I SA/Po 368/25

I SA/Po 368/25 - Postanowienie WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Małgorzata Bejgerowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 w zw. z art. 16 § 2, art. 232 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 20 marca 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej dotyczącej podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 2014 r. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu kwotę 200,- (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 20 marca 2025 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako: "DIAS") stwierdził brak przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111) i odmówił D. K. (dalej jako: "skarżący") uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 27 września 2022 r., nr [...], w zakresie dotyczącym podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 2014 r. W treści powyższej decyzji DIAS zawarł pouczenie o prawie do wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia doręczenia powyższej decyzji.
W dniu 22 kwietnia 2025 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję DIAS z dnia 20 marca 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Mając powyższe na względzie, warunkiem dopuszczalności złożenia do sądu administracyjnego skargi na decyzję DIAS z dnia 20 marca 2025 r. było w pierwszej kolejności zaskarżenie tej decyzji odwołaniem, skierowanym do DIAS, działającego jako organ odwoławczy. Sąd pierwszej instancji nie może rozpoznać skargi, która nie została poprzedzona wyczerpaniem przez stronę skarżącą właściwego trybu zaskarżenia decyzji, w administracyjnym toku instancji.
Zakwestionowana w skardze decyzja, nie jest decyzją ostateczną i w związku z tym nie może być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego. DIAS, wydając przedmiotową decyzję z dnia 20 marca 2025 r., nie działał bowiem w niniejszej sprawie jako organ odwoławczy, lecz jako organ orzekający w pierwszej instancji. Fachowy pełnomocnik, działając w imieniu skarżącego, winien zatem wnikliwie zapoznać się z pouczeniem zawartym w treści decyzji z dnia 20 marca 2025 r. i dopiero po wniesieniu odwołania od przedmiotowej decyzji, rozważyć zaskarżenie rozstrzygnięcia, wydanego w drugiej instancji, do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Sąd stwierdza, że skarżący nie wyczerpał trybu postępowania instancyjnego, a wniesiona przez niego skarga nie była dopuszczalna i złożona została przedwcześnie. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. przyjmuje się, że skarga przedwczesna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., Sąd odrzucił skargę, jako wniesioną przed wyczerpaniem właściwego toku instancji przed organami podatkowymi, a zatem przedwczesną. W przedmiocie zwrotu wpisu sądowego od skargi, orzeczono w pkt II, w oparciu o treść art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.