I SA/Po 28/21

I SA/Po 28/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2021-04-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Katarzyna Nikodem
Katarzyna Wolna-Kubicka
Włodzimierz Zygmont /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 4381/21 - Wyrok NSA z 2024-02-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 520
art. 21 ust. 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.
Dz.U. 2014 poz 849
art. 1a ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi "A" sp. j. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] kwietnia 2019 r., nr [...] określił "A" sp. j. (dalej: "skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. za nieruchomość położoną w [...] przy ulicy [...] (działka nr [...] i [...] arkusz mapy [...]) na kwotę [...]zł.
Na skutek odwołania skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] 2019 r. uchyliło wymienioną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji wskazując, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Prezydent winien ustalić czy w 2015 r. istniał budynek sztabowo-biurowy oraz czy w spornym obiekcie prowadzone były prace budowlane w wyniku których, budynek został pozbawiony dachu lub przegród budowlanych.
Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] lipca 2020 r., nr [...] powtórnie określił skarżącej kwotę [...]zł zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. za nieruchomość położoną w [...] przy ulicy [...] (działka nr [...] i [...] arkusz mapy [...]).
Skarżąca w deklaracji podatkowej wykazała do opodatkowania budynek mieszkalny o pow. [...] m2 oraz grunty pozostałe o pow. [...] m2. Przyczyną zakwalifikowania budynku sztabowo-biurowego jako mieszkalnego było przeznaczenie go na cele mieszkaniowe. W deklaracji nie wykazała budynku magazynowo-warsztatowego. Agencja Mienia Wojskowego , jako poprzedni właściciel nieruchomości, wykazywała budynek sztabowo-biurowy w deklaracjach na podatek od nieruchomości jako budynek niemieszkalny. Z pisma Starosty [...] z [...] października 2019 r. wynika, że budynek położony na działce nr [...], w chwili zakupu nieruchomości przez skarżącą sklasyfikowany był według Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) jako budynek biurowy. Następnie budynek ten zmienił klasyfikację na pozostałe budynki niemieszkalne. Aktualizacja danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków nastąpiła [...] września 2016 r. na podstawie wniosku właściciela. Skarżąca stanęła na stanowisku, że przesłankę wykazania omawianego budynku w deklaracji jako budynku mieszkalnego było przeznaczenie go decyzją z [...] maja 2014 r. Starosty [...] na mieszkaniowe. Decyzja udzieliła skarżącej pozwolenia na przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku sztabowo-biurowego na budynek internatowy. Pozwolenie na przebudowę nie upoważnia jednak do tego aby budynek kwalifikować jako budynek mieszkalny. Z decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2015 r. wynika, że udzielił pozwolenia na przebudowę pomieszczeń piwnicznych i parteru istniejącego budynku sztabowo-biurowego na funkcję handlowo-usługową. Skarżąca wyjaśniła, że pierwotne przeznaczenie na cele mieszkalne zostało zmienione na hotel z infrastrukturą (gastronomia, sale konferencyjne, spa, zaplecze socjalne, butiki). Z zawiadomienia Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego wynika, że [...] maja 2016 r. została zakończona przebudowa wraz ze zmianą sposobu użytkowania obiektu zamieszkania zbiorowego. Następnie, w czerwcu 2016 r. skarżąca rozpoczęła użytkowanie budynku jako hotelu.
Skarżąca nabyła budynek niemieszkalny, który ostatecznie, w wyniku przebudowy nie zmienił charakteru i nadal pozostawał budynkiem niemieszkalnym.
Prezydent kierując się wytycznymi SKO w [...] ustalił , że sporny budynek sztabowo-biurowy nie został na żadnym etapie przebudowy pozbawiony cech budynku. Opodatkowując omawiany budynek zastosował stawkę podatku właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powierzchnię budynku przyjął w rozmiarze zadeklarowanym przez skarżącą a więc , że powierzchnia budynku od chwili zakupu do zakończenia remontu była nie mniejsza niż [...] m2.
W deklaracji podatkowej na podatek od nieruchomości za 2015 r. skarżąca nie wykazała budynku magazynowego uzasadniając to tym, że budynek ten jest przeznaczony do rozbiórki ponieważ nie może być użytkowany uwagi na zły stan techniczny a ponadto jest zanieczyszczony substancjami ropopochodnymi oraz olejami i stwarza zagrożenie dla zdrowia. Prezydent w tych okolicznościach zastosował stawkę podatku właściwą dla budynków pozostałych. Przyjął, że powierzchnia tego budynku wynosi [...] m2 , która została wykazana w akcie notarialnym zakupu nieruchomości oraz potwierdzona [...] października 2016 r. w trakcie oględzin nieruchomości.
W deklaracji skarżąca wykazała grunty pozostałe o pow. [...] m2. Przedstawiona w deklaracji kwalifikacja gruntów wynikała z faktu związania ich z budynkiem mieszkalnym i niewykorzystywaniem gruntów do prowadzenia działalności gospodarczej. Tymczasem z ustaleń wynika, że nieruchomość była zabudowana budynkiem niemieszkalnym. Opodatkowana nieruchomość znajduje się również w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Powyższe dane znajdują potwierdzenie w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę [...]. Z zapisów tej ewidencji wynika, że działka nr [...] (arkusz mapy [...] o pow. [...] m2 została sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane. Działka ta jest zabudowana budynkiem sklasyfikowanym jako pozostałe budynki niemieszkalne. Również działka nr [...] (arkusz mapy [...] o pow. [...] m2 została sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane. Działka ta jest zabudowana budynkiem sklasyfikowanym jako pozostałe budynki niemieszkalne.
Pismem z [...] lipca 2020 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta z [...] lipca 2020 r. domagając się jej uchylenia.
SKO w [...] decyzją z [...] września 2020 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego nie można było podzielić zarzutów dotyczących naruszenia ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. – dalej: "O.p.") jak i przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm. – dalej: "u.p.o.l."). Decyzja została wydana w oparciu o rzetelnie zebrany obiektywny materiał dowodowy i z uwzględnieniem aktualnego podatkowego orzecznictwa sądów administracyjnych.
Skarżąca wniosła skargę na omówioną powyżej decyzję Kolegium z [...] września 2020 r. domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzająca ją decyzją organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy wskazanemu ostatnio organowi do ponownego rozpatrzenia a ponadto o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
I) prawa materialnego, tj.:
1) art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędne przyjęcie, że grunt oraz budynki stanowiące przedmiot opodatkowania związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu tego przepisu;
2) art. 6 ust. 2 u.p.o.l. w zw. z § 1 pkt 2 uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r. poprzez zaniechanie i błędne ustalenie podstawy opodatkowania i przyjęcie, że obowiązkiem podatkowym i opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za 2015 r objęty jest budynek sztabowo-biurowy a nie budynek mieszkalny;
2) przepisów postępowania, tj.:
1) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 180 § 1 O.p. w zakresie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w przedmiocie związku z działalnością gospodarczą skarżącej gruntu o pow. [...] m2 i budynku mieszkalnego, stanu technicznego budynku w kontekście art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l.;
2) art. 120 O.p. poprzez nieuwzględnienie przez organ podatkowy w trakcie wydawania decyzji , całokształtu okoliczności mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia; poprzez zaniechanie powołania biegłego, przy udziale strony w celu uzyskania opinii jako istotnego dowodu pozwalającego na weryfikację ustaleń organu pierwszej instancji, co do tego czy budynek sztabowo-biurowy był pozbawiony cech budynku;
3) art. 121 O.p. polegające w szczególności na oparciu zaskarżonej decyzji na materiale dowodowym zawierającym istotne braki, a przede wszystkim wewnętrznie sprzecznym i niepodjęcie starania o wyjaśnienie braków w materiale dowodowym oraz wyjaśnienie sprzeczności, jednocześnie rozstrzygając niejasności i wątpliwości dotyczące stanu faktycznego na niekorzyść podatnika;
4) art. 210 § 4 O.p. poprzez nieuzasadnienie swojego stanowiska pod względem prawnym, jak i faktycznym, co prowadzi do wniosku, że decyzja została wydana z pominięciem prawidłowej wykładni prawa w zakresie podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości,
5) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta w sytuacji, gdy brak było podstaw do takiego rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę SKO w [...] podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się bezzasadna.
Rozstrzygnięcie sporu wymagało dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, którą została utrzymana w mocy decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2020 r. powtórnie określającą skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. z tytułu nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...] (działka nr [...] i [...] arkusz mapy [...]. Zdaniem organów podatkowych znajdujący się w posiadaniu skarżącej budynek zakupiony przez nią jako budynek sztabowo-biurowy nie zmienił swojego charakteru i nadal pozostawał budynkiem niemieszkalnym. Skarżąca nie wykazała do opodatkowania przeznaczonego do rozbiórki budynku magazynowego, który w ocenie organów należało opodatkować z zastosowaniem stawki podatku przewidzianej dla budynków pozostałych. Również grunty o pow. [...] m2 winny zostać opodatkowane z zastosowaniem stawek przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżąca zakwestionowała stanowisko organów podatkowych w powyższym zakresie.
Rację w sporze sąd przyznał organom podatkowym.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm. – dalej: "p.g.k."), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle przytoczonego przepisu przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji - w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów [por. uchwała NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Od zasady tej istnieją wyjątki – wskazane w uchwale NSA z 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13 – jednakże okoliczności takie nie miały w sprawie miejsca. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Do kategorii tej zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku [por. wyrok NSA z 01 marca 2018 r., II FSK 458/16].
W kontekście argumentów skarżącej sąd podkreśla, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków należą do danych bezwzględnie wiążące organ podatkowy, a ich weryfikacja nie jest możliwa w toku postępowania podatkowego. Jak wskazano w powołanej powyżej uchwale NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09 biorąc pod uwagę art. 21 ust. 1 p.g.k., organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków.
W materiale dowodowym sprawy znajduje się pismo Powiatu [...] z [...] października 2019 r., nr [...], z którego wynika, że budynek położny na działce nr [...] arkusz mapy [...] obręb [...] na dzień [...] kwietnia 2014 r. sklasyfikowany był jako budynek biurowy. Kwalifikacja ta uległa zmianie [...] września 2016 r. We tym dniu budynek znajdujący się na omawianej działce został sklasyfikowany jako pozostałe budynki niemieszkalne – budynki hoteli. W świetle powyższego dowodu nie może budzić wątpliwości, że nabyty przez skarżącą budynek sztabowo-biurowy mimo zrealizowanych w nim zmian nie został nigdy sklasyfikowany jako budynek mieszkalny.
Trafnie organy przyjęły, że budynek ten był związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Jak wykazano powyżej zakupiony przez skarżącą budynek sztabowo-biurowy mimo zrealizowanych w nim zmian nie został sklasyfikowany jako budynek mieszkalny. Budynek ten znajdował się również w posiadaniu skarżącej, będącej jako spółka prawa handlowego przedsiębiorcą. Co do zasady grunty, budynki i budowle znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy podlegają opodatkowaniu stawką wynikającą z tego związania, nawet jeżeli nie są one faktyczne wykorzystywane do prowadzenie działalności gospodarczej [por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2020 r., II FSK 2320/19]. Ustawa definiując pojęcie gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą nie wyjaśnił znaczenia terminu "względy techniczne". W związku z brakiem ustawowej definicji w pierwszej kolejności należy odwołać się do potocznego rozumienia pojęcia "techniczny", a tym samym odnosić je należy do stanu nieruchomości, nie pozwalającego na ich wykorzystanie do prowadzonej działalności. Z treści tego przepisu można wyczytać także, iż "względy" muszą mieć charakter techniczny, a zatem nie, np. prawny, finansowy oraz że mogą się one odnosić zarówno do gruntów, budynków, jak i budowli. Wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny, tj. przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. Względy techniczne dotyczą więc jedynie możliwości wykorzystywania konkretnego przedmiotu opodatkowania i są okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu powodującego "zerwanie" jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Stanowią o tym, że pod względem technicznym dany przedmiot nie nadaje się do użytku nie tylko w prowadzonym przedsiębiorstwie, ale do żadnej innej działalności gospodarczej, gdyż nie spełnia określonych wymogów technicznych niezbędnych do jego wykorzystania w celach gospodarczych. Jeżeli przedsiębiorca nie wykorzystuje do działalności gospodarczej posiadanych przez siebie gruntów, budowli lub budynków to przedmioty te nadal pozostają związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem to czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona nie przesądza o związaniu tego obiektu z działalnością gospodarczą. Przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę posiadanej przez siebie nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie uzasadnia odstąpienia od stosowania przy wymiarze podatku od tej nieruchomości stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą [tak: wyrok NSA z 2 października 2019 r., II FSK 848/19].
W niniejszej sprawie na podkreślenie zasługuje fakt, że w odniesieniu do spornego budynku nie zaistniały jakiekolwiek obiektywne i niezależne od skarżącej okoliczności przemawiające za przyjęciem, że obiekt ten nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej. Prowadzenie w posiadanych przez przedsiębiorcę budynkach remontów lub adaptacji dla celów przyszłej działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników tejże działalności [tak: wyrok NSA z 11 kwietnia 2019 r., II FSK 3709/18]. Z uwagi na powyższe fakt prowadzenia remontów lub działań służących adaptacji budynku do pełnienia nowych funkcji nie może być odczytywany jako wystąpienie względów technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyłączających związanie budynku z działalnością gospodarczą.
Sąd nie podziela zarzutów skargi kwestionujących ustalenia świadczące o tym, że na żadnym etapie prac budynek nabyty jako budynek sztabowo-biurowy nie został pozbawiony cech budynku. Dokonując ustaleń w tym zakresie organy oparły się na kopii dziennika budowy dokumentującym prace związane z przebudową budynku połączoną ze zmianą sposobu użytkowania. W dzienniku budowy nie zostały znalezione zapisy co okoliczności pozwalających na stwierdzenie aby budynek w okresie przebudowy został pozbawiony dachu lub przegród w taki sposób aby przestał spełniać definicję budynku. Również z wyjaśnień udzielonych przez kierownika budowy nie wynika żeby sporny budynek w okresie prowadzonych prac został pozbawiony cech budynku. Z uwagi na jednoznaczność powyższych ustaleń brak było podstaw do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego w kierunku ewentualnego ustalenia czy omawiany budynek przestał spełniać definicję budynku.
Sąd za prawidłowe uznał również stanowisko organów podatkowych w zakresie w jakim grunt skarżącej został opodatkowany z zastosowaniem stawki podatku przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ma wątpliwości co do tego, że grunt będący przedmiotem opodatkowania znajdował się w posiadaniu skarżącej będącej przedsiębiorcą. Z ustaleń organów wynika również, że działka nr [...] jak i [...] zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako inne tereny zabudowane, a znajdująca się na nich zabudowa została sklasyfikowana jako pozostałe budynki niemieszkalne.
W ocenie sądu zasadnie okazało się ustalenie organów , że należący dla skarżącej budynek magazynowy nie mógł ze względów technicznych być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Budynek ten został zanieczyszczony substancjami ropopochodnymi oraz olejami w stopniu zagrażającym zdrowiu, co wyklucza tym samym możliwość jego użytkowania. Wskazane powyżej okoliczności stanowią obiektywne oraz niezależne od woli skarżącej przyczyny, z powodu których obiekt ten nie jest i nie może być wykorzystywany w działalności gospodarczej. Mając powyższe na uwadze za zasadnie budynek został opodatkowany z zastosowaniem stawek przewidzianych dla budynków pozostałych.
Podsumowując sąd stwierdza , że zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego sprawy. Określając wysokość zobowiązania podatkowego organy podatkowe dokonały również prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania regulacji materialnego prawa podatkowego. Wydane w sprawie decyzje czynią również zadość wymogom, o których mowa w art. 210 § 4 O.p.
Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.