I SA/Po 29/20

I SA/Po 29/20 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2020-03-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-01-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Kucznerowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Karol Pawlicki
Włodzimierz Zygmont
Symbol z opisem
6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I FSK 1373/20 - Wyrok NSA z 2023-05-15
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 900
art. 14b par. 3, art. 14c par. 1, art. 14g par. 1, art. 169 par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 2174
art. 17 ust. 1 pkt 8
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi "A" Spółka Jawna na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. o nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597,- zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] października 2019 r., pozostawił bez rozpatrzenia wniosek z dnia [...] lipca 2019 r. złożony przez spółkę [...] jawna (dalej: Spółka, wnioskodawca, skarżąca) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dokonania korekty rozliczenia podatkowego w związku z niezastosowaniem mechanizmu odwrotnego obciążenia.
Podstawą rozstrzygnięcia były przepisy art. 13 § 2a, art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, ze zm. dalej: O.p.).
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ wskazał, że złożony przez Spółkę wniosek nie spełniał wymogów, o których mowa w przepisach art. 14b § 3 i art. 14c §
1 O.p. i w związku z tym, pismem z dnia [...] września 2019 r., wezwano Spółkę do uzupełnienia wniosku o następujące informacje:
1) czy usługi wykonania ogrodzeń dla 10 obiektów elektrowni fotowoltaicznych świadczone były na nieruchomościach w Polsce?
2) wskazanie klasyfikacji statystycznej dla czynności wykonywanych przez zamawiającego, tj. Spółkę A działającego w charakterze generalnego wykonawcy na rzecz inwestora, w związku z którymi zamawiający nabył od skarżącej na podstawie zawartej umowy usługi wykonania ogrodzeń dla 10 obiektów elektrowni fotowoltaicznych - według obowiązującej dla celów podatku od towarów i usług od dnia [...] stycznia 2011 r. Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) - według symbolu PKWiU siedmiocyfrowego,
3) przedstawienie własnego stanowiska w zakresie zadanego pytania.
W ww. wezwaniu poinformowano, że nieuzupełnienie wniosku w wyznaczonym terminie o powyższe informacje spowoduje - stosownie do art. 14g § 1 O.p. - pozostawienie go bez rozpatrzenia.
Organ wskazał, że wezwanie z dnia [...] września 2019 r. skutecznie doręczono w dniu [...] września 2019 r. W dniu [...] września 2019 r. do organu wpłynęło pismo z dnia [...] września 2019 r., stanowiące odpowiedź na ww. wezwanie. W uzupełnieniu wniosku Spółka wskazała, że usługi wykonania ogrodzeń dla 10 obiektów elektrowni fotowoltaicznych były świadczone na nieruchomościach w Polsce. Usługi wykonywane przez Spółkę na rzecz Spółki A klasyfikowane są według PKWiU z 2008 r. pod symbolem 43.29.12.0. Spółka wyjaśniła, że nie jest w stanie wskazać klasyfikacji statystycznej dla czynności, które były wykonywane przez jej kontrahenta na rzecz innego podmiotu, ponieważ zakres usług świadczonych przez zamawiającego, tj. Spółki A na rzecz inwestora mógł być inny niż Spółki. Spółka wskazała również, że w jej ocenie prawidłowo wystawiła faktury i opodatkowała stawką 23% wykonane usługi budowlane, wobec tego nie powinna korygować wystawionych faktur o podatek VAT i wystawiać je z odwrotnym obciążeniem, w sytuacji gdy status kontrahenta jako podatnika VAT czynnego został ujawniony dopiero po wykonaniu przez nią usług.
W ocenie organu, z powyższego wynika, że Spółka nie udzieliła informacji dotyczącej pkt 2) ww. wezwania. Organ wskazał, że ustalenie, czy dana czynność podlega rozliczeniu zgodnie z mechanizmem odwrotnego obciążenia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku od towarów i usług, czy też zastosowanie ma ogólna zasada rozliczenia podatku - ma charakter indywidualny. Oznacza to, że w każdym konkretnym przypadku należy zbadać, czy dana usługa jest usługą wymienioną w załączniku nr 14 do ustawy (poz. 2-48) oraz czy jest świadczona przez podwykonawcę, a usługodawcą i usługobiorcą są określone podmioty. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie, w celu wydania interpretacji indywidualnej w zakresie dokonania korekty rozliczenia podatkowego w związku z niezastosowaniem mechanizmu odwrotnego obciążenia, niezbędna była także informacja dotycząca klasyfikacji statystycznej PKWiU dla czynności wykonywanych przez zamawiającego, tjSpółkę A działającego w charakterze generalnego wykonawcy na rzecz inwestora, w związku z którymi zamawiający nabył od Spółki na podstawie zawartej umowy usługi wykonania ogrodzeń dla 10 obiektów elektrowni fotowoltaicznych.
Pismem z dnia [...] października 2019 r., Spółka wniosła zażalenie na postanowienie organu, zarzucając mu naruszenie:
1.art. 169 § 1 i § 4 O.p., poprzez jego bezpodstawne zastosowanie;
2.art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 O.p., poprzez uznanie, iż brak ustosunkowania się do kwestii niebędącej elementem przedstawionego stanu faktycznego uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Organ, stwierdził, że Spółka nie dopełniła wszystkich wymogów zawartych w wezwaniu organu z dnia [...] września 2019 r. i tym samym nie usunęła braków formalnych wniosku, w konsekwencji czego uzasadnione było pozostawienie wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia.
Organ wyjaśnił, że art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku od towarów i usług wprowadził mechanizm polegający na przesunięciu obowiązku rozliczenia podatku VAT na podatnika, na rzecz którego świadczona jest usługa wymieniona w załączniku nr 14 do ustawy, jeżeli usługodawcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 lub 9, natomiast usługobiorcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Przy czym, w przypadku usług wymienionych w poz. 2-48 załącznika nr 14 do ustawy mechanizm odwrotnego obciążenia miał zastosowanie, jeżeli usługodawca świadczy te usługi jako podwykonawca. W ocenie organu, aby stwierdzić czy w przedmiotowej sprawie Spółka jest zobowiązana do dokonania korekty rozliczenia podatkowego w związku z niezastosowaniem mechanizmu odwrotnego obciążenia, w sytuacji zarejestrowania się zamawiającego z mocą wsteczną jako podatnika VAT czynnego w Polsce, należało dokonać analizy czy zostały spełnione przesłanki dla zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia, m.in. czy skarżącą można było uznać za podwykonawcę, o którym mowa w art. 17 ust. 1h ustawy (przeanalizować cel, w jakim zamawiający nabywa wykonywane przez Spółkę czynności). Zdaniem organu, uzyskanie odpowiedzi na zadane Spółce pytanie miało zasadnicze znaczenie dla wydania interpretacji indywidualnej w żądanym przez Spółkę zakresie, gdyż od udzielonej odpowiedzi zależało określenie, czy Spółka w przedstawionej transakcji wystąpiła jako podwykonawca w rozumieniu art. 17 ust. 1h ustawy.
Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r., Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] listopada 2019 r., zarzucając mu naruszenie:
1) art. 14b § 3 O.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez organ, że wskazanie kodu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług dla usług budowlanych realizowanych przez kontrahenta skarżącej na rzecz podmiotu trzeciego, stanowi element stanu faktycznego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, a nie składnik oceny prawnej. Tym samym, w ocenie skarżącej, błędnie przyjęto, że niewskazanie wspomnianego kodu powoduje, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymagań określonych w art. 14b § 3 O.p., co uzasadnia pozostawienie go bez rozpoznania,
2) art. 14g § 1 O.p., poprzez jego bezpodstawne zastosowanie przez organ. Organ interpretacyjny uznał, że przepis ten pozwalał na pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia w wyniku błędnego przyjęcia, że nie spełniał on wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p.,
3) art. 14b § 1 O.p., poprzez jego niezastosowanie przez organ, co w efekcie doprowadziło do niewydania interpretacji indywidualnej w odniesieniu do złożonego wniosku skarżącej, mimo że wniosek nie był dotknięty żadnymi istotnymi brakami,
4) art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h oraz art. 14g O.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez organ. Istota tych uchybień dotyczy domagania się od skarżącej informacji, co do których nie posiadała wiedzy i co zostało wyjaśnione w odpowiedzi na wezwanie. Skarżąca mogła jedynie wskazać, że usługi świadczone przez kontrahenta skarżącej na rzecz podmiotu trzeciego były usługami budowlanymi, ale na pewno nie mogła wskazać, w jakim grupowaniu dokładnie mieścił się zakres usług świadczonych przez kontrahenta skarżącej na rzecz podmiotu trzeciego, gdyż nie była stroną umów zawieranych pomiędzy kontrahentem skarżącej a podmiotem trzecim,
5) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 14g O.p., poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku spełniającego z punktu widzenia przepisów prawa wszelkie wymogi formalne, w sytuacji, gdy powinien znaleźć zastosowanie art. 233 § 1 pkt 2 O.p.,
6) art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez ich pominięcie i przeprowadzenie postępowania z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie podatnika, tj. pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, pismem z dnia [...] stycznia 2020 r., złożonym w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
W rozpoznawanej sprawie, skarżąca złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zaistniałego stanu faktycznego, wskazując że wniosek dotyczy m.in. przepisów art. 17 ust. 1 pkt 8 i ust. 1h ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm., dalej: ustawy o PTU). Zgodnie ze wskazanym art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o PTU, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi wymienione w załączniku nr 14 do ustawy, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
a) usługodawcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9,
b) usługobiorcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, zarejestrowany jako podatnik VAT czynny.
Jak wskazuje natomiast przepis art. 17 ust. 1h ustawy o PTU, w przypadku usług wymienionych w poz. 2-48 załącznika nr 14 do ustawy przepis ust. 1 pkt 8 stosuje się, jeżeli usługodawca świadczy te usługi jako podwykonawca.
W ocenie organu, skarżąca nie przedstawiła stanu faktycznego w sposób wyczerpujący, albowiem nie wskazała klasyfikacji statystycznej dla czynności wykonywanych przez zamawiającego, tj. Spółkę A działającego w charakterze generalnego wykonawcy na rzecz inwestora, w związku z którymi zamawiający nabył od skarżącej na podstawie zawartej umowy usługi wykonania ogrodzeń dla 10 obiektów elektrowni fotowoltaicznych - według obowiązującej dla celów podatku od towarów i usług od dnia 1 stycznia 2011 r. Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) - według symbolu PKWiU siedmiocyfrowego, Na skutek nieuzupełnienia wniosku organ pozostawił wniosek bez rozpatrzenia, powołując się na treść art. 14b § 3 i art. 14c § 1 O.p.
Stosownie do treści art. 14b § 3 O.p. wnioskodawca, występując o wydanie interpretacji indywidualnej zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Zgodnie natomiast z treścią art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Zgodnie natomiast z art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Przepis art. 14g § 1 O.p. wskazuje, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena, czy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postąpił prawidłowo pozostawiając wniosek skarżącej bez rozpatrzenia, w sytuacji gdy skarżąca na wezwanie organu podatkowego nie podała symbolu PKWiU dla usług wykonywanych pomiędzy jej kontrahentem a podmiotem trzecim.
W ocenie Sądu, stanowisko organu jest niezasadne.
W odpowiedzi na wezwanie organu, skarżąca wyjaśniła bowiem, iż "nie jest w stanie wskazać klasyfikacji statystycznej dla czynności, które były wykonywane przez kontrahenta wnioskodawcy na rzecz innego podmiotu, ponieważ zakres usług świadczonych przez zamawiającego, tj. Spółkę A na rzecz Inwestora mógł być inny niż wnioskodawcy". Domaganie się przez organ podania przez skarżącą symbolu według PKWiU dla usług realizowanych przez inny podmiot niż przez skarżącą nie ma żadnego uzasadnienia. Kluczową kwestią w złożonym wniosku była kwestia statusu kontrahenta, a nie symbolu PKWiU dla usług świadczonych przez tego kontrahenta na rzecz innego podmiotu. Wniosek o wydanie interpelacji osadzał się na wątpliwości wnioskodawcy, tj. czy Spółka powinna była wystawić faktury z odwrotnym obciążeniem w sytuacji gdy kontrahent, na rzecz którego usługi były wykonywane nie miał statusu podatnika VAT czynnego w Polsce, a zatem nie zostały spełnione łącznie warunki określone w art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o PTU. W tych więc ramach organ powinien ocenić stanowisko skarżącej zawarte we wniosku o interpretację, a do takiej oceny wystarczający był stan faktyczny podany przez skarżącą we wniosku. Zdaniem Sądu, podmiot występujący z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej nie ma obowiązku podawania symbolu PKWiU dla usług, których dotyczyć ma wnioskowana interpretacja, w szczególności jeżeli symbol ten ma dotyczyć usług realizowanych przez inne podmioty, a nie przez wnioskodawcę. Obowiązek ten nie wynika w szczególności z art. 14b § 3 O.p. Przepis ten nakłada na wnioskodawcę obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z tego właśnie obowiązku Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wywiódł obowiązek podania symbolu PKWiU dla usług, których miała dotyczyć wnioskowana interpretacja. Jednak taka wykładnia przepisu art. 14b § 3 O.p. jest błędna, bowiem ocena określonych zdarzeń - również wtedy, kiedy jest dokonywana przez pryzmat klasyfikacji statystycznej nie jest elementem ich opisu. PKWiU to klasyfikacja statystyczna obowiązująca na mocy aktu normatywnego, tj. rozporządzenia Rady Ministrów. W związku z tym przypisywanie określonego symbolu PKWiU poszczególnym usługom to czynność polegająca na zastosowaniu do pewnego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego specyficznej normy prawnej, jaką jest kategoria statystyczna PKWiU. A zatem jest to czynność o charakterze subsumpcji, należąca do sfery stosowania normy prawnej, a nie opisu okoliczności faktycznych. Wskazane w przepisach podatkowych klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i w procesie stosowania prawa przez organy podatkowe podlegają także procesowi wykładni dokonywanej przez te organy. Gdyby symbol PKWiU był uznawany za element stanu faktycznego, to organ interpretacyjny tym symbolem byłby związany, co w zasadzie przekreślałoby w niektórych przypadkach, gdzie od odpowiedniego grupowania zależy stawka podatku VAT, sens interpretacji, bowiem organ nie mogąc zmienić klasyfikacji statystycznej produktu, musiałby podzielić stanowisko wnioskodawcy w kwestii stawki podatku (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt: I FSK 179/16, LEX nr 2461412). Z tych samych przyczyn, symbol PKWiU nie może być wymagany przez organ jako element wniosku o wydanie interpretacji dotyczącej stosowania mechanizmu odwróconego obciążenia, gdyż wskazanie przez skarżącą określonego symbolu determinowałoby jednoznacznie treść rozstrzygnięcia organu, w żadnym natomiast stopniu nie chroniąc podatnika w toku ewentualnego postępowania podatkowego w tym przedmiocie.
Rozstrzygnięcie organu, o pozostawieniu wniosku skarżącej bez rozpoznania z powodu niewskazania symbolu PKWIU usług było więc wadliwe. Podkreślić też należy, że przy dokonywaniu oceny z zastosowaniem symboli PKWiU w odniesieniu do pewnych zdarzeń, podmiot dokonujący takiej oceny, nie podaje żadnych nowych okoliczności, wobec tego nie można twierdzić, że opis tych okoliczności - przez sam fakt zastosowania symbolu statystycznego - staje się bardziej wyczerpujący niż przed nadaniem tego symbolu.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, okoliczności na które powołał się organ nie uzasadniały pozostawienia wniosku skarżącej bez rozpatrzenia. Pozostawiając bowiem wniosek o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia organ powinien nie tylko wykazać, że danego elementu stanu faktycznego (informacji) wniosek ani odpowiedź na wezwanie organu nie zawiera, ale powinien także wykazać, poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego), że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe.
Organ, opierając się na treści złożonego wniosku, w którym wskazano jaki był zakres wykonanych przez skarżącą prac a także co było przedmiotem umowy, do której wykonania zobowiązał się jej kontrahent, winien więc ocenić czy opis ten jest wystarczający. Na tej podstawie organ winien podjąć dalsze działania w sprawie i albo wezwać skarżącą do uzupełnienia wniosku w zakresie faktów a nie elementów normy prawnej albo wydać interpretację, dokonując wykładni przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, w szczególności przywołanych przez skarżącą art. 17 ust. 1 pkt 8 i ust. 1h ustawy o PTU, po rozważeniu czy stan faktyczny wniosku mieści się w dyspozycji tych regulacji.
W świetle przedstawionych okoliczności należy uznać, iż nieuzasadniony jest pogląd Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, z którego wynika, że przepis art. 14b § 3 O.p. wymaga od wnioskodawcy podawania symbolu PKWiU dla usług świadczonych przez podmiot inny niż wnioskodawca. Wbrew twierdzeniom organu, strona nie musi wiedzieć jaki charakter mają świadczenia głównego wykonawcy lub w jakiej formie odsprzedaje on nabyte towary i usługi oraz jak są one identyfikowane przez tego wykonawcę w oparciu o symbole PKWiU. Odwrotne obciążenie dotyczy bowiem stosunku między głównym wykonawcą a podwykonawcą, tzn. istotne jest, czy to świadczenia podwykonawcy zostały wymienione w poz. 2-48 załącznika nr 14 do ustawy o PTU. Spółka natomiast stwierdziła, że usługi wykonane przez nią na rzecz spółki A klasyfikowane są według PKWiU z 2008 r. pod symbolem 43.29.12.0. Nadto wyjaśniła, że nie jest w stanie wskazać klasyfikacji statystycznej dla czynności, które były wykonywane przez kontrahenta wnioskodawcy na rzecz innego podmiotu, ponieważ zakres usług świadczonych przez zamawiającego, tj. Spółkę A na rzecz inwestora mógł być inny niż wnioskodawcy.
Innymi słowy, podwykonawca nie musi zdawać sobie sprawy z tego, czy świadczenie wykonawcy na rzecz inwestora obejmuje także inne elementy niż wymienione w poz. 2-48 załącznika nr 14 do ustawy o PTU, a z drugiej strony jest on adresatem normy dotyczącej tzw. mechanizmu odwrotnego obciążenia VAT, która przenosi w tym zakresie niejako obowiązek podatkowy z podwykonawcy na wykonawcę.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu, wydane w sprawie postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku skarżącej zostało wydane z naruszeniem przepisów art. 14b § 3 O.p. oraz art. 14c § 1 O.p. W sprawie nie ziściły się więc przesłanki art. 169 § 1 O.p. uzasadniające pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 i art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 4 p.p.s.a.