I SA/Po 340/22

I SA/Po 340/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-09-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Katarzyna Nikodem
Katarzyna Wolna-Kubicka /przewodniczący sprawozdawca/
Waldemar Inerowicz
Symbol z opisem
6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne
Gospodarka gruntami
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 119 pkt 2, art. 3 par. 2 pkt 1, art. 145 par. 1, art. 134 par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 138 par. 1 pkt 1, art. 104, art. 7, art. 77 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 1899
art. 124
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2022 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 3 marca 2022 r. nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") po rozpoznaniu odwołań K. K., R. T. i D. H. utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia 13 stycznia 2022 r. znak [...]
Ww. decyzją wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm., dalej jako: "u.g.n.") Starosta S. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej własność D. H., R. T., K. K., oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb [...] W., jednostka ewidencyjna [...] (M), zapisanej w prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. księdze wieczystej nr [...], przez zezwolenie spółce E. Sp. z o.o. z siedzibą w P., na zakładanie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, t.j.:
- napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji W. - S. (montaż przewodów fazowych i odgromowych o długości linii po osi 35 m, o powierzchni zajęcia oznaczonej w załączniku graficznym jako pas ograniczenia o szerokości równej odległości między skrajnymi przewodami fazowymi powiększonej o odległość 2 m od skrajnych przewodów,
- kablowej linii elektroenergetycznej 110 kV wraz z linią optotelekomunikacyjną o długości linii po osi 14,4 m, o powierzchni zajęcia oznaczonej w załączniku graficznym jako pas ograniczenia o szerokości 1m (po 0,5 m od osi linii kablowej),
- jednego stanowiska słupowego rurowego wraz z fundamentem, uziemieniem i osprzętem,
na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 222,8 m2.
Przebieg linii przez opisaną działkę oraz lokalizacja słupa została określona na mapie stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że wnioskiem z 13 października 2021 r. spółka E. wystąpiła w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z opisanej wyżej nieruchomości. Jednocześnie wnioskodawca wystąpił o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. zezwalającej na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. Do wniosku załączono wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wypis uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz korespondencję prowadzoną z współwłaścicielami nieruchomości, dotyczącą prób uzyskania tytułu prawnego do gruntu.
Organ wskazał, że działka będąca przedmiotem wniosku objęta została Uchwałą Rady Miasta i Gminy W. nr [...] z 25 maja 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji W. – D. oraz jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji C. – W., na terenie Gminy W.. Na podstawie analizy załącznika graficznego do powyższej uchwały oraz danych ewidencyjnych organ uznał za udowodnione, że w granicach nieruchomości, której wniosek dotyczy, w obszarach oznaczonych jako "R" (tereny rolnicze) oraz "MN" (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) przewidziana jest "oś linii 110 kV wraz z pasem technologicznym". Powyższe ustalenia stanowią odzwierciedlenie treści § 3 ust. 1 pkt 6, § 4 pkt 2 lit. a, § 13 pkt 2, 3 i 4 oraz § 14 pkt 7 i 8 ww. uchwały.
Organ stwierdził, że opisana inwestycja jest inwestycją celu publicznego określoną w art. 6 pkt 2 u.g.n.
Organ wskazał, że zakres i sposób ograniczenia, określone w osnowie niniejszej decyzji, wynikają wprost z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności w § 2 pkt 9 ww. uchwały zdefiniowano pas technologiczny jako "(...) obszar o szerokości 20 m – po 10 m od osi napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV po obu stronach tej linii, objęty niniejszym planem, na którym dopuszcza się prowadzenie prac związanych z rozbiórką, budową, przebudową i eksploatacją linii, w granicach którego zamyka się oddziaływanie tej linii". Przebieg inwestycji został określony w oparciu o ww. ustalenia. Organ wyjaśnił, że do decyzji załączono mapę, obejmującą działkę nr [...], obrazującą zakres ograniczenia. Organ wskazał również, że wnioskodawcą jest E. sp. z o.o. z siedzibą w P., która jest operatorem sieci przesyłowej, zobowiązanym na podstawie art. 9c ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r., poz. 716 ze zm.) do zapewnienia bezpieczeństwa dostarczania energii elektrycznej. Organ wskazał, że z załączonej do wniosku dokumentacji wynika, że inwestor prowadził rokowania z właścicielami nieruchomości, jednak zakończyły się one wynikiem negatywnym. Organ stwierdził również, że analiza zakresu i sposobu usytuowania urządzeń na przedmiotowej nieruchomości, określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pozwalają uznać, za udowodnione, że zaproponowany przez wnioskodawcę przebieg linii, jak i szerokość pasa ograniczenia, stanowi minimalne, niezbędne obciążenie przedmiotowych nieruchomości. Organ I instancji uznał zatem, że w sprawie zaistniały przesłanki warunkujące dopuszczalność wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości.
W odwołaniach od ww. decyzji odwołujący zarzucili Staroście S., że podkreśla zgodność inwestycji z Uchwałą Miasta i Gminy W. nr [...] z 25 maja 2017 r., a w ich ocenie inwestycja jest niezgodna z ww. Uchwałą. Podkreślili, że inwestycja jest niezgodna z ww. uchwałą, ponieważ zajmuje część działki poza terenem oznaczonym na mapie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co do negocjacji podnieśli, że zaproponowano im kwotę [...]- zł, która w ich odczuciu jest bardzo niska i nie rekompensuje w żaden sposób niedogodności związanych z ograniczeniem. W odpowiedzi zaproponowano im łącznie kwotę [...]- zł do podziału na trzech współwłaścicieli i podkreślono, że kwota jest ostateczna i nie podlega negocjacjom. Ponadto D. H. zarzuciła, że ww. inwestycja będzie miała nieodwracalne skutki na uprawę roślin na nieruchomości, gdyż słup utrudni obróbkę ziemi maszynami rolniczymi, a ewentualne wycieki zatrują glebę. Zarzuciła też, że budowana rozdzielna sieciowa będzie emitować szkodliwe promieniowanie elektromagnetyczne. Podniosła, że budowa rozdzielni nie pozwoli na wykorzystanie nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem, czyli na cele mieszkaniowe, a cala nieruchomość stanie się bez wartości.
Wojewoda wskazaną na wstępie decyzją z dnia 3 marca 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył ustalenia faktyczne oraz stan prawny z odniesieniem do orzecznictwa. Wskazał, że w sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 124 ust. 1 u.g.n., gdyż zaplanowana inwestycja polega na zakładaniu i przeprowadzeniu przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej. Organ stwierdził, że w sprawie przeprowadzono rokowania. Wobec faktu, że prowadzone pomiędzy stronami negocjacje zakończyły się niepowodzeniem, inwestor miał prawo wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości zastępującej zgodę właściciela gruntu na przeprowadzenie zamierzonych prac inwestycyjnych. Organ podkreślił, że planowana inwestycja jest zgodna z Uchwałą Miasta i Gminy W. nr [...] z 25.05.2017r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110kV relacji C. -W. , na terenie Gminy W.. W granicach nieruchomości, której dotyczy wniosek przewidziana jest "oś linii 110 kV wraz z pasem technologicznym". Inwestycja jest zatem zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ zwrócił uwagę, że bada jedynie zgodność projektowanej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym. Nie podlegają natomiast badaniu wcześniejsze konieczne etapy procesu inwestycyjnego, ani zgodność samego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z obowiązującymi przepisami prawa. Wojewoda ponadto pouczył strony, że stosownie do treści art. 128 ust. 4 u.g.n. osobie, której prawo własności zostało naruszone wskutek zdarzeń, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. przysługuje odszkodowanie. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód, zaś jeśli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Zgodnie z art. 129 ust. 1 u.g.n. odszkodowanie ustala starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej.
W skardze z 06 kwietnia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca D. H., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a w przypadku braku wyrażenia zgody na rozpoznanie skargi w ww. trybie przez strony niniejszego postępowania, o rozpoznanie skargi na rozprawie oraz o -zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz [...] zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Zarzucono naruszenie:
(I) przepisów prawa materialnego, t.j.:
a) art. 124 u.g.n., w zw. z § 3 ust. 1 pkt 6, § 4 pkt 2 lit. a, § 13 pkt 2, 3 i 4 oraz § 14 pkt 7 i 8 Uchwały Rady Miasta i Gminy W. nr [...] z 25.05.2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110kV relacji W. – D. oraz jednotorowej napowietrznej linii elektromagnetycznej WN 110 kV relacji C. – W., na terenie Gminy W., poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, iż w przedmiotowej sprawie ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości skarżącej jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza ograniczenie sposobu korzystania nieruchomości wyłącznie w celu realizacji inwestycji polegającej na budowie bądź modernizacji napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV, a nie kablowej linii elektroenergetycznej 110 kV,
b) art. 124 ust. 2 u.g.n., poprzez nieuprawnione rozszerzanie przez organy przedmiotu wniosku inwestora bez stosownego i uzasadnionego wyjaśnienia w zakresie rodzaju inwestycji i jej przebiegu, podczas gdy wniosek spółki E. Sp. z o.o. z 13.10.2021 r. (wpływ do organu) dotyczył ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości skarżącej polegającej na udzieleniu inwestorowi zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, t.j. napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV oraz posadowienie jednego stanowiska słupowego, natomiast zakres inwestycji nie obejmował budowy kablowej linii elektroenergetycznej 110 kV wraz z linią optotelekomunikacyjną;
(II) naruszenie przepisów postepowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.:
a) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz braku wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego.
W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła argumentację zarzutów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga okazała się bezzasadna.
Na wstępie Sąd wskazuje, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.").
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021, poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd zauważa, że podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl art. 124 ust. 2 u.g.n. udzielenie zezwolenia następuje z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Stosownie zaś do 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1 tego artykułu. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n. uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem, a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość (por. wyrok WSA w Białymstoku z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12, wszystkie powołane orzeczenia publikowane są na str. [...]).
W związku z tym, że decyzje wydawane na podstawie art. 124 u.g.n. naruszają interes właściciela nieruchomości poprzez ograniczenie prawa własności, ustawodawca dopuścił możliwość ich wydawania jedynie w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 567/10). Jednocześnie zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, a zatem należy wskazać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji (por. wyrok NSA z 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 85/09; wyrok WSA w Białymstoku z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12).
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie budzi wątpliwości fakt, że wnioskowana inwestycja polegająca na założeniu i przeprowadzeniu przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, t.j. napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji W. – S. (montaż przewodów fazowych i odgromowych), kablowej linii elektroenergetycznej 110 kV wraz z linią optotelekomunikacyjną oraz jednego stanowiska słupowego wraz z fundamentem, uziemieniem i osprzętem – stanowi inwestycję celu publicznego. Stanowisko takie poparte jest orzecznictwem sądowoadministracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny wprost wskazał, że realizowanie sieci energetycznej jako inwestycji liniowej jest realizacją celu publicznego. Ma na celu poprawić bezpieczeństwo energetyczne, a także pozostaje niezbędne dla rozwoju ekonomicznego regionu, jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. Mamy tu zatem do czynienia zarówno z interesem społecznym, jak i gospodarczym, bowiem budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze. Inwestycja omawianego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości (por. wyrok NSA z 20 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2713/17 oraz wyrok NSA z 12 października 2016 r., sygn. akt I OSK 3417/15). Zauważyć przy tym należy, że sam ustawodawca w art. 6 pkt 2 u.g.n. wskazał, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m.in. budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Podkreślić przy tym należy, że co do zasady, celem postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie jest rozstrzygnięcie, czy inwestycja celu publicznego w ogóle powstanie albo też którędy konkretnie będzie przebiegać. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo stoi na stanowisku, że kwestie te powinny być sprecyzowane wcześniej albo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albo w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021 oraz powołane tam orzecznictwo). Decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ma jedynie uwzględniać wcześniejsze ustalenia planu miejscowego lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i umożliwiać realizację inwestycji celu publicznego w razie braku porozumienia z właścicielem nieruchomości.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącą Sąd zauważa, że z akt sprawy wynika, że działka nr [...] należąca m.in. do skarżącej objęta została Uchwałą Miasta i Gminy W. nr [...] z dnia 25 maja 2017 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej napowietrznej linii energetycznej WN 110 kV relacji W. -D. oraz jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji C. -W. , na terenie Gminy W.. Zgodnie z § 4 pkt 2 ww. uchwały dla obszaru objętego uchwałą ustala się lokalizację następujących inwestycji celu publicznego, o których mowa w przepisach ustawy:
a) infrastruktury technicznej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV,
b) głównych sieci infrastruktury technicznej zgodnie z ustaleniami niniejszego planu.
Obszar, na którym zlokalizowana jest działka [...] został oznaczony symbolem MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz symbolem R – tereny rolnicze. Zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie:
1) rolniczym ustalono zakaz lokalizacji obiektów budowlanych z wyjątkiem prawa do lokalizacji słupów elektroenergetycznych (por. § 13 pkt 2 uchwały), dopuszczono rozbiórkę, budowę i przebudowę linii elektroenergetycznej 110 kV (por. § 13 pkt 3 uchwały) oraz prace eksploatacyjne związane z funkcjonowaniem linii elektroenergetycznej 110 kV por. (§ 13 pkt 4 uchwały)), dopuszcza się lokalizację infrastruktury technicznej (por. § 13 pkt 5 uchwały),
2) zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczono rozbiórkę, budowę i przebudowę linii elektroenergetycznej 110 kV (por. § 14 pkt 7 uchwały) oraz prace eksploatacyjne związane z funkcjonowaniem linii elektroenergetycznej 110 kV (por. § 14 pkt 8 uchwały), prawo do realizacji niezbędnej infrastruktury technicznej (por. § 14 pkt 10 uchwały).
Podsumowując, wbrew zarzutom skargi, zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w aspekcie zlokalizowanych na niej przewodów i urządzeń linii elektroenergetycznych, powierzchni zajęcia oraz celu na jaki ma ona zostać wykorzystana w związku z realizacją planowanej inwestycji nie narusza ustaleń ww uchwały. Za bezpodstawne zatem należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 6, § 4 pkt 2 lit. a, § 13 pkt 2, 3 i 4 oraz § 14 pkt 7 i 8 ww. Uchwały Rady Miasta i Gminy W. nr [...] z dnia 25 maja 2017 r.
W ocenie Sądu za bezzasadne uznać również należy twierdzenia skarżącej, że Wojewoda wydając ograniczenie dla części nieruchomości dla kablowej linii elektroenergetycznej 110 kV wraz z linią optotelekomunikacyjną wyszedł poza granice wniosku, który nie przewidywał jej budowy. W tym miejscu godzi się bowiem zauważyć, że zgodnie z treścią wniosku z 11 października 2021 r. wnioskowany zakres ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości obejmował zezwolenie spółce na zakładanie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, t.j. napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji W. -S. (montaż przewodów fazowych i odgromowych), kablowej linii elektroenergetycznej 110 kV wraz z linią optotelekomunikacyjną oraz jednego stanowiska słupowego wraz z fundamentem, uziemieniem i osprzętem. Zauważyć bowiem należy, że kablowa linii elektroenergetyczna 110 kV wraz z linią optotelekomunikacyjną należy do infrastruktury towarzyszącej – technicznej, podobnie zaznaczył również inwestor we wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości.
Sąd zauważa, że nie dopatrzył się innych naruszeń prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie inwestor zainicjował rokowania, które nie doprowadziły do udzielenia zgody przez stronę skarżącą na przeprowadzenie określonej inwestycji celu publicznego, co wynika z akt administracyjnych sprawy.
W ocenie Sądu nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, t.j. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, tj. art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakazuje natomiast wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu z akt sprawy wynika, że organy obydwu instancji nie uchybiły przepisom proceduralnym i przeanalizowały wszystkie okoliczności, które były niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.
W świetle powyższych rozważań należy uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.