I SA/Po 46/26

I SA/Po 46/26 - Postanowienie WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2026-03-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Rennert
Waldemar Inerowicz
Walentyna Długaszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Ruch drogowy
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 3 par. 2 pkt 6, art. 58 par. 1 pkt 5a, art. 119 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2012 poz 1137
art. 10 ust. 4, 5 i 6
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 2003 nr 177 poz 1729
par. 3 ust. 1 pkt 3, par. 6 ust. 1, par. 8 ust. 2 pkt 1
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz  wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem.
Dz.U. 2020 poz 713
art. 101 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
Dz.U. 2017 poz 784
par. 7
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz  wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem - tekst jedn.
Sentencja
Dnia 03 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (sprawozdawca) Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 03 marca 2026 roku sprawy ze skargi S. P. na akt Prezydenta Miasta z dnia 24 lipca 2025 r., nr [...] r., w przedmiocie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
I SA/Po 46/26
Uzasadnienie
S. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na akt, jak wskazano Urzędu Miasta P., Biuro Koordynacji Projektów i Rewitalizacji Miasta, Oddział Zatwierdzeń i Odbiorów Organizacji Ruchu, z dnia 24 lipca 2024 r. nr [...] o zatwierdzeniu stałej organizacji ruchu ul [...], w związku z poszerzeniem S. P. P. w P. o obszar [...].
W piśmie procesowym z dnia 19 listopada 2025 r. skarżąca wyjaśniła, że w zakresie oznaczenia organu, doszło do oczywistej omyłki , albowiem organem właściwym w sprawie jest Prezydent Miasta z upoważnienia którego działało Biuro Koordynacji Projektów i Rewitalizacji Miasta, Oddział Zatwierdzeń i Odbiorów Organizacji Ruchu
Skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego aktu, zarzuciła organowi naruszenie:
- § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 784 ) , gdyż w przedstawionym do zatwierdzenia projekcie organizacji ruchu znajdowała się poddana wcześniej konsultacjom społecznym mapa, na której nie zaznaczono słupków przy zjeździe z ulicy [...] w ulicę [...]
- art. 6, art. 7,, art. 7a, art. 8 , art. 9, art. 10, art. 11, art. 75§1, art. 77 §1, art.78 i art. 80 k.p.a. , polegające na naruszeniu zasady działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa, naruszenie zasady prawdy obiektywnej , zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony, zasady pogłębiania zaufania, zasady należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz czuwania nad tym , aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, zasady wysłuchania stron, zasady wyjaśniania zasadności przesłanek, a w konsekwencji poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych.
W piśmie procesowym z dnia 14 stycznia 2026 r. , odpowiadając na wezwanie Sądu do uzupełnienia skargi poprzez określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego, skarżąca załączyła wydruk Księgi wieczystej nr [...] – działów I-O i II potwierdzających interes prawny skarżącej, jako właściciela nieruchomości położonej przy ulicy [...], [...] i [...]
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie, jako niezasadnej.
W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem skargi jest zatwierdzenie stałej organizacji ruchu, a zatem czynność, która zgodnie z § 3 ust 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem należy do właściwości organu zarządzającego ruchem, którym zgodnie z art. 10 ust 6 ustawy prawo o ruchu drogowym, w przypadku dróg publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, jest prezydent miasta.
Bezspornym, zatem jest fakt, że Urząd Miasta P. nie jest organem jednostki samorządu terytoria, którego akt może być w niniejszej sprawie przedmiotem skargi.
Dalej organ wskazał, że zaskarżony projekt stałej organizacji ruchu został zatwierdzony z zachowaniem wszelkich norm i obowiązujących przepisów. Plan sytuacyjny w projekcie był przygotowany we właściwej skali, zgodnie zobowiązującymi wówczas przepisami oraz zawierał istniejące i projektowane elementy oznakowania. Problemowe słupki zostały zaprojektowane i wdrożone w terenie w celu zapewnienia bezpieczeństwa, w szczególności pieszych, a także wyeliminowania niewłaściwego parkowania pojazdów na skrzyżowaniu, które jest niedozwolone w oparciu o przepisy ogólne ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Zatwierdzenie stałej organizacji ruchu, w ocenie skarżącej, ograniczyło dotychczasowe uprawnienia związane z zasadami poruszania się po drodze publicznej, przy której położona jest nieruchomość skarżącej, w szczególności z możliwościami parkowania pojazdów przed nieruchomością.
Jednakże, jak wskazał organ, w obrębie samodzielnie urządzonego przez skarżącą miejsca parkingowego, brak jest urządzonego przez zarządcę drogi legalnego zjazdu z jezdni na chodnik. Oznacza to, że zarówno miejsce parkingowe jak i dojazd do niego zostały wyznaczone przez użytkowników nielegalnie. W związku z powyższym wprowadzone słupki blokujące nie ograniczają dojazdu do żadnej posesji w tym miejscu.
Odnosząc się do załączonej do skargi mapy, organ wyjaśnił, że nie zawiera ona elementów organizacji ruchu i nie jest częścią składową zaskarżonego projektu stałej organizacji ruchu, Nie jest to mapa, która była przedkładana na konsultacjach społecznych dotyczących wprowadzenia SPP na osiedlu [...].
Organ wskazał również, ze konsultacje społeczne maja charakter opiniodawczy i ich wyniki nie wiążą organów gminy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zważywszy na wniosek organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i jego akceptację przez stronę skarżącą, Sąd rozpoznał sprawę w tym właśnie trybie. Przepis art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej P.p.s.a., stanowi bowiem, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wówczas, zgodnie z art. 120 P.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie był akt Prezydenta Miasta z dnia 24 lipca 2024 r. nr [...] o zatwierdzeniu stałej organizacji ruchu ul [...], w związku z poszerzeniem S. P. P. w P. o obszar [...].
Jak wskazano wyżej, w piśmie procesowym z dnia 19 listopada 2025 r. skarżąca wyjaśniła, że w zakresie oznaczenia organu, doszło do oczywistej omyłki , albowiem organem właściwym w sprawie jest Prezydent Miasta z upoważnienia którego działało Biuro Koordynacji Projektów i Rewitalizacji Miasta, Oddział Zatwierdzeń i Odbiorów Organizacji Ruchu
W pierwszej kolejności wymaga wyjaśnienia, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I OPS 14/13 (publ.: baza CBOSA) przesądził, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
W uzasadnieniu uchwały NSA wskazał, że akty realizujące zadania administracji drogowej są aktami władztwa publicznego, gdyż ingerują w materię korzystania z dróg publicznych precyzując ich sieć, sposób finansowania, jakość, parametry, utrzymywanie w zdatności do używania, a argumentacja przemawiająca za uznaniem zatwierdzenia organizacji ruchu jako aktu z art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. opiera się na wynikającym z analizy stanu prawnego wniosku o skutkach zatwierdzenia organizacji ruchu odnoszących się do powstania sytuacji prawnej, poprzez ustanowienie nowych zasad organizacji ruchu o charakterze powszechnym i ogólnym. Akt ten nie ogranicza się więc do zakresu organizacyjno-technicznego, a nadto nie jest czynnością jednorazową. Jest to swoista działalność organu samorządu terytorialnego, a skoro tak, to także prawo do zaskarżenia aktu zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego wynika m. in. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm. – dalej: u.s.g.).
Warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tego rodzaju akt jest wykazanie się interesem prawnym lub uprawnieniem oraz, co istotne, zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Obowiązek ten spoczywa na stronie wnoszącej skargę, która winna wykazać, że istnieje ścisły związek pomiędzy jej prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżonym aktem, polegający na tym, że akt ten narusza jej interes prawny lub uprawnienia. Interes ten powinien być konkretny i realny, znajdujący bezpośrednie i jasne odzwierciedlenie w przepisie prawa, przekładający się na stwierdzenie, że poprzez określoną regulację, w tym przypadku w zatwierdzeniu stałej organizacji ruchu, nastąpi konkretne oddziaływanie na sytuację prawną strony skarżącej.
Niewątpliwie zatem, dopiero wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez wnoszącego skargę otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania przez Sąd.
Zgodnie natomiast z art. 58 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.
Obowiązkiem Sądu zatem , przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, było dokonanie oceny, czy interes prawny lub uprawnienia strony skarżącej zostały naruszone.
W kontrolowanej sprawie strona skarżąca swój interes prawny wywodzi z faktu bycia właścicielem nieruchomości położonej przy ulicy [...], której dotyczy zatwierdzenie stałej organizacji ruchu, ( pismo z dnia 14 stycznia 2026 r.).
W skardze , zarzucając organowi naruszenie § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 784 ), skarżąca podniosła, że w przedstawionym do zatwierdzenia projekcie organizacji ruchu znajdowała się, poddana wcześniej konsultacjom społecznym mapa, na której nie zaznaczono słupków przy zjeździe z ulicy [...] w ulicę [...].
Dalej, zarzuty dotyczą naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7,, art. 7a, art. 8 , art. 9, art. 10, art. 11, art. 75§1, art. 77 §1, art.78 i art. 80 k.p.a.
Jednakże, co należy podkreślić, nawet ewentualna sprzeczność aktu z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli akt ten nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 czerwca 2012 r. (II OSK 790/12, LEX nr 1212683) naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Podstawą do wyprowadzenia tej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy, których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że zatwierdzenie stałej organizacji ruchu narusza jej interes prawny lub uprawnienie.
Jak natomiast wskazał organ, w obrębie samodzielnie urządzonego przez skarżącą miejsca parkingowego, brak jest urządzonego przez zarządcę drogi legalnego zjazdu z jezdni na chodnik. Oznacza to, że zarówno miejsce parkingowe jak i dojazd do niego zostały wyznaczone przez użytkowników nielegalnie.
W związku z powyższym wprowadzone słupki blokujące, zaprojektowane i wdrożone w terenie w celu zapewnienia bezpieczeństwa, w szczególności pieszych, a także wyeliminowania niewłaściwego parkowania pojazdów na skrzyżowaniu, które jest niedozwolone w oparciu o przepisy ogólne ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie ograniczają dojazdu do żadnej posesji w tym miejscu, w tym do posesji skarżącej.
W ocenie Sądu zatem, w tym stanie faktycznym i prawnym należało uznać, że przedmiotowe zatwierdzenie stałej organizacji ruchu w żaden sposób nie ogranicza prawa skarżącej do swobodnego i zgodnego z prawem korzystania z własnej nieruchomości, co w konsekwencji przesądza o braku legitymacji strony skarżącej do zaskarżenia przedmiotowego aktu, a w konsekwencji braku podstaw dla Sądu do dokonania merytorycznej oceny podniesionych w skardze zarzutów i kontroli zaskarżonego aktu.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 pkt 5a p.p.s.a. odrzucił skargę.