I SA/Po 464/25

I SA/Po 464/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-10-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Rennert /sprawozdawca/
Izabela Kucznerowicz
Waldemar Inerowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 70
art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ,art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e,art. 17 ust. 2 pkt 4
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1151
art. 21 ust. 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2025 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2025 oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 17 czerwca 2025 r. M. S. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 maja 2025 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrz W. z 13 stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2025 r.
Powyższa skarga została wniesiona na tle stanu faktycznego, w którym powołaną na wstępie decyzją Burmistrz ustalił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2025 r. w kwocie 411 zł (od budynku – domku letniskowego o powierzchni 26,83 m˛ oraz od gruntów pozostałych o powierzchni 207 m˛). Uzasadniając decyzję, organ pierwszej instancji wskazał, że wysokość zobowiązania podatkowego została ustalona na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, znajdującego się w aktach podatkowych oraz danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków prowadzonych przez Starostę [...], zgodnie z obowiązującymi stawkami za 2025 r. stosując przepisy prawa podatkowego.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił jej naruszenie art. 121 § 1, art. 125 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa"); art. 2, art. 4, art. 6, art. 8, art. 16 i art. 23 Europejskiego Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej (decyzja [...] publ.: Dz. U. UE C z dnia 29 września 2011 r.; dalej: "K.D.P.A."); § 1 pkt 1a i 1e uchwały Nr VIII/68/2024 Rady Miejskiej W. z dnia 30 października 2024 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2025 (Dz. Urz. Woj. [...] z 2024 poz. 8968; dalej: "uchwała VIII/68/2024"); art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, wskazując na wstępie, że stan faktyczny został ustalony na podstawie zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, których autentyczność i treść nie była kwestionowana. Organ odwoławczy podkreślił, że poddał wnikliwej analizie całość zgromadzonego materiału dowodowego.
Odwołując się do treści art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 7a ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70 ze zm.: dalej: "u.p.o.l."), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm.; dalej: "P.g.k.") oraz orzecznictwa sądów administracyjnych wyjaśnił, że dane wynikające z ewidencji – w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości – mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów. Natomiast objęty postępowaniem budynek w decyzji organu podatkowego został opisany jako budynek - domki letniskowe. Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków działka oznaczona nr ewid.[...] w K. sklasyfikowana jest jako inne tereny zabudowane i oznaczone symbolem [...], co odpowiada dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. Dla budynku zlokalizowanego na ww. działce prowadzona jest ewidencja (kartoteka budynków), z której wynika, że na dzień 22 kwietnia 2025 r. ww. budynek sklasyfikowany był jako "pozostałe budynki niemieszkalne". Nadto, zgromadzone w sprawie dokumenty potwierdzają charakter budynku letniskowego. Z zawartej w aktach sprawy decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia 19 maja 1998 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę (rozbudowę) wynika, że na ww. działce posadowiono budynek letniskowy. Ponadto pozostałe zgromadzone w sprawie dokumenty potwierdzają charakter budynku letniskowego, tj. deklaracja o wysokości opłaty dla właścicieli nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy lub inna nieruchomość wykorzystywana na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (skarżący zadeklarował, że z nieruchomości będzie korzystał w okresie 8 miesięcy). Kolegium wskazało również na adres zamieszkiwania skarżącego, tj. [...], ul. [...].
W ocenie Kolegium Burmistrz ustalił podstawę opodatkowania w sposób, który znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz na podstawie obowiązujących przepisów prawa, a w sprawie nie wystąpiły zmiany okoliczności faktycznych skutkujące zmianą wysokości podatku od nieruchomości. Zatem zasadnie zastosował stawkę podatkową ustaloną w uchwale VIII/68/2024 jak dla budynków pozostałych, tj. 11,14 zł (26,83 m˛ x 11,14 zł = 298,89 zł). Prawidłowo także obliczył podatek od gruntów jako pozostałych, stosując stawkę 0,54 zł.
W świetle powyższego argumenty podniesione w odwołaniu nie mogły zostać uwzględnione przez Kolegium, które podkreśliło, iż dane z ewidencji i klasyfikacji budynków nie mogą być korygowane w postępowaniu podatkowym dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości a przedmioty opodatkowania nie mogą być samodzielnie klasyfikowane przez organy podatkowe ze względu na ich rzeczywistą funkcję lub faktyczne wykorzystywanie, jak tego oczekuje skarżący. Nadto budynek mieszkalny to obiekt budowlany, który służy stałemu zamieszkiwaniu (a tego skarżący nie wykazał), zaś letniskowy nie nabędzie cech budynku mieszkalnego w rozumieniu u.p.o.l. przez fakt jego sezonowego zamieszkiwania, bowiem konieczny jest zamiar przebywania właściciela w tym budynku jako centrum życiowego, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca.
W skardze na opisaną wyżej decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Burmistrza i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przypisanych, strona zarzuciła naruszenie:
1. art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem wskazanych przepisów prawa;
2. art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej przez:
- dokonanie błędnej oceny sprawy, obowiązujących przepisów oraz zgromadzonego materiału dowodowego, co spowodowało utrzymanie w mocy decyzji wydanej niezgodnie z prawem, a to na skutek błędnego uznania, że organ nie naruszył wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej i właściwie zastosował stawkę dla domku letniskowego, który służył celom mieszkalnym, uznając go za budynek niemieszkalny, nie działając na podstawie przepisów prawa i niewłaściwie stosując stawkę podatku;
- dokonanie błędnej oceny sprawy obowiązujących przepisów oraz zgromadzonego materiału dowodowego, co spowodowało nieuwzględnienie odwołania i niewyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji wydanej niezgodnie z prawem, a to na skutek błędnego uznania, że organ nie naruszył wskazanych przepisów Ordynaci podatkowej, w sytuacji gdy do takiego naruszenia doszło, gdyż organ podatkowy nie działał na podstawie przepisów prawa nie wykazał żadnych dowodów, że domek letniskowy nie służy celom mieszkalnym, nie jest budynkiem mieszkalnym, co spowodowało niewłaściwe zastosowanie stawki pomimo, że domek letniskowy spełnia wszystkie wymogi budynku mieszkalnego w rozumieniu u.p.o.l.
3. art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 a także art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej i art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez dokonanie błędnej oceny sprawy, obowiązujących przepisów oraz zgromadzonego materiału dowodowego przez błędne przyjęcie stanu faktycznego i błędne uznanie, że postępowanie organów podatkowych, których konsekwencją było zastosowanie tych przepisów było zgodne z prawem, gdy organ naruszył ww. przepisy procesowe w zakresie niewystarczającego zebrania, jak i oceny materiału dowodowego w sytuacji, gdy organ nie wyjaśnił istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, nie dokonał pełnej oceny materiału dowodowego, nie wskazał, które dowody i z jakich przyczyn uznaje za wiarygodne, a którym odmawia wiarygodności, a przede wszystkim nie zebrał wystarczającego materiału dowodowego i nie dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, co doprowadziło do dokonania niewłaściwej oceny, niewłaściwie zastosowanej stawki podatku od nieruchomości do budynku mieszkalnego w rozumieniu u.p.o.l.;
5. art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przez niewłaściwe zastosowanie, w wyniku czego doszło do naruszenia zasady właściwej proporcjonalności, wynikającej z art. 2 Konstytucji, pomiędzy wynikającym obowiązkiem ponoszenia ciężarów publicznoprawnych (art. 84 Konstytucji) a prawem jednostki własności i jej równej ochrony (art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji) oraz zasady równego nakładania obowiązków podatkowych (art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji), w wyniku nadmiernego obciążenia finansowego skarżącego stawką podatku za budynek mieszkalny podatkiem od nieruchomości wyższą stawką podatku dla pozostałych budynków niemieszkalnych zamiast stawką dla budynków mieszkalnych;
6. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie za podstawę prawną decyzji i rozstrzygnięcia zaskarżonego wyroku przepisu, który nie mógł być zastosowany w przedmiotowej sprawie, gdyż przedmiotowy domek letniskowy jest budynkiem mieszkalnym w rozumieniu przepisów tej ustawy a nie pozostałym budynkiem niemieszkalnym;
7. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. przez niezastosowanie tego przepisu i nieprzyjęcie za podstawę prawną decyzji i rozstrzygnięcia zaskarżonego wyroku przepisu, który musiał być zastosowany, gdyż sporny domek letniskowy jest budynkiem mieszkalnym w rozumieniu przepisów tej ustawy a nie pozostałym budynkiem niemieszkalnym;
8. § 1 pkt 1a uchwały VIII/68/2024 przez niezastosowanie tego przepisu;
9. § 1 pkt 1e uchwały VIII/68/2024 przez zastosowanie tego przepisu.
W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że u.p.o.l. w art. 5 ust. 2 pkt od litery a do e określa zamknięty katalog przedmiotów opodatkowania i nie wyróżnia w nim garaży i domków letniskowych. Natomiast art. 5 pkt 2a u.p.o.l. jednoznacznie w sposób nie budzący wątpliwości stwierdza, że od budynków mieszkalnych lub ich części: stawka podatku wynosi 1,19 zł od 1 m˛ powierzchni użytkowej. Skarżący wskazał, że mając na uwadze wprowadzoną nowelizacją ustawy definicję budynku sporny domek to budynek o konstrukcji murowanej z bloczków, posadowiony na fundamentach betonowych. Jest budynkiem, gdyż nie jest obiektem tymczasowym, posiada przegrody budowlane i dach, a także fundament betonowy. Fundament to bowiem element konstrukcyjny przenoszący obciążenia z innych elementów konstrukcyjnych, takich jak ściany i dach, posiadający wszystkie instalacje niezbędne dla budynku mieszkalnego, trwale związanych z gruntem w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Przeprowadzone 15 lipca 2024 r. oględziny w pełni potwierdziły, że ww. domek spełnia te wymogi i służy celom mieszkaniowym ich właścicieli, o czym świadczy jego wyposażenie, jak również całoroczne opłaty za wywóz śmieci, prąd i wodę. Sporny domek przeznaczony jest na cele mieszkaniowe i spełnia wszystkie warunki określone dla budynku mieszkalnego. Tym samym, jeżeli budynek - w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. - jest wykorzystywany na potrzeby mieszkaniowe i faktycznie je zaspokaja, to powinien być zakwalifikowany i uznany na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budynek mieszkalny w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. i opodatkowany według stawki dla budynków mieszkalnych, gdyż nie może być kwalifikowany do budynków pozostałych niemieszkalnych, skoro spełnia wszystkie normy budynku mieszkalnego. Fakt, że budynek został zakwalifikowany przez organ jako letniskowy na gruncie przepisów prawa budowlanego, nie przesądza o tym, że nie może on być budynkiem mieszkalnym na gruncie ustawy podatkowej. Nadto, organ podatkowy nie powołał żadnych dowodów, które by wskazywały, że sporny domek nie jest budynkiem mieszkalnym i nie służy celom mieszkaniowym ani nie wskazał jakim celom według niego on służy, jak nie celom mieszkalnym i jakie jest jego przeznaczenie, które dyskwalifikuje go jako budynek mieszkalny i powinien być opodatkowany jak dla budynków pozostałych niemieszkalnych. Jeżeli zatem, zgodnie z art. 217 Konstytucji, stawki podatku określa ustawa, to zgodnie z art. 5 ust 1 pkt 2a u.p.o.l. od budynków mieszkalnych i ich części, w tym domków letniskowych służących celom mieszkalnym, ustawa ta określa stawkę 1,19 zł za m˛ a nie 11,14 zł za m˛. Wykładnia językowa, systemowa i funkcjonalna przemawiają za przyjęciem stanowiska, że sporny budynek jest budynkiem mieszkalnym i służy zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych właścicieli i powinien być opodatkowane zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 2 lit. a ustawy.
W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko.
Sąd zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy zastosowania właściwej stawki podatkowej dla budynku letniskowego. W ocenie organów sporny budynek należało opodatkować z zastosowaniem stawki podatkowej, jak dla budynków pozostałych. Skarżący, kwestionując powyższe zapatrywanie, uważa, że jeżeli budynek jest wykorzystywany na potrzeby mieszkaniowe i faktycznie zaspokaja tego rodzaju potrzeby, to powinien być kwalifikowany na potrzeby opodatkowania jako budynek mieszkalny.
Przechodząc do rozstrzygnięcia kwestii spornej na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: 1) grunty, 2) budynki lub ich części. Podstawą opodatkowania gruntów jest ich powierzchnia, a budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Powyższa ustawa różnicuje stawki podatku od nieruchomości dla budynków lub ich części. W jej art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawodawca określił górne granice stawek, których wysokość w drodze uchwały określa rada gminy, tj.: dla budynków mieszkalnych (lit. a), budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (lit. b), budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym (lit. c), budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń (lit. d) i budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego (lit. e). Nie wynika z nich jednak do jakiej grupy budynków należy zakwalifikować opodatkowany przedmiot, skoro nie budzi wątpliwości, że stanowi on budynek. Podobnie przedstawia się sytuacja z opodatkowaniem gruntów, dla których maksymalne stawki podatku również określa rada gminy uchwałą, a które różnicuje ustawodawca w ust. 2 art. 5 powołanej wyżej ustawy.
Jednakże dla kwalifikacji danego przedmiotu opodatkowania kluczowe znaczenie ma art. 21 ust. 1 P.g.k., zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Na tle przytoczonej wyżej regulacji w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów. W konsekwencji organ podatkowy nie może samodzielnie klasyfikować funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. wyroki NSA z: 13 września 2018 r., II FSK 552/18; 23 listopada 2018 r., II FSK 3391/16; 10 lipca 2019 r., II FSK 2519/17; 22 czerwca 2020 r., II FSK 2875/19 – wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: publ. CBOSA). W podobnych, jak w kontrolowanej sprawie, okolicznościach faktycznych, NSA wprost wskazał, że decydujące znaczenie ma tutaj przypisanie budynkowi jako funkcji głównej – "dom letniskowy" (zob. wyrok NSA z 18 listopada 2020 r., II FSK 1245/20). Co prawda od zasady tej istnieją wyjątki wskazane w uchwale NSA z 18 listopada 2013 r. wydanej w sprawie II FPS 2/13, w której Sąd ten wskazał, że reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych niejako wyjątkowych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez uprzedniej zmiany samej ewidencji, jednakże zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, okoliczności takie nie miały w niej miejsca. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (por. wyrok NSA z 1 marca 2018 r., II FSK 458/16).
Doniosłe znaczenie w sprawie ma fakt, że informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2015 r., II FSK 3108/12). Również w uchwale z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09 NSA stwierdził, że biorąc pod uwagę art. 21 ust. 1 P.g.k., organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to w takiej sytuacji organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku dla celów podatkowych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że budynki niewpisane do ewidencji również podlegają opodatkowaniu, bowiem u.p.o.l. nie uzależnia obowiązku podatkowego od wpisania budynku do ewidencji. Dopiero w przypadku braku takich informacji w ewidencji gruntów i budynków rodzaj budynku powinien zostać określony na podstawie dokumentacji budowlanej. Wyjaśnić dodatkowo należy, że uchwały NSA z 22 kwietnia 2002 r., FPK 17/01 i z 1 lipca 2002 r., FPK 3/02, stwierdzające, że o zaliczeniu budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych decyduje kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, zostały podjęte w poprzednim stanie prawnym, to jest przed 1 stycznia 2003 r., kiedy to wprowadzono zmiany do u.p.o.l. ustawą z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 200, poz. 1683). Również w aktualnym orzecznictwie NSA, dotyczącym opodatkowania budynków letniskowych, akcentuje się zasadę związania organu podatkowego zapisami ewidencji gruntów i budynków (por. wyroki NSA z: 29 maja 2020 r., II FSK 2876/19; 22 czerwca 2020 r., II FSK 2875/19; 13 lutego 2020 r., II FSK 717/18). Również w uchwale z 21 października 2024 r. o sygn. akt III FPS 2/24 NSA wyjaśnił, że za budynki mieszkalne uważać należy co do zasady budynki sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków.
Z uwagi zatem na związanie zapisami ewidencji gruntów i budynków organy podatkowe nie były zobowiązane do przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia i wykazania okoliczności związanych z faktycznym sposobem użytkowania spornego budynku. Z niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że dla budynku zlokalizowanego na działce oznaczonej nr ewid.[...] prowadzona jest ewidencja (kartoteka budynków), z której wynika, że na dzień 22 kwietnia 2025 r. ww. budynek sklasyfikowany był jako "pozostałe budynki niemieszkalne". W konsekwencji, opodatkowując wskazany budynek, organ prawidłowo zastosował stawkę podatku właściwą dla budynków pozostałych, uchwaloną przez Radę Miejską w W. w zakresie dozwolonym jej przepisem art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. Opodatkowanie spornego budynku stawką właściwą dla budynków mieszkalnych było niemożliwe z uwagi na jego klasyfikację dokonaną w zapisach kartoteki budynków jako "pozostałe budynki niemieszkalne". Ta klasyfikacja jest dla organów podatkowych w kontrolowanej sprawie wiążąca. Oczywiście w potocznym rozumieniu budynek letniskowy jest budynkiem mieszkalnym (jego właściciel w nim mieszka choćby okazjonalnie), niemniej trzeba zauważyć, że ustawodawca w samej ustawie podatkowej rozróżnia budynek letniskowy i budynek mieszkalny, co wynika choćby ze zwrotów użytych w art. 17 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l.
Podkreślić ponadto należy, że w kontrolowanej sprawie również pozostałe zgromadzone przez organ podatkowy dokumenty potwierdzają charakter budynku letniskowego. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z 19 maja 1998 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę (rozbudowę) wynika, że na działce nr [...] w K. posadowiono budynek letniskowy. Charakter letniskowy budynku zlokalizowanego na ww. działce potwierdzają także inne dokumenty, w tym m.in. akt notarialny z 5 listopada 1998 r. Rep. A nr [...]. Nadto, z treści złożonej przez skarżącego deklaracji z 10 listopada 2023 r. o wysokości opłaty dla właścicieli nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy lub inna nieruchomość wykorzystywana na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, skarżący sam zadeklarował, że z nieruchomości będzie korzystał w okresie 8 miesięcy (k. [...]-[...] akt administracyjnych). Słusznie również zauważył organ odwoławczy, że skarżący składając ww. deklarację, jak i informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych (na druku IN-1), jako adres swojego zamieszkania wskazywał: Ś., ul. [...], a nie adres spornego budynku. Takim samym adresem posługiwał się także w trakcie postępowania podatkowego, jak i postępowania przed tut. Sądem. Trudno zatem przyjąć, że budynek letniskowy wykorzystywany jest przez skarżącego i jego rodzinę w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych i jest budynkiem mieszkalnym w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Z przedstawionych wyżej dowodów i ustalonych w oparciu o nie okoliczności wynika, że sporny budynek służy skarżącemu do zaspakajania rekreacyjnych potrzeb (jego i jego rodziny) i wykorzystywany jest okazjonalnie.
W ocenie Sądu zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy upoważniał zatem organ podatkowy do zastosowania stawki podatkowej jak dla budynków pozostałych, zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w W. nr VIII/68/2024 z 30 października 2024 r.
Zdaniem Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Organy obu instancji prawidłowo rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, wywiodły z niego spójne i logiczne wnioski, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej. Ponadto, mając na uwadze argumenty podniesione w skardze, zaznaczyć należy, że organy opodatkowały sporny domek letniskowy jako budynek, uwzględniając zmiany w zakresie definicji pojęcia "budynek" wprowadzone nowelizacją u.p.o.l. Nie ulega bowiem wątpliwości, że stanowiący przedmiot opodatkowania obiekt budowlany jest budynkiem i jako taki został opodatkowany zgodnie z jego powierzchnią użytkową. Tym samym wydanie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia zgodnego z prawem materialnym, nie może być poczytywane za naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego.
Za bezpodstawne należy uznać również zarzuty naruszenia powołanych przez skarżącego przepisów Konstytucji RP, gdyż organy wydały zaskarżone decyzje na podstawie obowiązujących przepisów prawa.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) skargę oddalił.