I SA/Po 293/21

I SA/Po 293/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2021-07-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Rennert /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Wolna-Kubicka
Waldemar Inerowicz
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 194/22 - Wyrok NSA z 2024-03-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2017 poz 1785
art. 6 ust.3, 6 , 6a, 9
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 900
art. 187 § 1 , art. 122, art. 191, art. 3,art. 123 § 1 ,art. 129 ,art. 200 § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lipca 2021 r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu [...] lutego 2021 r. J. G. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z [...] września 2020 r. nr [...], ustalającą podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie [...]zł.
W dniu [...] październiku 2015 r. skarżący złożył korektę "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1"– działki nr [...], położonej w [...] przy ul. [...]. Jako przyczynę korekty wskazał zakończenie [...] września 2015 r. prac związanych ze zmianą sposobu użytkowania pomieszczeń z gospodarczych na mieszkalne. W korekcie informacji wskazał: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – [...] m˛, pozostałe grunty [...] m˛; budynki mieszkalne – [...] m˛, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - [...] m˛, budynki gospodarcze – [...] m˛. Deklaracja ta od momentu jej złożenia nie została przez skarżącego zmieniona. W odniesieniu do nieruchomości przy ul. [...] podatnik w dniu [...] września 2017 r. złożył na urzędowym formularzu "Informację w sprawie podatku od nieruchomości IN-1", w której grunt o powierzchni [...] m˛, nabyty umową z [...] sierpnia 2017 r., wykazał w poz. [...] jako "pozostałe grunty, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego".
Z powołanej wyżej decyzji Burmistrz [...] wynika, że wcześniej, tj. [...] lutego 2018 r., organ wydał dwie decyzje, ustalające skarżącemu ww. podatek: za działkę nr [...] oraz za działki nr [...], nr [...] i nr [...]. SKO w [...] uchyliło obie powyższe decyzje i przekazało sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Ponownie prowadząc postępowanie, Burmistrz postanowieniem z [...] listopada 2018 r. zawiesił postępowanie w części dotyczącej działki nr [...] z uwagi na toczące się przed WSA w Poznaniu sprawy dotyczące ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącego za 2016 i 2017 r., a postanowieniem z [...] października 2019 r. postępowanie to podjął. Postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. włączył do akt dokumenty z postępowań w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata ubiegłe. Uzasadniając dalej decyzję, organ zaznaczył, że w wydanych w dniu [...] stycznia 2020 r. decyzjach, uchylających wydane przez niego decyzje dotyczące podatku od nieruchomości za lata 2016-2017 i ustalających skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego za te lata, SKO uznało, że nawet mimo wykorzystania lokali mieszkalnych do działalności gospodarczej, nie podlegają one stawce podatku od nieruchomości, jak dla budynków mieszkalnych zajętych na działalność gospodarczą. Konsekwencją tego było ustalenie przez Kolegium wysokości zobowiązania za lata 2016-2017 stosownie do złożonej przez skarżącego w dniu [...] października 2015 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Organ pierwszej instancji podkreślił, że z uwagi na zasadę zaufania, wyrażoną w art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa"), należy opodatkować lokale mieszkalne przy ul. [...] (działka nr [...]) według niższej stawki, tj. jak dla budynków mieszkalnych niezajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Burmistrz wyjaśnił, że pismem z [...] lutego 2020 r. podatnik oświadczył, iż na ww. nieruchomości jest "czwarte mieszkanie", zatem wezwał stronę do przedłożenia wszelkich dowodów potwierdzających powyższą okoliczność, a w szczególności dokumentacji budowlanej, projektu budowlanego, decyzji o warunkach zabudowy, a także potwierdzającej zgłoszenie zmian w ewidencji gruntów i budynków sposobu użytkowania pomieszczeń przy ul. [...] w zakresie "czwartego mieszkania". W wezwaniu organ zastrzegł rygor rozpatrzenia sprawy o oparciu o dotychczas zgromadzony materiał dowodowy. Pismem z [...] marca 2020 r. podatnik, nie przedkładając żądanych dowodów, poinformował, że nie tylko czwarte mieszkanie, ale cały obiekt będzie przekształcony na mieszkania. Organ pismem z [...] kwietnia 2020 r. ponownie wezwał skarżącego (pod takim samy rygorem jak wcześniej) do przedłożenia dowodów potwierdzających, że nieruchomość przy ul. [...] posiada "czwarte mieszkanie", czy też że cały obiekt uległ czy ulegnie "przekształceniu na mieszkania". Skarżący odpowiedzi nie udzielił.
Pismami z [...] lipca 2020 r. Burmistrz wystąpił do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] oraz Wydziału Architektury i Budownictwa i Wydziału Geodezji i Nieruchomości Starostwa Powiatowego w [...] z zapytaniem czy podatnik dokonał zgłoszenia o zamiarze dokonania zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń przy ul. [...] na mieszkalne w zakresie "czwartego mieszkania" bądź całego obiektu na cele mieszkalne. Uzyskane odpowiedzi nie potwierdziły stanowiska podatnika. Organ podkreślił, że również podatnik w zakresie przekształcenia czwartego mieszkania czy całego obiektu na mieszkalny, nie złożył informacji podatkowej, dlatego określił podatek od nieruchomości w zakresie trzech lokali mieszkalnych, znajdujących się na działce nr [...].
Odnosząc się do działki nr [...], nabytej przez skarżącego w dniu [...] sierpnia 2017 r., organ wyjaśnił, że mając na uwadze, iż decyzja wymiarowa dotycząca 2017 r. uzyskała przymiot ostatecznej i prawomocnej (prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z [...] lipca 2019 r.), stała się ona podstawą dla organu podczas ustalania wysokości podatku od nieruchomości za 2018 r. Natomiast ustalając opodatkowanie działek nr [...], organ oparł się na ustaleniach ostatecznej i prawomocnej decyzji podatkowej, dotyczącej tych działek za 2017 r.
Podsumowując, Burmistrz wskazał, że objął jedną decyzją wszystkie posiadane przez podatnika nieruchomości, tj. działkę nr [...], działka nr [...] oraz działki nr [...], opierając się na rozstrzygnięciach SKO za lata 2016 i 2017, z uwzględnieniem złożonej w dniu [...] października 2015 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości, dotyczącej działki nr [...]. W pozostałym zakresie, tj. działek [...] oraz [...] oparł się na prawomocnych i ostatecznych decyzjach wydanych za lala ubiegłe.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący, wnosząc o jej uchylenie (i "rozpisanie jej na dwie decyzje" oraz "nakazanie wyjaśnienia Burmistrzowi kwestii zatajenia pozyskanych podczas wizji lokalnej informacji o 4-tym mieszkaniu"), podniósł, że objęła ona dwa przedmioty opodatkowania (działki nr [...] i nr [...]), podczas gdy pierwsza z nich jest w posiadaniu "działalności gospodarczej PHU J. G." a nie osoby fizycznej "J. G.", wobec czego nieruchomość tę – zdaniem podatnika -należy wyłączyć z decyzji wymiarowej dotyczącej majątku prywatnego. Nadto, przy wydawaniu decyzji w odniesieniu do drugiej z działek nastąpiło zatajenie "pozyskanych podczas wizji lokalnej informacji o 4-tym mieszkaniu", co "może mieć wpływ na wymiar podatku dla tej nieruchomości za rok 2018 i lata następne".
Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, Kolegium wyjaśniło, że całkowicie nieuzasadniony jest pogląd podatnika, iż osoba fizyczna, prowadząca działalność gospodarczą i wykorzystująca w tej działalności majątek nieruchomy, opodatkowany podatkiem od nieruchomości, staje się z tego tytułu odrębnym podatnikiem tego podatku, co miałoby skutkować wydawaniem odrębnych decyzji - jednej ustalającej wysokość zobowiązania w odniesieniu do nieruchomości wykorzystywanych w działalności gospodarczej i drugiej w odniesieniu do "majątku prywatnego". SKO wyjaśniło, że jakkolwiek obowiązujące przepisy nie wykluczają możliwości wydawania przez ten sam organ podatkowy więcej niż jednej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania, to zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych zasadą modelową jest wydawania jednej decyzji w odniesieniu do jednego podatnika. Ewentualne wydanie kolejnej decyzji jest możliwe np. w sytuacji nabycia przez podatnika w ciągu roku podatkowego kolejnej nieruchomości, nieobjętej decyzją wymiarową na ten rok. Ponieważ podatnik przez cały rok 2018 był właścicielem działek nr [...] i [...], Kolegium podzieliło stanowisko Burmistrza o braku przesłanek do wydawania odrębnych decyzji. Konstatacji tej nie zmienia fakt, że w przeszłości w odniesieniu do poszczególnych nieruchomości organ pierwszej instancji wydawał odrębne decyzje wymiarowe.
Nadto organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. Burmistrz włączył do akt postępowania szereg dokumentów zgromadzonych w toku postępowań podatkowych dotyczących podatku od nieruchomości skarżącego, w tym protokół oględzin z [...] grudnia 2017 r., z którego wynika, iż na nieruchomości przy ul. [...] znajdują się 3 mieszkania. Kolegium zauważyło, że w czynnościach oględzin uczestniczył skarżący, podpisując ten protokół bez uwag. W tej sytuacji niezrozumiałe są zarzuty podatnika o zatajeniu bliżej nieokreślonych informacji, pochodzących z tych oględzin, o czwartym mieszkaniu. Przed rozpatrywaną sprawą toczył się spór między podatnikiem a organami podatkowymi o kwalifikację prawnopodatkową lokali w budynku przy ul. [...] i ustalono, że znajdują się tam 3 lokale mieszkalne (protokołem oględzin, dokumentacja projektowa Pracowni Architektonicznej, decyzja Burmistrza [...] z [...] października 2013 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pismo Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa powiatowego w [...] z [...] czerwca 2019 r.). Natomiast teza o zatajeniu informacji o czwartym lokalu mieszkalnym pojawiła się po raz pierwszy w piśmie z [...] lutego 2020 r., wobec czego Burmistrz wzywał podatnika do przedłożenia stosownych dowodów istnienia czwartego lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi podatnik wskazał, że "aktualnie jedynymi dowodami potwierdzającymi istnienie czwartego mieszkania są moje niekwestionowane oświadczenia w dotychczasowej korespondencji". Pismem z [...] lipca 2020 r. Wydział Budownictwa i Środowiska powiadomił organ, że od 2014 r. nie wpłynął wniosek o pozwolenie na budowę lub zgłoszenie dotyczące zmiany użytkowania na cele mieszkaniowe lokalu w zakresie "czwartego mieszkania" lub całego obiektu. Natomiast pismem z [...] września 2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] poinformował, że nie odnotował wniosku o pozwolenie na użytkowanie czwartego lokalu mieszkalnego przy ul. [...]. W świetle powyższego za prawidłowe i zgodne ze stanem rzeczywistym SKO uznało za przedmioty opodatkowania na nieruchomości przy ul [...] obiekty wyszczególnione w informacji o nieruchomościach złożonej przez podatnika w dniu [...] października 2015 r.
Uwzględniając przedstawione okoliczności faktyczne i prawne, Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a wskazane w niej przedmioty i podstawy opodatkowania oraz stawki podatkowe odpowiadają dowodom i obowiązującym przepisom.
W skardze na opisaną wyżej decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Burmistrza, skarżący podtrzymał zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu oraz zgłosił "nowy" zarzut dotyczący zatajenia podczas postępowania zapytań skierowanych do WBiŚ oraz PINB i udzielonych przez te instytucje odpowiedzi, gdyż nie miał możliwości zapoznania się z tymi pismami i udzielonymi na nie odpowiedziami. Według podatnika dokumenty te zostały załączone do postępowania w niejasnych okolicznościach. Następnie skarżący wniósł o stwierdzenie, że postępowanie podatkowe dotyczące 2018 r., prowadzone było z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ: nie rozpatrzono zarzutu o zatajeniu informacji o czwartym mieszkaniu; Burmistrz nie wyjaśnił informacji z pisma z [...] października 2019 r. o wynoszeniu dokumentów poza miejsce kontroli bez ewidencjonowania ich; kierowanie zapytań do różnych instytucji nie było jawne, tylko ukryte, ponieważ skarżący nie otrzymał informacji o załączeniu odpowiedzi do akt; pozyskiwanie informacji od instytucji było powielaniem informacji bezspornych i miało na celu sprowokowanie ich do kontroli; wstrzymanie wydawania decyzji wymiarowych za nieruchomość przy ul. [...] i [...] do 2020 r. było niegospodarnością.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Jednocześnie podkreśliło, że z akt sprawy wynika, iż Burmistrz naruszył art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż przed wydaniem decyzji nie wyznaczył stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, ale naruszenie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Informacje udzielone w pismach przez Starostwo Powiatowe oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie wniosły nic nowego do sprawy, lecz jedynie potwierdziły dotychczasowe ustalenia organu. Natomiast, skarżący nie przedstawił żadnego dowodu na potwierdzenie podnoszonych okoliczności dotyczących istnienia "czwartego lokalu mieszkalnego", nie podniósł także, że dysponuje innymi dowodami mogącymi mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Wręcz przeciwnie, skarżący wskazał, że nie posiada jakichkolwiek dokumentów legalizujących przekształcenie.
Sąd zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 2 czerwca 2021 r., wydanego w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).
Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję z [...] września 2020 r., którą Burmistrza [...] ustalił skarżącemu podatek od nieruchomości za rok 2018. Niemniej jednak istota sporu pomiędzy podatnikiem a organami podatkowymi koncentruje się przede wszystkim na kwalifikacji prawnopodatkowej lokali znajdujących się w budynku posadowionym w [...] przy ul. [...] (działka nr [...]). Według organów znajdują się tam trzy lokale mieszkalne, podatnik natomiast wskazuje na kolejne mieszkanie, w szczególności na lokal czwarty.
Przystępując do rozstrzygnięcia powyższej kwestii spornej wskazać należy, że stosownie do art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm.; dalej: "u.p.o.l.") osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Stosownie do art. 6 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Odwołanie się przez ustawodawcę w art. 6 ust. 6 a także w art. 6 ust. 9 pkt 2 u.p.o.l. do unormowania zawartego w art. 6 ust. 3 u.p.o.l. oznacza, że obowiązkiem podatnika jest korygowanie uprzednio złożonej informacji (deklaracji podatkowej) jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku. Z treści art. 6 ust. 6 u.p.o.l. nie wynika natomiast obowiązek corocznego składania przez osoby fizyczne informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Obowiązek taki powstaje dopiero w przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w art. 6 ust. 3 u.p.o.l. Art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej stanowi, że ilekroć w ustawie Ordynacja podatkowa jest mowa o deklaracjach - rozumie się przez to również zeznania, wykazy oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci. W świetle tego przepisu wskazany w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. wykaz nieruchomości lub informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych stanowi deklarację podatkową. Z przytoczonych regulacji u.p.o.l. wynika, że złożona przez podatnika deklaracja stanowi podstawę wymiaru zobowiązania w podatku od nieruchomości w drodze decyzji wydawanej na podstawie art. 6 ust. 7 u.p.o.l. Dane z deklaracji stanowią podstawę faktyczną takiej decyzji. Jeżeli stan faktyczny objęty deklaracją nie uległ zmianie złożenie deklaracji, stosownie do art. 6 ust. 6 u.p.o.l., w związku z zaistnieniem zdarzeń, z którymi wiąże się powstanie obowiązku podatkowego wywiera wpływ także na wymiar zobowiązania podatkowego za przyszłe lata. W przypadku zmiany stanu faktycznego, która ma wpływ na wysokość opodatkowania, stosownie do art. 6 ust. 6 u.p.o.l. podatnik ma obowiązek złożyć deklarację wskazującą nowy stan faktyczny.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zasadnie organy obu instancji oparły się w odniesieniu do nieruchomości przy ul. [...] (działka nr [...]) na informacji złożonej przez podatnika w dniu [...] września 2017 r. Natomiast w odniesieniu do nieruchomości przy ul. [...] (działka nr [...]) na złożonej przez podatnika w dniu [...] października 2015 r. korekcie "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1", przyjmując ostatecznie zawarte w tych deklaracjach dane, które podał osobiście podatnik. Skarżący, będąc właścicielem przedmiotu opodatkowania, miał obowiązek korygowania uprzednio złożonej informacji (deklaracji podatkowej), jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania. Nie ma natomiast wątpliwości, że ani w informacji dotyczącej działki nr [...], ani informacji dotyczących pozostałych, objętych decyzją działek, skarżący nie skorygował, nie zmieniając tym samym danych wyszczególnionych przez niego w dniu ich złożenia.
Niemniej jednak nie można organowi podatkowemu zarzucić, że w kontrolowanym postępowaniu swoje ustalenia oparł jedynie na złożonych przez skarżącego informacjach. Postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. włączył do akt postępowania szereg dokumentów zgromadzonych w toku postępowań podatkowych dotyczących podatku (za lata wcześniejsze) od nieruchomości, będących własnością skarżącego, w tym protokół oględzin z [...] grudnia 2017 r. z którego wynika, że na nieruchomości przy ul. [...] znajdują się 3 mieszkania (k. [...] akt adm.). Postępowanie to prowadzone było od początku 2018 r. (pierwsze, uchylone następnie przez SKO decyzje dotyczące nieruchomości skarżącego, zapadły [...] lutego 2018 r.). Z akt sprawy wynika, że skarżący w piśmie z [...] lutego 2020 r. wspomniał o "czwartym mieszkaniu", wskazując że informacja o nim pojawiła się podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...] grudnia 2017 r., gdyż wtedy mieszkanie zostało okazane, lecz informacja ta została zatajona. Słusznie organy w wydanych przez siebie decyzjach zwracały uwagę, że skarżący w ww. oględzinach brał udział, protokół z tych oględzin podpisał i nie kwestionował wówczas, że nie zostały zamieszczone w nim informacje o "czwartym mieszkaniu". Skarżący podkreśla wprawdzie, że już w pismach wcześniejszych informował o tym lokalu organ, ale w kwestii wymiaru spornego zobowiązania i dowodów uzyskanych przez organ w sprawie, nie ma to żadnego znaczenia. Zawarte choćby w kilku pismach kierowanych do organu oświadczenie skarżącego o dodatkowym lokalu, wbrew przeświadczeniu strony, w nie powoduje, że w oparciu o nie organ powinien uwzględnić "czwarte mieszkanie" w decyzji wymiarowej.
Zbierając dalej materiał dowodowy w kontrolowanej sprawie, prowadzący postępowanie organ pierwszej instancji dokonał wszelkich starań, aby pozyskać dowody, z których wynikałoby, że w 2018 r. w budynku posadowionym na działce nr [...] znajdował się czwarty lokal mieszkalny. W tym celu wezwał skarżącego do przedłożenia wszelkich dowodów potwierdzających, że nieruchomość przy ul. [...] posiada "czwarte mieszkanie", wyszczególniając przy tym o jakie konkretnie dowody chodzi - dokumentację budowlaną, projekt budowlany, decyzje o warunkach zabudowy, a także potwierdzających zgłoszenie zmian w ewidencji gruntów i budynków sposobu użytkowania pomieszczeń przy ul. [...] w zakresie "czwartego mieszkania". Mimo takiego wezwania i pouczenia skarżącego o skutkach jego niewykonania, podatnik jedynie wyjaśnił, że nie tylko czwarte mieszkanie, ale cały obiekt będzie przekształcony na mieszkania. Wobec powyższego organ ponowił wezwanie odnośnie przedłożenia dokumentacji w powyższej kwestii. Strona pozostawiła to wezwanie bez odpowiedzi. Mimo bierności skarżącego w zakresie ww. wezwań, organ pierwszej instancji poczynił własne ustalenia, zwracając się z zapytaniami do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Wydziału Budownictwa i Środowiska oraz Wydziału Geodezji i Nieruchomości Starostwa Powiatowego w [...]. Odpowiedzi na te zapytania nie potwierdziły stanowiska skarżącego dotyczącego spornego "czwartego mieszkania". Po zebraniu opisanego wyżej materiału dowodowego, organ pierwszej instancji ustalił skarżącemu podatek za 2018 r.
Wskazany wyżej przebieg postępowania i zebrany w sprawie materiał dowodowy uprawnia Sąd do stwierdzenia, że w kontrolowanej sprawie organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 Ordynacji podatkowej. Zebrany materiał dowodowy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły, czyniąc zadość zasadzie wyrażonej w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W sposób wyczerpujący został zebrany i rozpatrzony w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), zaś jego spójna i logiczna ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organy podatkowe zgromadziły materiał dowodowy w zakresie pozwalającym na zrekonstruowanie stanu faktycznego niezbędnego dla przeprowadzenia prawidłowego procesu subsumpcji i oceniły go zgodnie z zasadą swobodnej, a nie dowolnej oceny tych dowodów.
Za bezzasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące wydania jednej decyzji obejmującej wszystkie posiadane przez podatnika nieruchomości – wykorzystywane w jego majątku osobistym, jak i w działalności gospodarczej. Z uwagi na konstrukcję podatku od nieruchomości, będącego podatkiem majątkowym od posiadania rzeczy, sytuacja, w której wobec podatnika zostanie wydana jedna decyzja obejmująca wymiarem wszystkie posiadane przez niego nieruchomości i sytuacja, w której wydanych zostanie kilka decyzji, obejmujących łącznie te nieruchomości, nie ma znaczenia dla rzeczywistej wielkości obciążenia podatkowego, jakie z tytułu podatku od nieruchomości poniesie podatnik za dany rok podatkowy. Sąd w pełni podziela jednak pogląd wyrażony w orzecznictwie, że pożądanym rozwiązaniem nie tylko dla organów podatkowych, ale przede wszystkim dla strony jest prowadzenie jednego postępowania podatkowego dotyczącego danego okresu podatkowego i wydanie decyzji obejmującego jej wszystkie nieruchomości. Wydanie jednej decyzji należy zatem postrzegać jako sytuację wręcz idealną (por. wyroki WSA w: Gdańsku z 16 lipca 2009 r., I SA/Gd 320/09; Olsztynie z 18 marca 2010 r., I SA/Ol 110/10 i z 13 października 2013 r., I SA/Ol 615/13; Gorzowie Wlkp. z 14 marca 2013 r., I SA/Go 1/13 - wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia też wymaga, że jeżeli podjęta decyzja nie jest rozstrzygnięciem niekorzystnym dla strony w punktu widzenia wielkości wymiaru podatkowego, ilość wydanych decyzji nie ma znaczenia dla faktycznej wielkości obciążenia podatkowego, za dany rok podatkowy. Akceptując to stanowisko, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 listopada 2010 r. sygn. akt II FSK [...] zwrócił uwagę, że braku wpływu na określenie prawidłowej - w relacji do przedmiotów opodatkowania - wysokości zobowiązania podatkowego, nie może naruszyć prawa.
Zgodzić się natomiast należy ze skarżącym, że postępowanie podatkowe jest jawne, lecz – jak stanowi art. 129 Ordynacji podatkowej – tylko dla stron. Obowiązuje w nim również zasada czynnego udziału stron (art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej), którą konkretyzuje m. in. art. 200 § 1 ww. ustawy, który stanowi procesową gwarancję realizacji uprawnień strony postępowania podatkowego w zakresie jej pełnego udziału w tym postępowaniu. Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Obowiązek ten został nałożony na organy podatkowe obu instancji. Uchybienie temu obowiązkowi jest niewątpliwie naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), jednakże tylko wtedy, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To jednak na stronie ciąży wykazanie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Natomiast skarżący nie uprawdopodobnił istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przez organy obowiązku wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego (w szczególności zapytań skierowanych do organów budowlanych czy ewidencyjnych oraz udzielonych na nie odpowiedzi), które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia też wymaga, że zasadnie wskazał organ odwoławczy, że udzielone przez te organy odpowiedzi jedynie potwierdziły dotychczasowe ustalenia, tj. brak wydanych pozwoleń na budowę, czy użytkowanie "czwartego lokalu", o czym skarżący z pewnością wiedział, skoro o decyzje takie nie występował. Natomiast skarżący, mimo wezwań organu, nie przedstawił żadnego dowodu na potwierdzenie podnoszonych przez niego okoliczności mogącymi mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazał jedynie, że nie posiada jakichkolwiek dokumentów legalizujących przekształcenie. Należy zatem stwierdzić, że omawiane uchybienie przepisów proceduralnych nie podważa prawidłowości kontrolowanego rozstrzygnięcia.
Chybiony jest natomiast ostatni zarzut skargi dotyczący rzekomej niegospodarności przez wstrzymywanie wydawania decyzji wymiarowych za nieruchomości przy ul. [...] i ul. [...], a zatem nieruchomości, których spór nie dotyczy. Wprawdzie kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje kwestii "niegospodarności" organów podatkowych, niemniej jednak wskazać trzeba, że postępowanie podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości za 2018 r. toczyło się od początku tego roku i [...] lutego zakończyło się wydaniem decyzji. Ich uchylenie spowodowała konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy, co organ pierwszej instancji uczynił, aktywnie zbierając materiał dowodowy i kończąc to postępowanie wydaniem decyzji dotyczącej opodatkowania wszystkich nieruchomości skarżącego.
Niezrozumiały jest natomiast zarzut wynoszenia dokumentów poza miejsce kontroli bez ich ewidencjonowania i to nie tylko dlatego, że skarżący nie precyzuje w nim o jaką kontrolę chodzi i w jakim postępowaniu. Kontrola w tym zakresie nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, rozpoznającego skargę na decyzję podatkową.
W świetle powyższych rozważań oraz wobec braku uchybień przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, także w zakresie nie objętym skargą – w ocenie Sądu – nie zachodzą okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonych decyzji. W piśmie procesowym z [...] kwietnia 2021 r. skarżący stwierdza, że "na aktualnym etapie" nie kwestionuje wysokości zobowiązania. Sąd ponownie podkreśla, że wymierzając skarżącemu podatek za 2018 r. organy zasadnie wzięły pod uwagę informacje przekazane przez podatnika w poprzednich latach podatkowych w złożonych przez niego deklaracjach podatkowych (informacjach), nie popełniając tym samym błędu w ustaleniach faktycznych w sytuacji, gdy skarżący nie złożył informacji o zmianach, które miałyby wpływ na wysokość wymiaru podatku.
Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.