I GSK 1238/22

I GSK 1238/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-09-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Fischer
Jacek Boratyn /sprawozdawca/
Michał Kowalski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Go 424/21 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2022-02-24
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 900
art. 187 § 1, art. 191, art. art. 180 § 1, art. 181
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U.UE.L 1972 nr 300 poz 191 art. 16, art. 33
Umowa zawarta pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską
Dz.U. 2022 poz 329
art. 141 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. sp. z o.o. w Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 24 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Go 424/21 w sprawie ze skargi D. sp. z o.o. w Ś. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 8 października 2021 r., nr 0801-IOC.4322.1.2021.16.IME, w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (dalej: WSA w Gorzowie Wlkp.) wyrokiem z 24 lutego 2022 r., sygn. I SA/Go 424/21, oddalił skargę D. sp. z o.o., z siedzibą w Ś. (dalej zwanej spółką, skarżącą lub skarżącą kasacyjnie) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 8 października 2021 r., nr 0801-IOC.4322.1.2021.16.IME, w przedmiocie określenia spółce kwoty długu celnego wraz z odsetkami.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. wniosła spółka, zaskarżając go w całości. W tym zakresie skarżąca zarzuciła:
1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), tj.:
1) art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. przez sporządzenie wadliwego uzasadnienia skarżonego wyroku, nieodpowiadającego wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a., polegające na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej, podniesionego przez skarżącą zarzutu naruszenia art. 73 ust. 1 Prawa celnego (ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne - t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1169, ze zm.) w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej (ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900, ze zm.) oraz art. 73 ust. 1 Prawa celnego w zw. z art. art. 180 § 1 w zw. z art. 181 Ordynacji Podatkowej oraz poprzez zaniechanie ustosunkowania się przez WSA w Gorzowie Wlkp. w uzasadnieniu skarżonego wyroku do ww. zarzutów, a także nieskonfrontowanie ww. zarzutów z materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie;
2) art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. art. 187 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 73 ust. 1 ustawy - Prawa celnego w zw. z art. art. 180 § 1 w zw. z art. 181 Ordynacji Podatkowej, polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, pomimo że decyzja ta wydana została bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, tj. nie wyjaśniono przyczyn, z uwagi na które eksporter nie udowodnił pochodzenia spornego pojazdu, jak również pominięto treść umowy sprzedaży importowanego samochodu, w tym umieszczonej na tym dokumencie handlowym deklaracji pochodzenia oraz informację dotyczącą pochodzenia pojazdu samochodowego, które można ustalić poprzez rozkodowanie numeru VIN przypisanego do pojazdu, co w konsekwencji doprowadziło do nienależytego i niewyczerpującego wyjaśnienia skarżącej w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącej w zakresie zastosowania preferencyjnej stawki celnej, będących przedmiotem niniejszego postępowania;
2. naruszenie prawa materialnego, w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a., tj.:
1) art. 48 Unijnego Kodeksu Celnego (Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny - Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 269, str. 1 z późn. zm., dalej zwanej UKC) poprzez jego nienależyte zastosowanie, prowadzące do skorygowania podanej przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, preferencyjnej stawki celnej, mimo faktycznego nieprzeprowadzenia procesu weryfikacji prawidłowości danych podanych w zgłoszeniu celnym, wymaganej tym przepisem;
2) art. 16 ust. 1 pkt c protokołu nr 3 do umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską (w brzmieniu nadanym mu decyzją nr 3/2005 Wspólnego Komitetu UE-Szwajcaria z dnia 15 grudnia 2005 r. zmieniająca protokół nr 3 do Umowy dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej - Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 45, str. 1 z późn. zm.), dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej (dalej: Protokół numer 3), poprzez jego niezastosowanie, prowadzące do odmowy zastosowania w sprawie preferencyjnej stawki celnej, mimo że przedstawiony został wymieniony w tej regulacji dowód pochodzenia, który zastosowanie tej stawki uzasadniał,
3) art. 33 Protokołu nr 3 poprzez:
— jego nienależyte zastosowanie, prowadzące do skorygowania podanej przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, preferencyjnej stawki celnej, w wyniku oparcia się na informacji niemiarodajnej i niewystarczającej do wydania ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, udzielonej przez służby celne kraju wywozu;
— jego nienależyte zastosowanie będące efektem zaniechania przejęcia preferencyjnej stawki celnej mimo zaistnienia wyjątkowych okoliczności, które tego rodzaju decyzję uzasadniały;
— jego nienależyte zastosowanie wynikające z przystąpienia do weryfikacji dowodu pochodzenia towaru, mimo niesprecyzowania i nieujawnienia uzasadnionych wątpliwości dotyczących statusu pochodzenia, których zaistnienie warunkuje proces rzeczonej weryfikacji.
Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gorzowie Wlkp., a także zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że Sąd I instancji, pomimo podniesionych zarzutów nie podjął jakichkolwiek czynności ukierunkowanych na wyeliminowanie wątpliwości w sprawie, co do pochodzenia towaru, a tym samym prawidłowe ustalenie stanu faktycznego. Co więcej Sąd ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż podziela ustalenia organu administracyjnego, który wydał zaskarżoną decyzję, całkowicie pomijając zarzuty podniesione przez skarżącą.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie WSA w Gorzowie dopuścił się również naruszenia art. 48 UKC poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na skorygowaniu preferencyjnej stawki celnej pomimo nieprzeprowadzenia weryfikacji, o której mowa w ww. przepisie.
Zdaniem skarżącej dokument przesłany przez służby celne Konfederacji Szwajcarskiej nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, iż wypełnione został przesłanki z art. 48 UKC, bowiem jest to dokument o bardzo lakonicznej i ogólnej treści. Jego treść nie pozwala na stwierdzenie, w jaki sposób zachował się eksporter, czy faktycznie nie zostało udokumentowane pochodzenie towaru oraz, co stanowiło podstawę braku podpisu czy też wystawienia dokumentu, o którym mowa powyżej. Jednocześnie skarżąca kasacyjnie zauważyła, że lektura innych decyzji oraz wyroków wydanych w sprawach podobnych do niniejszej prowadzi do wniosku, że organy celne Konfederacji Szwajcarskiej zazwyczaj szczegółowo tłumaczą przyczynę braku potwierdzenia deklaracji pochodzenia, nie wiadomo więc, z jakich przyczyn takiego tłumaczenia w tym przypadku zabrakło — brak ten powoduje zaś wadliwość całego procesu weryfikacji — otrzymana informacja była niemiarodajna i niewystarczająca do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy.
Zaniechania Sądu I instancji, podobnie jak i organów administracyjnych w zakresie dokonania rzetelnej wykładni art. 33 ust. 1 Protokołu numer 3, zdaniem skarżącej kasacyjnie, doprowadziły do zastosowania ww. przepisu, pomimo iż nie wykazano jakoby spełnione zostały przesłanki do przeprowadzenia procedury weryfikacyjnej. Skarżąca wnosząc niniejszą skargę kasacyjną nadal nie posiada wiedzy, jakie wątpliwości zaszły w toku niniejszego postępowania, które przemawiałyby za przeprowadzeniem procedury weryfikacyjnej.
Sąd I instancji, podobnie jak organy administracyjne nie wykazał okoliczności, które podważałyby autentyczność umowy kupna-sprzedaży, jak również samej deklaracji znajdującej się na niniejszym dokumencie. Tym samym uznać należy, iż ww. dokument stanowi istotny materiał dowodowy przemawiający za tym, iż zostały spełnione przesłanki z art. 16 ust. 1 c protokołu numer 3, a co za tym idzie, iż koniecznym i w pełni uzasadnionym jest w przedmiotowej sprawie zastosowanie preferencyjnej stawki celnej
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie znajdowała uzasadnionych podstaw.
W myśl art. art. 193 zdanie drugie P.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a.
Tak więc art. art. 193 zdanie drugie P.p.s.a, ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do - niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 P.p.s.a - oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Z uwagi na powyższe, korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 193 zd. 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się w rozważaniach uzasadnienia wydanego przez siebie wyroku do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.
Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W myśl przytoczonych wyżej regulacji granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności postępowania kasacyjnego, zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego czy procesowego.
W przedmiotowej sprawie, w której nie stwierdzono nieważności postępowania ani podstaw do umorzenia postępowania czy też odrzucenia skargi, formułując zarzuty skargi kasacyjnej jej autor zarzucił Sądowi I instancji zarówno naruszenie przepisów postępowania, które w jego ocenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez bezpodstawne zastosowanie.
Ze swej istoty zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, co do zasady, winny być rozpoznane w pierwszej kolejności, gdyż ocenę prawidłowości subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przeprowadzić dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08; - CBOiS - orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej powoływane orzeczenia tamże).
Odnosząc się więc do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. Jako podstawę przedmiotowego zarzutu spółka wskazała regulacje ustrojowe, dotyczące zakresu kompetencji sądów administracyjnych, a także przepis odnoszący się do wymogów jakimi winno odpowiadać uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ich naruszenia upatruje zaś w braku ustosunkowania się przez Sąd I instancji do podniesionych przez nią w skardze zarzutów.
Odnosząc się do przedmiotowego zarzutu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że nie znajduje on uzasadnionych podstaw.
W tym względzie zauważyć przede wszystkim bowiem należy, że ewentualnego niedochowania wymogów przewidzianych dla uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie można rozpatrywać w kontekście regulacji art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. i art. 3 § 1 P.p.s.a., gdyż przepisy te, określające w sposób generalny kompetencje sądów administracyjnych, w ogóle nie odnoszą się do tego zagadnienia.
Przepisy art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. i art. 3 § 1 P.p.s.a. nie regulują bezpośrednio postępowania przed sądami administracyjnymi, wobec czego Sąd I instancji, nie stosując ich na gruncie przedmiotowej sprawy, nie mógł dopuścić się ich naruszenia. Wskazują one odpowiednio na cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji. Do naruszenia tych przepisów mogłoby dojść jedynie wówczas, gdyby Sąd I instancji nie dokonał kontroli stanowiącego przedmiot skargi aktu, zastosowałby inne kryterium jego oceny niż zgodność z prawem, bądź też wyszedłby poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, rozpoznając skargę na akt lub czynność niepoddane jego kognicji lub zastosował środki ustawie nieznane. Z tego rodzaju sytuacją na gruncie niniejszej sprawy nie mamy jednak do czynienia.
Jeżeli chodzi zaś o tę część zarzutu, w której skarżąca kasacyjnie podnosi naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a., to również w tym wypadku brak jest podstaw do podzielenia jej stanowiska.
Zgodnie bowiem z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
WSA w Gorzowie Wlkp., wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, wskazał podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia oraz przedstawił jej wyjaśnienie. Z motywów zamieszczonych w wyroku w sposób jednoznaczny wynika w oparciu o jakie argumenty Sąd uznał zasadność stanowiska organu. Przyjmując bowiem związanie krajowych organów celnych stanowiskiem służb celnych Konfederacji Szwajcarskiej Sąd przesądził tym samym niezasadność tych zarzutów spółki, w których wskazywała ona na konieczność poczynienia w tym zakresie niezależnych ustaleń przez organy krajowe. Tak więc braku odrębnego i wyczerpującego odniesienia się do nich nie można rozpatrywać w kategoriach naruszenia prawa.
Podobne uwagi odnieść można do drugiego z zarzutów procesowych, opartego na twierdzeniach odnośnie naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. art. 187 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 73 ust. 1 Prawa celnego w zw. z art. art. 180 § 1 w zw. z art. 181 Ordynacji podatkowej.
Związanie informacją służb celnych Konfederacji Szwajcarskiej, co do pochodzenia pojazdu, o którym mowa w okolicznościach przedmiotowej sprawy, czyniło zbędnym ustalanie jego pochodzenia, w ramach zwyczajnego postępowania wyjaśniającego, na podstawie umowy sprzedaży i jego indywidualnych oznaczeń.
Przechodząc do zarzutów opartych na stwierdzeniach odnośnie naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że również w tym wypadku brak jest podstaw do uznania ich zasadności.
I tak skarżąca kasacyjnie niezasadnie zarzuca naruszenie art. 48 UKC poprzez nieprzeprowadzenie weryfikacji pochodzenia towaru. Wspomniany przepis dotyczy bowiem kompetencji właściwych organów do kontroli zgłoszeń celnych i weryfikacji ich danych. Nie wskazuje on konkretnego sposobu kontroli czy weryfikacji, właściwego w każdym przypadku. Nie sposób więc zarzucić organom nienależytego zastosowania tego przepisu, w związku z nieprzeprowadzeniem weryfikacji w sposób, który skarżąca uznaje za jedynie właściwy.
Skarżąca kasacyjnie także niezasadnie zarzuca naruszenie art. 16 ust. 1 pkt c protokołu nr 3 do umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską. Przepis ten stanowi bowiem, że produkty pochodzące ze Wspólnoty przy przywozie do Szwajcarii oraz produkty pochodzące ze Szwajcarii przy przywozie do Wspólnoty korzystają z postanowień Umowy po przedstawieniu jednego z wymienionych poniżej dowodów pochodzenia, tj. w przypadkach określonych w art. 22 ust. 1, deklaracji, zwanej dalej »deklaracją na fakturze« lub »deklaracją EURMED na fakturze«, sporządzonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym opisującym dane produkty w sposób wystarczający do ich identyfikacji; teksty deklaracji na fakturze umieszczono w załącznikach IVa i IVb.
W niniejszej sprawie preferencyjne pochodzenie skarżąca kasacyjnie wykazywała przy pomocy deklaracji sporządzonej na fakturze, której rzetelność została skutecznie podważona, na podstawie informacji uzyskanych od szwajcarskich władz celnych. W związku z tym odmowy zastosowania preferencyjnej stawki celnej nie można potraktować jako niezasadnego niezastosowania regulacji płynącej z przedmiotowego przepisu.
Równie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 33 protokołu nr 3, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, w związku z oparciem się na niemiarodajnych, zdaniem skarżącej kasacyjnie, a także niewystarczających informacjach czy też nieuwzględnieniem wyjątkowych okoliczności. Dodać także należy, że w sprawie nie było konieczności ścisłego sprecyzowania wątpliwości prowadzących do konieczności zweryfikowania zgłoszenia. Uprawnienie do weryfikowania zgłoszenia wynikało w sposób jednoznaczny z art. 33 ust. 1 protokołu, który daje możliwość wyrywkowego weryfikowania zgłoszenia. Korzystając więc już tylko z tej sposobności organ nie był zobligowany do precyzyjnego przedstawiania źródeł ani postaci swoich wątpliwości.
Sama kompetencja organów do weryfikacji zgłoszenia, jak to już wyżej zauważono, nie budzi więc wątpliwości.
Niezależnie od powyższego dodać należy, że omawiany zarzut, w zakresie oparcia się na niemiarodajnych dowodach, odnosi się w znacznej mierze raczej do kwestii procesowych (jeżeli chodzi o wiarygodność informacji szwajcarskich organów celnych), a nie materialnoprawnych. W niniejszym zaś przypadku ustalone okoliczności faktyczne nie zostały zaś skutecznie podważone. W związku z tym podważanie ich prawidłowości, w ramach zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, nie może prowadzić do osiągnięcia zamierzonych przez skarżącą kasacyjnie rezultatów.
Analizowany art. 33 protokołu nr 3 nie ma wprawicie wyłącznie materialnoprawnego charakteru, jako że traktuje on także o sposobach weryfikacji, między innymi deklaracji na fakturze, niemniej jednak autor skargi kasacyjnie nie wskazał konkretnej jednostki redakcyjnej art. 33 protokołu nr 3, do której by się odnosił. Poza tym z omawianego przepisu wynika jedynie, że weryfikacji deklaracji dokonują organy kraju eksportu, a przy tym nie sposób z niego wywieść, że organy kraju importu byłyby zobowiązane do jakiejkolwiek oceny rezultatów tej weryfikacji.
Co zaś się tyczy nieuwzględnienia wyjątkowych okoliczności, jako podstawy przyjęcia preferencyjnego pochodzenia towaru, co akcentuje skarżąca kasacyjnie, to również w tym wypadku brak jest podstaw do uwzględnienia stanowiska spółki. Uwzględnienie tychże pozostawione jest bowiem w gestii właściwych organów, w sytuacji nieuzyskania informacji w zakreślonym terminie od organów kraju eksportu, co do wyników weryfikacji. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia na gruncie niniejszej sprawy. Poza tym zasadny jest pogląd, zgodnie z którym pod pojęciem wyjątkowych okoliczności rozumieć należy okoliczności natury zewnętrznej, które w niniejszym przypadku nie zostały w jakimkolwiek stopniu udokumentowane.
Końcowo, odnosząc się do stanowiska spółki zaznaczyć należy, że skorzystanie z preferencyjnej stawki celnej uzależnione jest od wykazania przez importera preferencyjnego pochodzenia towaru, z czym na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia. Wiarygodność deklaracji na fakturze została bowiem skutecznie podważona, natomiast spółka nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, które wskazywałyby na to, że informacje szwajcarskich organów celnych nie są wiarygodne. Ograniczyła się bowiem jedynie do niczym niepopartych twierdzeń w tym zakresie, zarzucając jednocześnie organom celnym niepodjęcie działań zmierzających do ustalenia faktycznego pochodzenia towarów. Taki jednak obowiązek na organach nie ciążył.
Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, jako niezasadną.