowiem na możliwość skorzystania przez nią z prawa do odliczenia podatku naliczonego, tym bardziej w sytuacji konieczności zaakceptowania przez organizatora wydarzenia wystawionych przez nią faktur i w tym stanie rzeczy brak podstaw do twierdzenia, że ocena ta nie dotyczy sytuacji prawnopodatkowej zainteresowanego. Nie wystąpiła zatem wskazana w art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej przesłanka "jakiejkolwiek innej przyczyny", uniemożliwiająca wszczęcie postępowania interpretacyjnego. Tym samym, wydając zaskarżone rozstrzygnięcia, Dyrektor KIS naruszył art. 165a § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
Zważywszy powyższe Sąd, w oparciu o przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).