I SA/PO 357/19

Sprawa dotyczyła skargi wniesionej przez TŚ na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, która utrzymała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego odmawiającą wznowienia postępowania kontrolnego. Postępowanie kontrolne zakończyło się ostateczną decyzją określającą spółce A podatek od towarów i usług za okres od stycznia do października 2006 r. Wniosek o wznowienie postępowania złożył TŚ, reprezentowany przez adwokata. Organ I instancji odmówił wznowienia, wskazując, że TŚ nie był uprawniony do reprezentowania spółki A, ponieważ z informacji KRS wynikało, że nie posiada ona organu uprawnionego do reprezentacji, a ZS został wykreślony jako członek zarządu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał tę decyzję, podkreślając brak umocowania TŚ do działania w imieniu spółki. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, w tym błędne zastosowanie art. 233 § 1 pkt 1, art. 243 § 3, art. 165a § 1 i § 2, a także naruszenie zasad postępowania (art. 120, 121, 122, 123, 180) oraz wadliwe doręczenie decyzji organu I instancji (art. 145 § 2 w zw. z art. 144 § 1 pkt 2 i § 3). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę. Sąd uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 243 § 3 i art. 165a § 1 i § 2 o.p. oraz art. 233 § 1 pkt 1 o.p., stwierdzając, że art. 243 § 3 stanowi lex specialis w stosunku do art. 165a § 1. Kluczowe było ustalenie, że skarżący nie był stroną postępowania podatkowego, ponieważ nie wykazał własnego interesu prawnego w rozumieniu art. 133 § 1 o.p. Brak wpisu TŚ jako członka zarządu lub prokurenta A w KRS potwierdzał brak jego legitymacji do reprezentowania spółki i złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Sąd uznał również za bezzasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów o jawności postępowania i dostępie do akt, wskazując na tajemnicę skarbową (art. 293 o.p.) i ograniczone prawo wglądu do akt (art. 178 § 1 o.p.). Odnosząc się do zarzutu wadliwego doręczenia decyzji organu I instancji, sąd stwierdził, że mimo iż doręczenie za pośrednictwem operatora pocztowego zamiast środków komunikacji elektronicznej (zgodnie z art. 144 § 5 o.p.) mogło stanowić uchybienie, nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy. Skoro pełnomocnik złożył odwołanie w terminie, oznaczało to, że decyzja dotarła do strony i umożliwiła obronę jej praw. Sąd powołał się na orzecznictwo NSA, zgodnie z którym wadliwe doręczenie nie pozbawia decyzji mocy prawnej, jeśli doszło do jej faktycznego doręczenia i strona mogła skorzystać ze środków ochrony prawnej.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający