I SA/Po 380/06

I SA/Po 380/06 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2006-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Jerzy Małecki
Karol Pawlicki. /sprawozdawca/
Sylwia Zapalska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Sygn. powiązane
II FSK 136/07 - Wyrok NSA z 2008-03-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwia Zapalska Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Małecki As. sądowy WSA Karol Pawlicki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu w dniu 26 października 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...], [...], [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów podróży i należności za utracony dzienny zarobek. oddala skargę /-/ K.Pawlicki /-/ S.Zapalska /-/ J.Małecki
Uzasadnienie
I SA/Po 380/06
UZASADNIENIE
Wnioskiem z dnia [...]2005r. J. K. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z żądaniem zwrotu kosztów postępowania obejmujących:
– koszty podróży na trasie K. – K. – K. samochodem osobowym,
– należność za utracony dzienny zarobek.
Jako uzasadnienie wniosku wskazał, że został błędnie wezwany na rozprawę przed Kolegium w dniu [...]2005r. w sprawie, w której był ustanowiony pełnomocnikiem T. B..
W ocenie wnioskodawcy jego obecność na rozprawie była zbędna, a ponadto skierowane do niego wezwanie zawierało wiele błędów.
Postanowieniem z dnia [...]2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając w oparciu o art.265 §1 pkt 1 i 2 oraz art.266 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz.60), odmówiło zwrotu kosztów podróży i należności za utracony dzienny zarobek.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że pełnomocnik nie został błędnie wezwany ponieważ rozprawa odbyła się w wyznaczonym terminie. Samo postępowanie zaś nie zostało wszczęte z urzędu albowiem toczyło się na wniosek strony.
Zgodnie z art.155 Ordynacji organ może wezwać stronę lub inne osoby do osobistego stawienia się w celu złożenia wyjaśnień lub wezwań bądź dokonania określonej czynności.
Na powyższe postanowienie J. K. złożył zażalenie z dnia [...]2005r.
Postanowieniu zarzucił naruszenie art.155 §1 w związku z art.265 §1 pkt 2 Ordynacji. Zdaniem skarżącego stan faktyczny rozpatrywanych spraw nie wymagał jego wyjaśnień, a do rozstrzygnięcia sprawy jego obecność nie była obowiązkowa. W tych okolicznościach nałożenie obowiązku stawiennictwa było niefrasobliwe i nie uwzględniało kosztów, jakie za sobą pociąga.
Postanowieniem z dnia [...]2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...]2005r. W uzasadnieniu podano, że pełnomocnik aktywnie uczestniczył w rozprawie w dniu [...]2005r., o czym świadczy zapis w protokole rozprawy. Ponadto z treści art.155 Ordynacji wynika wprost uprawnienie dla organu do wzywania stron do stawienia się osobiście lub przez pełnomocnika. Skoro toczyło się postępowanie jurysdykcyjne, to zasadne było wezwanie skierowane do ustanowionego w sprawie pełnomocnika do osobistego stawiennictwa na rozprawie.
W skardze z dnia [...]2005r. J. K. wniósł o uchylenie postanowień SKO z [...] i [...]2005r. Skargę oparł na zarzutach naruszenia art.123, art.159 §1, art.217 §1 pkt 4, art.215 §1 w związku z art.219, art.178, art.190, art.200 oraz art.155 §1 w związku z art.265 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
Zdaniem skarżącego zawiadomienia o rozprawie błędnie oparto o treść art.123 Ordynacji; obowiązek stawiennictwa na rozprawie wynika bowiem z treści art.155 §1 powołanej ustawy. Z kolei same zawiadomienia nie spełniały wymogów określonych w art.159 §1. W ocenie skarżącego wezwanie do udziału w czynnościach postępowania może być skierowane do strony tylko wtedy, gdy może ona dostarczyć niezbędnych wiadomości o faktach koniecznych dla biegu postępowania lub załatwienia sprawy.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na podstawie art.1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie w myśl art.134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W przedmiotowej sprawie skarga okazała się bezzasadna.
Skarżący swoje żądanie zwrotu kosztów postępowania oparł o treść art.266 §1 w związku z art.265 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Wskazane przepisy przewidują zwrot kosztów postępowania na żądanie – w przypadku gdy postępowanie zostało wszczęte z urzędu albo gdy strona została błędnie wezwana do stawienia się.
Organ odmawiając pełnomocnikowi zwrotu kosztów, prawidłowo powołał się na treść art.265 §1 pkt 2 Ordynacji ponieważ nie została spełniona żadna z przesłanek wskazanych w powołanym przepisie. Postępowanie toczyło się z wniosku strony o wznowienie postępowania (pismo z dnia [...]2005r. – w aktach adm.). Nie można również twierdzić, że strona została błędnie wezwana do stawienia się. Stosowne zawiadomienie wysłane zostało do ustanowionego w sprawie pełnomocnika (zawiadomienie o rozprawie z dnia 3 sierpnia 2005r.), który odebrał je w dniu 5 sierpnia 2005r. (potwierdzenie odbioru również w aktach adm.). Pełnomocnik stawił się na rozprawie przed Kolegium w dniu [...]2005r. i złożył oświadczenie, które zostało odnotowane w protokole rozprawy (protokół nr [...],[...]). Tak więc w okolicznościach niniejszej sprawy nie można stwierdzić, że w wezwaniu na rozprawę organ popełnił błąd, co do osoby wezwanej.
W ocenie Sądu skarżący w sposób nieuprawniony uważa, że błędne wezwanie polegało na tym, że jego obecność na rozprawie w dniu [...]2005r. była zbędna.
W tym miejscu należy więc zwrócić uwagę na treść art.155 §1 Ordynacji, który upoważnia organ do wezwania strony lub innych osób do złożenia wyjaśnień, zeznań lub dokonanie określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. Tak więc to organowi ustawodawca pozostawił ocenę, czy i w jakim zakresie stawiennictwo strony (pełnomocnika) jest niezbędne. W niniejszej sprawie prawidłowo wezwanemu pełnomocnikowi umożliwiono wypowiedzenie się w sprawie, co zostało odnotowane w protokole rozprawy. Wprawdzie z protokołu nie wynika, aby pełnomocnik wniósł do sprawy nowe elementy dotyczące np. stanu faktycznego, ale przecież o tym organ nie mógł wiedzieć przed wyznaczeniem rozprawy.
Jednocześnie za bezzasadne należy uznać zarzuty skarżącego dotyczące treści zawiadomienia o rozprawie. Wezwanie zawiera nazwę i adres organu oraz imię i nazwisko osoby wzywanej. Pismo skierowano do ustanowionego w sprawie pełnomocnika, podano miejsce i termin rozprawy oraz numery postanowień Burmistrza K. , od których wniesiono zażalenia. Pismo podpisał pracownik organu. W zawiadomieniu nie zawarto pouczenia o skutkach niestawiennictwa. Ten brak nie miał jednak wpływu na uprawnienia strony, która stawiła się na rozprawie.
Zgodzić się należy ze skarżącym, że organ błędnie jako podstawę wezwania na rozprawę powołał art.123 Ordynacji, skoro - jak na to już wskazano wcześniej – uprawnienie organu do wzywania stron reguluje treść art.155 w/w ustawy. To uchybienie również nie miało wpływu na wynik postępowania.
W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ K.Pawlicki /-/ S.Zapalska /-/ J.Małecki
L.Sz.