I SA/PO 426/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznał skargę T. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, która określiła zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. w kwocie 500.421 zł. Problem dotyczył zaliczenia przez skarżącego do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od prawa do wzoru wspólnotowego T.-K., nabytego w drodze darowizny od osoby bliskiej w grudniu 2017 r. Organy podatkowe uznały, że zgodnie z przepisami obowiązującymi od 1 stycznia 2018 r. (art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a u.p.d.o.f. w nowym brzmieniu oraz dodany art. 23 ust. 9 u.p.d.o.f.), odpisy amortyzacyjne od wartości niematerialnych i prawnych nabytych nieodpłatnie w drodze darowizny, korzystającej ze zwolnienia od podatku od spadków i darowizn, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, jeśli darczyńca nie dokonywał od nich odpisów amortyzacyjnych przed darowizną. Skarżący argumentował, że zmiana przepisów od 2018 r. narusza zasadę ochrony praw nabytych i interesów w toku, a także powoływał się na utrwaloną praktykę interpretacyjną organów KAS. Sąd, stosując rozproszoną kontrolę zgodności z Konstytucją, uznał, że art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r. jest niezgodny z zasadą ochrony interesów w toku, ponieważ pozbawia podatnika możliwości kontynuowania amortyzacji rozpoczętej przed tą datą. Sąd podkreślił, że brak przepisów intertemporalnych w ustawach nowelizujących stanowi naruszenie tej zasady. Ponadto, sąd uznał, że organy podatkowe przedwcześnie i bez przekonywającego uzasadnienia odrzuciły argumentację skarżącego dotyczącą utrwalonej praktyki interpretacyjnej. W związku z tym, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, zasądzając jednocześnie zwrot kosztów postępowania.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający