I SA/PO 365/24

I SA/Po 365/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-09-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-06-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Kucznerowicz
Katarzyna Nikodem /przewodniczący sprawozdawca/
Waldemar Inerowicz
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2805
art. 17 ust. 1 pkt 47
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
Dz.U. 2023 poz 1270
art. 126
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: specjalista Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2024 r. sprawy ze skargi G. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 13 lutego 2024 r. G. K., wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji indywidualnej
w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.
Przedstawiając we wniosku zaistniały stan faktyczny, skarżąca podała, że jest krajowym rezydentem podatkowym podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w kraju. Spółka jest firmą produkcyjną działającą w sektorze technologii sanitarnej i ceramiki łazienkowej należącą do międzynarodowej grupy kapitałowej. Podstawowym przedmiotem działalności wnioskodawcy jest działalność wytwórcza
w zakresie produkcji ceramicznych wyrobów sanitarnych.
Wyjaśniła, że na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej spółka nabywa energię elektryczną i gaz ziemny. W 2022 r. spółka odnotowała znaczący wzrost wydatków w związku ze wzrostem cen ww. czynników energetycznych w roku 2022.
Z uwagi na znaczny wzrost cen energii elektrycznej i gazu ziemnego 09 marca 2023 r. spółka zawarła ze Skarbem Państwa - Ministrem Rozwoju i Technologii, reprezentowanym przez NFOŚiGW "Umowę o udzielenie pomocy publicznej w związku ze wzrostem cen energii elektrycznej i gazu ziemnego", na podstawie, której otrzymała bezzwrotną pomoc publiczną w postaci określonej kwoty pieniężnej w ramach programu. Pomoc publiczna została wypłacona wnioskodawcy 17 marca 2023 r.
Następnie spółka wyjaśniła, że umowę zawarto z uwagi na konieczność łagodzenia negatywnych skutków nagłego wzrostu cen energii elektrycznej i gazu ziemnego, uwzględniając:
- przepisy ustawy z dnia 29 września 2022 r. o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 (Dz. U. 2022, poz. 2088);
- komunikat Komisji Europejskiej "Tymczasowe kryzysowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki po agresji [...] wobec [...]" (Dz. Urz. UE C 426 z 9 listopada 2022, str. 1), w którym dopuszczona została możliwość udzielania przez państwa członkowskie U. E. pomocy publicznej z tytułu zakłóceń
w działalności gospodarki U. E.;
- przyjęty 3 stycznia 2023 r. przez Radę Ministrów, na podstawie art. 3 ww. ustawy program rządowy pod nazwą "Pomoc dla sektorów energochłonnych związana
z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2022 r.";
- decyzję Komisji Europejskiej z 20 grudnia 2022 r. TCF: Aid for additional costs due to exceptionally severe increases in natural gas and electricity prices incurred in 2022 (program pomocowy nr: [...]);
- umowę zawartą pomiędzy Ministrem Rozwoju i Technologii a NFOŚiGW w sprawie szczegółowych zasad współpracy w zakresie programu (zawartą dnia 8 lutego
2023 r.);
- regulamin naboru w ramach programu przyjętego uchwałą Rady Ministrów nr 1/2023 z 3 stycznia 2023 r. pod nazwą: "Pomoc dla sektorów energochłonnych związana
z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2022 r.", ze zmianami.
Na tle powyżej opisanego zaistniałego stanu faktycznego skarżąca spółka zadała organowi następujące pytania:
1. Czy pomoc publiczna, którą spółka otrzymała w ramach programu stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych?
2. Czy pomoc publiczna, którą spółka otrzymała w ramach programu stanowi przychód zwolniony z podatku dochodowego od osób prawnych?
Zdaniem skarżącej spółki – w zakresie pytania nr [...] – otrzymana pomoc publiczna w ramach programu nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.
W zakresie pytania nr [...] – w ocenie spółki – otrzymana pomoc publiczna
w ramach programu będzie stanowić przychód zwolniony z podatku dochodowego od osób prawnych.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej interpretacją indywidualną z 27 marca 2024 r. nr [...] uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe.
W pisemnych motywach interpretacji wskazano, że wypłata dofinansowania
z tytułu wzrostu cen energii elektrycznej nie stanowi wymienionego w art. 12 ust. 4
pkt 14 u.p.d.o.p. "innego nieodpłatnego lub częściowo odpłatnego świadczenia", co powoduje, że bez znaczenia pozostaje badanie źródła finansowania pod kątem wypełnienia pozostałych przesłanek tego przepisu, tj. czy pochodzi ono ze środków budżetu państwa itd.
Spółka otrzymała pieniądze jako dofinansowanie z tytułu wzrostu cen energii elektrycznej, w stosunku, do której nastąpił wzrost cen stosowanych wobec spółki, natomiast przepis art. 12 ust. 4 pkt 14 u.p.d.o.p. odnosi się do wartości otrzymanych nieodpłatnie (lub częściowo odpłatnie) rzeczy lub prawa, a także innych nieodpłatnych (lub częściowo odpłatnych) świadczeń finansowych. Zatem otrzymane pieniądze
w formie ww. dofinansowania nie mogą stanowić nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w tym przepisie. Ponadto, nieodpłatne świadczenia stanowią odrębną od środków pieniężnych, kategorię przychodów wymienionych w art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p.
Biorąc powyższe pod uwagę DKIS uznał, że otrzymane pieniądze podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. i nie korzystają z wyłączenia z przychodów na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 14 u.p.d.o.p., ponieważ przepis ten dotyczy tylko świadczeń niepieniężnych.
Oznacza to, że otrzymane przez skarżącą spółkę pieniądze, które stanowią dofinansowanie z tytułu wzrostu cen energii elektrycznej, w stosunku, do której nastąpił wzrost cen stosowanych wobec spółki, nie może zostać objęte dyspozycją art. 12 ust. 4 pkt 14 u.p.d.o.p. W związku z tym otrzymaną kwotę środków pieniężnych spółka zobowiązana jest uznać za przychód podatkowy w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Tym samym stanowisko w zakresie braku powstania przychodu z tytułu otrzymanego przez spółkę dofinansowania z tytułu wzrostu cen energii elektrycznej,
w stosunku, do której nastąpił wzrost cen stosowanych wobec spółki okazało się nieprawidłowe.
Następnie organ wskazał, że przyznana spółce bezzwrotna pomoc publiczna na podstawie ustawy o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców
w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 oraz uchwały nr 1/2023 Rady Ministrów z dnia 3 stycznia 2023 r. w sprawie przyjęcia programu rządowego pod nazwą "Pomoc dla sektorów energochłonnych związana z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2022 r." oraz załączniku do tej uchwały - choć będzie stanowiła świadczenie publicznoprawne z budżetu państwa - to nie będzie miała charakteru dotacji, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p.
Tym samym otrzymana przez skarżącą spółkę bezzwrotna pomoc publiczna,
o której mowa we wniosku, stanowi przychód spółki, który nie korzysta ze zwolnienia
z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p.
Spółka, zaskarżyła indywidualną interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 12 ust. 4 pkt 14 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.d.o.p. poprzez ich błędną wykładnię i dokonanie niewłaściwej oceny, co do zastosowania polegających na uznaniu, że nieodpłatne świadczenia stanowią odrębną od środków pieniężnych kategorię przychodów, wobec czego pomoc publiczna otrzymana przez skarżącą nie stanowi nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 14 u.p.d.o.p. i nie korzysta z wyłączenia z przychodów podlegających opodatkowaniu na podstawie tego przepisu,
podczas gdy:
udzielona skarżącej pomoc publiczna powinna zostać uznana za wyłączoną
z przychodów podlegających opodatkowaniu na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 14 u.p.d.o.p., jako wartość nieodpłatnych świadczeń finansowanych ze środków budżetu państwa;
b) art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. poprzez jego błędną, zawężającą wykładnię polegającą na uznaniu, że przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do "dotacji"
w rozumieniu art. 126 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, co w konsekwencji doprowadziło DKIS do uznania, że dotacja taka musi realizować zadania publiczne i de facto zawęża grono beneficjentów takich dotacji do organów publicznych (jednostek organizacyjnych sektora publicznego),
pomimo iż:
pojęcie "dotacji", o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p., nie powinno być utożsamiane, ani też ograniczane do definicji "dotacji" w rozumieniu art. 126 u.f.p., za czym przemawiają:
- wykładnia językowa, pełniąca nadrzędną rolę oraz mająca prymat w procesie wykładni przepisów prawa podatkowego, zgodnie z którą jeżeli dane pojęcie nie posiada swojej definicji legalnej, w pierwszej kolejności należy dążyć do ustalenia znaczenia i zakresu normy prawnej ze względu na język, w którym norma ta została sformułowana przy zastosowaniu reguł języka potocznego, zatem pojęcie "dotacji" na gruncie art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. należy rozumieć zgodnie z jego potocznym, powszechnie rozumianym znaczeniem, jako bezzwrotną pomoc finansową udzieloną przedsiębiorstwu ze środków publicznych, w szczególności z budżetu państwa,
- wykładnia systemowa wewnętrzna, zgodnie z którą należy uwzględnić relacje konkretnego przepisu do innych przepisów w ramach tego samego aktu normatywnego,
- fakt, że w przypadku wykładni przepisów prawa podatkowego dokonywanie wykładni systemowej zewnętrznej, tj. odwoływanie się do definicji zawartych
w przepisach z innych gałęzi prawa jest dopuszczalne wyłącznie wówczas, gdy w przepisach prawa podatkowego występuje wyraźne odesłanie do interpretowania danego pojęcia w oparciu o jego definicję zawartą w innym akcie prawnym, spoza gałęzi prawa podatkowego – zatem w związku z tym, że przepis art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. nie zawiera odesłania do rozumienia pojęcia "dotacji" na gruncie innych ustaw, DKIS nie był uprawniony do odwoływania się w procesie wykładni pojęcia "dotacja" do przepisu art. 126 u.f.p., ponieważ w rozpoznawanej sprawie wykładnia językowa i systemowa wewnętrzna dają jednoznaczne rezultaty, gdyż wprost wskazują, że wolą ustawodawcy w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. nie było odwołanie się do definicji "dotacji" zawartej w art. 126 u.f.p., ani też do innych obcych definicji,
- zasada autonomii prawa podatkowego przejawiająca się w niezależności pojęć stosowanych w ramach poszczególnych regulacji prawa podatkowego, z której wynika, że znaczenie, jakie zostało nadane pojęciom na gruncie prawa podatkowego, jest niezależne i odrębne od jednakowo brzmiących pojęć występujących w innych gałęziach prawa, a tym samym pojęcia występujące na gruncie prawa podatkowego z założenia powinny być rozumiane oraz wykładane w oderwaniu od znaczenia, jakie posiadają one w innych dziedzinach prawa,
– jeżeli określone przepisy prawa podatkowego nie odsyłają w sposób wyraźny do interpretowania danego pojęcia w oparciu o jego definicję zawartą w innym akcie prawnym, spoza gałęzi prawa podatkowego, wówczas wykładnia takiego pojęcia nie powinna być dokonywana w oparciu o jego rozumienie na gruncie innych aktów prawnych,
- wykładnia celowościowa, zgodnie z którą ustalając treść i znaczenie danego przepisu należy uwzględnić cel, któremu ten przepis służy – w rozpoznawanej sprawie celem pomocy publicznej otrzymanej przez skarżącą jest złagodzenie negatywnych skutków nagłego wzrostu cen energii elektrycznej i gazu ziemnego, pokrycie zwiększonych kosztów prowadzenia działalności gospodarczej związanych ze wzrostem tych cen oraz zapewnienie płynności finansowej przedsiębiorstwom, zaś wykładnia przepisu art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. zaproponowana przez DKIS spowodowałaby zmniejszenie realnej kwoty wsparcia i ograniczałaby skuteczność realizacji celu pomocy publicznej otrzymanej przez skarżącą;
c) art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. poprzez niewłaściwą ocenę co do braku zastosowania tego przepisu do pomocy publicznej otrzymanej przez skarżącą, które to naruszenie jest konsekwencją:
- błędnej, zawężającej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p., ograniczającej zastosowanie tego przepisu wyłącznie do świadczeń publicznoprawnych, które literalnie zostały określone pojęciem "dotacji", a także
- błędnego uznania, iż w realiach rozpoznawanej sprawy otrzymana przez skarżącą pomoc publiczna nie posiada charakteru dotacji, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p.;
2. przepisów postępowania, tj.:
a) art. 120 oraz art. 121 § 1 z mocy odesłania zawartego w art. 14h w zw. z art. 14b
§ 1 i 3 oraz art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm.; w skrócie: "o.p."), polegające na:
- braku dokonania wnikliwej, kompleksowej i wszechstronnej analizy opisu stanu faktycznego, co doprowadziło do przyjęcia nieprawidłowych założeń, że pomoc publiczna otrzymana przez skarżącą nie stanowi "dotacji", a tym samym nie może być objęta normą prawną zawartą w art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p., pomimo że w rozpoznawanej sprawie otrzymana przez skarżącą pomoc publiczna spełnia wszystkie przesłanki warunkujące uznanie jej za dotację,
a w rezultacie zastosowanie do niej zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p.,
- braku przedstawienia przez DKIS wyczerpującego uzasadnienia prawnego swojego stanowiska oraz braku dokonania kompleksowej i wszechstronnej oceny całości stanowiska skarżącej, poprzez sformułowanie przez DKIS uzasadnienia nieodnoszącego się wyczerpująco do treści wniosku oraz zaprezentowanej w nim argumentacji skarżącej – przede wszystkim poprzez brak wyjaśnienia, dlaczego w ocenie DKIS w rozpoznawanej sprawie na potrzeby dokonania wykładni art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. należało odwołać się do pojęcia dotacji z art. 126 u.f.p., a także brak należytego odniesienia się do tez płynących z orzecznictwa sądów administracyjnych powołanego przez skarżącą, jako uzasadnienie jej stanowiska własnego;
b) art. 120 oraz art. 121 § 1 z mocy odesłania zawartego w art. 14h w zw. z art. 14a
§ 1, art. 14b § 1 oraz art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14e § 1 pkt 1 oraz art. 2a o.p.,
a także art. 2 Konstytucji R. P. z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez:
- pominięcie i nieuwzględnienie przy wydawaniu Interpretacji orzecznictwa krajowych sądów administracyjnych, w tym orzecznictwa przytoczonego przez skarżącą we wniosku, jako uzasadnienie jej stanowiska własnego, które jednolicie potwierdza prawidłowość stanowiska skarżącej,
- naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych przejawiające się
w wydaniu interpretacji uznającej stanowisko skarżącej w sprawie za nieprawidłowe, pomimo istnienia linii orzeczniczej sądów administracyjnych wprost potwierdzającej prawidłowość stanowiska skarżącej, a także naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika znajdującej zastosowanie w rozstrzyganiu spraw podatkowych oraz oparcie swojej argumentacji na orzeczeniu nieadekwatnym z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy,
- pominięcie zasady demokratycznego państwa prawnego, która nakazuje przyjąć taką wykładnię przepisów prawa podatkowego, aby podatkowa ingerencja znajdowała precyzyjne podstawy w literze prawa (treści przepisów prawa) nie zaś, jak uczynił to DKIS, poprzez zawężającą wykładnię przepisów polegającą na dokonaniu wykładni przepisów prawa podatkowego – pomimo braku istnienia takiego odesłania – w oparciu o definicję pochodzącą
z przepisów nienależących do gałęzi prawa podatkowego, tj. przepisów ustawy o finansach publicznych, które nie mają charakteru wiążącego przy wykładni przepisów prawa podatkowego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego oraz naruszenia zasady legalizmu.
Spółka wniosła o:
1) uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej,
2) zasądzenie od DKIS na rzecz skarżącej spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Organ wniósł także o przeprowadzenie rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz. U. z 2024 r. poz. 935; w skrócie: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, w toku postępowania, nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie.
Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania oraz dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Przepis ten wyznacza granice rozpoznania skargi na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie i stanowi, że sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd bada, więc prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi
i wskazanej w niej podstawy prawnej.
Na wstępie należy zaznaczyć, że Sąd ma świadomość, na co wskazuje skarżąca spółka w skardze, że w podobnych sprawach wojewódzkie sądy administracyjne podzielały wykładnię prawa przedstawioną we wniosku i skardze przez skarżącą spółkę. Jednakże 09 lipca 2024 r. zapadł prawomocny wyrok NSA, sygn. akt II FSK 397/24 (orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, baza;), który nie podzielił stanowiska W. S. A. w Kielcach w wyroku I SA/Ke 488/23 i dokonał odmiennej wykładni przepisów u.p.d.o.p., które miały zastosowanie przy ocenie stanowiska wnioskodawcy o wydanie indywidualnej interpretacji i które to przepisy zostały w niniejszej skardze powołane jako naruszone przez organ poprzez błędną wykładnię.
Sąd rozpoznający niniejszą skargę podziela wykładnię prawa przedstawioną w powołanym wyroku NSA. W dalszej części niniejszego uzasadniania Sąd posłuży się argumentacją przedstawioną w ww. orzeczeniu, przyjmując ją za własną.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zakresem przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. zwolnienia przedmiotowego jest pomoc publiczna udzielana na podstawie ustawy o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 oraz uchwały nr 1/2023 Rady Ministrów z dnia 3 stycznia 2023 r. w sprawie przyjęcia programu rządowego pod nazwą "Pomoc dla sektorów energochłonnych związana
z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2022 r." oraz załącznika do tej uchwały, związana z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2022 r.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. wolne od podatku są dotacje otrzymane z budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem dopłat do oprocentowania kredytów bankowych w zakresie określonym w odrębnych ustawach.
Decydującym dla rozstrzygnięcia istoty sporu jest interpretacja pojęcia "dotacja" użytego w cytowanym przepisie.
Zdaniem skarżącej spółki, pojęcie "dotacji", o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p., nie powinno być utożsamiane ani też ograniczane do definicji "dotacji" w rozumieniu art. 126 u.f.p., którą to definicję użył organ przy wykładni wskazane przepisu.
NSA w powołanym wyroku zwrócił uwagę (powołując się na doktrynę), że definicja legalna zawarta w kodeksie lub w ustawie, a także ustawie, która w danej dziedzinie jest uważana za podstawową, również wiąże w obszarze tekstu pozostałych ustaw z tej dziedziny. Zasada ta w pełni znajduje swoje odzwierciedlenie w § 9 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r., poz. 283), zgodnie z którym w ustawie należy posługiwać się określeniami, które zostały użyte w ustawie podstawowej dla danej dziedziny spraw, w szczególności w ustawie określanej jako "kodeks" lub "prawo". Przepis ten określa priorytet znaczenia danego pojęcia nadanego przez ustawę podstawową dla danej dziedziny prawa w procesie interpretowania znaczenia tego pojęcia użytego w ustawach z tej dziedziny Dyrektywa przyznająca pierwszeństwo
w definicjom legalnym stanowi podstawową regułę ustalania znaczenia pojęć użytych
w tekstach prawnych.
Ustawodawca w przepisach zarówno ustawy o finansach publicznych, jak i ustawy o podatku dochodowym odo osób prawnych przewidział słowniczek pojęć używanych na podstawy danego aktu prawnego. Oznacza to, że zawarte w nich pojęcia mają znaczenie w obrębie danego aktu prawnego. Inaczej jest w przypadku definicji pojęcia "dotacja", które zostało użyte w art. 126 u.f.p., która to definicja ma charakter definicji legalnej. Definicja ta, jako zamieszczona w akcie prawnym mającym niewątpliwie podstawowy charakter dla danej dziedziny, w tym przypadku prawa finansowego ma znaczenie przesądzające dla ustalenia znaczenia tego pojęcia.
Zgodnie z art. 126 u.f.p. dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przy definiowaniu pojęć, które są używane na potrzeby tej ustawy nie definiują w sposób odmienny pojęcia dotacji. Należy przyjąć, że w ramach jednej dziedziny, jaką jest prawo finansowe, definicja legalna dotacji pozostaje aktualna. Obowiązywanie definicji legalnej wyklucza dopuszczalność poszukiwania takich reguł wykładni, które nakazałyby sięgać do innych źródeł interpretacji analizowanego pojęcia.
W związku z powyższym niezasadny jest zarzut skarżącej naruszenia przez organ art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. poprzez błędną wykładnię. Organ nie naruszył zasad wykładni prawa, przyjmując definicję pojęcia "dotacji" z art. 126 u.f.p.
W ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 12 ust. 4 pkt 14 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.d.o.p. nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić, że otrzymane pieniądze podlegają opodatkowaniu na podstawie
art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. i nie korzystają z wyłączenia z przychodów na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 14 u.p.d.o.p., ponieważ przepis ten dotyczy tylko świadczeń niepieniężnych.
Za niezasadne Sąd uznał także zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1 z mocy odesłania zawartego w art. 14h w zw. z art. 14a § 1, art. 14b § 1 oraz art. 14c § 1 i 2
w zw. z art. 14e § 1 pkt 1 oraz art. 2a o.p., a także art. 2 Konstytucji RP. Wydając zaskarżoną interpretację, organ działał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zaś samo wyrażenie odmiennej oceny prawnej nie stanowi naruszenia wskazanych przepisów.
Organ wydał interpretację na podstawie obowiązujących przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu interpretacji wyraźnie wyszczególniono przepisy podatkowe, które były przesłanką uznania stanowiska spółki zawartego we wniosku za nieprawidłowe. Organ przedstawił pogląd prawny dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposób ich zastosowania do opisanego stanu faktycznego.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.