I SA/PO 245/22

I SA/Po 245/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-07-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Rennert /sprawozdawca/
Katarzyna Wolna-Kubicka /przewodniczący/
Waldemar Inerowicz
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FSK 1205/22 - Wyrok NSA z 2023-01-27
III FSK 1205/22 - Wyrok NSA z 2024-06-11
I SA/Kr 1110/21 - Wyrok WSA w Krakowie z 2022-04-13
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 119 pkt 3 ,art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135,art. 200 w zw. z art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2018 poz 265
§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 14b § 3,art. 14c § 1 i 2,art. 14h,art. 169 § 1 i 2,art. 14g § 1,art. 22 § 1 pkt 1,art. 14c § 1 i 2 ,art. 169 § 1 w zw. z art. 14h
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie WSA Barbara Rennert (spr.) WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 lipca 2022 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o. o w P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 03 listopada 2021 r. nr [...]; 2. zasadza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597,- zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W dniu 21 lutego 2022 r. [...] spółka z o.o. w P. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 24 stycznia 2022 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie z 3 listopada 2021 r. nr [...], pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.
Powyższa skarga została wywiedziona na tle stanu faktycznego sprawy, w której 21 lipca 2021 r. skarżąca wniosła o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. Opisując stan faktyczny, spółka wyjaśniła, że jest wykonawcą instalacji sanitarnych oferującym kompleksowe usługi projektowe, realizacyjne oraz serwisowe. Jako podwykonawca zawarła umowę na kompleksowe wykonanie instalacji sanitarnych wewnętrznych na budowie pt. "Renowacja budynków 01, 45, 52, ACP w [...]". Budynki te mieszczą się w bazie [...] w P.. Umowa została zawartą z konsorcjum podmiotów działających jako główny wykonawca. Inwestorem jest U. z siedzibą w [...]. W związku z powyższym opisem, skarżąca zapytała, czy dochód uzyskany w ramach opisanej umowy może korzystać ze zwolnienia w podatku dochodowym od osób prawnych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 18 grudnia 2020 r. w sprawie lub budowy infrastruktury dla sił zbrojnych USA (Dz. U z 2020 r. poz. 2395; dalej: "rozporządzenie")?
Zdaniem spółki dochód uzyskany z umowy w okresie od dnia 13 listopada 2020 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. będzie korzystał ze zwolnienia w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Rozporządzenie wprowadziło do polskiego porządku prawnego zwolnienie z podatku dochodowego dochodów (przychodów) podatników, będących polskimi rezydentami podatkowymi, którzy uczestniczą w dostawie towarów i usług lub budowie infrastruktury na rzecz sił zbrojnych USA stacjonujących w RP. Rozporządzenie odwołuje się do definicji wykonawcy kontraktowego w rozumieniu art. 2 lit. e Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o wzmocnionej współpracy obronnej, podpisanej w Warszawie dnia 15 sierpnia 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 2153; dalej: "Umowa z 2020 r."), która definiuje wykonawcę kontraktowego. Zgodnie z tą definicją de facto każda osoba prawna polska może być uznana za wykonawcę kontraktowego, o ile pozostaje w określonej relacji z siłami zbrojnymi USA. Ta relacja z siłami zbrojnymi to realizacja umów, w tym również umów na podwykonawstwo. Spółka zawarła umowę na podwykonawstwo z głównym wykonawcą, który działa na rzecz inwestora, którym są siły zbrojne USA. W konsekwencji przysługuje jej - na podstawie rozporządzenia - zwolnienie z opodatkowania dochodu z umowy.
Dyrektor KIS wezwał stronę do usunięci braków wniosku, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia, przez wskazanie jako elementu opisu stanu faktycznego, czy wnioskodawca, a także konsorcjum podmiotów działających jako główny wykonawca, posiadają status wykonawcy kontraktowego w rozumieniu art. 2 lit. e Umowy z 2020 r.
Odpowiadając na wezwanie, spółka wskazała, że odpowiedź na to pytanie stanowi element oceny organu podatkowego dla zaprezentowanego stanu faktycznego. Samodzielna odpowiedź skarżącej zapewniałaby interpretację jedynie z iluzorycznym poziomem ochrony dla niej. Intencją spółki jest uzyskanie odpowiedzi czy w przedstawionym stanie faktycznym może ona uznać określony przychód za przychód zwolniony. Jeżeli w celu udzielenia tej odpowiedzi konieczne jest rozpatrzenie czy wnioskodawca spełnia przesłankę wykonawcy kontraktowego, to organ powinien sam dokonać klasyfikacji na podstawie przedstawionego stanu faktycznego.
Postanowieniem z 3 listopada 2021 r. Dyrektor KIS pozostawił wniosek skarżącej bez rozpatrzenia. Powołując się na art. 14b § 1, § 2 i § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 13 § 2a, art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa"), organ wskazał, że wezwanie miało na celu uzupełnienie wniosku o elementy niezbędne do jego prawidłowego merytorycznego rozpatrzenia i dla prawidłowego wydania (w tym skonstruowania uzasadnienia) interpretacji indywidualnej w zakresie przedstawionego zagadnienia, czego jednak spółka nie uczyniła w pełnym zakresie. Brak podania informacji koniecznej do wydania rozstrzygnięcia, uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej w tym zakresie.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła mu naruszenie art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 14b § 1 i w konsekwencji art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.
Postanowieniem z 24 stycznia 2022 r. Dyrektor KIS utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, podkreślając że jednym z elementów wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Aby zastosować art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, organ w wezwaniu musi wskazać jakie konkretnie braki zawarte są we wniosku, co organ pierwszej instancji uczynił, zadając w wezwaniu konkretne pytanie mające na celu doprecyzowanie opisu sprawy. Przepis ten w pierwszej kolejności wprost odnosi się do braków formalnych. Jedynie na zasadzie odpowiedniego stosowania może zostać wykorzystany do precyzowania okoliczności przedstawionych we wniosku. Tymczasem strona ani w opisie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, ani w jego uzupełnieniu, które stanowiło odpowiedź na ww. wezwania, nie wskazała wszystkich elementów niezbędnych do jego merytorycznego rozpatrzenia i dla prawidłowego wydania (w tym skonstruowania uzasadnienia) interpretacji indywidualnej w zakresie przedstawionych przez stronę zagadnień dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych. Z kolei, zaniechanie przez wnioskodawcę jasnego i nie budzącego wątpliwości przedstawienia stanu faktycznego, uzasadnia ocenę, że wniosek mający wszcząć postępowanie interpretacyjne nie spełnia formalnych przesłanek i powinien zostać pozostawiony bez rozpatrzenia w zgodzie z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy stwierdził, że wniosek skarżącej nie został uzupełniony w sposób pozwalający na jego rozpatrzenie w trybie interpretacyjnym, bowiem spółka nie uzupełniła wniosku w zakresie wskazanym w wezwaniu.
Dyrektor KIS podkreślił, że organy nie posiadają kompetencji do zbadania, czy w przedstawionej sytuacji skarżąca, a także konsorcjum podmiotów działających jako główny wykonawca, posiadają status wykonawcy kontraktowego w rozumieniu art. 2 lit. e Umowy z 2020 r. Skoro w myśl art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, to organ miał obowiązek, w trybie art. 14h Ordynacji podatkowej w zw. z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, wezwać do uzupełnienia wniosku, pod rygorem pozostawienia go bez rozpatrzenia w przypadku niewypełnienia tego warunku (stosownie do art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej). Nadto, okoliczności podniesione w zażaleniu nie mogą stanowić przesłanki do uchylenia skarżonego rozstrzygnięcia.
W skardze na opisane wyżej postanowienia spółka, wnosząc o jego uchylenie w całości i wydanie wnioskowanej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła mu naruszenie:
1. art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy przepis ten powinien być zastosowany, a interpretacja wydana;
2. art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej przez przyjęcie, że wniosek wraz z jego uzupełnieniem nie pozwolił organowi na wydanie indywidualnej interpretacji;
3. art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasad postępowania, tj. zasady legalizmu i praworządności oraz zasady postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, pomimo wykonania zaleceń organu i udzielenia wyczerpującej odpowiedzi na zadane pytanie.
Zdaniem skarżącej wykładnia przepisów w wezwanym przez organ zakresie (status wykonawcy kontraktowego) powinna zostać dokonana przez Dyrektora KIS, bowiem taka klasyfikacja w sposób decydujący wpływa na uznanie dochodu za zwolniony z opodatkowania. Jeżeli organ uznał, że wniosek powinien być doprecyzowany, to ewentualnie powinien zażądać jego uzupełnienia w przedmiocie relacji prawnych pomiędzy poszczególnymi uczestnikami konsorcjum celem określenia ich statusu. Istnieje bowiem ugruntowana linia orzecznicza, w której wskazano, że dla zrealizowania celu, jakiemu służy instytucja prawna indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, konieczne bywa przeprowadzenie wykładni przepisów nie mieszczących się w definicji przepisów prawa podatkowego, zawartej w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
Określenie przez skarżącą statusu wykonawcy kontraktowego skutkowałoby jedynie iluzorycznym zakresem ochrony wydanej interpretacji, bowiem działania organu skutkowałby automatycznym uznaniem, że skoro skarżąca posiada taki status, to zwolnienie z opodatkowania CIT jej przysługuje. Intencją skarżącej jest natomiast uzyskania realnej ochrony i zweryfikowanie, czy taki status faktycznie jej przysługuje. Spółka podkreśliła, że fiskus ma prawo żądać uzupełnienia wniosku o interpretację, ale tylko o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko podatnika i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Wezwanie do uzupełnienia wniosku organ musi ograniczyć do danych, które nie doprowadzą do przerzucenia ciężaru wykładni prawa na wnioskodawcę. Zatem organ nie może wzywać skarżącej do uzupełnienia opisu zdarzenia przedstawionego we wniosku o jego kwalifikację prawną na gruncie innych gałęzi prawa, w niniejszym przypadku na gruncie rozporządzenia. Dokonanie takiej oceny przez skarżącą w miejscu przedstawionym dla opisu stanu faktycznego zwalniałoby organ z obowiązku dokonywania takiej oceny i przerzucało ryzyko niepoprawnej kwalifikacji na spółkę.
W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Dyrektor KIS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Sąd zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.").
Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zakres żądanego uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej został ustalony przez organ prawidłowo i czy wyjaśnienia złożone przez skarżącego wraz z informacjami przedstawionymi we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej uzasadniały pozostawienie tego wniosku bez rozpatrzenia.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera, stosownie do art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 1), a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2).
W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h Ordynacji podatkowej, mają zastosowanie przepisy art. 169 § 1 i 2 tej ustawy. Wynika z nich, że możliwe jest żądanie przez organ wydający interpretację indywidualną, uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Jednak organ zobowiązany do wydania interpretacji, działając w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, nie może żądać od wnioskodawcy modyfikowania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, ani przedstawionej we wniosku oceny prawnej tego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W tym trybie organ może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy, które wnioskodawca powinien uzupełnić, organ wydający interpretacją indywidualną jest zobowiązany wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalonego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku organ wydający interpretację indywidualną zobowiązany jest ograniczyć do takich danych, które nie doprowadzą do przerzucenie ciężaru wykładni przepisów prawa na wnioskodawcę, a jedyne pozwolą na uzyskanie informacji niezbędnych do oceny prawidłowości jego stanowiska. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej i nie zostanie uzupełniony na wezwanie organu, zgodnie z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, pozostawia się bez rozpatrzenia.
W rozpoznawanej sprawie skarżący powziął wątpliwości czy dochód uzyskany w ramach umowy na kompleksowe wykonanie instalacji sanitarnych wewnętrznych może korzystać ze zwolnienia w podatku dochodowym od osób prawnych na podstawie rozporządzenia?
W tym miejscu wskazać należy, że powołane wyżej rozporządzenie wydane zostało w oparciu o art. 22 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników, zaniechać w całości lub w części poboru podatków, określając rodzaj podatku, okres, w którym następuje zaniechanie i grupy podatników, których dotyczy zaniechanie. Celem wydania tego rozporządzenia było zrównanie statusu podatkowego polskich podmiotów w porównaniu z podmiotami zagranicznymi, będącymi wykonawcami kontraktowymi osiągającymi dochody (przychody) z tytułu umów zawieranych z siłami zbrojnymi USA.
Na mocy art. 34 ust. 2 Umowy z 2020 r., do polskiego porządku prawnego wprowadzono bowiem zwolnienie z podatku dochodowego dla dochodów (przychodów) wykonawców kontraktowych USA osiąganych z tytułu realizacji umów, w tym również umów na podwykonawstwo, których przedmiotem jest dostawa towarów lub usług na rzecz sił zbrojnych USA przebywających na terytorium RP lub budowa infrastruktury dla sił zbrojnych USA. Umowa ta definiuje "wykonawcę kontraktowego USA", jako osobę fizyczną, która nie jest obywatelem RP i nie jest osobą zamieszkałą na stałe w RP lub osobę prawną, która nie jest zarejestrowana w RP, która jest obecna na terytorium RP w celu dostarczania towarów i usług siłom zbrojnym USA lub budowy infrastruktury dla sił zbrojnych USA na podstawie umowy zawartej z siłami zbrojnymi USA lub na ich rzecz (art. 2 lit. f Umowy z 2020 r.). Zwolnienie z podatku dochodowego dla wykonawców kontraktowych USA stosuje się zatem do wszystkich podmiotów zagranicznych dostarczających towary i usługi lub budujących infrastrukturę na rzecz sił zbrojnych USA stacjonujących w RP. Nie są natomiast uprawnione do korzystania z tego zwolnienia podmioty polskie, które osiągają analogiczne dochody (przychody) z tytułu dostarczania towarów i usług lub budowy infrastruktury na rzecz sił zbrojnych USA stacjonujących na terytorium RP.
W myśl § 1 rozporządzenia zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku dochodowego od osób prawnych od dochodów (przychodów) osiąganych przez wykonawcę kontraktowego w rozumieniu art. 2 lit. e Umowy z 2020 r., mającego miejsce zamieszkania albo siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z tytułu dostarczania towarów i usług siłom zbrojnym USA w rozumieniu art. 2 lit. a tej Umowy lub budowy infrastruktury dla tych sił zbrojnych na podstawie umowy lub umowy o podwykonawstwo zawartych z tymi siłami zbrojnymi lub na ich rzecz. Zaniechanie, o którym mowa w § 1 rozporządzenia, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) osiąganych od dnia 13 listopada 2020 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. (§ 2 rozporządzenia). Stwierdzić zatem należy, że § 1 rozporządzenia wprowadza zaniechanie poboru podatku dochodowego od dochodów (przychodów) polskich podmiotów uzyskanych od sił zbrojnych USA w związku z realizacją Umowy z 2020 r.
Zaniechaniu poboru podatku dochodowego podlegają przy tym nie tylko dochody (przychody) uzyskane w wyniku zawarcia umowy bezpośrednio z siłami zbrojnymi USA stacjonującymi na terytorium RP, ale również w wyniku zawarcia umowy między wybranym przez siły zbrojne USA wykonawcą a innym podmiotem (podwykonawcą), a także między podwykonawcą a dalszym podwykonawcą lub między dalszymi podwykonawcami. Warunki zaniechania poboru podatku dochodowego od osób prawnych mają bowiem zastosowanie w odniesieniu do tzw. wykonawcy kontraktowego, którym zgodnie z art. 2 lit. e Umowy z 2020 r. jest osoba fizyczna, która nie jest członkiem sił zbrojnych ani personelu cywilnego, osoba prawna albo inny podmiot posiadający zdolność prawną, dostarczający towary lub świadczący usługi siłom zbrojnym USA na podstawie umowy lub umowy o podwykonawstwo zawartej z siłami zbrojnymi USA lub na ich rzecz. Na podstawie art. 2 lit. a Umowy z 2020 r. za "siły zbrojne USA" uznaje się przy tym "podmiot obejmujący członków sił zbrojnych, personelu cywilnego oraz całe mienie, sprzęt i materiały Sił Zbrojnych USA, w tym informacje oficjalne USA, znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej".
Mając powyższe na uwadze, przyjąć należy, że zagadnienie prawne nakreślone pytaniem zadanym we wniosku wymagało w pierwszej kolejności stwierdzenia, czy wnioskodawca spełnia przesłanki za uznanie go za "wykonawcę kontraktowego" w rozumieniu art. 2 lit. e Umowy z 2020 r. Odpowiedź na pytanie zadane przez skarżącego w zakresie zwolnienia w podatku dochodowym od osób prawnych była zatem uzależniona od dokonania powyższej kwalifikacji.
Natomiast organ zwrócił się o doprecyzowanie element opisu stanu faktycznego przez wskazanie czy wnioskodawca, a także konsorcjum podmiotów działających jako główny wykonawca, posiadają status wykonawcy kontraktowego w rozumieniu art. 2 lit. e Umowy z 2020 r. Jednocześnie, pozostawiając wniosek bez rozpatrzenia, sformował tezę, że nie posiada kompetencji do zbadania, czy w przedstawionej sytuacji skarżący, a także konsorcjum podmiotów, posiadają taki status.
W ocenie Sądu, wobec treści wniosku oraz jego uzupełnienia, organ nie miał podstaw do tego, aby pozostawić wniosek bez rozpatrzenia. Sąd zauważa, że zaprezentowany we wniosku opis stanu faktycznego, uzupełniony w ramach odpowiedzi na wezwanie organu interpretacyjnego, zawierał informacje, które umożliwiały temu organowi odniesienie się do wymienionych tam okoliczności w zakresie wypełniania warunków do zwolnienia w podatku dochodowym od osób prawnych. Jednocześnie wnioskodawca przedstawił własne stanowisko, z którego w sposób jasny wynika, że w jego ocenie posiada status "wykonawcy kontraktowego". Dyrektor KIS był natomiast zobligowany do oceny tego stanowiska oraz stwierdzenia, czy usługi realizowane przez stronę jako podwykonawcę na podstawie umów zawartych z konsorcjum podmiotów działających jako główny wykonawca na kompleksowe wykonanie instalacji sanitarnych na rzecz sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych, będzie uprawniało do zaniechania poboru podatku dochodowego od osób prawnych. Skoro § 1 rozporządzenia odsyła w tym zakresie do definicji "wykonawcy kontraktowego" zawartej w art. 2 lit. e Umowy z 2020 r. celem wyjaśnienia znaczenia użytych w rozporządzeniu pojęć, to tym samym w istocie stanowi on przepis, który należy uwzględnić przy ocenie stanowiska wnioskodawcy.
Zdaniem Sądu, stwierdzenie czy w danych okolicznościach sprawy, strona spełnia przesłanki uznania go za "wykonawcę kontraktowego" czy też nie, należy do organu, który ten przepis będzie stosował (interpretował), a nie do strony, która jedynie wskazuje własne stanowisko i wątpliwości w tej sprawie. Organ nie może bowiem przerzucać ciężaru dokonania prawidłowej wykładni tego pojęcia na wnioskodawcę, ani też domagać się od niego podania jako elementu opisu stanu faktycznego czegoś, co w istocie należy do sfery prawnej, a zatem takiej, która tyczy obowiązków organu wydającego indywidualne interpretacje.
Skoro ustawodawca posłużył się w treści § 1 rozporządzenia pojęciem "wykonawca kontraktowy", to oczywistym jest, że dokonując jego interpretacji konieczne było odniesienie się do art. 2 lit. e Umowy z 2020 r. Ustalanie czy opisana we wniosku działalność spełnia przesłanki wynikające z definicji tam zawartej, ma istotne znaczenie z punktu widzenia zwolnienia w podatku dochodowym od osób prawnych na podstawie ww. rozporządzenia. Rację ma skarżący, że wymaganie od niego kategorycznego oświadczenia w przedmiocie klasyfikacji swojej działalności, skutkowałoby iluzorycznością ochrony wynikającej z wydanej na tej podstawie interpretacji indywidualnej. Przeniesienie omawianej problematyki do stanu faktycznego uczyniłoby z niej zagadnienie wstępne, którego ewentualna negatywna weryfikacja przez organy skarbowe, polegająca na uznaniu, że wnioskodawca nie spełnia definicji wykonawcy kontraktowego powodowałaby, że skarżący nie mógłby powoływać się na treść interpretacji dla uchronienia się przed negatywnymi skutkami wynikającymi z zastosowania się do wyrażonych w niej zapatrywań prawnych. W dużej mierze niweczyłoby to cel wprowadzenia przez ustawodawcę tego rodzaju aktów, co stanowi kolejną przesłankę świadczącą o nieprawidłowości działania Dyrektora KIS w niniejszej sprawie.
Skarżący dokładnie opisał swoją działalność przez pryzmat posiadania statusu "wykonawcy kontraktowego", organ miał zatem obowiązek udzielić odpowiedzi na przedstawioną wątpliwość. Aspekt wykonywania przez skarżącego działalności w rozumieniu art. 2 e Umowy z 2020 r. wymagał w kontrolowanej sprawie wyjaśnienia i interpretacji. Nie może on zatem zostać uznany za element stanu faktycznego, którego podanie obciąża wnioskodawcę jako podatnika. Tym samym, uchylając się w okolicznościach niniejszej sprawy a priori od wydania interpretacji indywidualnej przez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, organ naruszył art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji błędnie zastosował w sprawie art. 14g tej ustawy.
Podsumowując powyższe rozważania, Sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie organ interpretacyjny nie miał podstaw, aby wzywać skarżącego w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej do precyzowania informacji, które zostały już wyczerpująco przedstawione we wniosku, stosownie do treści art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Był zaś zobowiązany do oceny stanu faktycznego oraz udzielenia odpowiedzi merytorycznej dotyczącej wątpliwości prawnych skarżącego.
W tym stanie rzeczy Sąd uchylił wydane w niniejszej sprawie postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. Jednocześnie organ interpretacyjny będzie zobowiązany do uwzględnienia przedstawionej powyżej argumentacji.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).