I SA/Po 238/23

I SA/Po 238/23 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-08-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Kucznerowicz /przewodniczący/
Katarzyna Nikodem /sprawozdawca/
Michał Ilski
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 90/24 - Wyrok NSA z 2025-08-27
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 6,
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 1990
art. 21 ust. 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Asesor sądowy WSA Michał Ilski Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie podatku o nieruchomości za rok 2021 oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 20 stycznia 2023 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania K. M., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z 18 października 2022 r.
nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 rok.
Zaskarżona decyzja SKO zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wójt decyzją z 12 sierpnia 2021 r., nr [...] ustalił skarżącej
i J. B. wysokość podatku od nieruchomości za 2021 r. w kwocie 10.853 zł od nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym [...], działki nr [...], wpisanej do KW nr [...]
Za przedmiot opodatkowania przyjęto:
– budynki mieszkalne o wysokości powyżej 2,2 m o pow. 29,03 m2 (budynek wpisany do rejestru zabytków – zwolniony od opodatkowania);
– budynki mieszkalne lub ich części o wysokości powyżej 2,2 m o pow. 401,43 m2 (budynek wpisany do rejestru zabytków – zwolniony od opodatkowania);
– grunty pozostałe sklasyfikowane inaczej niż "B" o pow. 19.969 m2 (stawka [...] zł, podatek [...] zł);
– budynki pozostałe o wysokości od 1,4 m do 2,2 m o pow. 26,81 m2 (stawka [...] zł, podatek [...] zł);
– budynki pozostałe o wysokości powyżej 2,2 m o pow. 293,72 m2 (stawka [...] zł, podatek [...] zł).
Wójt wyjaśnił, że skarżąca oraz J. B. są współwłaścicielami działki zabudowanej zespołem dworsko-pałacowym.
Wojewoda [...] decyzją z 25 kwietnia 2014 r., nr [...] stwierdził, że nieruchomość stanowiąca zespół dworsko-parkowy w O. , projektowana jako działka nr [...], licząca 1,9969 ha (wydzielana z działki nr [...]) nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. nr 3 poz. 13) oraz że w pozostałym zakresie działka nr [...] podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e wskazanego aktu. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z 9 listopada 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy wskazaną wcześniej decyzję Wojewody z 25 kwietnia 2014 r. Decyzja Ministra nie została zaskarżona do sądu administracyjnego w części dotyczącej projektowanej działki nr [...]. Wskazano również, że pismem z 11 grudnia 2019 r. Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa (w skrócie: "KOWR") przekazał właścicielowi posiadanie samoistne opodatkowanej działki.
Zdaniem organu obowiązek podatkowy wobec skarżącej oraz J. B. powstał 1 grudnia 2017 r., tj. pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym spadkobiercy stali się właścicielami nieruchomości. Budynek mieszkalny (budynek dworku) podlega zwolnieniu z opodatkowana podatkiem od nieruchomości, gdyż został wpisany indywidualnie do rejestru zabytków oraz jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 2021 r., poz. 710 z późn. zm., a obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 840 z późn. zm. – w skrócie: "u.o.z.o.n.z.").
Powierzchnię użytkową budynków organ określił zgodnie z ustaleniami poczynionymi w trakcie oględzin nieruchomości 25 czerwca 2021 r. Stwierdzono, że
w sytuacji gdy nieruchomość ma właściciela to okoliczność ta przesądza o obowiązku zapłaty podatku. Jednocześnie organ zaznaczył, że sprawa komplikuje się, gdy
w ewidencji uwidoczniony był jedynie właściciel gruntu, a faktycznie gruntem włada posiadacz samoistny niewpisany do ewidencji. Podatkiem w takim przypadku powinien być obciążony właściciel, jako że tylko on figuruje w ewidencji gruntów.
W odwołaniu od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie, skarżąca zarzuciła organowi I instancji błędne przyjęcie stawki podatkowej 0,47 zł za m2 za nieistniejący na nieruchomości teren rekreacyjno-wypoczynkowy (symbol [...]). Pismem
z 02 października 2021 r. złożonym w trakcie postępowania odwoławczego, skarżąca zwróciła uwagę na złożony 23 września 2021 r. do Starosty [...] wniosek
o sprostowanie wpisu z rejestru gruntów i wniosła na ustalenie, czy uwagi zawarte
w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu z 29 lipca 2020 r. o sygn. I SA/Po 297/21 (orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, publ.; w skrócie "CBOSA") zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji. Do pisma dołączyła kopie: ww. wniosku wraz
z dowodem jego doręczenia Staroście oraz pisma Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] z 16 maja 2011 r., w którego treści wskazano, iż zespół dworsko-parkowy w O. obejmuje dwór oraz park krajobrazowy.
Decyzją z 25 listopada 2021 r. SKO uchyliło w całości decyzję organu I instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia za bezsporne uznało, że zwolnieniu z podatku od nieruchomości podlega budynek mieszkalny – dworek o łącznej powierzchni 430,46 m2, jako wpisany do rejestru zabytków, argumentując to brzmieniem art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm.,
a obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 70; w skrócie: "u.p.o.l."). Jednocześnie zaznaczyło, że nie ma podstaw prawnych, aby grunty opodatkowane w zaskarżonej decyzji mogły być zwolnione od podatku od nieruchomości, ponieważ z pisma Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] z 16 maja 2011 r. wynika, iż "dwór jest indywidualnie wpisany do rejestru zabytków", natomiast "park został ujęty
w gminnej ewidencji zabytków", a jedynie wpis do rejestru prowadzonego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków stanowi podstawę do zwolnienia nieruchomości z opodatkowania. Odnośnie zarzutu opodatkowania gruntu niewłaściwą stawką SKO wskazało, że Wójt miał obowiązek zastosować klasyfikację gruntu przyjętą w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2019 r. poz. 725 z późn. zm., a obecnie: Dz. U.
z 2021 r. poz. 1990 z późn. zm.; w skrócie: "p.g.k."). Według danych z ewidencji gruntów i budynków działka nr [...] o powierzchni 19.969 m2 jest oznaczona symbolem [...], czyli tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. W związku z powyższym SKO stwierdziło, że organ I instancji, ustalając wysokość podatku od nieruchomości, miał obowiązek zastosować stawkę podatku wskazaną w uchwale Rady Gminy [...]
Nr XL/165/20 z 30 października 2020 r. w wysokości 0,47 zł/m2.
Odnosząc się do złożonego przez skarżącą wniosku o sprostowanie danych dotyczących kwalifikacji opodatkowanego gruntu, organ odwoławczy zaznaczył, że jeżeli w postępowaniu administracyjnym przed właściwym starostą podatnik przeprowadzi skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja i doprowadzi do zmiany jej zapisów, to skutkuje to zmianą sposobu opodatkowania nieruchomości. Złożenie przez skarżącą ww. wniosku nie jest okolicznością bez znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ w przypadku, gdyby doszło do sprostowania wpisu w ewidencji, oznaczałoby to, że wpis był dotknięty poważną wadą i w sposób oczywisty nie odpowiadał stanowi faktycznemu już w dacie jego dokonania, gdyż tego rodzaju orzeczenie będzie wywoływało skutek ex tunc.
SKO uchyliło decyzję organu I instancji, uznając, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do jednoznacznej oceny, czy sporny budynek posiada dach czy nie. Z tego względu niezbędne jest ponowne rozpatrzenie sprawy,
w celu ustalenia spornej okoliczności. Ponadto, złożony przez skarżącą wniosek
o sprostowanie danych w ewidencji stanowi o konieczności uwzględnienia decyzji Starosty, która zapadnie w tej sprawie.
Skarżąca wniosła skargę na powyżej decyzję SKO.
WSA w Poznaniu wyrokiem z 09 czerwca 2022 r. I SA/Po 101/22 oddalił skargę. W ocenie Sądu organ II instancji miał podstawy do tego, aby stwierdzić, że materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji nie jest wystarczający do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Uznano, że SKO zasadnie wskazało również na uchybienia Wójta w zakresie zgromadzenia materiału dowodowego dotyczącego budynku wykazanego w ewidencji gruntów i budynków jako "inny budynek
w gospodarstwie rolnym".
Wójt wydaną w wyniku powtórnego rozpoznania sprawy decyzją
z 18 października 2022 r., nr [...] ustalił skarżącej oraz J. B. wysokość podatku od nieruchomości za 2021 r. na kwotę 10.853,00 zł od nieruchomości nr [...].
Za przedmiot opodatkowania przyjęto:
– budynki mieszkalne (wpisane do rejestru zabytków) o pow. 29,03 m2 - podatek [...] zł;
– budynki mieszkalne lub ich części o wys. pow. 2,20 m (wpisane do rejestru zabytków) o pow. 401,43 m2 - podatek [...] zł;
– grunty pozostałe sklasyfikowane inaczej niż "B" o pow. 19.969 m2 (stawka [...] zł, podatek [...] zł);
– budynki pozostałe o wysokości od 1,4 m do 2,2 m o pow. 26,81 m2 (stawka [...] zł, podatek [...] zł);
– budynki pozostałe o wysokości powyżej 2,2 m o pow. 293,72 m2 (stawka [...] zł, podatek [...] zł).
W toku powtórnie prowadzonego postępowania ustalono, że budynek położony na działce nr [...] o identyfikatorze [...]
i [...] posiada dach. Dach w jednym miejscu jest uszkodzony, część dachu zapadnięta jest do środka budynku. Ustalono również, że działka nr [...] powstała w wyniku podziału działki nr [...]. Wskazana ostatnio działka przed podziałem składała się z gruntów rolnych oraz z klasoużytków o symbolu [...].
1,9 ha i nieużytków o pow. 0,25 ha. Powierzchnia działki nr [...] wynosi 1,9969 ha
i posiada symbol "[...]". 22 lutego 2019 r. dokonano w ewidencji gruntów zmiany powierzchni wskazanej działki z 1,9000 ha na 1,9969 ha. W związku z powyższym do opodatkowania przyjęto pow. 1,9969 ha.
Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Wójta z 18 października
2022 r.
Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji z 18 października 2022 r. – przywołaną na wstępie decyzją z 20 stycznia 2023 r. – SKO w uzasadnieniu wyjaśniło, że bezsporne jest zwolnienie z podatku od nieruchomości budynku mieszkalnego,
tj. dworku o pow. 29,03 m2 (kondygnacji o wysokości od 1,40 do 2,20 m) i pow.
401,43 m2 (kondygnacji o wysokości powyżej 2,20 m) jako budynku wpisanego do rejestru zabytków. Z pisma Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków [...] z 16 maja 2011 r. wynika, że dwór jest indywidualnie wpisany do rejestru zabytków natomiast park ujęty został w gminnej ewidencji zabytków.
W konsekwencji słusznie uznano, że grunty działki nr [...] nie podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości. Tylko bowiem wpis do rejestru zabytków daje podstawę do zwolnienia od podatku od nieruchomości, co jasno wynika z treści art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.
Odnosząc się do zarzutu błędnej klasyfikacji gruntu, wskazano, że organ miał obowiązek zastosować klasyfikację gruntu przyjętą w ewidencji gruntów i budynków.
W tym kontekście odwołano się do postanowień art. 21 ust. 1 p.g.k. Wyjaśniono, że organ podatkowy nie ma uprawnień do zmiany danych zawartych we wskazanej ewidencji. Według danych z ewidencji gruntów i budynków działka nr [...] oznaczona jest symbolem [...] właściwym dla terenów rekreacyjno-wypoczynkowych.
W konsekwencji organ nie mógł zastosować stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nieruchomości pod wodami powierzchniowymi, terenów mieszkaniowych, terenów objętych obszarem rewitalizacji. W konsekwencji zastosowanie musiała znaleźć stawka 0,47 zł/m2 przewidziana dla gruntów pozostałych. Organ pierwszej instancji nie mógł samodzielnie uznać, że sporny grunt podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych. Sporny grunt nie został bowiem sklasyfikowany jako grunty tego rodzaju jak również jako inny rodzaj użytku rolnego.
Zdaniem organu odwoławczego uznać należy, że budynek posiada dach do momentu jego całkowitego usunięcia, demontażu, rozbiórki. W efekcie nawet niewielka pozostała część dachu konstytuuje budynek. Dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony od góry, przestaje być budynkiem
a nawet obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Nie można uznać, że częściowe pozbawienie czy też usunięcie pokrycia dachowego oznacza, że dany obiekt przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej. Dokumentacja fotograficzna sporządzona w trakcie oględzin nieruchomości jednoznacznie wskazuje, że budynki położone na spornej działce oznaczone w decyzji organu pierwszej instancji jako pozostałe posiadają dach. Fakt częściowego zawalenia dachu nie pozwala na stwierdzenie, że budynek nie posiada dachu w ogóle.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję SKO, wniosła skarżąca, zarzucając naruszenie:
1) art. 122, art. 120, art. 187 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm.; w skrócie: "o.p.") oraz art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.,
2) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.; w skrócie: "k.p.a.") w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 333;
w skrócie "u.p.r.") i Rozporządzeniem Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii
z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. poz. 1390
z późn. zm.) - załącznik nr 1 pkt 6 i pkt 17 ppkt. 6,
3) ustalenia podmiotu opodatkowania, na którym spoczywa zgodnie z prawem obowiązek podatkowy,
4) prawa w związku z uchyleniem m. in. wcześniejszego dowodu z wyrysu z mapy ewidencyjnej z zaznaczonym klasoużytkiem o symbolu [...], który oznacza użytek rolny zadrzewiony i zakrzewiony i zabudowany budynkiem mieszkalnym/dworem, odzwierciedlający stan faktyczny, wydanego przez Ewidencję gruntów i budynków Starostwa [...],
5) art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.I. w zw. z art. 3 pkt 2 p.b.,
6) zasady dwuinstancyjności.
W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła i umotywowała podniesione w niej zarzuty. Wniosła również o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty.
Następnie pismem z 17 kwietnia 2023 r. skarżąca ustosunkowała się do odpowiedzi na skargę z 14 marca 2023 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1
§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.
z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259
z późn. zm., w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1).
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji SKO, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa. W szczególności, w ocenie Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą faktyczną dalszych rozważań.
Jak wynika z akt administracyjnych, skarżąca oraz J. B. są współwłaścicielami działki nr [...], zabudowanej zespołem dworsko-pałacowym, co jest bezsporne i co wynika z dokumentów.
Z akt sprawy wynika również (pismo K. O. W. R. skierowanego do K. M. i J. B. z 11 grudnia 2019 r.), że z dniem odbioru ww. pisma, nieruchomość zostanie przekazane w posiadanie samoistne właścicielom nieruchomości. W związku z tym zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l obowiązek podatkowy ciążył na skarżącej oraz J. B. jako właścicielach nieruchomości.
Prawidłowo uznano w zaskarżonej decyzji, że zwolnieniu z podatku od nieruchomości podlega budynek mieszkalny, dworek o powierzchni 29,03 m2 - kondygnacji o wysokości od 1,40 do 2,20 m oraz o powierzchni 401,43 m2 – kondygnacji o wysokości powyżej 2,20 m, jako budynek wpisany do rejestru zabytków. Stosownie bowiem do treści art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Z pisma Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] z 16 maja 2011 r. wynika, że "dwór jest indywidualnie wpisany do rejestru zabytków", natomiast "park został ujęty w gminnej ewidencji zabytków". Wpis do gminnej ewidencji zabytków nie daje podstaw do zastosowania przez organ podatkowy zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Stosownie do art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Od tej reguły nie zostały przewidziane w tym przepisie żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia
w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Organ nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. To podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych.
Z informacji udzielonej przez Starostę z 30 grudnia 2021 r. wynika, że do Starostwa nie wpłynął żaden wniosek o sprostowanie danych ewidencyjnych odnośnie działki nr [...] w obrębie O.. Skarżąca podnosi, że 23 września 2021 r. złożyła wniosek do Starosty [...] o sprostowanie danych zawartych w ewidencji gruntów.
Z pisma Starosty [...] z 28 lipca 2022 r. wynika, że nie ma podstaw do zmiany danych ewidencyjnych odnośnie klasyfikacji gruntów działki nr [...] w O. . Od 1971 r. w ewidencji widnieje użytek gruntowy [...] Klasyfikacja ta została utrzymana na mocy decyzji Starosty z 17 maja 2011 r. ([...]) w związku z pracami związanymi z opracowaniem bazy danych numerycznych. Nie zostały przeprowadzone żadne działania zmierzające do przeprowadzenia czynności klasyfikacyjnych przez uprawnionego klasyfikatora. Tym samym, organ podatkowy nie miał możliwości w inny sposób sklasyfikować grunty i przyjąć do opodatkowania aniżeli wynika to z ewidencji gruntów.
W ocenie Sądu organy dokonały ustaleń, czy obiekty budowlane oznaczone jako budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, budynki gospodarstw rolnych posiadają wszystkie elementy, które składają się na definicję budynku. Organ ustalił, co znalazło odzwierciedlenie w protokołach z oględzin i wizji lokalnej, że budynki posiadają przegrody budowlane, tj. pionowe ściany oraz są wydzielone za pomocą tych przegród z przestrzeni. Przegrody zakreślają granice budynku oraz zakreślają przestrzeń wewnątrz budynku. Budynki posiadają fundament i dach, są ze sobą połączone, tworząc jedną całość. W trakcie oględzin ustalono powierzchnię budynku. Organy obu instancji nie kwestionują, że budynki gospodarcze są w złym stanie technicznym, że dach jest uszkodzony. Jednakze z dokumentacji fotograficznej wynika bez wątpienia, że budynki posiadają dach.
Sąd podziela stanowisko organu, że zły stan techniczny budynku, w tym uszkodzenie dachu, nie powoduje, że obiekt przestaje być budynkiem. Z protokołów oraz z załączonej dokumentacji fotograficznej wynika, że sporne obiekty posiadają wszystkie cechy budynku, zatem winny podlegać podatkowi od nieruchomości. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 u.p.o.l. wysokość stawek podatku od nieruchomości określa rada gminy w drodze uchwały.
Uchwałą Rady Gminy [...] z 30 października 2020 r. nr XL/165/20 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości w § 1 określono stawki podatku od nieruchomości obowiązujące na terenie Gminy [...].
Przyjmując dane z ewidencji gruntów i budynków organ zastosował prawidłowe stawki podatku wynikające z obowiązującego prawa.
Wobec powyższego Sąd uznał, że nie znajdują uzasadnienia podniesione
w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego. Powołana w decyzji podstawa prawna i jej wykładnia jest prawidłowa. Organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Materiał dowodowy został zebrany w sposób kompletny i zupełny, i był podstawą prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.