I SA/Po 267/25

I SA/Po 267/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-07-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Rennert
Katarzyna Nikodem
Małgorzata Bejgerowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 226
art. 5a pkt 6, art. 10 ust. 1 pkt 3 i 8
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 57a , art. 134 § 1 , art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 14c
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant: st. sekretarz sądowy Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2025 r. sprawy ze skargi D. S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 września 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia 24 września 2024 r., nr [...], Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej za nieprawidłowe uznał stanowisko D. S. (dalej jako: "podatnik", "strona" lub "skarżący"), w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania sprzedaży skinów do gry.
1.1. Z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że w 2020 r. podatnik rozpoczął działalność związaną z handlowaniem wirtualnymi przedmiotami do gry "[...]". Obecnie gra nazywa się "[...]". Model biznesowy polegał na zakupie przedmiotów na rynku krajowym. W większości opierał się na znalezieniu klienta na sprzedaż skinów, na tematycznej grupie internetowo społecznościowej. Po znalezieniu chętnego i ustaleniu ceny, następował zakup przedmiotu. Następnie, po upływie 7 dni, przedmiot ten był wystawiany ponownie na grupy społecznościowe, w celu sprzedaży w wyższej cenie (zysk). Po około roku takiej działalności, podatnik dalej kupował skiny w powyższy sposób, tj. na grupie społecznościowej, lecz zaczął sprzedawać je na zagranicznych stronach przeznaczonych do sprzedaży skinów i nie tylko. Zasadą był zakup przedmiotu na rynku krajowym, a sprzedaż na zagranicznej stronie i wypłata zysku w kryptowalucie, gdyż innej metody wypłaty nie było.
Kilka tygodni przed złożeniem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej podatnik skończył 18 lat. Wcześniej, ze względu na nieletniość, nie mógł mieć sam konta na giełdzie kryptowalut, przez co korzystał z pośrednika, który za prowizją około 3%, wymieniał mu balans na stronie, pochodzący ze sprzedaży przedmiotów, na przelew złotówkowy. Podatnik nie miał zarejestrowanej działalności gospodarczej. Wszystkie transakcje wykonywał jako działalność wykonywaną osobiście. Pilnował przy tym, aby sprzedawane towary były jego własnością przez okres ponad 6 miesięcy. Każdorazowo sprzedawał nabyte wcześniej skiny po okresie 6 miesięcy ich posiadania.
1.2. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego sformułowano pytanie, czy podatnik powinien był odprowadzać podatek dochodowy od osób fizycznych za sprzedaż używanych skinów do gier?
1.3. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie strona wskazała, że nie jest zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży używanych rzeczy. W jej ocenie osoba prywatna może sprzedać bez podatku dochodowego rzeczy używane, a dopóki transakcje nie mają charakteru inwestycyjnego, nie trzeba w tym celu rejestrować działalności gospodarczej. Na poparcie swojego stanowiska strona wskazała na interpretację wydaną w innej sprawie, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, że sprzedaż prywatnego majątku nie spełnia przesłanki istnienia działalności gospodarczej. Zachowanie wnioskodawczyni, opisane w przywołanej sprawie, dotyczyło posiadanej kolekcji i uznano za czynności mieszczące się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe racjonalne gospodarowanie tym majątkiem. Nie uznano ich za działania o charakterze inwestycyjnym, które są typowe dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Tym samym, w przypadku sprzedaży elementów kolekcji nie powstanie przychód, o którym stanowi art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.d.o.f."), tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej. Podatku nie trzeba będzie płacić także na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., bowiem od zakupu rzeczy minęło więcej niż 6 miesięcy. Spełniona zatem została przesłanka towaru używanego, od sprzedaży którego nie płaci się podatku. Oznacza to więc, że dochody ze sprzedaży majątku prywatnego nie będą opodatkowane.
Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem strony, sprzedawała dotąd rzeczy używane, tj. takie, które były w posiadaniu podatnika przez okres ponad 6 miesięcy. Skoro sprzedawał je jako używane, to mógł skorzystać ze zwolnienia od opodatkowania i nie miał obowiązku rejestrować działalności gospodarczej, ponieważ nabywane towary gromadził w związku z rozrywką, a nie zamiarem osiągania zysku.
1.4. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, w opisanej na wstępie interpretacji indywidualnej, uznał stanowisko strony za nieprawidłowe stwierdzając, że sprzedaż skinów do gry należy zaliczyć do przychodów, mających źródło w pozarolniczej działalności gospodarczej, zgodnie z przepisami art. 5a pkt 6 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., a przychody uzyskane z tej działalności stanowią dla strony przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 14 ust. 1 tej ustawy, i podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła opisaną powyżej interpretację indywidualną, wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzucono naruszenie prawa materialnego w postaci art. 10 ust. 1 pkt 3 i 8 u.p.d.o.f., poprzez niewłaściwe zastosowanie w wyniku czego uznano, że skarżący prowadził niezarejestrowaną działalność gospodarczą, podczas gdy dokonywał wyłącznie sprzedaży rzeczy używanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono tożsame argumenty, których użyto w treści wniosku o interpretację.
2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowy pogląd i argumentację w sprawie.
2.3. Podczas rozprawy pełnomocnik organu interpretacyjnego podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozważył, co następuje:
3. Skarga jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu.
Stosownie do treści art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a.") skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem powołanego art. 57a. Powyższe zastrzeżenie oznacza, że w niniejszej sprawie sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Powyższa uwaga ma kluczowe znaczenie na gruncie niniejszej sprawy, w związku ze sformułowaniem w skardze jedynego zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. przepisu art. 10 ust. 1 pkt 3 i 8 u.p.d.o.f., poprzez niewłaściwe zastosowanie.
3.1. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. źródłem przychodu jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Natomiast zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. źródłem przychodu jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
d) innych rzeczy,
- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
Stosownie do art. 10 ust. 2 u.p.d.o.f. przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia:
1) na podstawie umowy przewłaszczenia w celu zabezpieczenia wierzytelności, w tym pożyczki lub kredytu - do czasu ostatecznego przeniesienia własności przedmiotu umowy;
2) w formie wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki lub spółdzielni środków obrotowych, środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych;
3) składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat;
4) składników, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 19, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki te zostały wycofane z działalności gospodarczej, i dniem ich odpłatnego zbycia nie upłynęło 6 lat.
Zdaniem skarżącego, nie był on zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży używanych rzeczy, albowiem posiadał je dłużej niż 6 miesięcy. Przy czym poza zarzutem naruszenia regulacji z art. 10 ust. 1 pkt 3 i 8 u.p.d.o.f., strona nie przedstawiła argumentacji, z której wynikałoby na czym miałoby polegać niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów prawnych. Nie sformułowała w tym zakresie stosownych zarzutów, podważających przyjęcie przez organ, że w opisanym stanie faktycznym skarżący prowadził działalność gospodarczą. Nie zarzucono również naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 – dalej w skrócie: "o.p."), poprzez nieuwzględnienie przez organ jakiejś okoliczności, czy też zmianę opisanego we wniosku interpretacyjnym stanu faktycznego.
Tymczasem sąd administracyjny, jak już o tym wspomniano, jest związany zarzutami skargi wniesionej na interpretację indywidualną i nie może poszukiwać uchybień prawa materialnego i procesowego, które w skardze nie zostały podniesione. Sąd bada więc prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanych w nich podstaw prawnych. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności, zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś stwierdzenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Powyższy pogląd uznawany jest za ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 14 czerwca 2019 r., o sygn. akt II FSK 2102/17; 27 stycznia 2023 r., o sygn. akt I FSK 2022/19; 5 kwietnia 2023 r., o sygn. akt II FSK 2440/20 - dostępne na stronie publ. baza CBOSA). W konsekwencji wojewódzki sąd administracyjny rozpatrując skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego może "poruszać" się jedynie w zakreślonych przez stronę skarżącą granicach naruszenia przepisów prawa i tylko takie przepisy, które w skardze zostaną postawione, mogą stanowić przedmiot rozważań prawnych. Ustawodawca, poprzez wprowadzenie w art. 57a p.p.s.a. dodatkowych wymogów, jakie spełniać powinna skarga na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego, jak również rezygnując z zasady oficjalności postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, w przypadku zaskarżania tych aktów (wyjątek wprowadzony w art. 134 § 1 p.p.s.a.), ograniczył możliwość uchylenia zaskarżonej interpretacji, jeżeli uchybienie uzasadniające takie rozstrzygnięcie zostanie dostrzeżone przez sąd, lecz strona nie powoła się na to naruszenie poprzez sformułowanie stosownego zarzutu. Podważanie prawidłowości wydanej interpretacji indywidualnej, czy to przez uchybienie przepisom postępowania, czy też obrazy prawa materialnego, odbywa się zatem jedynie w zakresie nakreślonym przez stronę we wniesionej skardze.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wnoszący skargę na interpretację indywidualną jest zobowiązany do wyraźnego postawienia zarzutu naruszenia konkretnego przepisu i tylko on może być rozważany w niniejszej sprawie. Związanie podstawami skargi w takich sprawach polega na tym, że wskazanie przez skarżącego naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. To autor skargi wyznacza zakres kontroli wskazując, które normy prawa zostały naruszone i dlaczego.
3.2. Z opisu stanu faktycznego wynika, że w 2020 r. skarżący rozpoczął działalność związaną z handlowaniem wirtualnymi przedmiotami do gry komputerowej, zbudował model biznesowy, nabywał przedmioty na rynku krajowym, a po upływie 7 dni od nabycia, wystawiał dany przedmiot do sprzedaży w wyższej cenie (zysk), korzystał z pośrednika, który za prowizję, wymieniał balans na stronie, pochodzący ze sprzedaży przedmiotów, na przelew złotówkowy. Na podstawie powyższego organ uznał, że działalność prowadzona przez skarżącego odbywa się: w formie zorganizowanej (rozumianej jako działanie w ramach uporządkowanych celowych działań), w sposób ciągły (od 2020 r. - z zamiarem powtarzania tej działalności w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku), w taki sposób, że skarżący ponosi odpowiedzialność w stosunku do osób trzecich za rezultat swoich działań i ryzyko gospodarcze oraz nie ma żadnych osób, które kierowałyby działaniami skarżącego. Zatem wykonywane przez skarżącego czynności uznano za czynności wykonywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
3.3. Zdaniem Sądu, powyższe stanowisko organu interpretacyjnego co do kwalifikacji sprzedaży skinów do przychodów, mających źródło w pozarolniczej działalności gospodarczej, nie zostało skutecznie zakwestionowane. W skardze brak jest bowiem zarzutu naruszenia przepisów regulujących działalność gospodarczą, m.in. art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., które powołano w zaskarżonej interpretacji. Konsekwencją dopiero zaliczenia, uzyskanych przez skarżącego przychodów jako pochodzących z pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14 ust. 1 tej ustawy, było przyjęcie, że podlegają one opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Wprawdzie, zdaniem Sądu, pożądane było wyczerpujące wyjaśnienie i dokonanie pełnej wykładni regulacji art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., zgodnie z wnioskiem o interpretację w zakresie wyłączenia spod opodatkowania. Nie mniej w skardze, jak wspomniano, nie sformułowano zarzutów uchybienia przepisom postępowania, co oznacza, że autor skargi nie ma zastrzeżeń do treści uzasadnienia i nie podważa w istocie argumentów zawartych w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Przyjęcie, że skarżący prowadził działalność gospodarczą, w rozumieniu u.p.d.o.f. uznać zatem należy za wystarczające do przyjęcia opodatkowania spornych transakcji. Z kolei okoliczność, że skarżący posiadał skiny do gier dłużej niż 6 miesięcy nie wyklucza, że jego działania miały miejsce w ramach działalności gospodarczej, która podlega opodatkowaniu.
3.4. Reasumując Sąd stwierdza, że przy wydaniu zaskarżonej interpretacji nie doszło do obrazy prawa materialnego opisanego w skardze, stąd nie mogła ona odnieść zamierzonego rezultatu. Sposób zastosowania i rozumienia przez organ interpretacyjny przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie został skutecznie podważony, stąd zarzut skargi nie zasługiwał na uwzględnienie.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.