I SA/Po 2216/03

I SA/Po 2216/03 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2005-10-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-08-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Jerzy Małecki /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Nikodem
Włodzimierz Zygmont
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Małecki(spr) Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont as.sąd. WSA Katarzyna Nikodem Protokolant Marek Nowak po rozpoznaniu w dniu 20 października 2005 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia straty z działalności gospodarczej poniesionej w [...] r. o d d a l a s k a r g ę /-/K.Nikodem /-/J.Małecki /-/Wł.Zygmont
Uzasadnienie
Izba Skarbowa decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. nr [...] określającą M. S. wysokość straty z działalności gospodarczej poniesionej w [...] r. z w wysokości [...] zł.
W uzasadnieniu organ odwoławczy m.in. wyjaśnia, urząd skarbowy stwierdził, iż podatnik amortyzował budynek zabytkowego dworku zakupionego w styczniu [...] r. za kwotę [...] zł. Tymczasem podatnik dla celów amortyzacji przyjął wartość tego obiektu wyliczoną na podstawie operatu szacunkowego w kwocie [...] zł, z czego wartość budynku wynosiła [...] zł., a wartość gruntu [...] zł. Organ podatkowy pierwszej instancji kwestionując sposób naliczenia wartości początkowej środka trwałego - przyjął jego wartość wynikającą z aktu notarialnego, powiększoną o dokonane prace przystosowawcze, na które podatnik posiadał stosowne dowody, korygując jednocześnie wysokość odpisów amortyzacyjnych.
Izba w dalszej części uzasadnienia swej decyzji wyjaśnia, iż nieuzasadniony - w świetle art. 70§ 1 Ordynacji podatkowej w związku art. 45 ust. 1 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - jest jedyny zarzut odwołania dotyczący przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie to wygasa dopiero z dniem [...] roku
W kwestii ustalenia wartości początkowej zabytkowego dworku nabytego w dniu [...] r. w oparciu o sporządzony przez rzeczoznawców w grudniu [...] r. operat szacunkowy - izba skarbowa wyjaśnia, iż zarówno z § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20.01.1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych (Dz.U Nr 7, poz. 34 ze zm.), jak i z § 6 ust 4 i ust.7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.01.1997 r. następnie obowiązującego (Dz.U. Nr 6, poz. 35 ze zm.) wynika, iż wartość początkowa nabytego dworku winna stanowić cena nabycia, ewentualnie powiększona o dokonane nakłady modernizacyjne, odpowiadające wydatkom rzeczywiście poniesionym przez podatnika.
Ustalanie wartości tego środka przez rzeczoznawców może jedynie nastąpić w przypadku braku możliwości ustalenia kosztu wytworzenia. Urząd skarbowy nie uznał za dowód przedstawionych przez stronę kserokopii trzech faktur wystawionych przez L.S., których część danych jest nieczytelna. Ponadto nie daje wiary podatnikowi, który zdając sobie sprawę z wagi owych dokumentów, zniszczył oryginały ze względu na ich stan estetyczny. Także L.S. w dniu [...] r. oświadczył urzędowi skarbowemu, iż nie posiada oryginałów przedmiotowych faktur, co jednoznacznie przesądziło o braku możliwości ich uwzględnienia.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego - wniósł o uchylenie powyższej decyzji. W uzasadnieniu podnosi, iż kwestionuje, by amortyzacja od zabytkowego dworku była naliczana od kwoty nabycia. Wartość dworku poprzez remont uległa podwyższeniu do kwoty [...] zł., co potwierdzają rzeczoznawca majątkowy i wykonawca remontu L.S.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, z uzasadnieniem jak w swej zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, zważył co następuje:
Zgodnie z postanowieniami art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca tetyczne umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z zasadą oficjalności, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani zawartą w skardze argumentacją - zobowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów podatkowych w kwestii określenia M. S. wysokości straty z działalności gospodarczej poniesionej w [...] r. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w powyższej sprawie, z drugiej natomiast strony skład orzekający w tej konkretnej sprawie winien mieć na uwadze zakaz pogarszania sytuacji prawnej strony skarżącej w postępowaniu sądowo-administracyjnym (zakaz reformationis in peius).
Sąd administracyjny wskazuje, iż zgodnie z art. 222 Ordynacji podatkowej - odwołanie wnoszone od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji do izby skarbowej nie może być prostym wyrazem niezadowolenia strony z decyzji organu pierwszej instancji.
Powinno zatem zawierać konkretne zarzuty przeciwko decyzji urzędu skarbowego, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać konkretne dowody uzasadniające poniesione żądania. Odwołanie w sprawach podatkowych jest sformalizowanym co do swej treści środkiem prawnym, zbliżonym bardziej do apelacji w postępowaniu cywilnym i skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym niż do odwołania w sprawach ogólnoadministracyjnych określonego w art. 128 kpa. M. S. w wniesionym odwołaniu nie podnosił zarzutu, ani nie przedłożył w postępowaniu odwoławczym jakichkolwiek dokumentów w kwestii wyceny przez urząd skarbowy wartości nabytego dworku powiększonej o dokonane nakłady dla celów odpisów amortyzacyjnych. Jedyny zarzut odwołania dotyczył przedawnienia, który w świetle dat wydanych decyzji przez organ pierwszej instancji w dniu [...] r. oraz drugiej instancji w dniu [...] r. (a także doręczenia ich stronie) oraz treści art. 45 ust. 1 i ust.4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r., Nr 134, poz. 416 z późn. zm.) w związku z art. 70§ 1 Ordynacji podatkowej nie zasługiwał na uwzględnienie. Termin przedawnienia wynosi bowiem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
W kwestii podnoszonej dopiero w skardze do sądu wyceny zabytkowego dworku dla potrzeb amortyzacji podatkowej - należy wskazać, iż organy podatkowe obu instancji zgodnie z treścią § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych (Dz. U. Nr 7, poz. 34 z późn. zm.), a następnie § 6 ust. l pkt l rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ( Dz.U. Nr 6, poz. 35 ze zm.) prawidłowo przyjęły jako początkową wartość amortyzacyjną - cenę nabycia wynikającą z aktu notarialnego, a określoną w niej na kwotę [...] zł. Jeżeli następnie nabyty środek trwały (zabytkowy dworek) ulegał ulepszeniu (przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji) - to wartość początkowa liczona jako cena nabycia mogła ulec powiększeniu o sumę rzeczywiście poniesionych przez podatnika wydatków na ulepszenie środka trwałego, w tym także o wydatki na ich nabycie. Powyższe oznacza, iż to na podatniku leży ciężar udowodnienia tego, jakie rzeczywiście zostały poniesione wydatki przez niego na ulepszenie nabytego dworku i podatnik nie może ciążących na nim w tym zakresie obowiązków przerzucać na organy podatkowe. Jednocześnie przepisy wyżej cytowane dotyczące amortyzacji środków trwałych nie przewidują przy ulepszaniu środka trwałego przeprowadzenia dowodu z biegłego. Organy podatkowe, zgodnie zaś z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej były uprawnione do oceny na podstawie zebranego materiału dowodowego, a w szczególności kserokopii trzech częściowo nieczytelnych faktur VAT wystawionych przez L.S. czy wartość początkowa nabytego dworku uległa zwiększeniu poprzez jego ulepszenie. Organy podatkowe w tej konkretnej sprawie nie naruszyły zasady swobodnej oceny dowodu odrzucając przedłożone mu dowody. Skarżący M. S. prowadząc od szeregu lat działalność gospodarczą musiał sobie zdawać sprawę z mocy dowodowej oryginałów faktur VAT, które sam zniszczył bo były "nieestetyczne". Urząd skarbowy próbował skonfrontować przedłożone mu przez podatnika kserokopie owych nieczytelnych faktur VAT z oryginałami faktur znajdującymi się u ich wystawcy, czyli L.S. Jednakże L.S. w dniu [...] r. złożył oświadczenie, iż nie posiada wystawionych przez niego faktur na ulepszenie dworku podatnika.
Z tych zatem powodów, wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.
/-/K.Nikodem /-/J.Małecki /-/W.Zygmont
LF