I SA/Po 2551/02

I SA/Po 2551/02 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2005-06-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-10-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Maria Lorych-Olszanowska
Marzenna Kosewska /przewodniczący sprawozdawca/
Walentyna Długaszewska
Symbol z opisem
6305 Zwrot należności celnych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr) Sędziowie NSA Maria Lorych - Olszanowska WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Leśniarek po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymiaru cła o d d a l a s k a r g ę. /-/ W. Długaszewska /-/ M. Kosewska /-/ M. Lorych-Olszanowska
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] P. C. złożył wniosek o wznowienie postępowania celnego i uchylenie decyzji ostatecznej Prezesa Głównego Urzędu Ceł z [...] nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...] nr [...].
Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 243 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926) oraz art. 262 i 2652 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (t.j. Dz. U. Nr 75 poz. 802 z 2001 r. z późn. zm.) Dyrektor Izby Celnej odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że [...] w Urzędzie Celnym w R. P. C. zgłosił do odprawy celnej silnik wraz z podzespołami do samochodu osobowego marki [...] który został dopuszczony do obrotu na polskim obszarze celnym decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w R. zawartą w dowodzie odprawy celnej nr [...].
Następnie w dniu [...] P. C. zgłosił do odprawy celnej w tym samym Urzędzie Celnym nadwozie do samochodu osobowego marki [...] , które zostało dopuszczone do obrotu na polskim obszarze celnym decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w R. zawartą w dowodzie odprawy celnej nr [...].
W wyniku kontroli ustalono, że dopuszczone do obrotu na polskim obszarze celnym części posłużyły do zmontowania na terenie Polski pojazdu samochodowego marki [...], który został zarejestrowany przez H. Z. , któremu strona sprzedała samochód.
Dyrektor Urzędu Celnego w R. postanowieniem z dnia [...] nr [...] wznowił z urzędu postępowanie w sprawach zakończonych decyzjami zawartymi w przedmiotowych dowodach odpraw celnych.
Decyzją z dnia [...] o przytoczonym powyżej numerze Dyrektor Urzędu Celnego w R. uchylił decyzje zawarte w dowodach odpraw celnych z dnia [...] oraz dokonał wymiaru należności celnych dla zaimportowanego towaru, przyjmując go jako samochód osobowy marki [...] o numerze nadwozia [...] z silnikiem niskoprężnym o numerze [...].
Po rozpatrzeniu odwołania strony Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Skargę od wyżej wymienionej decyzji wniesioną przez P. C. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 16.03.2001 r. oddalił (sygn. akt I SA/Po 1345/99).
Odmawiając wznowienia postępowania Dyrektor Izby Celnej przyjął, iż zgodnie z art. 2652 pkt 2 Kodeksu celnego, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego organ celny nie wznawia postępowania.
W przedmiotowej sprawie dług celny powstał w dniu przywozu importowanych towarów oraz dopuszczenia ich do obrotu na polski obszar celny odpowiednio w dniach [...]. Strona złożyła wiosek o wznowienie postępowania celnego pismem z dnia [...] a więc po upływie 3-letniego terminu określonego normą prawną art. 2652 pkt 2 kodeksu celnego.
P. C. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy (pismo z dnia [...]).
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w R. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z art. 262 ustawy z dnia 9.01.1997 r. - Kodeks celny do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy działu IV ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Art. 2652 pkt 2 kodeksu celnego, mówi, że jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego organ celny nie wznawia postępowania. Z uwagi na fakt, iż dług celny powstał [...] (dowody odpraw celnych nr [...] i nr [...] ) to należało przyjąć, że strona złożyła wniosek z [...] o wznowienie postępowania z przekroczeniem trzyletniego terminu ustawowego określonego w art. 2652 pkt 2 kodeksu celnego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego P. C. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] o przytoczonym numerze i zarzucił, że odmawiając wznowienia postępowania organ celny nie uwzględnił treści wyroku Sądu Rejonowego w Wolsztynie z dnia 13.08.2002 r. - sygn. akt II K 45/02.
Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie (k. 12 - 15 akt).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) wojewódzki sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, stwierdził wady, będące przyczynami wznowienia postępowania, bądź też stwierdził inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie Sąd stwierdza, że zarzuty skarżącego okazały się nie zasadne. Zgodnie z art. 262 ustawy z dnia 9.01.1997 r. - Kodeks celny (t.j. Dz. U. Nr 75, poz. 802 z 2001 r.) do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy działu IV ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 z późn. zm.) z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego.
Przepisy działu IV rozdziału 17 Ordynacji podatkowej odnoszące się do wznowienia postępowania (art. 240 - 246) mają być stosowane do postępowania w sprawach celnych "odpowiednio". Oznacza to, że ustawodawca zastrzegł pierwszeństwo stosowania procesowych uregulowań zawartych w kodeksie celnym i aktach prawnych towarzyszących temu kodeksowi przed przepisami Działu IV Ordynacji podatkowej. Dopiero w sytuacji stwierdzenia braku regulacji procesowej dotyczącej danej czynności w przepisach celnych należy w postępowaniu stosować przepisy Ordynacji podatkowej.
Jednocześnie w art. 262 Kodeksu celnego ustawodawca przyjął, że w postępowaniu celnym stosując przepisy Ordynacji podatkowej, należy je stosować "z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego".
Słusznie zatem organ celny rozpatrując wniosek strony skarżącej z dnia [...] o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] zbadał z uwagi na treść art. 2652 pkt 2 Kodeksu celnego w jakiej dacie powstał dług celny i czy wniosek strony został złożony bez przekroczenia trzyletniego terminu określonego w art. 2652 pkt 2 kodeksu celnego.
Bowiem zgodnie z treścią art. 2652 pkt 2 Kodeksu celnego jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego organ celny nie wznawia postępowania.
Ustalenia organu celnego odnoszące się do daty powstania długu celnego są prawidłowe. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności dowodów odpraw celnych nr [...] i nr [...] P. C. zgłosił do odprawy celnej towary w dniach [...] i w tych dniach zostały one dopuszczone do obrotu na polskim obszarze celnym.
Zgodnie zaś z normą prawną zawartą w art. 209 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 28.12.1989 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 71 poz. 312 z roku 1994 z poźn. zm.) mająca zastosowanie w dacie importu towarów dług celny w przywozie powstaje w wypadku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym.
Dyrektor Izby Celnej w R. w zaskarżonej decyzji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych dotyczących daty powstania długu celnego w odniesieniu do cytowanej normy prawnej art. 209 § 1 pkt 1 prawa celnego, a z uwagi na złożenie przez stronę skarżącą wniosku o wznowienie postępowania w dniu [...] (okoliczność bezsporna) i brzmienie art. 2652 pkt 2 Kodeksu celnego odmówił wznowienia postępowania a po ponownym rozpatrzeniu wniosku utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Jednocześnie należy podkreślić, iż podnoszona w skardze kwestia sfałszowania podpisów strony - P. C. na dokumentach służących do rejestracji importowanego samochodu i umowie sprzedaży nie była przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu z uwagi na złożenie przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania z uchybieniem 3-letniego terminu ustawowego określonego art. 2652 pkt 2 Kodeksu celnego.
Dodatkowo Sąd zauważa, że w przedmiotowej sprawie skarżący miał świadomość, że posłużono dokumentami, na których widniał sfałszowany podpis skarżącego i nie musiał czekać z wnioskiem o wznowienie postępowania do czasu zakończenia postępowania karnego. Mógł zgłosić wniosek o wznowienie postępowania w terminie 3 lat od daty powstania długu celnego, gdyż zgodnie z § 2 art. 240 Ordynacji podatkowej, jeżeli sfałszowane dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego, postępowanie z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 lub 2 (dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe lub decyzja została wydana w wyniku przestępstwa) może być wznowione również przed wydaniem przez sąd lub inny organ orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa.
Na rozprawie w dniu 22.06.2005 r. zgłosił się, nie przedstawiając stosownego pełnomocnictwa, w charakterze pełnomocnika strony, W. K. Sąd odmówił W. K. dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika procesowego P. C. albowiem zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) pełnomocnikiem strony w postępowaniu sądowo-administracyjnym może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne.
W. K. nie spełnia wymogów określonych art. 35 § 1 cytowanej ustawy, aby mógł pełnić funkcję pełnomocnika procesowego strony skarżącej.
Przedłożył pełnomocnictwo udzielone mu przez Zarząd Główny Ogólnopolskiego Ruchu Obrony Praw Obywatelskich i Walki z Korupcją w Z. jednakże organizacja ta nie złożyła wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania sądowo-administracyjnego na podstawie art. 33 § 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153 poz. 1270).
/-/ W. Długaszewska /-/ M. Kosewska /-/ M. Lorych-Olszanowska
Za nieobecnego Sędziego
/-/ M. Kosewska
JS